Bart's Wondere Beeldspraken

Sedert Al Gore  vorige week optreedt als Wereldweerman, genieten wij met ons Vlaamse zeeklimaat van een Indiaanse Zomer die mooier en kleurrijker is dan die van Noord-Amerika.  In het week-einde hadden we geen tijd om ons te verbazen over het palet van de herfst (het ziet er trouwens nog verrassend groen uit) want we zaten gespannen de kronkelingen van de N-VA te volgen.  Precies een vis de pan. Helaas hij gaat de diepvries in tot 2009 en dan komt alleen de graat eruit.

Voor de lepel suiker die mijn vrouwtje me wilde toedienen heb ik bedankt : verrassingen die aangekondigd worden in de kranten, bekoren niet.  Het zal trouwens weer van die natuursuiker van de wereldwinkel zijn, die smaakt naar chemicaliën. 

Vlaanderen krijgt een Vlaams minister van Justitie die zal toezien met de parketten op het prioritair naleven van de decreten.  Denken ze dat wij simpel zijn ?  Bij de Frut denken ze dat, ja, zolang het land B maar overleeft, is elke fopspeen welkom. Jammer dat Moerman geen minister meer is, want die heeft het deontologische profiel om Vlaamse justitie bij zich te koesteren. Sjoemelopdrachten die niet kloppen met de sjoemelreglementen die niet vervolgd zullen worden via sjoemeldecreten van een sjoemelminister. De redactie van de Frut staat te dansen op de tafels aan de Katwilgsenaya van de Leninoever.

 Er is nog één echte vraag die ons bezighoudt  : stel dat alles verloopt zoals het er momenteel uitziet,  wat zal Vlaanderen dan gewonnen hebben bij deze formatie dat het zonder de N-VA niet zou verkregen hebben ? Wat is het nut van de deeltijdse  aanwezigheid van de N-VA voor de Vlamingen ? 

Ray

Als de beschaving wegzakt in Europa, zal het vermoedelijk eerst in GB zijn, onmiddellijk gevolgd door Nederland.  Daar kunnen wij de waanzin beter volgen omdat er meer contact en communicatie is.  Voordeel van de taal, alhoewel dat door alle Franstaligen heftig ontkend wordt : "Le néerlandais ? Bweurgghhh..."  Vrolijk worden we er niet van, noch van de cultuurramp, noch van de franskiljons.

In Else4-van-ons-hart staat een knap artikel over de wijze van bestraffing.  Ze kennen er wat van onze Noorderburen van clement zijn voor allochtone misdadigers.  Mocht u zin hebben in een verkrachtinkje, in Nederland kost het bijna niets.  Ja, als je tegen de lamp loopt, wat bladeren vegen en zeuren tegen de verantwoordelijken, dat je moe of ziek bent, dan mag je zo weg.  Heerlijk land.  Ze hebben ook geen identiteit, de slapjanussen ; hun toekomstige koningin zegt het zelf, Minima.

'Vaak taakstraf voor moord en verkrachting'

zondag 14 oktober 2007 09:36

Rechters leggen voor zware misdrijven te vaak taakstraffen op. Zo kregen vorig jaar 54 daders volledig ten onrechte zo’n alternatieve straf voor verkrachting. Ook kwamen 10 moordenaars er vanaf met een taakstraf. Dat meldt het televisieprogramma Zembla.

Moordenaars en verkrachters krijgen te vaak een taakstraf in plaats van een celstraf

Het Openbaar Ministerie (OM) heeft richtlijnen voor het opleggen van alternatieve straffen, maar rechters wijken daar volgens Zembla nogal eens vanaf.

Verdachten van ernstige gewelds- en zedenmisdrijven, zoals zware mishandeling en verkrachting, komen volgens het OM eigenlijk niet in aanmerking voor een taakstraf. Toch legden rechters vorig jaar 54 keer een taakstraf op voor verkrachting en 225 keer voor aanranding.

Zedenmisdrijven
In totaal kregen 883 daders van zedenmisdrijven in dat jaar een werkstraf opgelegd in plaats van een gevangenisstraf. In totaal leggen rechters per jaar ongeveer 43.000 taakstraffen op.

Verschillende daders van levensmisdrijven, zoals (poging tot) moord en doodslag, kregen vorig jaar een werkstraf. De rechter vond een dergelijke straf in tien gevallen passend voor poging tot moord en in 183 gevallen voor poging tot doodslag.

Zware mishandeling
Bijna 270 keer werd aan plegers van zware mishandeling zo'n taakstraf opgelegd.

Mensen die al eens taakstraf hebben gehad, komen daar volgens de regels van justitie niet nog eens voor in aanmerking. Maar Zembla, dat cijfers van het OM opvoert, stelt dat de afgelopen jaren gemiddeld 2000 personen voor de tweede keer een taakstraf opgelegd kregen.

Tientallen anderen mochten voor de derde of vierde keer werken in plaats van zitten.

Naar de knoppen
Directeur Sjef van Gennip van Reclassering Nederland vindt dat rechters de richtlijnen van het OM moeten volgen. ‘Je kunt niet uitleggen aan een slachtoffer of aan de samenleving dat bij zeer ernstige delicten een taakstraf gegeven wordt.’

Volgens hem heeft een alternatieve straf op een gegeven moment geen uitwerking meer. ‘Het effect van taakstraffen gaat naar de knoppen als iemand een derde, vierde, vijfde keer zo'n straf krijgt opgelegd.' Van Gennip stelt dat veroordeelden dat dan niet meer als straf ervaren.

