Ze zijn beiden nieuw, de ministers-presidenten van Vlaanderen, Peeters  en Wallonië, Demotte,  en  één van de eerste officiële zaken die ze ondernamen, was mekaar gaan bezoeken.

Liever dat, dan mekaar gijzelen en tot bloedens toe afkloppen, zoals in sommige regio's ver, ver van het rustige land B met zijn groene heuvelruggen, waar Frans joelende socialisten opgeleid worden tot kleine Al Capones en aan de overkant norse geitenboeren het tot ruggengraatloze premier proberen te brengen.

De twee ministers-presidenten kennen mekaar nauwelijks : ze zijn zoals wij geabonneerd op vele kranten volgeschreven door  journalistslaven die pennen wat Loge en Kerk graag heeft. Als de presidenten mekaar ontmoeten, lachen ze gul, open, sympathiek en doen ze "alsof" ze gecharmeerd zijn door mekaar.  De kleine Demotte (die er echt als een stripfiguurtje uitziet maar dat niet is) brabbelt Taalgrens-Nederlands van Henegouwen en Peeters houdt het bij zijn normale Algemeen Nederlands.  Vrienden, dertig jaar geleden was zoiets ondenkbaars : heel de bovenlaag sprak toen Frans. Maar dat is slechts schijn.

Laten we ons niet verkijken op het Nederlands van Demotte maar wel luisteren naar zijn woorden, wanneer hij het heeft over de noodzaak dat de beide gewesten er alle belang bij hebben, gezamenlijk op te trekken om de duidelijkheid in de hand te werken, om het buitenland niet af te schrikken.  Hij zegt het niet maar het staat er aan te komen : laten we ons terug nauwer aan mekaar sluiten, laten we België terug onder de lasvlam leggen, het avontuur van het federalisme heeft lang genoeg geduurd, we gaan de structuren fijnstellen. U hoeft ons imperialisme niet langer te vrezen, wij laten jullie, Vlamingen, al de ruimte die je nodig hebt om goed te blijven werken en ons wat te steunen.

Het is vorig jaar begonnen met de zogenaamde Paviagroep (de profs van diverse uniefs die pleitten voor één grote kieskring over het ganse grondgebied van B voor de senaat), de oproepen in de Zevende Dag van filmmaker Walleyn en de grappenmaker van VTM , Rob van Oudenhoven, die vonden dat men overal tweetalige scholen zou moeten invoeren ... Guynokkio die met zijn hyperkinetische tics eiste dat de gemeenschappen bevoegdheden zouden afstaan aan de federale besluitvorming ... de politiek-correcte prullengazetten die over de taalgrens hun povere oplages probeerden omhoog te krikken door gezamenlijk te zingen : "Je t'aime tant, ik hou van u" ... doe hierbij de intrieste pogingen vanuit de huurkazerne in Laken om ons over te halen tot meer tricoloor geluk en u weet hoe laat het is.

Wat Leterme aan het aanvangen is in Val Duchesse , weet niemand, of hij iets in petto houdt voor Vlaanderen valt te betwijfelen, laten we ons alleszins voorbereiden op een degelijke nederlaag.  En argumenten bij mekaar sprokkelen : wij moeten nog meer mensen overtuigen dat dit land  ontbonden moet worden.  Vreedzaam maar duidelijk en in het belang van de democratie. En bij voorkeur geen afscheidcadeaus, geen gouden handdrukken.

Wij hebben lang genoeg betaald voor onze Waalse vrienden.  Wil iemand  de laatste geactualiseerde cijfers opduiken, nazien en op de muren schrijven, alstublieft ?  Grote cijfers en letters, want het zijn grote bedragen. Wil iemand anders wijzen op de permanente verschillen tussen de heersende opvattingen in Vl en W,  de tegenstellingen ?  Kunnen we op een of andere manier tot uitdrukking brengen hoezeer de Walen een blok aan ons been zijn, hoezeer zij onze opgang belemmerene, onze ontplooiingskansen ontnemen ?  Als de Vlamingen inderdaad rabiate racisten zijn, zoals een aantal Franstaligen dit graag voorstellen, waarom willen zij ons dan per se in hun land behouden ?  Wij maken onze eigen staat en de Walen mogen de monarchie houden.  Ze mogen kiezen wie ze willen als koning of koningin.  Is dat niet mooi ?  En de Franstaligen uit onze Vlaamse Rand die het niet kunnen uithouden in Vlaanderen zonder faciliteiten, mogen direct zonder priorzegel terugkeren naar hun Waalse dorpen.

Het wordt tijd dat we onze scenario's gaan uitwerken.

Ray

"Holland, met je koetjes en je weiden, jou mag ik zo gaarne lijden, jou vergeten, doe ik niet : ik hou van Holland, landje aan de Zuiderzee..."

Weest u niet bang, er volgt niet nog eens een video met muziek uit de tijd toen vaders pak rook naar motteballen.  Het doet er me wel aan denken, dat ik even naar Youtube moet voor Joseph Schmidt, de kleine joodse Nederlander die in een Duits concentratiekamp aan zijn einde kwam. (dit laatste klopt niet, Joseph Schmidt is gestorven in een Zwitsers gevangenenkamp, ingevolge de lichamelijke arbeid die hem opgelegd was ... God, wat heeft die oorlog overal ellende veroorzaakt, mensen als insecten afgemaakt)

Mochten de mensen van toen  even maar kunnen terugkomen naar wat er hier overblijft van hùn wereldje, dat ook ver van perfect was,  ze zouden vlug vragen om niet te moeten blijven, denk ik.  Ieder kiest voor de eigen miserie eerst.

