HERINNERINGEN AAN EEN FRONTSOLDAAT
Hij was mijn grootvader, geboren te Zomergem in 1886 en overleden te Ruisbroek-Sauvegarde op 15 augustus 1957. We hebben mekaar niet zo goed gekend, omdat de familie soms leed aan de afscheuringsziekte maar ik heb heel duidelijke herinneringen aan "Charel", de man die twee wereldoorlogen overleefde en die van in zijn jeugd tot enkele jaren voor zijn dood in de Seefhoek leefde. In de Everaertstraat 41 naast de school.
Vandaag 15 augustus is hij 50 jaar geleden gestorven en zondag 19 augustus 2007 zal ik hem en al die anderen mede herdenken.
Dag Vava,
Uit oude familiefoto's maak ik op dat je rond 1905 je militaire dienst hebt vervuld en ik vermoed dat je nadien naar Antwerpen bent verhuisd, want bij jullie in Zomergem was het benepen en druk met 21 kinderen in huis. Die waren, gespreid door leeftijdsverschillen nooit allen samen thuis en er waren ook enkele engeltjes die vroeg naar de hemel zijn gevlogen. Op de foto's zie ik jouw vader, een klein vinnig mannetje, slachter van beroep en Moeder Ida met de rijpe en rijke schoot en de gulle lach. Ik heb onlangs het huis gezien in Zomergem waar jullie opgegroeid zijn en ik vraag me af hoe daar zo veel mensen konden verblijven. Ik denk dat men in die dagen blij was dat een van de kinderen aankondigde alleen te gaan wonen of te trouwen.
Voor jou werd het dus Antwerpen en daar heb je mijn grootmoeder ontmoet die als meid diende bij een vermogende familie en die niet veel moest gepord worden om jouw vriendelijke attenties te aanvaarden. De Charel was een man die wist met vrouwen om te gaan, werd mij later verteld. Marie De Doncker kwam van Wintham en als kind van veertien werkte zij in het "geleeg", de steenbakkerijen. Er werd pas getrouwd voor de Grote Oorlog uitbrak, want mijn tante Elodie en mijn vader Henri waren beiden luidruchtig aanwezig op de bruiloft van hun ouders.
Op je achtentwintigste, als jong familievader werd je opnieuw onder de wapens geroepen en je bent na enkele maanden beland achter de IJzer samen met een van je broers. Dat was Nonkel Henri, die niet voor het geluk geboren was, want in 1917 is hij gesneuveld, zoals op het oorlogsmonument in Zomergem nog te lezen valt. Zelf heb je die ellendige, wrede en onmenselijke vier jaren overleefd : je had duidelijk een gewetensvolle beschermengel of je was een goede plantrekker. Ik heb nooit achterhaald bij welk regiment je was, waar je ergens vertoefde in de loopgraven of wat je gedaan hebt. Het schijnt dat je daar later ook niet wenste over te praten.
In 1918 ben je naar Antwerpen teruggekeerd en bij wijze van spreken de dag na je thuiskomst gaan werken. Aan de dok als paardenmenner. Ik herinner me je nabij de thans gerestaureerde hangars op de hoek IJzerlaan/Noorderlaan hoe je branieachtig tegen twee zware natiepaarden stond te roepen en te klakken met je tong, want je had wel graag dat de mensen naar je keken. Ja, ik zal maar niets zeggen
Wat de oorlog met jou gedaan heeft, weet ik dus niet maar ik heb wel enkele vage aanknopingspunten : je was katholiek van huis uit, zoals iedereen in die periode en je bent een nadrukkelijk atheïst geworden. Ik geloof niet dat je in de ban van het flamingantisme of de fronters terecht bent gekomen, alhoewel je daar ongetwijfeld mee in contact moet geweest zijn. Politiek heb je de linkerzijde gekozen, niet die van de BWP (Belgische Werklieden Partij) maar je leunde aan bij de kommunistische partij. Sommigen marcheerden rechts met het VNV of Verdinaso, anderen zwermden de jonggestorven Jef van Exterghem achterna zoals jij maar ik geloof dat je een te groot individualist was om een trouw militant van extreem links te zijn. Je wilde alleszins een wereld waar oorlog geen kans meer maakte en de mensen véél kansen kregen. Soms moet ik glimlachen als ik mezelf bezig hoor en lees, ik die Vlaams-nationalist geworden ben, dat ik vermoedelijk van jou mijn grote smoel en mijn gelijkhebberigheid mee heb. Dat beweerde althans mijn vader op het laatste van zijn leven. Jij ging naar politieke meetings en daar ging je tegenspreken, wat in die dagen vaak eindigde in vechtpartijen. (Ik vecht elke dag op internet, dat is een groot electrisch prikbord waar heel de wereld zijn mening kan vertellen, die onmiddellijk gelezen kan worden door de rest van de wereld en waar zowat alle kennis en domheid van de mensheid op terug te vinden is.)
Ik neem aan dat ze jullie in de loopgraven opjutten met rum of jenever maar ook met holle slogans over Vaderland, Koning en het Belgische volk en dat soort volksverlakkerijen. Diepe indruk moet het niet gemaakt hebben, anders was je maatschappelijke keuze niet zo extreem onburgerlijk geweest. En natuurlijk vraag ik mij af, als ik de wereld van nu bekijk, hoe jij die zou ervaren. Wat je zou denken van de geruisloze invasie door islamieten en andere vreemdelingen en het stille landverraad van het Vaderland, de Koning en de meerderheid van datzelfde Belgische Volk voor wie ze jou en die miljoenen anderen hebben laten opdraaien. Benieuwd naar je commentaren over jouw Seefhoek en de Everaertstraat waar nu de moslims regeren.