Door Robin van der Kloor

Onlangs lazen wij dat zeker in de on-line Else-4 een nieuw team de lezersbrieven veel strenger gaat selecteren.  Men wil de poltiek-correcte toer op.  We zullen dat vlug genoeg vaststellen. 

U vergeeft, oewij niet doen van de vertaal ?  Oewij enkel zeg dat de Grote Lijder enen prijs oewil betaal, ene compensatie voor de split in de Bruxelles-Hal-Vilvorde !  Vive la France ! Merde aux flamands !

Le président de la N-VA Bart De Wever a indiqué dimanche qu'il pourrait vivre avec l'idée d'un "phasage" de la réforme de l'Etat mais, a-t-il aussitôt ajouté, il faut un résultat avant 2009. Il a aussi accepté l'idée d'une compensation à une scission éventuelle de BHV.

Interrogé dimanche midi dans l'émission "De Zevende Dag" de la VRT, Bart De Wever a reconnu qu'il y aurait "un prix à payer" à la scission de l'arrondissement de Bruxelles-Hal-Vilvorde (BHV). "Mais nous ne sommes pas prêts à payer ce que les francophones demandent", s'est-il empressé d'ajouter, alors que les négociateurs de l'orange bleue doivent entamer mardi les discussions sur le communautaire.

Remerde !

  Ziezo, de bocht is genomen.  Stilletjes door de grote mannen van de CVP, met het nodige gedruis door de kleine gasten van de VU.

Het enige wat de staatskatholieken wilden en willen is na acht jaar oppositie en een vrij duidelijke verkiezingsoverwinning terug de macht in handen nemen.  Vervelend was daarbij dat ze intussen een appendix mee hadden gesleurd, de N-VA die mordicus beweerde, dat zij nooit in een meerderheid zou terechtkomen zonder dat het grote Vlaamse symbooldossier  opgelost was.

We hebben hier met velen stilletjes gehoopt toen we al de kronkelingen waarnamen, dat er een waterkansje zou bestaan dat de CVP en de VU voor één keer de kant van Vlaanderen zouden kiezen.  Maar we geloofden er eigenlijk niet in.  Terecht blijkt vandaag.

In het lange artikel met vele interviews uit de Morgen dat hier beneden staat, klinken de jammerkreten van Jan Loones of Frieda Brepoels , Marc Demesmaecker en  Jan Jambon als overbodige jeremiades.  De enige reden tot kreunen en steunen, is de angst om gedumpt te worden door de CVP en dat gebeurt niet, want de generaal van de Solopartij heeft al getekend voor akkoord. 

De CVP heeft haar machtspositie veilig gesteld dankzij Van Rompuy, Leterme zal een premier zonder ruggengraat zijn zoals het een voorbeeldig ambtenaar van het Rekenhof past en De Wever is op zijn eentje een  zoveelste mes in de rug van de Vlaamse Beweging.   Proficiat, Bart !

Het kartel CD&V-N-VA heeft een optie genomen op de macht in "het Noorden van het land", als een grote burgerpartij die voor alles een dienaar wil zijn voor de eenheid van de federale staat.  Het is wat het altijd is geweest : dit land bestaat dankzij het lamme geduld van de Vlamingen.  Betalen en zwijgen.  Deze bende woordbrekers zal er alles aan doen om de bevolking zo vlug mogelijk de werkelijkheid te laten vergeten.  Van de CVP zijn we dit gewoon.
 
Wij  beloven van onze kant er alles aan te doen om onze omschrijving van politieke kazakkeerderij te  blijven geven.

Ray

 Senator Louis Ide (NVA) schetst volgende profiel van zijn partijgenoten :

"Wij hebben een heel gemotiveerde achterban.  Die mensen luisteren naar radio 1 en zij lezen de Standaard, de Morgen en de Tijd.  Die nemen geen onbezonnen beslissingen."

- Onverwijld moet BHV gesplitst worden,  anders stappen wij niet in een regering !

- Zonder onze aanwezigheid zou BHV nooit gesplitst worden ! Wij zijn de waakhonden !

-  Er komt gewoonweg geen regering àls BHV niet gesplitst wordt : zo simpel is dat !

- Een prijs voor de splitsing ?  Er wordt niets betaald voor de toepassing van de grondwet !  Zijde zot !

- Een kleine prijs zou eventueel kunnen overwogen worden, de Franstaligen zijn de kwaadsten niet !

- We gaan in fases werken : eerst zij, en later wij.  Dat is normaal en fair !

- Wij zullen de Franstaligen garanderen dat ze voor eeuwig faciliteiten behouden en nog enkele kleine stukjes Vlaanderen kunnen binnenrijven : dan zijn wij er van af !

- Splitsen BHV ?  Wie wil dat nog ? Dat brengt de eenheid van het land in gevaar !  Zijde zot !

In de nieuwe voorwaarden voor inburgering wordt van nu af ook stijldansen voor heren verplicht, uiteraard met aparte opleiding door de bekende VLD- Stadhuisvedette  Brocatus.

In een politieke uitzending voor de verkiezingen gebruikte Leterme de uitdrukking "wij willen cellen voor het geboefte".  Kathleen Cools, de marsepeinen pop opgetrokken uit politiek-correcte amandelnoten, viel bijna in onmacht bij deze ruwe taal. 