Neem nu het geval dat we daarstraks aanhaalden van de moedige Germaine die zich verzette tegen haar beroving en met haar auto toevallig de overvaller steendood rijdt.  Germaine wordt vervolgd en Germaine zal boeten.  Daar twijfelt niemand aan.  Enkele dagen geleden deed zich iets anders voor in "Ik hou van Holland" : even copiëren uit die onovertroffen Else4 :

Loverboy Utrecht krijgt twaalf jaar cel

woensdag 25 juli 2007 18:29

In Utrecht is een loverboy veroordeeld tot twaalf jaar celstraf wegens onder meer zware mishandeling, mensenhandel, oplichting, verkrachting en poging tot doodslag. De man, die zijn veroordeling thuis mocht afwachten, is echter naar het buitenland gevlucht.

Loverboy liet zijn vriendin vijf jaar als prostituee werken

Volgens nu.nl gaat het om de 27-jarige Abdessamad el K. Het Openbaar Ministerie (OM) heeft een internationaal arrestatiebevel tegen hem uitgevaardigd.

Verhitte spies
De loverboy liet zijn Utrechtse vriendin vijf jaar werken als prostituee en bedreigde en mishandelde haar op gruwelijke wijze. Zo heeft hij haar bedreigd met een verhitte spies en haar gedwongen abortus te plegen na vijf maanden zwangerschap. Ook verkrachtte hij haar diverse malen.

Hij dwong een meisje uit Eindhoven een auto voor hem te kopen en een mishandelde en verkrachtte een meisje uit Gouda.

Door Claudia van Zanten

Moeder, wat hebben wij misdaan om in zo'n wereld te leven ? En enkele jaren nadat Lode Zielens zijn pakkende roman"Moeder, waarom leven wij ?" afgewerkt had, kwam hij zelf op tragische wijze aan zijn einde met een gehate V-bom.

Ray

We zagen het bijna over het hoofd (met alle gevolgen  vandien) : op Linkeroever is natuurlijk ook de redactie gehuisvest van de Gazet van Allah, alias de Frut, de verzamelbak van de linkse ratjes.  Toen de progressieve  troepen uit Limburg o.l.v. van Oppergeneraal Stevaert  met naast zich de Fantastisch Populaire Flessentrekker Patrick-hou-me-vast-of-ik-ik-krijg-iets Janssens op de terreinen van het voorheen katholieke complex arriveerden was het boem ! liefde op het eerste gezicht.

Mits enkele kleine verbouwingen aan het origineel ziet Concentra er momenteel uit zoals onze fotograaf het op deze warme en mooie zomermorgen kiekte :  de gevel met frontaal  het beeld van de Allerhoogste, Luc Rademaekers.  Onze fotograaf werd beschoten door Lex Sukkelaar die momenteel een identiteitscrisis doormaakt.    "Volhouden, jongens, sukkels hebben nog nooit gewonnen". 

(de man rechts op de foto vooraan is de schutter)

Dames en heren, we reizen even naar de Antwerpse Linkeroever, een slaapgeborchte in de zachte schouderkom van de Schelde.

Wat eens "de nieuwe stad" moest worden, waar niemand minder dan le Corbusier de architecturale verantwoordelijkheid voor zou dragen, is al tientallen jaren een experimenteel oefenterrein voor ontwerpers van sociale woontorens, spaarzame alleenstaande huizen, of lekker bij mekaar aanleunende panden, de uitverkoren aanstaande klanten van de vrederechter. Hier verblijven zowat zestienduizend Antwerpenaars, illegalen, zwarten, Marokkanen, balkanisten in een poging waar niemand van hen om gevraagd heeft, vreedzaam  mekaars multiculturele streken te verdragen.  Een van de hoogste woontorens van de stad, die met zijn vijfentwinitig verdiepingen, draagt trots de bijnaam "Chicagoblok" en al wie wit ziet en Vlaams is, stemt daar ook voor het Blok.  "Waai wèite woareum, menier"  Soms wordt het huisvuil naar beneden geflikkerd door de vensters en ooit was het zelfs een baby die het helaas niet kan navertellen.

Linkeroever.  Men wilde hoog- en laagbouw mengen, zoals men ook de bevolkingslagen wilde mixen.  Ik heb ooit gedacht (o wee, dat is gevaarlijk ... denken) : de planalogen van de stad willen hier een experiment opzetten zoals dokter Mengelé in Naziland maar dan alleen met zachte dwang.  Met of zonder dwang het lukt nergens.

Toen de plannen van start gingen na WO II, de gronden opgespoten werden met uitgebaggerd Scheldezand en de straten aangelegd werden, kregen deze laatste  de namen van bekende Antwerpenaars en Vlamingen en daar zit wel een structuur achter, een idee.  Natuurlijk was het Lode Craeybeckx, onze grote socialistische en breeddenkende burgemeester die Brussel niet wou loslaten, die een man was van een grote cultuur en verfijning (ook al dronk hij een pint) die veel van zijn vroegere literaire en andere strijdmakkers vereerde met hen voor het leven te gedenken op die manier.  

De grote assen zijn gewijd aan de onvermijdelijke  Middelnederlandse letterkunde : Blancefloer, Esmoreit, Halewijn, en dan ontmoet je kris kras  Paul van Ostaijen, Willem Elsschot, Emile Verhaeren, Lode Zielens, August van Cauwelaert, (de Brugse tak die in de advocatuur zat en romans schreef)  Mac Leod, Prosper van Langendonck,August Vermeylen, Guiciardini (de Italiaan die in de 17de eeuw op bezoek in Antwerpen enkele aangename dingen vertelde over deze stad en daar zijn wij gevoelig aan en dankbaar voor), Charles de Coster, Julius Vuylsteke, Multatuli, Constantijn Huygens, Theofiel Gauthier,  en op een kluitje bij mekaar : de ontheemde ridders  of hertogen die wellicht nooit echt bestaan hebben, Jan van Brabant, Jan van Heellu, Lodewijk van Velthem en Aernout en Willem,  en al wie ik niet genoemd heb, die komen later nog aan de beurt.  Op elk naambord staat keurig onder de naam, beknopt wat de persoon deed en wanneer hij leefde.

