De nietsnutten van het Vlaams Belang
Daarom beste vrienden en tegenstanders, ook vijanden maar dan zijn dan geen "beste", is het des te merkwaardiger dat zelfs een politiek-correcte regimekrant niet buiten de feitelijkheid omheen kan.
Geplukt van de webstek van het Vlaams Belang:
IJverige parlementsleden
Vlaams Belang-voorzitter Bruno Valkeniers schreef het reeds in een column: op een moment dat de andere oppositiepartijen nog in een diepe winterslaap verkeerden, interpelleerde het Vlaams Belang midden juli in het parlement als eerste over het nep-ontslag van Yves Leterme. De afgelopen maanden hield onze partij, door talloze campagnes en straatacties, de communautaire druk op de ketel. Daarnaast zijn de vastgoedkuiperijen van prins Laurent, de BTW-verhoging op bouwgronden en de sjoemelende PS-staatssecretaris Laloux maar enkele voorbeelden van parlementaire dossiers waarin het Vlaams Belang de voorbije maanden de spurt aantrok.
Van onze vele campagnes, acties en initiatieven zag u in de vaderlandse media niet altijd een even correcte weerspiegeling. Eind februari hekelde De Standaard in een scherp artikel het gebrek aan initiatief van de traditionele parlementsleden. De krant berichtte - het moet gezegd - correct over het Vlaams Belang. “(…) Het controleren van de uitvoerende macht is wat te veel gevraagd,” zo luidde het toen. “Iedereen wil minister worden, iedereen wil deel uitmaken van het systeem. En dan tilt niemand aan het uitlekken van een nota waarin een advocaat, tevens getrouwd met een PS-minister, etaleert dat hij goed geïntroduceerd is in ministeriële kabinetten. Alweer neemt alleen Vlaams Belang zijn verantwoordelijkheid door de oprichting van een parlementaire onderzoekscommissie te eisen. De andere partijen kijken gegeneerd de andere kant uit.” (De Standaard, 23.02.2008)
In een recent artikel (8 augustus) bericht dezelfde krant over de activiteit van de federale volksvertegenwoordigers wat het stellen van parlementaire vragen betreft. De Standaard kan hier evenmin om de vlijt van de Vlaams Belang-parlementsleden heen: “(…) In dat spervuur van parlementaire vragen valt ook de ijverigheid van Vlaams Belang op. Waar bij de PS en MR verschillende leden nog nooit een vraag gesteld hebben, zitten verschillende Vlaams Belang-kamerleden boven de honderd vragen.”
De leugenachtige bewering van sommige media en politieke tegenstanders dat het Vlaams Belang amper weegt op het politieke debat en dat onze vertegenwoordigers maar wat aanmodderen in het parlement, mag zo stilaan definitief naar het rijk der fabelen worden verwezen.