Maar de cellen komen er, 1500 zegt Van Parijs, wij zijn al in gesprek met de privé sector.  Het Plan SOS-justitie van de CD&V wordt uitgevoerd kraait de Gentse ex-minister.  Hier vindt u meer : http://www.cdenv.be/actua/persberichten/sos-justitie
 Ik hoop dat Milquet dit niet gehoord heeft, want de linkerhelft van haar hersenschors kan niet verwerken dat de boeven terecht zouden komen in een omgeving die door kapitalisten is opgetrokken en door de staat gehuurd.  Ik kan haar zelfs bijtreden. Eerst eens  in de portemonnee kijken.

Alhoewel er nog niet over begroting en kredieten gepalaverd wordt, is het duidelijk dat de staat kampt met een geldgebrek.  De liberalen eisen  belastingverminderingen, de katholieken willen meer uitgaven voor de gezinnen, twee tegenstrijdige  opvattingen ten laste van de schatkist.  Het boekjaar  2007 stevent af op een begrotingstekort, niettegenstaande de goede economische conjunctuur (jawel, dames en heren, kan u zich voorstellen wat het wordt als we economisch gaan wegduiken ?)  en 2008 is een maagdelijk zwart gat.  Vandaar de redenering van de tjeven om de privé-sector gevangenissen te laten bouwen die in huur genomen worden door de staat.  Dat is voordelig, zegt men. Om terug aan de macht te komen, doen de tjeven alles : niet alleen hun kiezers een poot uitvijzen, desnoods de schatkist uitschudden en ze nadien dichtlassen, en bovenal liegen en de waarheid verbergen.  Ik lijk wel vooringenomen.

Tijdens een van die uitzendingen  op de 000 over het onderwerp justitie werd Annemans van het Vlaams Belang, die pleitte voor enkele duizenden cellen, bijna gelyncht door diezelfde Cools en Bracke omdat hij niet prompt antwoordde wat het zou kosten.  Voortgaande op precedenten zou men kunnen uitkomen op een bouwkost van ongeveer 40000 euro per cel, zonder inrichting, met de nodige fiorituren erbij kom je op 60 miljoen euro in eigen beheer en er mag nog een electrische afspanning en een groot slot bij.  

Wie gaat de huurprijs bepalen ? Ik moet er niet aan denken.  

Een regering die niet bij machte is om een van haar fundamentele opdrachten uit te voeren : de burgers beschermen en daar geen 60 miljoen euro voor vindt, bewijst te bestaan uit een stelletje knoeiers.

Ray

Hoewel ver van ons (en mijn) bed, is het toch een vraag die velen bezighoudt. Niet verwonderlijk, want er staat veel op het spel. En dat voelt iedereen met een beetje verantwoordelijkheidsgevoel en politiek inzicht ook wel aan. Enkele weken geleden nam de Franse president Sarkozy een bocht van bijna 180° in de zaak Turkije en dat heeft mij -ronduit gezegd- serieus gebruuskeerd. Laten we het net geen kiezersbedrog noemen, maar we komen toch aardig in de buurt. Onze Ray voelde zich, na het  veelvuldig handgeklap voor turbo-Sarko op deze Angeltjes, gepakt. En terecht.

In december van dit jaar staat er een belangrijke Europese top op het agenda, die zal handelen over de verdere uitbreiding van de Europese Unie. Wij zijn uiterst benieuwd wat de houding van Sarkozy dan zal zijn. Maar inmiddels is het hoog tijd om de discussie over de toetreding van Turkije opnieuw in een hogere versnelling te zetten. Bij deze.

Ondertussen zijn door de houding van premier Erdogan inzake de Armeense kwestie de gemoederen voor toetreding tot de EU wel een beetje bedaard. Dit is tenminste wat ik hoop. Maar voorzichtigheid blijft geboden, want de geopolitieke belangen van de Verenigde Staten zijn oppermachtig en hun lange arm in de Europese besluitvorming is navenant.

De toetreding van Turkije moeten we plaatsen in de huidige politieke situatie van het land. Eerder dit jaar behaalde Recep Tayyip Erdogan een belangrijke verkiezingsoverwinning. Hijzelf is eerste minister en zijn partijgenoot en voormalige minister van buitenlandse zaken Abdullah Gül werd eerder dit jaar door het Turkse parlement tot president gekozen na drie stemronden. Dit zeer tot ongenoegen van de voormalige president Ahmet Necdet Sezer, die een strikt seculier beleid van Turkije voorstond en dit ook actief verdedigde. De verkiezing van Gül was voor hem dan ook een onverteerbaar stukje lokum. Ondertussen is Sezer jammer genoeg van het toneel verdwenen.

De partij van Erdogan heet de AKP, (zo)genaamd de Partij voor Gerechtigheid en Ontwikkeling. Would-be wereldleiders à la De Gucht (& Zn) willen ons graag laten geloven dat de AKP een gematigd islamitische partij is, die de Westerse waarden wil omarmen en bereid is de voorwaarden voor toetreding tot de EU te aanvaarden. Ik geloof hem niet.

De realiteit is immers dat Erdogan zijn wortels heeft in de politieke islam en niet zo onschuldig is als men de goegemeente wil laten geloven. Erdogan werd immers ooit veroordeeld wegens het aanzetten tot religieuze haat.