Ik kan gerust beweren dat in de jaren '60, toen ik gemeenteraadslid was voor de VU in Antwerpen, de burgemeester een man was die kon rekenen op een gemeend  respect  van de oppositie en het was wederkerig.   Als fervent theater- en operabezoeker, ontmoette ik soms in een van onze schouwburgen Lode Craeybeckx die onverwacht een voorstelling kwam bijwonen en die er steeds op aandrong dat wij samen zouden zitten en dan fluisterde hij me met die lepe vossenoogjes van hem toe : "De stad is vanavond vertegenwoordigd door zijn twee beste gekozenen ..." Ook al was dat beslist niet het geval, ik glom van trots en bewonderde de behendigheid van de grote Craeybeckx.  Al wat na hem is gekomen, op uitzondering van Mathilde Schroyens, kwam nog niet aan de man zijn enkels.

Om te zwijgen over het niveau van de huidige kantjesloper.

Ziezo, we hebben weer enkele vrienden gemaakt.

Ray

Ali el Bejjati is dood.  Ali el Bejjati is op weg om een beroemde jonge dode man te worden.

Ik vertel u zijn verhaal : komt u rond mij zitten (niet té dicht) en het kan best ongezellig wezen.

Ali woonde in Amsterdam, zoals zijn naam laat vermoeden en behoorde aldaar tot het uitschot dat door de linksen als ze gezopen hebben en zichzelf vergeten "kutmarokkanen" wordt genoemd.  Rob Outkerk is verantwoordelijk voor deze onheuse woorden, Mijnheer Dewitte.

Op een avond twee jaar geleden zat Ali zich te vervelen met zijn vriendje Rachid en ze besloten wat in hun ogen een oud wijfje was te beroven van haar handtas. Zo gezegd, zo gedaan, wat vrij uitzonderlijk is bij Marokkanen, die meestal houden van veel palaveren en weinig doen.  Dit was echter een slechte actie want het vermeende oudje, sprong in haar auto en vervolgde Ali en Rachid die met een versleten brommertje wegsnelden.  Het oude slachtoffertje, stoorde zich niet aan de wegcode, noch snelheidsbeperkingen en ze ramde de twee diefjes tussen een boom en de eigen carrosserie en gaf nog een extra duwtje mee.  Al goed dat Germaine C. (geen achternamen in Nl, aub) niet met een Saab reed, want het was haar beslist niet gelukt : als een Saab ingezet wordt voor een achtervolging, rijdt hij vanzelf het kanaal in.

Germaine moest voor de rechter komen wegens doodslag maar in heel de Westerse wereld stond zij wekenlang op nummer één bij "Mijn favoriete Chauffeuse". Ze werd vrijgesproken en nu is er via een of andere softe Nederlandse beroepsprocedure toch terug een opening gevonden en kan Germaine alweer naar de rechtbank om zich te laten bolwassen en straffen : wie haalt het nu in zijn hoofd zich te verzetten tegen een hangjongere die je wil helpen met het dragen van je handtas ?

De rechtspraak is er niet voor diegenen die hier geboren en getogen zijn, neen, die moeten zwoegen en zwijgen, zich laten beroven en de landverraders van justitie zijn in Europa overal dezelfden : volksvijanden en collaborateurs van links.  Germaine, wij supporteren aan de rechterzijde.

Ray

Het is zover : vrijdag 27 juli 2007 -  bijna 12 uur en wij maken de uitslag bekend van de prijsvraag. 

De man naast Marikka Rökk is Johannes Heesters, een Nederlandse zanger, acteur, revue-artiest, filmacteur die zeer veel succes heeft gehad in de Lage Landen en in Duitsland.  De brave man was uitsluitend geïntresseerd in zijn eigen carrière en succes en begreep geen lor van politiek.  Hij werd door de nazi's voor hun propagandakar gespannen en dat vond hij best in orde.  Als de communisten het hem gevraagd hadden, was hij opgetreden in de Goelag archipel.  Johan Heesters was een sympathieke ijdeltuit, zoals velen uit de huidige showbies dat ook zijn.  Zij zingen van "Du und ich" maar lippen liefst "Ich, und ich und mich".   Na WO II denderde zijn carrière in mekaar maar met zijn spitsvondige charme (en de nodige publieke vernederingen) wist hij zich toch weer bescheiden te laten opmerken.  Ontdaan van zijn sterallures werd het publiek geconfronteerd met de beperkte mogelijkheden van een ouderwordend artiest.  Dit klinkt harder dan het bedoeld is, want Johan Heesters blijft een fenomeen tot op de dag van heden. Zonder zijn politieke misstappen zou hij best een Duitse Maurice Chevalier kunnen gebleven zijn.  Niet te veel talent, maar charme in overvloed.

Ik had niet verwacht dat er zo vlug juiste antwoorden zouden binnenlopen.  De eerste was Mevrouw Jeanine, dan kwam stotterend drie keer Bert  Weiss binnengestrompeld  die mij met zijn archivarische weetjes  ontmaskert, en de derde was Job, die ons ook volgt (zoals Bert )van bij de aanvang. Dus driemaal : Hip, hip, hip, hoera !

