Dieu is terug
Spitaels, de oud PS-voorzitter, die opviel door zijn autocratisch optreden in de jaren '80 en derhalve de gnuivende bijnaam kreeg van "dieu" laat van zich horen.
Iemand moet di Rupo de oren wassen en de toestand bij de Waalse (net zoals bij de Vlaamse) socialisten is dermate geëvolueerd dat binnen de partij niemand het aandurft om kritiek te oefenen op de leiding. Dat is trouwens een van de zaken die Spitaels opmerkt, dat het partijbureau een goedkeuringsmachine lijkt. In zijn tijd was het niet veel anders, maar ja, als oude mensjes terugblikken op hun leven zijn ze geneigd de eigen tekortkomingen en grove misstappen te beschouwen als onvermijdelijkheden maar de tegenzetten van anderen dàt waren pas echt smerige zetten. Als ze intussen niet in slaap gesukkeld zijn en ze vergelijken vroeger met nu, dan kent u de uitkomst ook. Ik weet waar ik het over heb, Spitaels kon mijn Waals broertje zijn, alweer een familielid om niet tegen te spreken.
De analyse die hij geeft lijkt me niet verkeerd : di Rupo is partijvoorzitter en gewestvoorzitter, na het gedwongen ontslag van van Cauwenbergh. In Wallonië heeft men gekozen voor 2 parlementen. De Franstalige gemeenschap wordt geleid door de met smetangst bevangen Signora Arena, die zich verscheidene keren per dag wil douchen. We herinneren ons de verwikkelingen omtrent peperdure installaties en excuses achteraf. De drukke partijvoorzitter is ook nog eens burgemeester in Bergen (Mons) en nadat hij het schepencollege van Charleroi heeft buitengezwierd zou hij voor een tweetal jaar de supervisie in die verziekte stad tot zich willen trekken. Waarom niet ineens heel Vlaams-Brabant erbij nemen, Elio ? Hij is een fervent voorstander van de tweetaligheid in dat gebied, behalve voor de Franstaligen natuurlijk. Op die manier is de Red & Blue uit de stad van A. weer wat dichter bij de eigen slaapkamer.
Een van de argumenten van Spitaels die beslist ook geldt voor Vlaanderen, betreft de verwijdering met wat hij de arbeidsersklasse noemt, de gewone man. "De PS is een partij geworden van bobo's" (bohémiens-bourgeois, je zou het kunnen vertalen als zwevers en burgers ?). Precies, die analyse die hier gisteren ook te lezen viel over de socialistische partij in Antwerpen, die bij uitbreiding niet anders zal zijn in Hasselt, Brugge, Gent of Sint Niklaas. Om te zwijgen over de Zwalm met een mislukt manager als Tuybens die minachtend aan de miserie van de eigen mensen voorbijgaat en alleen begrip opbrengt voor de ontwikkelingslanden.
Den Baard had voorspeld dat in de komende periode allerlei figuren met commentaren, adviezen en beschuldigingen zouden klaarstaan. Dat is evident, waar het om gaat, is wat wordt gezegd en wie zegt het. Ik zie in Vlaamse socialistische kringen alleen maar Van Miert in staat tot een degelijke analyse. Keizer Louis van Leuven houdt zijn duiven binnen, zolang Zonemans in de race zit, Fred Erdman is vergeten dat hij ooit voorzitter is geweest en de Janssens moet een rapport schrijven, maar wil desnoods de liberaal Van Campenhout opsturen om wat meppen in ontvangst te nemen.
Hoe lacherig we er ook over doen, er is een constante merkbaar : in Nederland wordt de eens zo machtige PvdA van Woutertje Bos verscheurd door twisten en verdeeldheid, in Frankrijk waar er altijd verdeeldheid was in het linkerkamp valt zelfs een ogenschijnlijk bevallige dame door de rode mand en nu is het de beurt aan Wallonië en Vlaanderen. En allemaal met een gelijkaardig verhaal : links is niet langer de spreekbuis van de gewone man-vrouw, het is een benoemingsapparaat in handen van kille machthebbers.
In Vlaanderen hebben wij er nog één merkwaardig fenomeen bij : de broer van Dieu, de Piet uit Gent, is zelfs geen lid meer van de socialisten, hij zit bij Spirit, maar dat is helemaal niet erg. Die verliezen nog meer.
Ray