De grondlegger en bezieler van de hedendaagse Turkse staat was Mustafa Kemal Atatürk (1881-1938). Volgens sommigen een hardliner, maar zondermeer een begenadigd ziener en een consequent verdediger van het seculiere en moderne Turkije op Westerse leest. Atatürk zette het moderne Turkije op de internationale kaart. Scheiding van kerk (moskee) en staat werd  ingeschreven in de grondwet. Het Arabische schrift werd afgeschaft en het Turks werd met Latijnse lettertekens geschreven. Atatürk maakte ook via wet korte metten met de speciale kleding die alle stromingen binnen de islam droegen.

Ik heb een enorme bewondering voor deze man die Turkije in het begin van de vorige eeuw in een mum van tijd wist om te vormen van een middeleeuws, achterlijk land tot een moderne burgerlijke staat. Zo werd bv. reeds in 1934 in het Turkije van Atatürk het stemrecht voor vrouwen ingevoerd. Letterlijk betekent Atatürk trouwens “vader van alle Turken”.

Naast een aantal grootse politieke en sociale hervormingen die hij in Turkije wist aan te brengen is zijn grootste bijdrage evenwel het afschaffen van de sharia en het verbod op het dragen van de hoofddoek in openbare gebouwen en staatsgebouwen, zoals universiteiten, rechtzalen, het stadhuis en scholen.

Erdogan (de chouchou van De Gucht) zit evenwel op het puntje van zijn stoel om als eerste deze Atatürk van zijn seculiere sokkel te duwen. Een van de strijdpunten van Erdogans AK partij is immers het verbod op het dragen van hoofddoeken in Turkije op te heffen. Emine Erdogan, de echtgenote van Erdogan, is in het openbaar nog nooit zonder hoofddoek gezien.

Pikant detail. De twee dochters van Erdogan studeren in de VS, omdat ze daar wel een hoofddoek kunnen dragen. Op de universiteiten in eigen land is het dragen ervan immers niet toegestaan. Dit gegeven alleen al geeft mij een bijzonder onbehaaglijk  gevoel.

De huidige regering van premier Erdogan, die -vergeten we niet- zijn politieke carrière als moslimfundamentalist begon, kwam immers aan de macht met als doel “de godsdienst (lees de islam) te redden”. Zijn verwoede pogingen nu om de Turkse grondwet aan te passen, moeten in dit licht gezien worden. Daar hebben we nu mee te maken !

En dat brengt mij dan tot het volgende punt van mijn betoog.

Menselijk handelen gaat over keuzen maken. Wanneer keuzen maken ook een maatschappelijke dimensie krijgt, dan spreken we over politiek. Keuzen maken wordt geleid door een moreel besef en afweging. Of beter gezegd, zou dat toch moeten zijn.

In het licht van de komende Europese top in december over de eventuele verdere uitbreiding van Europa (onze toekomst nota bene!) wil ik politici oproepen tot het toepassen van wat men noemt ‘het voorzichtigheidsprincipe’.

Het voorzichtigheidprincipe is een begrip dat zijn oorsprong vindt in het economisch jargon. Het betekent kort gezegd dat winsten pas worden geboekt op het moment dat ze voldoende zeker zijn. Verliezen daarentegen worden onmiddellijk in de boeken opgenomen van zodra ze geconstateerd worden.

Dit principe kan evenwel beschouwd worden als een morele gids voor elk verantwoord handelen. Het is het principe van het gezond verstand, zeg maar. De beste omschrijving ervan vindt men in het Engels: Better safe than sorry. Vrij vertaald: Beter veilig dan helaas.

Linkse fantasten hebben aan dit principe geen boodschap. Het is immers een conservatief principe. Maar deze tekst is dan ook niet voor hen bedoeld. Wel voor alle politici die een uiterst gevaarlijk spel willen spelen met Europa. Besef wat er in de schaal wordt gegooid. Een Europees grondgebied dat dan zal reiken tot aan de grenzen van Syrië, Irak en Iran!! 70 miljoen moslims toelaten tot de Europese unie is geen sinecure, hoe welwillend ze zich ook voordoen. De houding van Erdogan, Gül en zijn islamitische partij zijn er het levend bewijs van.

En als de dames en heren politici dan toch zo overtuigd zijn van hun grote gelijk, waarom onderwerpen zij de beslissing over de toetreding van Turkije dan niet aan de democratische controle via een referendum?

PIM

We onthouden ons van commentaar en laten geruisloos deze copie van de blog van a.griffon neerdwarrelen :
http://agriffon.blogspot.com/

Fientje Moerman die haar familie, vrienden en zichzelf rijkelijk beloonden met onkostennota's, bijzondere uitgaven en gefantaseerde opdrachten, mag zo vertrekken met een uitzonderlijk gouden handdruk. Gedurende 18 maanden krijgt ze elke maand nog 5.250 Euro. Dat is in totaal 94.500 Euro of in oude Belgische franken meer dan 3,8 miljoen frank.
zijnde 3 of vier keer het inkomen van Jan Modaal.
Ik vind dat ze die niet mag krijgen. Meer zelfs, het verkwiste geld moet terug in de staatskas komen en een gerechtelijk onderzoek moet daar voor ingesteld worden

Bij hem kan u ook het stenografisch verslag lezen van de interpellatie in het Vlaams Parlement over de kwestie Moerman.  Vermoedelijk werd de interpellant geïnstrueerd  door een gewezen kabinetschef.  U duidt mij niet euvel dat de naam van het parlementslid mij ontsnapt : het is een overloper en die moeten hard werken om terug in de gratie te komen.