Over Johan Heesters hoor ik mijn grootmoeder  Madeleine en haar zusters Gabrielle en Elza luidruchtig onder mekaar kwetteren over de tijd  toen zij naar de Empire of de Hypodrome trokken als jonge vrouwen, die wat graag een doodzonde zouden bedreven hebben met de knappe zanger.  Hij werd geboren in Nederland  in 1903, is dus nu 104 jaar en treedt nog tussendoor op in kleine revues of laat zich zien en even horen op televisie in Duitsland waar hij woont met zijn tweede vrouw die 49 jaar jonger is.  Wiske is in 1985 overleden en zij waren tot het laatst gehuwd... (Bij Angeltjes worden wij niet alleen gevolgd door het Spionnencentrum en nog wat buitenlandse James Bonds maar nu ook door Vlaamse instellingen en het is oppassen geblazen vooral met die laatsten : zij dulden geen foutje in de naam of de zwarte lijst wordt bovengehaald. We houden er rekening mee tot volgende maal, dan is het weer putten uit het eigen kopje).

En aan de pezewevers die nu gaan blèren bij hun bazen dat wij oud-nazi's verheerlijken, toon ik vrolijk wapperend mijn middenvingertje.  "Doe hetzelfde, vriendjes, vingertje omhoog en dan in het eigen oogje stoppen en duwen, hard duwen tot het bolletje knakt,  in jullie geval kan dat geen kwaad, je bent al langer ziende blind en gespeend van caritas".

Voor de drie winnaars : een bis-nummertje vdoor Anna Netrebko, u kent haar nog ?  Maar haar lippen ?  Die kussen heiss.  Nou, Mijnheer Weiss ...

 

»Der Papst trägt immer weiß. Auch beim Fernsehen«

Wenn man schon die einmalige Gelegenheit hat, mit dem Privatsekretär von Benedikt XVI. zu sprechen, dann auch über ganz weltliche Dinge. Schließlich wohnt Georg Gänswein mit dem Papst in einer Art WG.

SZ-Magazin: Herr Prälat, wie geht es dem Papst?  
Georg Gänswein: Es geht ihm gut, er fühlt sich wohl, arbeitet viel und legt ein hohes Tempo vor.  
 
Benutzt er das Trimmrad, das ihm sein Leibarzt Buzzonetti verordnet hat?  
Das Trimmrad steht bei uns im Appartamento Privato.  
 
Was heißt das?  
Es steht brav zum Benutztwerden bereit.  
 
Als Kardinal wollte Joseph Ratzinger noch zurücktreten, er sei erschöpft. Mit der Wahl zum Papst ist etwas passiert, was er weder angestrebt noch gewollt hatte. Aber ich bin überzeugt davon, dass dann, als er sich nach und nach in den Willen Gottes hineingefügt hat, die Amtsgnade in Person und Wirken sichtbare Spuren hinterlassen hat und hinterlässt.  
 
Wie hatte er auf die Wahlentscheidung reagiert?  
Ich kam in dem Moment hinzu, als die Kardinäle in der Sixtinischen Kapelle, einer nach dem anderen, vor dem Papst knieten und ihm Treue und Gehorsam versprachen. Sein Gesicht war fast so weiß wie die neue weiße Soutane und der Pileolus auf dem Kopf. Er sah mächtig mitgenommen aus.  
 
Was ist Ihnen in dieser Stunde durch den Kopf gegangen?  
Es war wie ein Wirbelsturm, eine klare Gedankenfindung gänzlich unmöglich. Auch die Tage nachher war es eher tsunamiartig.  
 
Und wann wussten Sie, dass sich Ihr Leben grundlegend verändern wird? Es war so: Als ich nach den Kardinälen bei der Huldigung an der Reihe war, sagte ich: »Heiliger Vater, ich verspreche Ihnen meinen Gehorsam, meine Treue, meinen Einsatz in allem, was Sie von mir verlangen. Ich stehe Ihnen mit all meinen Kräften ohne Einschränkung zur Verfügung.«  
 
Die Antwort?  
Er blickte mich an, nickte mit dem Kopf und dankte.  
 
Hat sich Ihr Salär verändert?  
Ich verdiene nicht mehr und nicht weniger als vorher. Der einzige Unterschied ist, dass sich auf dem Lohnstreifen die Adresse geändert hat.  
 
Der Sohn des Schmieds aus einem 450-Seelen-Dorf im Schwarzwald, der nun neben dem Heiligen Vater im Helikopter reist und die Sorgen einer Weltkirche teilt – fragt man sich da: Warum ich? Was will Gott von mir?  
Genau diese Frage habe ich mir in der Tat gestellt – und nicht nur einmal. Es ist ja eine Aufgabe, die nicht planbar ist. Indem ich dem Heiligen Vater Treue und Gehorsam versprach, versuchte ich auf die Frage zu antworten. Darin sehe ich persönlich auch einen Fingerzeig Gottes, mich dieser Aufgabe ohne Vorbehalte zu stellen.  
 
Vermutlich sind Sie der erste Papstsekretär der Kirchengeschichte, der neben dem Pontifex auch selbst im Blickpunkt der Öffentlichkeit steht: People-Magazine schwärmen vom »Sunnyboy in der Soutane«. Sie seien, so die Schweizer Weltwoche, »unbestritten der schönste Mann im Talar, der je im Vatikan zu sehen war«. Donatella Versace hat Ihnen sogar eine eigene Mode-Linie gewidmet. Stört Sie Ihr Image als Frauenschwarm?  
Nicht dass ich rot geworden wäre, es hat mich eher etwas irritiert. Es tut nicht weh und es schmeichelte mir zunächst auch, und es ist doch keine Sünde. So frontal und direkt bin ich zuvor noch nie mit meiner Schale konfrontiert worden. Dann habe ich gemerkt, dass dies großteils Ausdruck von Sympathie ist: ein Bonus, kein Malus; damit kann ich gut umgehen. Allerdings möchte ich schon auch, dass man nicht bei meinem Äußeren stehen bleibt, sondern auch die Substanz unter der Schale zur Kenntnis nimmt.

