Thank you, Miss Kerr
Het is telkens een schok te moeten lezen, dat een van de filmhelden of -heldinnen uit de tijd van onze jeugd heengegaan is.
Op 16 oktober is die fragiele, tere vrouwelijke-vrouw Deborah Kerr overleden op 86-jarige leeftijd. Zij was de meest Engelse lady die je je kon voorstellen, in mijn jeugdige verbeelding was zij veel koninklijker dan die lichtjes beduimelde Queen Elisabeth.
Ik heb nooit iemand Engels horen praten als zij, met het porseleinen geluid van english tea-time, zeer veel onthechting en soms met bedwongen passie. Zoals in deze film "Heaven knows, Mr. Allison". Gedurende de oorlog belandt zij op een onbewoond eiland met Robert Mitchum met zijn afschuwelijke kauwgomkop. En zij is non, must I say more ? Vrouwmoedig weerstaat zij al de woeste verleidingen van den mannelijken aandrang. Ademloos zaten wij te duimen voor het nonnetje, stil overtuigd dat als zij haar maagdelijke bruidschat zou aanbieden het zeker niet aan die vals loensende loser van een Mitchum zou zijn. Dat waren films. En vooraf kreeg je het Journaal in wit-zwart met Theo Lefèvre en Spaak en soms riepen de mensen dan van alles naar het doek : "Zakkenvuller" is al lang het volkse synoniem voor politieker.
Deborah Kerr heeft 6 Oscarnominaties gekregen, voor mij hadden het er gerust 60 mogen zijn plus de Nobelprijs voor de vrede van Al Gore er bovenop. Over haar echte liefdesleven is bitterweinig bekend, ze gedroeg zich eigenlijk als een nonnetje, denk ik. Ooit was er iets met een Italiaanse acteur Rossano Brazzi, maar later bleek dat een flikker te zijn. Dat schiet ook niet op. Verder heeft ze ooit een man gehad en twee kinderen maar ze leurde er niet de hele planeet mee rond, evenmin als met haar lustgevoelens zoals Pamela Anderson of andere fijne dames die zich van het podium storten om het publiek te behagen. Het kan natuurlijk ook dat Miss Kerr de vibraties aangevoeld heeft, over het Nauw van Kales heen dat er somewhere around Antwerp een jonge bedeesde Vlaming op haar zat te wachten met een kloppend hart, zwetende handen en slappe benen ?
Lieve Deborah Kerr, ontoerende dank voor al de mooie verhalen, de prachtige weergave die jij gegeven hebt van zovele vrouwenlevens : ik heb je elke keer geloofd en liefgehad.
Ray
5 reacties op dit bericht
Miss Kerr
Dank, Joos ! Ik vind het zeer attent je reactie. Jij bent de eerste via de nieuwe reactie-formule. Het is juist dat nostalgie een zekere rol speelt bij het ouder worden. Ik zei het gisteren nog tegen een van mijn kinderen toen ik die ging bezoeken in het rusthuis : vroeger was niet alles beter, wij waren alleen jonger en dat maakt het verschil.
Deborah Kerr
Later ook "From Here to Eternity","Heaven knows ..." en beklemmend : "The Innocents" als echte engelse "nanny".
Niks fout mee om dat tof gevonden te hebben!
Very Britisch !
Bedankt heer Ray, om even miss Kerr in de aandacht te brengen. Ook ik was een fan, zei het dan om een andere reden als U ;-)) Ze was very Britisch, het toppunt van verfijning en elegantie waar de meeste meisjes (van toen) droomden om dit te evenaren.
Onbewust (mijn wereldberoemd ‘voorgevoel’ zeker) ben ik 2 weken geleden een DVD gaan huren (zeer zeldzaam wegens te druk op de blog, hahaha) geen verklaring waarom ik ‘From here to Eternity’ uitpikte. De ‘koele’ miss Kerr was een vat vol ingehouden passie en die ‘stomende’ scene on the beach… die ingehouden passie, das veel erotischer dan de tegenwoordige camera die tussen geslachtsdelen exploreert..
Ze was ook bijzonder veelzijdig, zoals ze gestalte gaf aan (het waar gebeurd verhaal) de Engelse Anna Leanowens in ‘The King and I’.
En de beroemde melodie in die film ‘Hello, young lovers’, dat waren wij toen, onze generatie voelde zich aangesproken, identificeerde zich en voelde zich gelukkig.
Dit heeft niks met nostalgie te maken, wat onthouden we nog van die flitsende films van tegenwoordig? Stel de vraag aan je kinderen, ook zij kunnen zich amper iets herinneren van hedendaagse films.
Oud maar niet wijs
thank you,miss kerr