Ray

De vriend Duplo van   Aanklacht heeft een filmpje van George Bush geplaatst die zich behoorlijk uit de slag trekt in het West-Vlaams.  Het kan een beetje grof lijken maar het is ook geestig.

Aan de uiterste linkerkant van de blog als u naar beneden rolt is er een opiniepeiling over economische migratie, waar u kan aan deelnemen.  Hoe meer stemmen, hoe minder  we te vertellen hebben maar we doen voort. Zoals Mijnheer Walter in een  reactie een van de voorbije dagen zegde : "We laten ons alleszins niet stilzwijgend naar de slachtbank leiden" (niet woordelijk maar dat bedoelde hij).
 

's Zondags is er wat meer tijd om te lezen, en dan kan u op ons rekenen zeker na een roestdag. Wij hebben u al een halve gazet le Matin/ de Morgen gecopieerd maar waren nog iets vergeten te vertelen.

 Deze roze-rode gazet kwam vandaag in de rekken met een gratis CD van Sarah Bettens, wat bij ons niet te beluisteren viel, want wij willen de muziekhandel niet schaden zoals de would-be socialisten.  Zij  schreeuwen  moord en brand als iemand handel drijft buiten de  stalinistische reglementeringen maar zelf  vagen ze hun kamplaarzen  aan de eerlijke wetten van de commercie.  Dit is ordinaire koppelverkoop aan dumpingprijzen.

 Terug naar de echte vrienden, die van het Vlaams-nationalisme, de vrienden van de vrijheid, de vrienden van het eigen volk, de vrienden van de standvastigheid die voor en na 10 juni hetzelfde zeggen, en die de bevolking niet bestelen. En de pezewevers van links die dit meelezen, wens ik nu al veel jeuk toe en fluwelen handschoentjes om te krabben.

Matthias Storme en Piet Huys doen een babbeltje in Tertio en we staan er naast met de schaar.  Tot over een uur of zo ? Moeten we roepen als het eten klaar staat ?

Matthias Storme en Piet Huys zijn twee katholieke advocaten, die niet in de pas lopen van het politiek correcte denken. Waar de eerste een voorvechter is van de Vlaamse onafhankelijkheidsgedachte, ziet de tweede daar geen meerwaarde in. Tertio bracht hen bijeen en luisterde naar hun communautaire gedachtewisseling.

Zijn verdedigers van België progressief en aanhangers van de Vlaamse onafhankelijkheid conservatief? Zo eenvoudig liggen de kaarten niet. Zoals de discussie in het progressieve kamp woedt, zo ook onder conservatieven.
Gentenaar Matthias Storme, advocaat in Brussel en hoogleraar recht aan de KU Leuven, is lid van de Warandegroep die het Manifest voor een onafhankelijk Vlaanderen in Europa uitwerkte. Met zijn e-zine Iskander steekt hij zijn conservatief-liberale gedachtegoed niet onder stoelen of banken.
Bruggeling Piet Huys is eveneens actief als advocaat. Hij is bekend als uitgever van het conservatieve maandblad Nucleus, waarin hij opkomt voor een sterk en christelijk Europa.
Huys en Storme zijn twee tegendraadse denkers, die beiden de identiteitscrisis van Europa, het lage geboortecijfer, de crisis van het christelijke geloof en de immigratie met lede ogen aanzien.
Storme denkt dat een onafhankelijk Vlaanderen beter gewapend is om de uitdagingen aan te gaan. Huys gelooft dat allerminst. Volgens hem is Vlaanderen al in hetzelfde nihilistische bedje ziek als de rest van Europa.

Piet Huys: ,,Ik geloof niet in het einde van België. Wel zijn er elementen die dat in de hand werken. De Vlamingen gedragen zich als een minderheid in eigen land. Ik begrijp de pleinvrees niet. Met de staatshervorming vanaf 1970 gaven ze hun natuurlijke meerderheid op. Terwijl ze dit land in handen konden nemen. De tweeledigheid bracht de splitsingsdynamiek in de grondwet.
Alle partijen werden geregionaliseerd, zodat er geen enkele partij is die nog politieke belangen heeft in het andere gewest. Is dat nog omkeerbaar? Waar een wil is, is een weg. Maar een onafhankelijk Vlaanderen zal altijd een kleiner Vlaanderen zijn.’’

Matthias Storme: ,,Federaties met twee werken niet. Tsjechië en Slovakije, Noorwegen en Zweden gingen ieder hun eigen weg. De weigering van de Franstaligen om heel het land tweeledig te maken consacreerde al voor de oorlog de tweeledigheid van België. Dit is geen tweetalig land, maar twee eentalige landen in staatsverband. De taal is sinds tweehonderd jaar de belangrijkste factor van natievorming.
Een splitsing van het land moet niet worden overroepen. Het gaat maar om de organisatie van de publieke sector.’’

Huys: ,,Toch is de grootste argumentatie voor een zelfstandig Vlaanderen, zoals in het Warandemanifest, economisch van aard. Dat volstaat niet om een nieuwe natie te scheppen. Vlaanderen heeft daar niet de kracht voor. Het is een marxistische redenering: als je de economische onderbouw hebt, volgt de rest wel. Dat is een misvatting.
Taal is in de moderne tijd inderdaad een belangrijke factor voor natievorming. Maar ons land is veel ouder. Onze gebieden werden vanaf de 15e eeuw samengebracht door de Bourgondische hertogen en Keizer Karel. Ze waren altijd tweetalig.
Ik vrees dat Vlaams-nationalisten de kosten van een scheiding onderschatten. Vlaanderen vergrijst sneller dan Wallonië. De kostenstroom kan in de toekomst keren.’’