 Von: PETER SEEWALD (INTERVIEW); JOACHIM BALDAUF (FOTOS)

Op 1 augustus vieren de Zwitsers met hun 4 nationale talen in hun 26 kantons, die samen bijna anderhalve maal zo groot zijn als het land B, hun nationale Feest.

In tegenstelling tot het beeld dat wij hebben over dit mooie bergland, waar alles peis en vree zou zijn, en waar boer Klaus heel de zomer op zijn Alpenweide jodelend met zijn beige-bruine immer schone koeien doorbrengt, terwijl boerin Hapklare Brok zwetend en lachend melk stremt en boter karnt, de Italiaanse knecht Pietro op zijn grijpgrage vingertjes tikkend, klopt dit beeld al lang niet meer met de werkelijkheid.

Net als het  sprookje van het halsstarrige bankgeheim niet meer van deze tijd   is, is  Zwitserland al lang een rampenland waar vreemdelingen precies als in de rest van Europa nederdalen en niet buiten te krijgen zijn.  De Zwitsers zijn begonnen met steenrijke Arabieren aan te trekken en toen die bleven en ook minder gefortuneerden in hun kielzog meevoerden, was de dam doorbroken.  Momenteel bestaat een grote instroom  vreemdelingen uit de Balkanlanden. 

Op 1 augustus zal de grootste partij, de SVP (UDC in het Frans) in een massale actie proberen elke burger persoonlijk te bereiken om  voor een referendumvraag steun te vragen.  Namelijk : laat elke veroordeelde vreemdeling het land verlaten !  Vorige week gaven wij hier de cijfers : 70% van de gevangenisbevolking bestaat uit vreemden.  De naturalisaties zijn een stuk lager  dan hier en dat verklaart het hoge percentage gevangen vreemdelingen.

Er zal weer een gehuil opgaan bij de traditionele partijen van links en de dromers van centrum die mee op sleeptouw genomen worden tegen deze actie.  U begrijpt voor wie wij supporteren.  Voor de échte Zwitsers van het Witte Kruis op Rode achtergrond !  Hun actie is ook de onze. En op 1 augustus een lat Toblerone verorberen of Milka.

Ray

"De wereld is van iedereen" u kent onze lijfspreuk.  Er komt nog een staartje bij : "en ge moogt hem hebben, uwe wereld".

Onze ideeën lopen parallel met die van de Jezuiëten, de priesters met zwarte soutanes, zwarte gedachtes, vele zwenkingen en kronkels die hun onmacht verbergen, maar steeds met hun tentakels in zowel het hogere als het lagere.  Ben ik niet objectief, Padre ?  Ik vraag vergiffenis en zal het anders formuleren, maar door u laat ik mij niet rollen.  In hun Italiaanse gazet (die ik van buurman Guido van Alphen even mocht lenen mits betaling van een klein statiegeld) Civilta Cattolica gaan de dienaars van de Heer zeer ver en  zeer diep in hun drang en hang om de mensheid te redden.

Ze dalen af tot de virtuele hel van  Second Life, waar iedereen die de realiteit ontvlucht, rondhangt en in slecht Engels probeert met een terpentijndoekje een stukje van andersmans gemoed bloot te wrijven. Voor ons niet gelaten.  Er blijven nog voldoende mensen met beide voeten op de vaste aarde om ons druk over te maken, de zwevers mag u hebben. Geef ons maar de "alsof-spelers" van Hertoginnedal.

De Jezuiëten willen echter meegaan met hun tijd, er zal daar ook wel een of andere Dom Jürgen Dee-Jay rondhangen in zwarte rokken en zij gaan missioneren : er bestaat ongetwijfeld een behoefte aan het woord van de Heer voor vele Avatars. Ik ben geen lid van de Rooms-katholieken, ik heb absoluut niets tegen ze, integendeel de kleine Macchiavelli in mij zou hen graag inzetten tegen de muzelmannen, maar de grijsaards van Rome doen er vaak veel aan om de mensheid af te schrikken. 

Is er eigenlijk al een Koning gekozen voor second Life ?  Ik ken iemand met een Missie die niet zo goed wil lukken. 
Kan hij eens langslopen in Rome ?  Zijn broer is momenteel vaak in Italië om met een architecte plannen te maken.

Ray

Trots, dat we zelfs voor de  dealers in het bezit zijn gesteld van de eerste (stiekeme) foto van de nieuwe Saab, model 2008, voorrecht dat wij graag met u, onze Trouwe Lezers, delen.

De kleur is zacht saffraan, teneinde niet op te vallen in het zich weldra in onze contreiën vestigende woestijnklimaat.  De banden zijn contrasterend zwart en de pedalen schuiven uit in alle richtingen. Fleurige kleuraccenten vertalen de hunker van de Zweudse Saabers naar diversiteit : Breuvö !

Over de sterkte en supersnelheden van deze prachtige bolide  zal nog veel gegist worden.  Dankzij Angeltjes en onze goede relaties met de Zweedse Prinses Madeleine (zie foto) tonen wij u wat te tonen valt :




De Prinses





De nieuwe Saab

Koekoek !  Hier zijn we, een beetje te laat, zeker ? 

