Donderdag 24/05/2012 - Ik ben gisteren op controle geweest bij de neuroloog. Die wist me te melden dat ik geen epilepsie heb, maar dat wist ik dus eigenlijk al en vermits ik van die migraine niet veel last heb, is het ook niet nodig iets aan mijn medicatie te veranderen of toe te voegen aangezien ik al iets neem dat voor beiden goed is. Voor de reconstructie van mijn schedel raadt men mij plastische chirurgie aan omdat neurochirurgie, waarbij ze mijn schedel weer zouden moeten openen te riskant is. Ja, dat ziet ge van hier dat ik ze nog eens in mijn schedel laat boren ! Dan worden de putten alleen maar dieper, dan hou ik het liever bij onderhuids opvullen. Dat is misschien niet ideaal maar veel minder gevaarlijk. En voor het zicht zal dat wel volstaan zeker, dan kunnen ze gelijk nog iets doen aan het lidteken op mijn voorhoofd. Niet dat me dat zo erg stoort maar als ik terug naar mijn vroeger kapsel wil, zal dat toch heel wat makkelijker zijn als er niets hoeft gecamoufleerd te worden. Met het warme weer van de laatste dagen heb ik mijn zomertenue weer uit de kast laten halen. Was me dat schrikken bij het lopen op die sportschoenen met opgehoogde hakken ! Ik moet daar opnieuw mee leren lopen. De hakken van mijn bottines zijn een beetje afgeschuind en deze zijn recht met een scherpe hoek. Dat zal even duren voor ik daarmee weer uit de voeten kan ! Gelukkig geven ze nog enkele dagen goed weer zodat ik met Marcel nog wat kan gaan wandelen, maar met de scooter moet ik ook nog oefenen en dat doe ik ook liefst als het droog is. Het zal dus schoenen inlopen binnen zijn en met de scooter oefenen buiten.
Dinsdag 22/05/2012 - Geen nieuws, goed nieuws ! Dat hoop ik toch voortaan. Ik heb even gewacht met schrijven tot ik zeker was dat ik goed nieuws te melden had. Gisteren kwam er al een telefoontje van familie die vreesde dat er weer iets aan de hand was omdat er vorige week niets nieuws op de blog verscheen. Het was gewoon vreselijk druk vorige week en dan dat lange weekend met een fietstocht in Spa daarin. Gelukkig hebben we nog tijd gevonden om onze buurman te bezoeken die zaterdag dan toch overleden is. Ik had zo'n voorgevoel dat die het eind van weekend niet ging halen. Na 4,5 jaar chemo heeft hij de strijd tegen kanker verloren. Hij werd 81. Bij mijn vader was de eindstrijd ook gestreden in 5 dagen. Vorige dinsdag werd dan eindelijk mijn scooter (elektrische rolstoel) geleverd. Ik heb moeten wachten tot zaterdag,op goed weer, om een testrit te doen. Ik zal nog enkele proefritten nodig hebben om het op- en afrijden van stoepen en het parkeren in de garage onder de knie te krijgen. Ik mis ook een heupgordel. Als je niet van de breedste bent, zit je niet erg vast op die stoel en dat vreselijk schommelen op de stoepranden. Alleen naar de Delhaize gaan, zit er niet in. Die draaideur is een serieus obstakel en de nooduitgangen kunnen alleen van binnen uit geopend worden. Ondertussen ben ik van kinesistenpraktijk veranderd en dat valt reuzengoed mee ! Ze werken daar op dezelfde manier als in Pellenberg en volgen daar geregeld bijscholing. Dat was nog eens thuiskomen. Zaterdag hadden we dan een heel leuk avondprogramma met een etentje met vrienden voor het concert van Toeterdonk, de nieuwe fanfare van Tildonk, waar ons Magda met man en zoon,Dries, in meespelen. Gisteren moest ik nog eens op controle in Pellenberg. Ook daar alleen maar goed nieuws en nog een paar bekenden van vorig jaar tegengekomen, leuk, ze zagen er goed uit. Nu is het nog wachten op het normaliseren van mijn bloedwaarden om de flebietspuitjes te kunnen schrappen. Nu ik aan de bloedverdunners zit, is er geen gevaar meer voor bloedklonters. Daar zit dus toch nog iets positiefs in ! Ik had het kunnen weten : mijn grootvader, Vokke Beeck, krijgt toch weer gelijk : 'Ge zult later wel zien waar dat goed voor is', zei die altijd als er iets tegen viel. Dat is tot nu toe al altijd uitgekomen ! Mijn kine zal enkele weken opgedreven worden tot 4/5 keer per week. Ze willen wat verloren tijd goed maken en mijn stappen en conditie nog verbeteren. 4 keer per week zien we wel zitten, als ze een paar keer aan huis kunnen komen. Anders wordt het veel te druk met mijn stemtraining er nog bij zit ik dan nog aan 5 keer therapie en een koorrepetitie per week. Vanaf nu hoop ik me weer te kunnen concentreren op vooruitgang ( de 2 c's van Conditie en Comfort, noem ik dat). Op hoop van zegen !