Storme: ,,Dat zou ideaal zijn, want dan maken de Walen onmiddellijk een einde aan België! Ernstig nu: natuurlijk heeft een scheiding ook kosten, vooral op korte termijn. Op lange termijn wegen de baten daartegen op. We krijgen twee landen die efficiënter werken en beter afgestemd zijn op de democratische voorkeur van de bevolking. Uiteengaan sluit het voortbestaan van gemeenschappelijke instellingen en activiteiten niet uit. Ik maak deel uit van een gesplitste Universiteit Leuven en een gesplitste balie van Brussel. De relaties met de Franstaligen zijn nu veel beter.’’

Huys: ,,Zou een splitsing van het land zo vreedzaam verlopen als u veronderstelt? Ik heb nog nooit een land zien verdampen. Wat doet u met Brussel? Hoe reageert de internationale gemeenschap eens aan het statuut van Brussel wordt geraakt? ‘We made Belgium’, geloven de Britten. Zij zullen niet aanvaarden dat Frankrijk de helft van België annexeert. Je kunt dat niet uit internationaal vaarwater houden. Als je zelf het dak van je huis haalt, moet je niet schrikken dat anderen binnenkomen. Ik vrees dat wij overmoedig zijn: De wereld lijkt ons te klein maar België is te groot.’’

Storme: ,,De internationale gemeenschap bewijst veel lippendienst aan de eenheid van een land, maar eens de vreedzame scheiding er is, tornt niemand er nog aan. Of heeft ooit iemand aan Tsjechië en Slovakije gezegd dat ze weer bij elkaar moesten om in de EU te komen? ’’

Huys: ,,Op binnenlands en cultureel vlak zie ik evenmin de meerwaarde van een onafhankelijk Vlaanderen. Vlaanderen is in hetzelfde nihilistische bedje ziek als België. De deelstaat heeft nu al een jacobijns en centralistisch bestuur. Dat maakt me niet vrolijk. En dat allemaal terwijl we afstevenen op geweldige problemen: er worden een derde kinderen te weinig geboren om de bevolking op peil te houden. Vandaar de immigratie van volkeren die vreemd zijn aan de Europese cultuur. Ik zie niet hoe een zelfstandig Vlaanderen daar beter tegen gewapend zou zijn.’’

Storme: ,,Kleine en homogene staten kunnen de problemen beter aan. Een zelfstandig Vlaanderen kan een efficiëntere overheid hebben, met meer kansen op directe democratie. Bovendien komt het dan tot een politieke hergroepering, met de vorming van een grote conservatieve partij.
De grotere cohesie in de samenleving zal de inburgering van nieuwkomers bevorderen. Want voor inburgering heb je ‘Leitkultur’ nodig, terwijl het Belgische model vooral het multiculturalisme verdedigt. Om dit land in stand te houden, huldigt men een ideologie die culturele identiteit negeert, en daarom meer naar nihilisme neigt.
Naar buiten uit helpt staatsvorming de Vlaamse belangen beter verdedigen. Om in de EU te tellen moet je een staat zijn: de eisen van Basken en Catalanen worden geneutraliseerd, maar de Letten, de Litouwers en de Esten tellen wel. Omdat ze een staat zijn.
Eens de onafhankelijkheid gerealiseerd, wordt het tijd voor een levensbeschouwelijk offensief.’’

Huys: ,,Daarvoor is geen onafhankelijk Vlaanderen nodig. De echte uitdagingen wachten op een hoger vlak. Overigens hebben kleine landen straks door de mini –grondwet nog heel weinig inbreng in Europa.’’


BRUSSEL, GENT OF MECHELEN?

‘Vlaanderen laat Brussel niet los’. Het was decennialang een dogma van de Vlaamse beweging. Bij de jongste generatie Vlaams-nationalisten is dat niet langer zo.
,,De Brusselaars moeten zelf over hun lot beslissen. Ik geloof dat ze belang hebben bij een hechte band met Vlaanderen,’’ zegt Storme. ,,Maar ik ben niet bang voor een scenario waarbij de Brusselaars hun eigen weg gaan.’’
Volgens Huys weten separatisten geen weg met de Gordiaanse knoop Brussel. Het Warandemanifest stelt een statuut voor dat Europese voogdij koppelt aan een Vlaams-Waalse. ,,Het voorstel is zo ingewikkeld dat je er geen touw aan kunt vastknopen. Het loslaten van Brussel met de bijhorende twisten rond de periferie kan Vlaanderen wel eens bijzonder klein maken.’’
Wat met de internationale rol van Brussel? Noch Huys, noch Storme gelooft dat zijn rol als Europese hoofdstad op het spel staat. ,,Al was het maar omdat Brussel voor de Britten de enige stad op het continent is waar het Engels een hoofdrol kan spelen.’’
En wat wordt de hoofdstad van het onafhankelijke Vlaanderen zonder Brussel? ,,Gent natuurlijk,’’ lacht Storme. Volgens hem gunnen Gent en Antwerpen wat dat betreft elkaar het licht in de ogen niet. Zijn oplossing ligt klaar: ,,Wegens zijn historische rol en centrale ligging, is er maar een echte kandidaat: Mechelen.’’ (JDV)


WELKE OVERHEID EN WELK EUROPA?

