De dictatuur van de media
De manier waarop de media de federale verkiezingen langs afgebakende wegen begeleiden en inperken, steeds uit naam van de vrije meningsuiting, neemt langzamerhand groteske vormen aan. Hand in hand met het regime der traditionele partijen wordt niet alleen de bestaande schutskring versterkt maar het wordt zo waar een nieuwe Berlijnse Muur. "Langs hier, domme dames en heren, wij gidsen u doorheen de doolhof van de politiek en aan het einde van de gang, vindt u de Troon met Heer Guynokkio. U moet buigen, dank u zeggen en op de knop drukken zodat hij nog vier jaar het land naar de klokken kan helpen ".
Voortrekkers in deze Lange Mars naar de Dictatuur zijn Le Standard, in collaboratie met De Soir van over de grens, de onvermijdelijke linkse schijtlaarzen van Knack die overal rondhuppelen waar intriges bloeien, en natuurlijk de door ons allen gefinancierde VRT, die zowel zijn informatiekanalen als de zogenaamde ontspanningsprogramma's ter beschikking stelt om schaamteloos of dievelings een sfeer te scheppen, pro het regime en anti de rest. De rest, zijnde zij die kritiek hebben op de ons opgedrongen diversiteit en die een einde willen maken aan het Belgische débâcle. Ik begin nu veel beter te begrijpen waarom in landen die in handen zijn gevallen van dictators, de bevolking op momenten van revolte naar televisie-of radiostations optrekt. Het zijn ofwel bakens van verraad of van verzet.
Voor enige tijd hebben we het al gehad over de zgn. Paviagroep, een kluitje professoren die pleitten voor de invoering van één kieskring over gans België, op dat moment toegejuicht door Decroo maar inmiddels wordt de idee terug opgepikt en als een leuk ping-pongballetje opgeworpen door ondermeer Guynokkio. Er leeft grote vrees voor een verdere aangroei van de anti-Belgische gelederen. Nog nooit in de geschiedenis van de Vlaamse Beweging heeft het Vlaams-nationalisme dat ondubbelzinnig opkomt voor een eigen natie, een electorale aanhang gehad zoals in het begin van deze eeuw. En het is niet langer een dweperige Mijnheer Pastoor die de rebelse trom roert, of een romantische dichter met een breedgerande Borsalino die de blauwvoet laat vliegen. Er zijn mensen uit alle geledingen van de bevolking die het spelletje beu zijn, er is cijfermateriaal en er zijn de fratsen van de monarchie, die de beste anti-reclame vormen voor België.
Als Le Standard nu trots bloklettert dat slechts 6% van de bevolking tegen België is, onderschatten zij weer eens de intelligentie van hun lezers. De mensen lachen met zoiets, en de schrijvende slaven van het regime beseffen het zelfs niet dat het om hén is en hun ridicule schrijfsels. Vlamingen "schijnen" onderdanig en meegaand : het is niet waar, 't en doet ! Men gaat zolang tegen ons intrigeren en liegen en onze zakken leegschudden, tot er een kordate goedendag zal bovengehaald worden. U vergeeft mij dit romantsiche slotbeeld ?
Ray