Het is de schuld van mijn vrouw, Gerda, van haar gezwollen duim, van de Lijn, en van mijnheer doktoor in het ziekenhuis voor verstuikte duimen.   Wij zitten hier in een zone van de stad van Allah, waar je 's nachts geen oog kan dichtdoen omdat alle ziek-o-mobiels hier op enkele honderden meter in het rondte hun patiënten droppen en voortdurend heen-en-weer snellen met "toeta-toeta" "tssjjiiiirrrrp-tssjjiiiirrrp" "Bweurbweurk", "Ding-dinding", het is nauwelijks te harden.  Als je zelf iets aan de hand hebt, komen de ziekenwagens van bij de Nederlandse grens in werking en die kennen de streek niet.  Zetten u ook meestal af aan een verkeerd hospitaal, want het zijn geen taxi's, hé Mijnheer.

Het is allemaal goed gekomen maar het heeft lang geduurd, want in de ziekenhuizen (Middelheim, Universitair Ziekenhuis Antwerpen, de Honderdjarige,  (de Centenaire),  Erasmus, Augustinus, Vincentius zitten ze ook met de handen in het haar.  Er zijn te veel moslims.  U zegt, mijnheer doktoor ?  Ja, er zijn te veel moslims die willen dat hun vrouwen enkel onderzocht worden door vrouwelijks artsen.

Stel u voor, de duim van Fatima  is verstuikt en dat mens komt geheid naar het hospitaal met zo een futiliteit (bij mijn vrouw was het een complicatie, zoals alles) in gezelschap van echtgenoot,meestal in pyjama en op sletsen, enkele zonen, een neef, een schoonbroer en meestal een dochter of twee en nog wat klein grut voor de aangename sfeer. Dat alles om  een verstuikte duim in te pakken.  En dan beginnen de onderhandelingen.  Als Mijnheer doktoor mocht vragen om u uit te kleden, een jarretellegordel aan te trekken en een beha met blote tepeldoorkijk om te doen, neem ik aan, dat ge raar opkijkt.  Meestal is dat NIET het geval maar toch mag Mijnheer doktoor Fatima niet aanraken want anders krijgt Youssef, de bezitter van Fatima,  een hartaanval van jaloersheid : "Ni komme aan meine frau".  Behalve 's zaterdags als ze naar de kapper moet om de knevel te laten bijknippen.

Dat is dus een probleem aan het worden.  Ik zie maar een oplossing, meer artsen-moslima's opleiden, gescheiden wijken, gescheiden hospitalen. Ofwel wij ook moslim worden.

Ray

De 11 julitoespraak in Palermo a/d Noordzee, voorheen de koningin der badsteden Ostende, heeft sommige traditionelen naar adem doen snakken. 

Even het Nieuwsblad citeren, dan kennen we de rolverdelingen en het scenario volgt daar als vanzelf uit.


11-juliviering afgeschaft na omstreden speech 
 
OOSTENDE De 11-julitoespraak in het Casino Kursaal krijgt een staartje. Na de omstreden speech van een vertegenwoordigster van het Priester Daensfonds en het opstappen van schepen Veulemans tijdens de feestzitting, is de zaak ook ter sprake gekomen op het schepencollege. Volgend jaar zal de stad zelf een neutrale viering organiseren.

De speech die Lutgarde De Ridder van het Priester Daensfonds uitsprak op 11 juli in het Kursaal deed heel wat wenkbrauwen fronsen. De passages over Daens' idealen werden afgewisseld met een flinke sneer naar politici die postjes binnenrijven, de media die de moord op een buschauffeur bagatelliseren en een reeks vragen over het uitsluiten van het Vlaams Belang. De speech zou op een meeting van die partij wellicht een staande ovatie gekregen hebben. Maar schepen Hilde Veulemans (CD&V) dacht daar anders over. 'Ik kon het echt niet meer aanhoren hoe vernederend er werd gesproken. Alles werd op één hoop gegooid en politici kregen weer de schuld van alles. Als Daens dit zou horen dan draaide hij zich om in zijn graf. Het was echt te gortig', zei Veulemans, die als enige politicus opstapte tijdens de speech. Voorzitter Johan Desmet van het organiserende 11-julicomité Oostende: 'We wilden in het Daensjaar inspelen op de actualiteit en vroegen een spreker bij het Priester Daensfonds. Het was soms wat hard verwoord, maar we distantiëren ons er niet van. We gaan wel een brief schrijven naar het schepencollege om ons te verontschuldigen als mensen gechoqueerd waren.' Voorzitter Rob Librecht van het (nationale) Priester Daensfonds: 'Wij zijn een pluralistische vereniging en komen op voor Vlaanderen maar de speech is niet het standpunt van onze vereniging.' Nochtans werd dat op de uitnodiging en tijdens de speech anders gesuggereerd. Spreker Lutgarde De Ridder: 'Ik kreeg zelfs een langdurig applaus en veel positieve reacties. Ik meen dat iedereen kan zeggen waarvoor hij staat en kreeg enkel een negatieve reactie van Geert Lambert.'

Neutrale organisatie

Cultuurschepen Nancy Bourgoignie (SP.A) kaartte de zaak aan op het schepencollege en kondigde gisteren aan dat er geen gezamenlijke organisatie meer komt in 2008: 'Ik zie niet in waarom we subsidie zouden verlenen aan een getinte organisatie. Volgend jaar kiezen we voor een neutrale organisatie en zullen we de touwtjes zelf in handen nemen.' (efo)


Enkele opmerkingen, niet veel, want we zullen wel allen hetzelfde denken :

- men wil duidelijk de Vlaams-nationalisten hun nationale feestdag ontnemen, het begint in de steden waar socialisten hun dictatuur uitoefenen ; (vgl. Antwerpen en Brussel)

- de "waarheid" kan alleen gezegd worden door "neutralen" en die waarheid mag nooit gaan over de echte eisen van de Vlaamse Beweging of verwijzingen inhouden naar de actualiteit

- er zouden lijfstraffen moeten uitgedeeld worden aan politici die de uitdrukking gebruiken "hij/zij zou zich in zijn graf omdraaien bij het aanhoren, enz". Vooral als de betrokkene zelf het verstand bezit van een kartonnen mier en niet weet waarover het gaat.  Ik zal eens wat boekjes van Luc Delaforterie naar Veulemans in Ostende sturen.