De verschillende communautaire overtuiging van Storme en Huys spoort met hun opvatting over de rol van de staat. Storme pleit voor een kleine overheid, die de vrijheden van de burgers beschermt en de verantwoordelijkheid bij hen legt. ,,Eenmaal de Vlaamse regering nationale bevoegdheden krijgt, kan ze op haar beurt bevoegdheden overhevelen naar het niveau van de gemeente.’’ Denemarken is hier zijn voorbeeld.
Dat subsidiariteitsbeginsel moet ook het verenigde Europa hanteren. ,,Nu is de EU een groot België. Het moet een groot Zwitserland worden.’’ Is dat geen terugtrekking uit de geschiedenis? ,,Les peuples heureux n’ont pas d’histoire. Denis de Rougemont beantwoordde de boutade met zijn boek La Suisse ou l’histoire d’un peuple heureux. Wat verkies je: gelukkig zijn of geschiedenis maken?’’
Ook Huys vindt dat de Europese instellingen zich gedragen als een ‘ondoorzichtige sovjet.’ Toch kent hij een grotere rol aan de staat toe. ,,Ik geloof in een gezag dat het ‘bonum comune’ – het gemeenschappelijke goed – verdedigt. Daarbij moet het de burgers zoveel mogelijk vrijlaten, maar geen wetten aannemen die tegen de natuurwet ingaan. Het oordeel van dit geweten van het volk wordt nu gereduceerd tot een vrijblijvende ethische keuze. Dat is een illusie zoals blijkt uit de gevolgen van wettelijke abortus. Die is volgens vooraanstaande Franse en Duitse demografen verantwoordelijk voor de demografische terugval. Onverwacht is dat dus een politiek probleem van eerste orde.’’ De prioritaire strijd voor Huys is die voor het overleven van Europa en zijn eeuwenoude cultuur. ,,We mogen niets prijsgeven aan het heersende nihilisme en de dreigende islamisering. De communautaire discussie is daaraan totaal ondergeschikt.’’

posted by matthias e storme at 12:13   

In de reacties van de lezers staan niet alleen grote waarheden, verontwaardiging, nieuwe gezichtspunten en originele invalshoeken maar ook vaak heel grappige opmerkingen.

Zaterdagavond rolde de volgende binnen van Gilbert :


"Als ik ne smoel had gelijk Vermassen, ik liet mijn vader in den bak steken".

Uren later lachen wij hier nog om.  Daarom een simpel symbolisch bloempje (u mag het altijd doorgeven, Gilbert).


                          

De redactie van Angeltjes

Meer dan drie maanden zijn de verkozenen des volks aan het onderhandelen .

Meer en meer wordt het ons duidelijk dat het Franssprekend gedeelte van dit land alles bij het oude wil laten. Als ik de berichten lees over de overdreven sociale consumptie in Wallonië, een beleid dat zich focust op wat het ontvangt van Vlaanderen, partijen en personen met macht die niet terugschrikken om zichzelf te verrijken door praktijken die zelfs moord niet uitsluiten, is het voor mij duidelijk dat Wallonië een ander land is.

Dat dit landsgedeelte, dat we enkel kennen van onze vakantieherinneringen dit wil bestendigen mag voor mij, maar dan als een zelfstandig land, ik zal er even graag op verlof blijven gaan.Ik begrijp maar niet wat er nog kan hervormd worden. Er is niets dat ons bindt.

De reden van dit schrijven echter, geachte volksvertegenwoordiger, is niet mijn visie te geven over de politiek maar wel als gewone burger mijn bekommernis te uiten over Geld, niet de miljarden waar het om gaat in de onderhandelingen, maar over het Geld waar alle burgers het over hebben namelijk de euro’s die overschieten in mijn loonzakje, het geld dat nog rest na het betalen van de vele belastingen allerhande, de onvoorziene uitgaven voor verhoogde energieprijzen, de ongefundeerde flitsverkeersboetes, kortom Geld dat ons nog rest om nu een acceptabel sociaal leven te leiden, maar vooral wat er nog zal kunnen besteed worden na onze loopbaan om niet totaal geïsoleerd te moeten leven. Dat laatste doembeeld komt er voor mij en mijn echtgenote met rasse schreden aan.

Door opeenvolgende tegenslagen hebben mijn echtgenote en ik onze loopbaan van zelfstandige moeten opgeven, onze laatste spaarcenten hebben we besteed aan investeringen in onze zaak, onze enige bron van inkomsten, te vergeefs echter.

Op onze naderende pensioenleeftijd is het niet eenvoudig om een baan te vinden, maar waar een wil is, is er een weg. Sparen is er zeker niet meer bij met twee nog studerende kinderen .

Dit laatste is een korte loopbaanbeschrijving van een koppel dat ondanks de minimale sociale bescherming die het zelfstandig ondernemen met zich meebrengt toch het risico genomen heeft zijn nek uit te steken, en mede daardoor vele mensen van een inkomen voorzien heeft.

Gisteren viel een brief in de bus van de pensioendiensten met de berekeningen voor het pensioen van mijn vrouw voor de vijf jaar als loontrekkende voorgaand op de periode als zelfstandige, waar ze RECHT op heeft, allee, waar ze het in dit geval maar mee moet doen.

Honderdendrie euro bruto in de maand zullen we mogen bijtellen bij ons pensioen van zelfstandige dat ongeveer zevenhonderd euro zal bedragen PER KOPPEL, want als zelfstandige meehelpende echtgenoot heeft ze RECHT op niets.

