Ik heb enkele kennissen en zelfs een goede vriend bij de NV-A, dat kan ook niet anders met dit lange VU-verleden. Gelukkig zie ik ook veel vrienden van vroeger bij het Vlaams Belang. En bij Spirit loop je dolend rond, want Vlaamsbewusten vind je daar nauwelijks. 't Is eigenlijk een trieste geschiedenis, wat zich voordoet met de NV-A momenteel en velen zouden het liever anders zien : NV-A en VB, desnoods met de lijst Dedecker, samen op de bres voor de fundamentele eisen van de Vlaamse Beweging en wederzijds een aantal politieke initiatieven steunend
Een cruciale rol speelt Bart De Wever in de huidge politieke toestand. Hij is de enige van de NV-A die sedert 10 juni in beeld komt van zijn partij . Hij is partijvoorzitter, parlementslid (en fractievoorzitter, ja toch ?), onderhandelaar, gemeenteraadslid te Antwerpen en hij holt van het ene interview naar het andere. Als Bourgeois ten tonele verschijnt, is het als minister in functie en heel soms flitst Frieda Brepoels door het beeld. Bart heeft een fantastisch talent : hij praat als Brugman, is razendsnel en gevat in zijn replieken en ik geloof niet dat er in de Vlaamse politiek iemand is die zijn welsprekendheid en gevatheid evenaart . Op dat vlak maakt hij bij de publieke opinie dezelfde indruk als veertig jaar geleden Hugo Schiltz het deed. Deze laatste speelde wel een divisie hoger.
De indruk ontstaat vlug bij een buitenstaander dat die De Wever "alles kan en weet". Wat natuurlijk niet waar is, door zijn praatvaardigheid, zijn intonaties, zijn lichaamstaal (waar hij zelfs mee koketteert als een freule) praat hij zich overal uit. Hij is echter ook voortvarend en dan vliegen de vishaken door de lucht om de dikke snoek te vangen, want populair zijn wil niet zeggen dat je geliefd bent
De meest opmerkelijke flater was het lidmaatschap van Jean-Marie Dedecker en de botte weigering van de CD&V die man tot hun kartel toe te laten. Hier bewees Bart voor de eerste keer publiekelijk dat een vlot debater niet noodzakelijk een goede partijstrateeg is. Hij bezit echter ook de eigenschap na een KO recht te veren en voort te doen. Ook in de coalitie-onderhandelingen in Antwerpen werd hij door dictator Janssens, die de voortdurende betweterijen van het kersverse raadslid niet kon hebben, buitengewerkt. Diplomatie of gewoonweg hoffelijkheid in het sociale verkeer behoort niet tot het omgangsarsenaal van de gelijkhebber, maar dat is een teken des tijds.
Ik begrijp dat het voor een jongeman met enorme politieke ambities, die voor enkele jaren een illustere onbekende was, heel vleiend moet zijn, plots deel te nemen met de echte big shots op Hertoginnedal aan formatiegesprekken. En door de grote perscommentatoren toegesproken te worden als "Bart" of "Mijnheer de voorzitter".
Vorige week vertelde Bart de Wever dat hij in de voetsporen van de Volksunie wil treden, namelijk via onderhandelingen de Belgische staat dwingen tot het afstaan van bevoegdheden. Tegelijk voegde hij er aan toe niets méér te eisen, dan de Open-VLD van Bart Somers. Een lapsus waar niemand over struikelde tot hiertoe. Iedereen weet intussen, dankzij de gewilde of ongewilde indiscretie begaan door Dehaene, dat de NV-A een pijnlijke zweer in de nek is bij de CD&V en Bart kon niet anders dan zijn troepen, die bijna aan het muiten sloegen,sussend toespreken.
De NV-A is getalsmatig de garantie voor Letermes premierschap en uiteraard kan Van Deurzen niet anders dan pro forma een aantal Vlaamse eisen in ruil handhaven. Wat is de meerwaarde voor Vlaanderen ? Dat we een aantal jaren langer de Belgische miserie moeten dulden, dat we een aantal jaren langer onze miljarden zien verhuizen naar Wallonië en dat we de verfransing van de Rand laten uitgroeien. De splitsing van BHV levert de Vlamingen geen enkel electoraal of financieel profijt op. Het is een principe. Maar de Franstaligen blijven zich schuimbaden in hun faciliteiten en rukken op tot tegen Mechelen en Leuven.
Bij een aantal NV-A leden en/of militanten leven vooroordelen tegen de duidelijke taal van het Vlaams Belang en wel op twee terreinen :
- de duidelijke VB-taal i.v.m. de migratiegolf en de daaraan verbonden islamisering wordt geïnterpreteerd als te drastisch, zeg maar racistisch ; "zo'n vaart zal het allemaal niet lopen" is de redenering. Men is tevreden met de uitleg en de halve waarheden van de Vlaamse media.
- het streven naar Vlaamse onafhankelijkheid is een utopie : het is wijzer de Belgische staat telkens wat meer uit te hollen. Het land B kan eigenlijk best blijven bestaan zolang wij voldoende bevoegdheden krijgen en de transfers zijn een onderdeel van het noodzakelijke samenleven, we willen alleen de juiste omvang kennen (dixit de voorzitter tijdens het laatste partijcongres).
Wat onderscheidt de klassieke NV-A stemmer van de CD&V ? Zou het de duidelijkheid niet ten goede komen, als die twee in mekaar opgingen ? De NV-A tactiek komt neer op het behouden van de federale staatsstructuur met zijn voortdurende conflicten, ruzies, bevoegdheidsperikelen, roofbouw en de oprukkende verfransing in Vlaanderen. De stille droom van Bart de Wever is een grote centrum burgerpartij op te richten, die zowel federaal als gemeenschappelijk de plak zwaait : twee keer langs de kassa passeren, aub. Dat is een eerbaar streven maar het is een ander pad dan dat van het Vlaams-nationalisme dat volledig af wil van België.
De drang van een aantal Vlaamsbewusten om mee aan de macht te participeren d.m.v. ministerportefeuilles en zich alzo te laten "aanvaarden" is een groot punt van discussie. Het is allemaal al eens voorgevallen en in plaats van dat de anderen de kleine nationalisten aanvaarden, worden deze laatsten opgeslorpt door het systeem waarmee ze zich vereenzelvigen. En verwijdert men zich van de Vlaamse doelstellingen en vooral van de "gewone mensen". (Niemand in de politiek -behalve wellicht de PvdA- bekommert zich nog om de "kleine man", dat moet de taak zijn van de Vlaams-nationalisten van het Vlaams Belang !)
Een van onze regelmatige blogbezoekers is gewezen VU-senator en schepen Gerard Bergers en die heeft het aan den lijve meegemaakt, hoe de VU gemuilkorfd werd. Zonder namen te noemen.
Men heeft vijfenzeventig dagen samen in een kasteel doorgebracht en er werd niet eens een akkoord gesloten over "hoe zullen wij onderhandelen ?" Waarom niet ineens door de zure appel bijten en, eenzijdig als het moet, de zelfstandigheid uit roepen ?
Ray