Zondag 13/05/2012 We hebben deze morgen met Canzonetta de mis gezongen in Gasthuisberg. Dat was blijkbaar geleden van 16/01/2011, voor mijn hersenbloeding dus. Mijn vroegere melkboer is daar vrijwilliger en die verschoot zich een ongeluk toen hij mij meende te herkennen (hij twijfelde eerst heel sterk of ik het wel was). Ik hoop dat hij volgend jaar nog eens zo hard verschiet van de vorderingen die ik op een jaar zal gemaakt hebben (normaal gezien). Ik hoop dan in 2013 mijn schedel te kunnen laten reconstrueren zodat ik weer lijk op de bloem die ik vroeger was. Die hersenbloeding heeft mij echt getroffen in de fleur van mijn leven (al zeg ik het zelf als ik de foto's van daarvoor bekijk) en die wil ik terug, koste wat het wil. Ik hoop dat de verzekering daar dan niet moeilijk over gaat doen. Mijne "schone" oude dag hangt daar zo'n klein beetje van af. In alle geval hoop ik er volgend jaar weer te 'staan' in plaats van in een rolstoel te zitten. Dat zou toch moeten lukken op een jaar tijd. Ik ga daar alleszins heel hard aan werken ! Nu eerst nog de Galibier op geraken. Daar is ook nog veel werk aan. Mijn conditie is weer helemaal weg na 8 dagen hartbewaking. Na een kwartier stappen/fietsen sta ik tegenwoordig al te zweten ! Te zeggen dat ik in maart nog 45 minuten kon stappen/fietsen. Zonde toch, niet ? In de namiddag hebben we nog wat van het goede weer geprofiteerd met de tandem, deze keer waren een warme jas en handschoenen niet nodig. Als afsluiter een fris pintje (half & half) maakte de zonnige zondag compleet.
Woensdag 09/05/2012 De eerste stemtraining bij Lut Lemmens is achter de rug. Zij is ook vertrouwd met Reiki en klankheling en gaf me de raad om bij het zoemen/neuriën mijn hand op mijn hoofd te leggen en de vibraties mentaal door te sturen naar de beschadigde delen in mijn rechterhersenhelft. Zij is ervan overtuigd dat dat heilzaam is : "en niet te bescheiden zijn in uw vraag", zei ze,"Vraag maar om totale genezing !" In de kine wordt ook met vibraties gewerkt om de zenuwverbindingen te herstellen, dus daar zit wel iets in ! Baat het niet, schaden doet het zeker niet. Daar ga ik me nu dagelijks op toeleggen en we zien wel wat het geeft op lange termijn. Ik ben weer benieuwd en blij dat ik zelf iets actief kan bijdragen aan mijn herstel.
Dinsdag 08/05/2012 Marcel heeft me gisteren een bundel bezorgd met het mailverkeer (29 pagina's dik) tussen universiteit, ouders en studenten naar aanleiding van de aardbeving en tsunami in Japan van begin maart vorig jaar. Ik vond wat mij overkomen is een nachtmerrie, maar nu heb ik begrepen dat de ergste nachtmerrie aan mij voorbij is gegaan. Hij stond er helemaal alleen voor, ik was amper uit mijn kunstmatige coma gehaald en dan die onzekerheid over de veiligheid van de studenten in Japan, vrouw én kind in gevaar, daar had ik tot nu toe nog niet echt bij stil gestaan. Alles draait hier steeds rond mij en mijn revalidatie. Wim was nog maar net terug ginder na een blitzbezoek aan mij op intensieve. Wat een sterke, prachtechtgenoot heb ik toch !!! Weinigen die hem dat nadoen, denk ik zo. Ik kan begrijpen dat hij daar niet graag aan terugdenkt aan die periode voor zijn 52 ste verjaardag. Nu begrijp ik beter waarom hij zo gelukkig is telkens ik een moeilijkheid overwin en me weer opricht om door te gaan. Hij is door een hel gegaan vorig jaar, ik heb echt met hem te doen. Daar is het mijne nu wel geen klein bier tegen maar toch wel wat lichter om dragen. Onze reis naar Japan had vorig jaar sowieso niet kunnen doorgaan, maar die hebben we nog te goed ! Uitgesteld, maar niet verloren, zeiden we gisteren nog. Zo gauw ik wat beter te been ben en we weer wat middelen hebben om te reizen, doen we dat, zeker en vast ! Die schone, oude dag mag nog wat wachten tot we terug zijn.
