Hubert de Sy
Ooit al gehoord van Hubert de Sy? Ik ook niet. Het blijkt een linkse Vlaming te zijn. Nooit gedacht dat dit kon. De man nadert met rasse schreden zijn vervaldatum maar geestelijk is hij fitter dan de fietsende Guynokkio, de geitenboer en de Pezewever samen.
Janice heeft een ferme boterham van deze man op haar webstek geplaatst: DE MIDDELEN VAN DE MACHT.
Het kan zeker geen kwaad om het artikel volledig te lezen maar, mezelf kennende, alertheid wordt vaak overmand door luiheid.
Daarom hier enkele citaten uit dit zeer lezenswaardig artikel.
***
* Over de koning Bouwdewijnstiching (KBS)
Het ligt voor de hand dat een staat die zich bedreigd voelt in zijn bestaan zelf, alle hens aan dek roept voor de verdediging van de positie en belangen van de gegadigde machtshebbers ervan. In eerste instantie van de monarchie en de uitgebreide koninklijke familie, maar tevens van de politieke, maatschappelijke en financiële omgeving ervan. Een elitaire kring die in het journalistiek en sociologisch jargon benoemd wordt als ‘establishment’ of ‘machtsconsortium’.
De Nationale Loterij verleent elk jaar een dotatie. Voor 2005 was dat 12.147.581 euro.
In de context van de uitzichtloze communautaire conflictensituatie stemt het tot nadenken dat - alhoewel er in Wallonië minstens evenveel menselijke nood is als in Vlaanderen - de hoger vermelde steunfondsen enkel in Vlaanderen werden opgericht.
Deze strategie leidt tot wat men in huidige journalistieke taal verwoord als inkapseling. Met andere woorden tot een vorm van intellectuele braindrain vanuit de nog enigszins Vlaams bewuste kringen, richting Belgisch machtsconsortium.
Een van de doorslaggevende psychologische wapens van haar actie bestaat in het intelligent inspelen op de natuurlijke menselijke ijdelheid en praalzucht. Wie is ongevoelig voor het feit te mogen ‘samenwerken’ met vooraanstaande vertegenwoordigers van het Hof?
Soms even in de nabijheid te mogen vertoeven van koningen en koninginnen, van prinsen en prinsessen? Vrijwel niemand.
Die ‘inkapseling’ wordt in de praktijk verwezenlijkt dank zij de zelden of nooit besproken, alhoewel grootschalige en ononderbroken public relations campagne ten gunste van de monarchie, van de leden van de koninklijke familie en van de brede entourage van het Hof. Het is nl. in grote mate het nostalgische opkijken naar de luister van de hogere sferen van het land dat heel wat lokale vooraanstaanden en een niet onaanzienlijk deel van de bevolking aanzet tot actieve medewerking en inzet.
* Over de media
Zo brengt de VRT regelmatig dweperige verhaaltjes over het optreden – in de sfeer van de zgn. miraculeuze ‘verschijningen’ - van een of ander lid van de uitgebreide von Saxen-Coburg-familie. Steeds “uitbundig toegejuicht door een enthousiaste massa van koningsgezinde onderdanen”. Waaronder vaak opgetrommelde schoolkinderen die blij wuiven met uitgedeelde vaderlandse vlagjes.
De zgn. vrije pers zit nl. in een economisch en maatschappelijk keurslijf waar ze zich onmogelijk kan uitwringen zonder zelfbeschadiging. De vrijheid van de journalist beperkt zich tot het schrijven van wat moet en mag gepubliceerd worden in de krant die hem tewerkstelt. Kortom, de wezenlijke vrijheid van de pers is een fictie.
* Over de vakbonden
Zij danken deze machtspositie en hun statuut van onbestaande kapitalistische organisatie aan de exclusiviteit op de uitbetaling van de werklozensteun die hen door de politieke klasse werd verleend. Een wereldwijd unicum.
***
Zo hoort u het eens van een ander zou ik zeggen, dus vooral volledig lezen dit artikel.
Op zoek naar info over Hubert de Sy stootte ik op een artikel in Altermedia van 28-03-06 dat me nog steeds zeer actueel lijkt en minstens even lezenswaardig is.
Ik citeer er een alinea uit:
Vrije vertaling voor de Vlamingen die - na 175 jaar Belgisch regime - het allicht gewoon geworden zijn zich tevreden te moeten stellen met vertalingen. Van wetteksten bijvoorbeeld. Politieke bovenlaag inbegrepen, leggen zij zich, ook daar, bij neer. Deze gedoogtraditie is blijkbaar een wezenskenmerk geworden van de Vlaamse aard.
Valt het u ook op dat die man toen ook al sprak van REGIME?
Hier kan u het artikel lezen.
Vroeger, heel lang geleden, toen ik als ukje aan moeders rok mee naar de winkel ging, die toen nog vanzelfsprekend in onze 'buurt' lag, en ons ma na een half pond kaas 'tussenin' ook 'nog wat charcuterie' bestelde, kreeg ik van Liza, want zo heette de winkelmadam, soms wel eens een piepklein 'vleesje'. Er lag immers genoeg.
Omdat wij 'goede klanten' waren, want ons ma betaalde elke bestelling onmiddellijk contant vanuit haar grote portemonnee. Wij 'poeften' niet. En waarschijnlijk ook wel een beetje omdat ik met grote blinkende ogen door het glas van de charcuterietoog zo hevig aan het likkebaarden was geweest dat Liza van haar kant wel meende dat zij dat ukje 'iets' mocht geven. Want zij was eigenlijk best wel een lieve winkelmadam. Toen ik mijn handje uitstak om de lekkernij in ontvangst te nemen, moest ik ook mijn goede opvoeding laten zien en altijd "Dankuwel, Liza!" zeggen, als ons ma mij aanspoorde met: "Wat zeggen we dan?"
Maar toen ik groter werd was het bijlange zo plezant niet meer om met ons ma mee naar de winkel te gaan. Hoe ik nog mijn best deed om links of rechts vanachter moeders brede lichaam Liza te verleiden met mijn meest wanhopige vertederende blikken, ik heb nooit nog een 'vleesje' gekregen: ik was gewoon 'te groot' geworden, en "Dankuwel, Liza!" had ze al vaak genoeg gehoord.
Daar moest ik vandaag aan denken, toen ik hoorde dat Didier Reynders, hoofdman van de HervormersBeweging, een 'geste' vroeg aan de Vlamingen, daarbij begerig kijkend naar de etalage, zonder te beseffen dat die helemaal leeggeroofd is, en dat integendeel al de 'poef' van vroeger eindelijk nog betaald moet worden. Cash.
Pijnlijke manier om 'groot' te worden, hé, Didier!?
En wie gaat er u nu nog goede manieren leren om "Merci, Flamands!" te leren zeggen?
***
Reactie van Bertie op De 3de en de 4de toren... van Luc van Balberghe