Archief

Als de beschaving wegzakt in Europa, zal het vermoedelijk eerst in GB zijn, onmiddellijk gevolgd door Nederland.  Daar kunnen wij de waanzin beter volgen omdat er meer contact en communicatie is.  Voordeel van de taal, alhoewel dat door alle Franstaligen heftig ontkend wordt : "Le néerlandais ? Bweurgghhh..."  Vrolijk worden we er niet van, noch van de cultuurramp, noch van de franskiljons.

In Else4-van-ons-hart staat een knap artikel over de wijze van bestraffing.  Ze kennen er wat van onze Noorderburen van clement zijn voor allochtone misdadigers.  Mocht u zin hebben in een verkrachtinkje, in Nederland kost het bijna niets.  Ja, als je tegen de lamp loopt, wat bladeren vegen en zeuren tegen de verantwoordelijken, dat je moe of ziek bent, dan mag je zo weg.  Heerlijk land.  Ze hebben ook geen identiteit, de slapjanussen ; hun toekomstige koningin zegt het zelf, Minima.

'Vaak taakstraf voor moord en verkrachting'

zondag 14 oktober 2007 09:36

Rechters leggen voor zware misdrijven te vaak taakstraffen op. Zo kregen vorig jaar 54 daders volledig ten onrechte zo’n alternatieve straf voor verkrachting. Ook kwamen 10 moordenaars er vanaf met een taakstraf. Dat meldt het televisieprogramma Zembla.

Moordenaars en verkrachters krijgen te vaak een taakstraf in plaats van een celstraf

Het Openbaar Ministerie (OM) heeft richtlijnen voor het opleggen van alternatieve straffen, maar rechters wijken daar volgens Zembla nogal eens vanaf.

Verdachten van ernstige gewelds- en zedenmisdrijven, zoals zware mishandeling en verkrachting, komen volgens het OM eigenlijk niet in aanmerking voor een taakstraf. Toch legden rechters vorig jaar 54 keer een taakstraf op voor verkrachting en 225 keer voor aanranding.

Zedenmisdrijven
In totaal kregen 883 daders van zedenmisdrijven in dat jaar een werkstraf opgelegd in plaats van een gevangenisstraf. In totaal leggen rechters per jaar ongeveer 43.000 taakstraffen op.

Verschillende daders van levensmisdrijven, zoals (poging tot) moord en doodslag, kregen vorig jaar een werkstraf. De rechter vond een dergelijke straf in tien gevallen passend voor poging tot moord en in 183 gevallen voor poging tot doodslag.

Zware mishandeling
Bijna 270 keer werd aan plegers van zware mishandeling zo'n taakstraf opgelegd.

Mensen die al eens taakstraf hebben gehad, komen daar volgens de regels van justitie niet nog eens voor in aanmerking. Maar Zembla, dat cijfers van het OM opvoert, stelt dat de afgelopen jaren gemiddeld 2000 personen voor de tweede keer een taakstraf opgelegd kregen.

Tientallen anderen mochten voor de derde of vierde keer werken in plaats van zitten.

Naar de knoppen
Directeur Sjef van Gennip van Reclassering Nederland vindt dat rechters de richtlijnen van het OM moeten volgen. ‘Je kunt niet uitleggen aan een slachtoffer of aan de samenleving dat bij zeer ernstige delicten een taakstraf gegeven wordt.’

Volgens hem heeft een alternatieve straf op een gegeven moment geen uitwerking meer. ‘Het effect van taakstraffen gaat naar de knoppen als iemand een derde, vierde, vijfde keer zo'n straf krijgt opgelegd.' Van Gennip stelt dat veroordeelden dat dan niet meer als straf ervaren.

Door Robin van der Kloor

Onlangs lazen wij dat zeker in de on-line Else-4 een nieuw team de lezersbrieven veel strenger gaat selecteren.  Men wil de poltiek-correcte toer op.  We zullen dat vlug genoeg vaststellen. 

U vergeeft, oewij niet doen van de vertaal ?  Oewij enkel zeg dat de Grote Lijder enen prijs oewil betaal, ene compensatie voor de split in de Bruxelles-Hal-Vilvorde !  Vive la France ! Merde aux flamands !

Le président de la N-VA Bart De Wever a indiqué dimanche qu'il pourrait vivre avec l'idée d'un "phasage" de la réforme de l'Etat mais, a-t-il aussitôt ajouté, il faut un résultat avant 2009. Il a aussi accepté l'idée d'une compensation à une scission éventuelle de BHV.

Interrogé dimanche midi dans l'émission "De Zevende Dag" de la VRT, Bart De Wever a reconnu qu'il y aurait "un prix à payer" à la scission de l'arrondissement de Bruxelles-Hal-Vilvorde (BHV). "Mais nous ne sommes pas prêts à payer ce que les francophones demandent", s'est-il empressé d'ajouter, alors que les négociateurs de l'orange bleue doivent entamer mardi les discussions sur le communautaire.