Zaterdag 05/05/2012 - Het feestje met de buren, ter ere van hun 55ste
huwelijksverjaardag, was heel leuk, rustig, gezellig. Heel lekker
gegeten. 't Heeft ons deugd gedaan ! Woensdag 25/04/2012 : onze 31ste
huwelijksverjaardag kreeg een totaal onverwachte wending. Ik werd in de
namiddag gebeld door mijn huisarts, die was de vorige dagen al langs
geweest omdat ik sinds zaterdag 20/04 heel kortademig geworden was na
een zeer beklemmend gevoel gehad te hebben op de longen. Hij sprak zijn
vrees niet uit maar drong wel erg aan om zo snel mogelijk binnen te
gaan in Gasthuisberg via spoed. Ik heb dan Marcel gebeld, die was al
onderweg om nog bloemen en een flesje wijn te gaan halen, om eerst langs
de huisarts te rijden om de verwijsbrief op te halen en dan zo snel
mogelijk door te rijden naar het ziekenhuis. Daar aangekomen werd er
onmiddellijk een CT-scan genomen van de longen waarbij werd vastgesteld
dat ik verschillende(kleinere) bloedklonters in de longen had wat de
kortademigheid uiteraard verklaarde. Daarvoor werd onmiddellijk gestart
met bloedverdunners en werd het mij toch wat te machtig want die hebben
vorig jaar al lelijk genoeg huisgehouden in mijn bovenkamer. Later,
bij een echo van de grote aders in de bovenbenen, werd een nog grotere
bloedklonter gevonden. Hopelijk blijft die nu lang genoeg ter plaatse
zodat de bloedverdunners hun werk kunnen doen om erger te voorkomen. En
mag het dat dan geweest zijn voor dit jaar, aub ? 2011 was al geen
goed jaar voor ons. Maar de trein van 2012 is ook niet denderend !
Het lijkt de ringbus wel met slechts één halte : Gasthuisberg spoed. Ik
hoop dat die gauw eens ergens anders stopt zodat ik eraf kan want ik
vind het al lang niet meer leuk. Interessant, dat wel, ik heb al veel
bijgeleerd, maar ik vind het nu al welletjes voor dit jaar. En alle
klokken in het ziekenhuis zijn dezelfde en tikken even hard en traag de
seconden weg terwijl je wacht op de dokter met de uitslag van het
laatste bloedonderzoek of het eten dat nog steeds net hetzelfde is als
vorig jaar in Pellenberg. Mijn kamergenote van de eerste 5 dagen was
wel een nieuwigheid, een oude, Turkse vrouw, die geen woord Nederlands
sprak. Haar zoon wel maar die was niet erg spraakzaam en moest met zijn
moeder telkens bij de dokter langs. Ik heb dus niet verder kunnen
kennismaken en zag het niet zitten om iets te proberen in gebarentaal.
Als je zag hoeveel moeite de verpleging moest doen om haar iets
duidelijk te maken ... De volgende 2 waren jonger en Nederlandstalig
(wat een opluchting). Ik lag op de afdeling Intensieve hartbewaking,
tussen de pacemakers dus, en kreeg veel medeleven en sympathie van mijn
Vlaamse kamergenotes. Ze vonden het vooral erg dat ik nog zo jong was
en niet veel meer kan, terwijl ik een hartkwaal dan weer meer
beangstigend vind. Ik kan op 3 jaar tijd grotendeels herstellen terwijl
zij met een tikkende tijdbom verder moeten en soms weinig/geen zicht
hebben op genezing. Na enkele dagen verbeterde de kortademigheid
aanzienlijk, ik kon weer stappen en praten tegelijk : HOERA !!! De
zelfredzaamheid in een gewone ziekenhuisafdeling was wel weer een
confrontatie. Aangezien er niets aangepast is aan mijn handicap was ik
weer serieus hulpbehoevend. Dat was ik even uit het oog verloren.