- Lambert is een man die het Vlaams-nationalisme (en ook het Daensisme) de rug heeft toegekeerd ; hij wil een andere maatschappij dan de Vlaams-nationalisten en dat is hem gegund.  Hij moet enkel de couragie hebben zijn verleden te verloochenen, officieel en dan staat iedereen duidelijk voor zijn eigen opvattingen : aan de ene kant, de  groen-rode democraten die mensen uitsluiten, aan de andere kant, de Vlaams-nationalisten die best tolerant zijn, want zij weten wat vervolging betekent.

- Ik bedwing mij en zal niet vloeken.

Ray

Wij gaan geen wekelijkse rubriek in het leven roepen over wie het leven gaat verlaten.  Vanmorgen schrok ik toen ik las dat Jos Brink ongeneeslijk aangetast is door kanker.

Hij is een man met een aanzienlijk charisma, vriendelijkheid, professioneel tot in het uiterste puntje van zijn kleinste teentje, een acteur, zanger, presentator, iemand die als hij op televisie verscheen, zorgde voor gezelligheid en ontspanning. 

Ik zeg dit niet omdat Jos Brink heen gaat, het is gewoonweg de waarheid.  Velen zijn geroepen, weinigen zijn wat waard en die man bezat een aangeboren talent om mensen bezig te houden, vertrouwen in te boezemen, aan het lachen te brengen.  Ik zie bij ons in Vlaanderen nauwelijks een equivalent.

Dag, Mijnheer Brink, bedankt voor al het mooie dat u in onze levens gebracht hebt.

Ray

Of de mensen van Radio Minerva het tof zullen vinden bij Angeltjes een oproep tot steun te lezen, weet ik niet maar zij verdienen het alleszins. 

Radio Minerva is de grootste privé radiozender van 't stad en zij werken uitsluitend met liefhebbers.  Mensen die hun grote platencollecties ter beschikking stelling, hun kennis en hun vrije tijd en die niet allen een eerste prijs Conservatorium zouden behalen voor uitspraak.  Maar Minerva is populair, zeker bij de oudere generatie met nogal wat muziek uit de jaren "stillekens".  Politiek is Minerva absoluut neutraal (ik heb nog nooit een onvertogen woord in om het even welke richting gehoord, maar ik ben geen dagelijkse luisteraar), kortom de 000 zouden best eens bij de amateurs mogen gaan vragen : "Neutraliteit, hoe bereikt ge dat ?"

Onderstaand artikel komt uit het Nieuwsblad :

Radio Minerva wacht rekening van 30.000euro
Hoge taksen bedreigen lokale zenders

ANTWERPEN - Vlaamse radiostations krijgen het moeilijker de billijke vergoeding te betalen. Radio Minerva wacht een factuur van 30.000euro. 'We werken aan een oplossing', zegt Mark Casteels van Simim, verantwoordelijk voor de inning.

Liefst veertig vrijwilligers houden al 25jaar lang Radio Minerva draaiende. Met meer dan 30.000luisteraars zijn ze met stip de populairste lokale zender in Antwerpen. Maar ook zij krijgen het almaar moeilijker de torenhoge taksen op te hoesten. Vooral de billijke vergoeding, valt naast de Sabam-rekeningen en straalverbindingsrechten zwaar. Het gaat om de verloning voor het openbaar gebruik van beeld en muziek. Privé-bedrijf Outsourcing Partners int het geld, beheersvennootschap Uradex verdeelt het bedrag onder artiesten en producenten.

Frank Boekhoff, voorzitter van Radio Minerva en uitbater van Café Minerva, geeft toe dat het niet makkelijk. 'We steunen lokale artiesten en doen dat goed, maar de prijs die we daarvoor moeten betalen is hoog', zegt hij. 'Momenteel zijn we aan het onderhandelen om de factuur van de billijke vergoeding naar omlaag te krijgen.'

En die is hoog. Radio Minerva mag zich -omwille van de uitstekende CIM-luistercijfers- verwachten aan een afrekening van 30.000euro.

Vier euro per luisteraar

Mark Casteels van Simim, verantwoordelijk voor de inning: 'De meeste lokale radiostations worden niet opgenomen in de CIM-studies omdat ze té klein zijn. Daarom rekenen we hen een jaarlijks forfaitair bedrag van 440euro aan. Maar Minerva is een geval apart. De zender is een instituut en telt jaar na jaar meer luisteraars.'

'In 2005 werden er volgens de formule van het ogenblikkelijk gewogen gebruik -dat zijn mensen die dagelijks één kwartier naar dezelfde zender luisteren- 4.750luisteraars geteld. In 2006 waren er dat 7.730. We rekenen 4euro per luisteraar per jaar. Dat betekent dat Minerva 30.920euro zou moeten ophoesten.'

Dat geld is er niet. Radio Minerva is immers geen commercieel station en kan daarom niet rekenen op reclame-inkomsten.

Bovendien moet de onafhankelijke zender dagelijks rekenen op de goede wil van sympathisanten. 'Het is een probleem', beaamt Casteels.

