Regimeletters
Niet alleen in de koninklijke huurkazerne te Laken kan je uitschuiven over banaanschillen. Deze laatste worden momenteel gretig rondgestrooid door allerlei paladijnen van de diverse politieke kastes met het oog de vijand een gebroken heup of tenminste een geschonden neus te bezorgen.
De openbare departementen in B zijn na 175 jaar dolgedraaid te zijn in dienst van vorst en vaderland, volgestouwd met aanhorigen uit de grote traditionele politieke families en mettertijd is vorst en vaderland vervangen door de belangen van de partijen. Hoe die steunpilaren van het regime zichzelf ook verjongen middels allerlei kuren en diëten, het blijven socialisten, katholieken en liberalen. En Belgen.
Niets is zo makkelijk als op dieet gaan voor het regime. Het regime is op regime. Ik bewijs dit even, zoals Paul van Ostaijen zijn dadaïstische poëzie presenteerde in alle lettertypes die toendertijd ter beschikking waren bij uitgeverij/drukkerij de Sikkel. De tekst die u onder ogen heeft, is een afgeslankte versie na een fors dieet, van wat u anders hier leest. Regimeletters. Maar is er inhoudelijk iets veranderd ? Is het ventje dat zit te tikken plots minder getikt dan gisteren ? Of milder ? Zo is het met de partijen net zo : liberalen veranderen van naam, ze openen of ze sluiten hun rangen als de meisjes van het corps de ballet die ook steeds mooi eindigen op een aaneengesloten rij, maar ze blijven wankel en hellen wat meer naar links of rechts maar gaan nooit rechtdoor. Anderen worden "anders" als rode Spa of gaan ampersanten gebruiken (wat een afschuwelijk woord trouwens en wat een dom teken) maar ze blijven wel steeds hetzelfde stuk opvoeren, een zoveelste variatie op la Muette de Portici.
De burgers verwachten trouwens geen ander libretto, de politiek is zoals het behang in de living : als het van de muur rolt of bruin-doorrookt is, wordt het vervangen door een gebloemd papiertje, een streepje of zoals de laatste tijd in, verschillende lagen over mekaar. Niet te verwonderen als je in zo'n omgeving opgroeit dat je vlug naar geestverruimende middelen grijpt.
De politiek is natuurlijk een rechtstreekse emanatie van de wil van het volk. Dachten wij. Maar het spel wordt wel gespeeld volgens de regels die de politiek eerst zelf heeft vastgelegd. Elke generatie doet er een schepje bovenop, wil een eigen inbreng, eigentijdse accenten en er wordt zeer zelden afgebouwd maar heel vaak opeengestapeld tot er een Toren van Babel ontstaat en iedereen vraagt : waar is nu die Pieter Breughel om dit beeld te conterfeiten ?
De staat en de openbare diensten zijn een onontwarbaar kluwen van contradicties, partijbelangen, nutteloze reglementeringen, overbodige wetten, subsidies om het systeem te ondersteunen en mensen te kopen en de democratie schuift niet langzaam maar nadrukkelijk op naar het dictaat. De macht om de macht. Het mooiste voorbeeld is Koning Didier die elke dag audiënties verleent en straalt als het winterzonnetje dat ons verkleumt in 2007. Zou Yves Leterme de man zijn met magische gaven om dit land te redden ? Het zou natuurlijk mooi zijn.
Ray