Thuis en in Pellenberg kon ik behoorlijk mijn plan trekken omdat daar
alles op mijn handicap is afgestemd. Het duurde ook enkele dagen eer de
verpleging algemeen op de hoogte was van mijn toestand. Ik moest dus
telkens weer herhalen dat ik links verlamd ben en een aantal dingen niet
kan zonder hulp/schoenen of ander aangepast materiaal. Ondertussen heb
ik ook nog een 24 uurs monitoring voor epilepsie ondergaan. Dat was al
eerder gepland voor vrijdag 03/05 en het was eigenlijk wel handig dat
ik daar kon blijven tot na die monitoring. Ik verwacht uit die hoek
geen probleem omdat de gewone EEG al uitgewezen had dat ik geen
epilepsie heb. Nu moet ik wel terug spuitjes zetten tegen flebitis en
wat extra pilletjes nemen, maar zolang ik me niet kwets of een bloedneus
krijg, mag ik verder gaan met trainen. Gelukkig maar !!! Daar zal ik deze week eens aan beginnen.
Maandag 16/04/2012 Ik moet met het schaamrood op mijn wangen toegeven dat ik gisteren voor de eerste keer het gastenboek op mijn blog bekeken heb. Hoeveel warme en bemoedigende reacties daar ondertussen opstaan ! Ik heb ze vandaag pas echt kunnen doornemen. De fietstraining van zondag was een eerste confrontatie met de koude. Blijkbaar trapt Marcel te stevig door en doet hij het meeste werk op de tandem. Ik had al langer zo'n vermoeden en heb hem dat ook eens gezegd maar als Marcel op kop rijdt (op een tandem is dat vanzelfsprekend) gaat hij er ook voor. Ik was duidelijk niet warm genoeg gekleed en er stond een pittige, koude wind. 't Is nu 's morgens ook nog behoorlijk frisser dan overdag en dat hebben we geweten ! Ik was al een beetje afgekoeld voor we met de groep in Pellenberg vertrokken en aangezien ik blijkbaar maar wat hoef mee te trappen, raakte ik niet meer echt opgewarmd, mijn lamme arm wordt dan behoorlijk spastisch, op de fiets ligt die vastgebonden in een armsteun en na een tijdje was de pijn niet meer te harden. Op onze tussenstopplaats in D-store in Bierbeek (sportwinkel en sponsor van Join2bike) stond ik direct fameus te rillen en heb ik een warm staaltje gekregen van hoe Join2bike met revalidanten omgaat. Ik werd onmiddellijk vertroeteld met energierijke dingen en warmtepadjes om weer warm te krijgen en de kramp in mijn lamme arm wat te verminderen. We zijn dan ook zo snel mogelijk naar huis gereden en na een lekker warme douche en een tas warme drank was het leed geleden. Met dank aan de Join2bike-ploeg voor de goede zorgen en Marcel natuurlijk voor de nazorg. Daarmee zijn we gewaarschuwd voor de gevolgen van de koude en kunnen we ons daar goed op voorzien tijdens de komende fietstrainingen in de Ardennen en de klim op de Galibier. Ondertussen is Marcel ook al goed gebeten door de fietsmicrobe. Hij fietst, zoals ik vroeger, al wel langer naar zijn werk, maar nu gaat hij op zaterdagen ook nog trainen met een groepje fietsers van het koor (die doen fietstochtjes van 50-70 km door het glooiende Brabantse landschap). Als nieuweling moet hij wel serieus inhangen maar het gaat steeds beter. Hij zal er wel klaar voor zijn tegen eind juni.
Vrijdag 13/04/2012 Geen ongeluksdag : Alleen maar goed nieuws vandaag
!
Binnenkort kan ik van kinesist veranderen. We hebben een kinepraktijk
(van Annemie Persoons) gevonden, niet zo ver van hier, met een heel team
van kinesisten die
zelfs allemaal gespecialiseerd zijn in neuromotorische aandoeningen. Ze
maken zich sterk op hun website dat ze nieuwe patiënten binnen de week
met therapie kunnen laten starten. Daar moeten we zijn ! Die andere
was goed, want zeer dicht bij huis, om de eerste maanden te
overbruggen. En dan nu, op naar beter.