Twee en twintig jaar na je deelname aan de Grote Oorlog kwamen de Duitsers terug om het land onder de nazi-knoet te leggen en de geesten te verknechten. Je andere kleinzoon, onze Guy, die een hoge graad heeft als reserve-officier, heeft gepoogd uit te vissen of we iets van jouw legerdienst(en) konden terugvinden in de militaire archieven. Guy heeft enkel ontdekt, dat in 1940 een trein beladen was met alle dossiers, zodat de Duitsers niet op jacht konden gaan naar oud-militairen en die trein is gebombardeerd en alle documenten zijn opgebrand.
Je hebt een moeilijk leven geleefd, Vava, nu ik zelf oud ben en nadenk over de herinneringen, de gesprekken en de beelden uit het verleden oproep, de niet uitgesproken gevoelens poog te situeren, begrijp ik jou beter met de dag. Je was geen gemakkelijk man, je werkte niet regelmatig, er waren al eens huiselijke problemen. Iedereen die commentaar leverde, vergat echter wat jij achter de rug had en wat vier jaar IJzerfront met eens mens aanrichten. Als onze militairen nu een aantal maanden op missie zijn in het buitenland hebben ze psychologische bijstand nodig, zijn ze traumatisch ontwricht, moeten ze speciale herstelkuren volgen. Charel De Bouvre is een van de gelukkigen die na vier jaar geleefd te hebben als een beest terug in de burgermaatschappij is gestapt zonder nog maar te denken aan welke hulp dan ook . Ik bewaar vier eretekens van jou Vava die ik heb laten herstellen en die weinig militaire waarde hebben maar waar jij telkens mee verscheen als er een officiële herdenking was. Dit rotland heeft jou, mijn grootvader als een dier behandeld aan de IJzer en achteraf nauwelijks een blijk van waardering of dankbaarheid betuigd. Behalve de gratis bla-bla.
Ik ben ongemeen trots op jou, Vava, de frontsoldaat, ook al stond jij politiek in een ander kamp, wij zijn beiden gedreven door onze zucht naar rechtvaardigheid en een betere wereld. Dit allemaal neerschrijven emotioneert mij erg. Dat is normaal, het is oudemannen-weemoed en wie geluk van leven heeft, maakt dit mee. Ik weet niet wat jij dacht voor je definitief heenging en ik ben nog steeds een beetje verbolgen op mijn ouders die mij, tijdens mijn militaire dienst in Duitsland, niet verwittigd hebben dat jij overleden was.
Ik zal tijdens de IJzerwake heel intens aan ons beiden denken. Mocht jij me zien en herkennen, ik ben zeker dat je me gaat uitlachen : "Wat doe jij bij die mannen met hun leeuwenvlaggen ?" Maar als ik de kans heb om het uit te leggen, dan trek jij met ons mee op : zeker weten. Misschien sleur je nog stiekem een hamer en een sikkel mee maar ik ga er niet over zeuren.
Je oude kleinzoon Raymond Karel Lodewijk De Bouvre
De Post
7 reacties op dit bericht
hoge camionette vloer
met 3
woog dat kind zoo zwaar ???
De Post: uit het leven gegrepen
Uit het leven gegrepen:
enkele winters geleden, was er sneeuw gevallen en had het geijzeld, door mijn (stille) straat kwam, niet onze reguliere postman, maar een frêle meisje met een zware rode damesfiets met een soort bak aan het stuur gemonteerd.
Het meisje kieperde met haar fiets en zware bak om, ik en een buurvrouw snelde toe om het meisje te helpen maar 2 volwassen vrouwen kregen die fiets met bak niet overeind... er moest gebeld worden naar het hoofdpostkantoor, er kwam iemand met een rood camionnetje aanzetten, met ons 3 hebben we de loodzware fiets met zijn al even zware bak achterin gezet en het geschokte meisje vooraan. Ze was gekwetst aan knie, been, handen en haar hoofd...
Ziekte verzuim.
Absenteisme is een gevolg van een tekort aan personeel, dat maakt dat werknemers hun verlof, snipperdagen niet meer naar believen kunnen openen.
Dit alles is louter te wijten aan de vooropgestelde doelstellingen, winst op winst, en mentaliteit.
Onze(zwakke) economie maakt mogelijk dat mensen naar willkeur vervangbaar zijn.
Syndicaten hebben mee deze verborgen agenda ondertekend.
Ziekte verzuim.
Absenteisme is een gevolg van een tekort aan personeel, dat maakt dat werknemers hun verlof, snipperdagen niet meer naar believen kunnen openen.
Dit alles is louter te wijten aan de vooropgestelde doelstellingen, winst op winst, en mentaliteit.
Onze(zwakke) economie maakt mogelijk dat mensen naar willkeur vervangbaar zijn.
Syndicaten hebben mee deze verborgen agenda ondertekend.
Ziekte verzuim.
Absenteisme is een gevolg van een tekort aan personeel, dat maakt dat werknemers hun verlof, snipperdagen niet meer naar believen kunnen openen.
Dit alles is louter te wijten aan de vooropgestelde doelstellingen, winst op winst, en mentaliteit.
Onze(zwakke) economie maakt mogelijk dat mensen naar willkeur vervangbaar zijn.
Syndicaten hebben me deze verborgen agenda ondertekend.
post