Remerde !

  Ziezo, de bocht is genomen.  Stilletjes door de grote mannen van de CVP, met het nodige gedruis door de kleine gasten van de VU.

Het enige wat de staatskatholieken wilden en willen is na acht jaar oppositie en een vrij duidelijke verkiezingsoverwinning terug de macht in handen nemen.  Vervelend was daarbij dat ze intussen een appendix mee hadden gesleurd, de N-VA die mordicus beweerde, dat zij nooit in een meerderheid zou terechtkomen zonder dat het grote Vlaamse symbooldossier  opgelost was.

We hebben hier met velen stilletjes gehoopt toen we al de kronkelingen waarnamen, dat er een waterkansje zou bestaan dat de CVP en de VU voor één keer de kant van Vlaanderen zouden kiezen.  Maar we geloofden er eigenlijk niet in.  Terecht blijkt vandaag.

In het lange artikel met vele interviews uit de Morgen dat hier beneden staat, klinken de jammerkreten van Jan Loones of Frieda Brepoels , Marc Demesmaecker en  Jan Jambon als overbodige jeremiades.  De enige reden tot kreunen en steunen, is de angst om gedumpt te worden door de CVP en dat gebeurt niet, want de generaal van de Solopartij heeft al getekend voor akkoord. 

De CVP heeft haar machtspositie veilig gesteld dankzij Van Rompuy, Leterme zal een premier zonder ruggengraat zijn zoals het een voorbeeldig ambtenaar van het Rekenhof past en De Wever is op zijn eentje een  zoveelste mes in de rug van de Vlaamse Beweging.   Proficiat, Bart !

Het kartel CD&V-N-VA heeft een optie genomen op de macht in "het Noorden van het land", als een grote burgerpartij die voor alles een dienaar wil zijn voor de eenheid van de federale staat.  Het is wat het altijd is geweest : dit land bestaat dankzij het lamme geduld van de Vlamingen.  Betalen en zwijgen.  Deze bende woordbrekers zal er alles aan doen om de bevolking zo vlug mogelijk de werkelijkheid te laten vergeten.  Van de CVP zijn we dit gewoon.
 
Wij  beloven van onze kant er alles aan te doen om onze omschrijving van politieke kazakkeerderij te  blijven geven.

Ray

 Senator Louis Ide (NVA) schetst volgende profiel van zijn partijgenoten :

"Wij hebben een heel gemotiveerde achterban.  Die mensen luisteren naar radio 1 en zij lezen de Standaard, de Morgen en de Tijd.  Die nemen geen onbezonnen beslissingen."

- Onverwijld moet BHV gesplitst worden,  anders stappen wij niet in een regering !

- Zonder onze aanwezigheid zou BHV nooit gesplitst worden ! Wij zijn de waakhonden !

-  Er komt gewoonweg geen regering àls BHV niet gesplitst wordt : zo simpel is dat !

- Een prijs voor de splitsing ?  Er wordt niets betaald voor de toepassing van de grondwet !  Zijde zot !

- Een kleine prijs zou eventueel kunnen overwogen worden, de Franstaligen zijn de kwaadsten niet !

- We gaan in fases werken : eerst zij, en later wij.  Dat is normaal en fair !

- Wij zullen de Franstaligen garanderen dat ze voor eeuwig faciliteiten behouden en nog enkele kleine stukjes Vlaanderen kunnen binnenrijven : dan zijn wij er van af !

- Splitsen BHV ?  Wie wil dat nog ? Dat brengt de eenheid van het land in gevaar !  Zijde zot !

In de nieuwe voorwaarden voor inburgering wordt van nu af ook stijldansen voor heren verplicht, uiteraard met aparte opleiding door de bekende VLD- Stadhuisvedette  Brocatus.

In een politieke uitzending voor de verkiezingen gebruikte Leterme de uitdrukking "wij willen cellen voor het geboefte".  Kathleen Cools, de marsepeinen pop opgetrokken uit politiek-correcte amandelnoten, viel bijna in onmacht bij deze ruwe taal. 

Maar de cellen komen er, 1500 zegt Van Parijs, wij zijn al in gesprek met de privé sector.  Het Plan SOS-justitie van de CD&V wordt uitgevoerd kraait de Gentse ex-minister.  Hier vindt u meer : http://www.cdenv.be/actua/persberichten/sos-justitie
 Ik hoop dat Milquet dit niet gehoord heeft, want de linkerhelft van haar hersenschors kan niet verwerken dat de boeven terecht zouden komen in een omgeving die door kapitalisten is opgetrokken en door de staat gehuurd.  Ik kan haar zelfs bijtreden. Eerst eens  in de portemonnee kijken.