Vandaag ook nog een geruststellende echo gehad. Allemaal dik in orde
dus. Wat kan een mens zich nog meer wensen (een miraculeuze genezing,
of wat dacht je ! ). Wat kan het leven toch boeiend en verrassend
zijn. Nog de laatste beurten bij mijn huidige kinesist afwerken en dan
zijn we klaar voor het volgende hoofdstuk. Ik kijk er enorm naar uit !
Die zware armoefeningen van vorige week waren blijkbaar alleen maar
bedoeld om mijn schouder te verstevigen. Ik heb er nog mee gelachen :
"Ik dacht dat ge me zou leren vliegen,zei ik hem, dan moet ik niet meer
leren lopen of autorijden, ferm gemakkelijk ! " Hij vond het gelukkig grappig en we hebben er eens goed om gelachen.
Zaterdag 07/04/2012 Amai, mijn ribben ! Dinsdag deden ze al pijn van de
zware krachtoefeningen die de kinesist met mijn arm deed op maandag.
Zolang ik overeind blijf, valt het nog mee maar als ik ga liggen of
achterover leun in de zetel kan ik niet meer diep inademen van de pijn.
Na een paar dagen betert dat gelukkig aanzienlijk. Vandaar dat ik
vrijdag de euvele moed had om op eigen houtje wat gelijkaardige maar
lichtere armoefeningen te doen nadat de kinesist afgebeld had. Spijtig genoeg met hetzelfde effect.
Gelukkig lig ik er geen nachten van wakker en kan ik na een half uurtje
opzitten alweer wat vrijer ademhalen maar leuk is het in geen geval !
Deze middag heb ik mijn sïesta wel beperkt tot een half uurtje, zoveel
karakter heb ik dan ook weer niet om de pijn te verbijten en toch een
volledig uur te blijven liggen. Ik kan me nu zo'n heel klein beetje
voorstellen hoe Tom Waes zich voelde bij het body-builden. Gelukkig
hoef ik dit geen dagen aan een stuk te doen. Hoewel ik ook wel gebaat
zou zijn met wat meer kracht, kan ik me voorstellen. Zou dat de
bedoeling zijn van doorgedreven revalidatie ? Zodanig sterke spieren
kweken dat je vanzelf overeind blijft ? In dat geval neem ik de
pijnlijke ribben er graag bij. Ik ben benieuwd wat de kinesist ervan zegt
volgende dinsdag ! De paasdagen verlopen wat eigenaardig dit jaar.
Vrijdag is Marcel onze nieuwe Renault Kangoo gaan afhalen. Vandaag zijn
we dan nog gaan zien of er nog ergens grote paaseieren te vinden waren,
maar niks hoor. Ik heb de kinderen al verwittigt dat ze er dit jaar
niet zijn. Ze hebben er zelfs geen tijd voor. De studenten hebben nog
veel werk met hun thesissen en dan is er nog de koers (moeder toch, hoe
kan je dat nu vergeten) !
Vrijdag 06/04/2012 Nu ben ik helemaal bekomen van de gebeurtenissen van vorig weekend. De muizenissen zijn weg en ik fietste gisteren weer vlotjes 60 toeren per minuut (RPM). Vanaf hier kan ik weer beginnen opbouwen. Ik heb ook besloten om weer zanggerichte stemtraining te gaan volgen bij een stemcoach. Dat heb ik vroeger ook eens gedaan om wat sterker te staan in de hoogte als hoogste sopraantje van het kwartet Voilà en daar heb ik toen veel van opgestoken. Ik hoop hiermee mijn stem wat vlugger weer in conditie te krijgen voor het zingen want dat is nog altijd een mager beestje. Mijn spreekstem mist naar het schijnt ook nog wat kleur en dat zal daar ook wel mee verbeteren, denk ik. Begin mei begin ik eraan en ik ben er meer dan klaar voor. Het is nu geen pretje om te zingen. Ik kan mezelf amper horen terwijl ik vroeger toch één van de trekkers was. Ik heb er geen plezier meer in en dat mis ik heel erg. Alleen oefenen lukt ook niet zo best dus kunnen we daar beter iets aan doen, anders blijf ik een zwak altje en dat 'zwak' klinkt niet zo goed bij mijn familienaam. Op hoop van zegen dan maar weer !