Nochtans heeft ze hard gewerkt, vele lange dagen besteed aan het opbouwen en runnen van onze eenmanszaak ten koste van een eigen privé-leven. En veel belastingen betaald.

Wat ik met mijn betoog wil duidelijk maken, geachte volksvertegenwoordiger, is het volgende; Kan een recht op een menswaardig rustloon zoals het zou moeten genoemd worden niet eerder bekeken worden als een dank van de maatschappij voor het meehelpen aan de bouw van onze rijke samenleving, eerder dan het zuiver rekenkundig bedrag uit te betalen naargelang het gekozen statuut. Er bestaat toch ook iets als vervangingsloon, leefloon.

Waarschijnlijk is de betekenis van LOON met de jaren vervaagd, het komt van beloning,
een beloning omdat je er een tegenprestatie voor geleverd hebt of gewoon als dank.

Er zijn meer dan driehonderd pensioenbarema’s in dit land waardoor de geprivilegieerden tijdens hun carrière, extra verwend worden na hun loopbaan. Er zijn er echter zeer veel met een hongerpensioen!

Ouderen weren uit ons maatschappelijk sociaal leven door hen een hongerpensioen toe te kennen is even erg als ze te deporteren naar een onbewoond eiland.

Hadden we een fractie van het enorme bedrag dat we verplicht hebben afgestaan aan zogenaamde sociale kassen, bij een privaat pensioenfonds belegd, dan waren onze ouderen de rijksten van de Wereld.

Dat het voor verstandig redenerende ouderen een verschrikking moet zijn om in een doemscenario terecht te komen van totaal isolement, daar zal U het toch met mij eens moeten zijn.

Dat we niet cijfermatig omgaan met uitkeringen aan mensen van over heel de wereld die onze hulp vragen en krijgen strekt ons tot eer, maar dat zij die er voor gezorgd hebben dat de kassen goed gespekt zijn om dat toe te laten in de armoede terecht komen, is een aanfluiting van het huidig beleid.

Dat mijn bede aan U een roep om hulp is, dat mijns inziens niet zal kunnen beantwoord en gerealiseerd worden in de sfeer van de huidige politieke machtsspelletjes, is wel duidelijk.

Dat ik mijn hoop zou kunnen richten op een nieuw land dat Vlaanderen zal heten, noopt mij tot geduld .Geduld dat velen van onze leeftijdsgenoten niet meer hebben.

Indien onze beleidsverantwoordelijken zich zorgen dienden te maken over hun oude dag zou de verborgen armoede vlug opgelost zijn. Zoals in het verkeer, eerst doden dan maatregelen.

Zou U mijn pessimisme kunnen temperen door ten minste Uw beloftes te houden waarvoor ik U gesteund heb bij de verkiezing van 10 juni, en om eindelijk eens als fiere Vlaming onze gekende eisen te stellen.We zijn het moe om ons door de Vlaamse onderhandelaars belachelijk te laten maken.

Dat ik mijn fierheid opzij schuif door bij U te bedelen zou U moeten sterken in de hoedanigheid van (mijn)volksvertegenwoordiger.

Een van uw kiezers

Het land van Anne Frank

Nobelprijswinnaar bewijst eigen stelling

Het voordeel van een vrije dag is dat achtergebleven lectuur kan weggezwierd worden als onintressant : "We hebben het niet gezien dus het bestaat niet".

Het Journaal van Grammens wordt niet weggegooid maar zorgvuldig onder gesloten omslag via internet verspreid, precies zoals de schrijver het graag heeft.  Grammens was in mijn jeugd de man van de Nieuwe samen met o.m. Brigitte Raskin, de vrouw van de tekenaar Gall, een behoorlijke schrijfster en een grote zeur.

Grammens, zoon van Flor de VNV-volksvertegenwoordiger die met verfborstel het land rondliep om de Franse straatnaamborden te overschilderen,  bevond zich ter linkerzijde van de Vlaamse Beweging met enkele flaminganten.  Wij  konden met ze opschieten maar tegelijk werden we afgeschrikt door hun vage, lichtjes anarchistische ideeën en vooral door de ademnood die hen beving als het over Vlaanderen, de vrije staat ging.  Na een twintigjarig bestaan is de Nieuwe gestopt.  Vermoedelijk wegens gebrek aan lezers maar toen was Grammens er al onderuit gemuisd naar 't Pallieterke en wat later startte hij  zijn "Het Journaal."

In zijn laatste nummer heeft hij het over de Engelse actrice Claire Bloom (zie foto) die in een interview verklaard heeft : "Alsjeblief, hou toch nooit rekening met de mening van artiesten als het over ernstige zaken gaat zoals politiek".  (/ most sincerely hope no one takes any notice when members of my profession start talking about poli­tics).
Grammens citeert deze dame als aanloop naar zijn commentaren op de actie van de Vlaamse artiesten die "Red de Solidariteit" ondersteunen.




Wij kunnen niet anders dan deze stelling bijtreden, die we  trouwens zelf  al jaren herhalen  : iedereen heeft recht op zijn mening maar als de perfiede media de naambekendheid van een zanger of muzikant gebruiken om diens dommigheid te etaleren, valt iedereen samen door de mand.  Journalisten en artiesten. En wie de politieke ezel wil spelen, moet zich verwachten aan stokslagen.

Ray