'We zullen voorlopig niks aanrekenen en zullen het probleem binnenkort aankaarten in de bevoegde commissie.'

Het wordt een moeilijke discussie, weet Mark Casteels.

'Waar trek je de grens? Wat zullen commerciële zenders zeggen als we voor Radio Minerva de kosten zouden verlagen? Het laatste woord is daarover nog niet gezegd. We zullen het dossier met heel veel schroom moeten aanpakken', besluit Casteels.

Jan is gaan proefrijden met zijn nieuwe Saab.  Ho-ho, wat fijn voor Jan !

Honderd keer springen wij in de bres voor een politieke partij, omdat die de gebeten hond is van alle concurrenten en van de triestige media in dit land, één keer veren wij recht met een happerige opmerking (die we zelf onmiddellijk relativeren "maar we blijven jullie graag zien") en er staan lezers voor onze deur met bokshandschoenen, want we mogen niets fouts zeggen over die partij ... Oké !

We zullen het nog eens goed maken !  Er staat vandaag een knalartikel in Le Standard van Bart Brinckman over de tribulaties met de dee-jay uit Wilrijk.  Het gaat ditmaal over centen, radio-uitzendingen, bandbreedtes en vermeende affaires. 

Ik heb al bij herhaling vastgesteld, en ik ben niet de slimste, dat aan de top van een succespartij staan, ontzettend moeilijk én eenzaam is !  Het Vlaams Belang heeft het grote voordeel dat ze drie types heeft met diverse achtergronden die mekaar aanvullen en aanvoelen en die op die manier hun partij en het Vlaams-nationalisme gebracht hebben waar het nog nooit gestaan heeft in de geschiedenis van dit land.

Dat er vergissingen en misgrepen gebeuren is onvermijdelijk, dat niettegenstaande de geweldige druk van buitenuit om die partij  te laten imploderen dit niet plaatsvindt, is een pluim op de hoed van de parlementaire fracties, het partijbestuur, de partijraad en de vele arrondissementen en afdelingen.  En laat me ook iets delicaats zeggen : ik ben niet de advocaat van Rose-Marie Morel, zij kwam uit eigen beweging van de NV-A en is binnengehaald als een prinses bij het VB, zij is een jonge vrouw met goede mogelijkheden die moet leren maar zij heeft talent.  Zij is ondervoorzitter en Vlaams parlementslid en zij heeft vanuit die functies de plicht haar mening te geven over alle zaken die de partij aanbelangen.  Of moet zij soms zwijgen omdat ze  lange benen  heeft die mogen gezien worden ?  En met al de rest heeft niemand wat te maken.  Zij heeft alles in zich om het zowel politiek ver te brengen als om zwaar door de media gepakt te worden op basis van roddels. Morel is mij echter veel nauwer dan Yves Desmet, Bart Brinckman, Rik van Cauwelaert  of welke ratelslang dan ook.  Zij is een van ons, dus handen af !

Ik heb gelukkig niets te zeggen bij het Belang,  daarom dat ik het makkelijk  heb : zolang de huidige mensen in Vlaams Belang, Lijst Dedecker, en NV-A aan de top zitten van hun partijen, en nu nog eens verwikkelingen ontstaan over centen, zal Forza Flandria, Forza Noppes blijven. 

Ray

Uit Le Frut de mon coeur volgend prangend sportbericht :

(omwille van de hectiek op onze redactie, de Senseo is namelijk stuk, zou het kunnen dat er enkele kleine wijzigingen zijn in het originele Frut-artikel maar gezien onze excellente relaties, vinden ze dat op Linkerover niet erg, nietwaar linkse ratjes ?) :

Renners protesteren tegen dopinggebruik voor start Tour

Een zestigtal renners heeft vanmorgen in Orthez de start van de Touretappe naar de Aubisque enkele minuten opgehouden.

Met een sitdownstaking  (wat niet evident is voor hardzwoegende sportlui) protesteerden de coureurs tegen de voortdurende problemen die veroorzaakt worden door collega's. Dinsdagavond hadden ze gehoord dat Aleksandr Vinokoerov betrapt is op bloeddoping, waarop Tom Boonen zegde : "Vinokourov is ne smeerlap".  Als dit een sollicitatie is om bij Angeltjes te komen werken, is het in orde, Tom : schimpen en schelden is het voornaamste.  Schrijven dat doet de pc. Brengt wel een nieuwe Senseo mee.

"Het is een protest tegen diegenen die nog steeds niet begrepen hebben dat je het spel eerlijk moet spelen", zegt T-Mobile-manager Luuc Eisenga. Volgens Roger Legeay van Crédit Agricole kwam het idee spontaan op bij een van de renners uit de acht deelnemende ploegen. "Daarna heeft iedereen zich er unaniem achter geschaard." De coureurs eisen een 'grote schoonmaak' in het peloton. Iedereen slikt, spuit, drinkt mekaars bloed maar laat dat in godsnaam de sport niet aantasten !  Nu Dokter Paul Janssens uit de Kempen van Armand Preud'homme de Beroemdste aller Belgen is geworden, start zijn weef, Dora volgend jaar een eigen propere wielerploeg "de Perdolannekes".

Met dank aan de Kameraden van de Katwilg.

(stortingen voor een mooie lichtblauwe Senseo zijn steeds welkom, evenals pakken  klontjes, plastiek lepeltjes, voorverpakte speculoos van Lotus en Lonka muntjes)

De reserve-wielerploeg voor de Ronde doet zijn intrede om de eerste ploeg die geëlimineerd is, te vervangen ; vrouwelijke hormonen opspuiten is NIET verboden. Succes aan onze kampioenen.