Alhoewel er nog niet over begroting en kredieten gepalaverd wordt, is het duidelijk dat de staat kampt met een geldgebrek.  De liberalen eisen  belastingverminderingen, de katholieken willen meer uitgaven voor de gezinnen, twee tegenstrijdige  opvattingen ten laste van de schatkist.  Het boekjaar  2007 stevent af op een begrotingstekort, niettegenstaande de goede economische conjunctuur (jawel, dames en heren, kan u zich voorstellen wat het wordt als we economisch gaan wegduiken ?)  en 2008 is een maagdelijk zwart gat.  Vandaar de redenering van de tjeven om de privé-sector gevangenissen te laten bouwen die in huur genomen worden door de staat.  Dat is voordelig, zegt men. Om terug aan de macht te komen, doen de tjeven alles : niet alleen hun kiezers een poot uitvijzen, desnoods de schatkist uitschudden en ze nadien dichtlassen, en bovenal liegen en de waarheid verbergen.  Ik lijk wel vooringenomen.

Tijdens een van die uitzendingen  op de 000 over het onderwerp justitie werd Annemans van het Vlaams Belang, die pleitte voor enkele duizenden cellen, bijna gelyncht door diezelfde Cools en Bracke omdat hij niet prompt antwoordde wat het zou kosten.  Voortgaande op precedenten zou men kunnen uitkomen op een bouwkost van ongeveer 40000 euro per cel, zonder inrichting, met de nodige fiorituren erbij kom je op 60 miljoen euro in eigen beheer en er mag nog een electrische afspanning en een groot slot bij.  

Wie gaat de huurprijs bepalen ? Ik moet er niet aan denken.  

Een regering die niet bij machte is om een van haar fundamentele opdrachten uit te voeren : de burgers beschermen en daar geen 60 miljoen euro voor vindt, bewijst te bestaan uit een stelletje knoeiers.

Ray

Hoewel ver van ons (en mijn) bed, is het toch een vraag die velen bezighoudt. Niet verwonderlijk, want er staat veel op het spel. En dat voelt iedereen met een beetje verantwoordelijkheidsgevoel en politiek inzicht ook wel aan. Enkele weken geleden nam de Franse president Sarkozy een bocht van bijna 180° in de zaak Turkije en dat heeft mij -ronduit gezegd- serieus gebruuskeerd. Laten we het net geen kiezersbedrog noemen, maar we komen toch aardig in de buurt. Onze Ray voelde zich, na het  veelvuldig handgeklap voor turbo-Sarko op deze Angeltjes, gepakt. En terecht.

In december van dit jaar staat er een belangrijke Europese top op het agenda, die zal handelen over de verdere uitbreiding van de Europese Unie. Wij zijn uiterst benieuwd wat de houding van Sarkozy dan zal zijn. Maar inmiddels is het hoog tijd om de discussie over de toetreding van Turkije opnieuw in een hogere versnelling te zetten. Bij deze.

Ondertussen zijn door de houding van premier Erdogan inzake de Armeense kwestie de gemoederen voor toetreding tot de EU wel een beetje bedaard. Dit is tenminste wat ik hoop. Maar voorzichtigheid blijft geboden, want de geopolitieke belangen van de Verenigde Staten zijn oppermachtig en hun lange arm in de Europese besluitvorming is navenant.

De toetreding van Turkije moeten we plaatsen in de huidige politieke situatie van het land. Eerder dit jaar behaalde Recep Tayyip Erdogan een belangrijke verkiezingsoverwinning. Hijzelf is eerste minister en zijn partijgenoot en voormalige minister van buitenlandse zaken Abdullah Gül werd eerder dit jaar door het Turkse parlement tot president gekozen na drie stemronden. Dit zeer tot ongenoegen van de voormalige president Ahmet Necdet Sezer, die een strikt seculier beleid van Turkije voorstond en dit ook actief verdedigde. De verkiezing van Gül was voor hem dan ook een onverteerbaar stukje lokum. Ondertussen is Sezer jammer genoeg van het toneel verdwenen.

De partij van Erdogan heet de AKP, (zo)genaamd de Partij voor Gerechtigheid en Ontwikkeling. Would-be wereldleiders à la De Gucht (& Zn) willen ons graag laten geloven dat de AKP een gematigd islamitische partij is, die de Westerse waarden wil omarmen en bereid is de voorwaarden voor toetreding tot de EU te aanvaarden. Ik geloof hem niet.

De realiteit is immers dat Erdogan zijn wortels heeft in de politieke islam en niet zo onschuldig is als men de goegemeente wil laten geloven. Erdogan werd immers ooit veroordeeld wegens het aanzetten tot religieuze haat.

De grondlegger en bezieler van de hedendaagse Turkse staat was Mustafa Kemal Atatürk (1881-1938). Volgens sommigen een hardliner, maar zondermeer een begenadigd ziener en een consequent verdediger van het seculiere en moderne Turkije op Westerse leest. Atatürk zette het moderne Turkije op de internationale kaart. Scheiding van kerk (moskee) en staat werd  ingeschreven in de grondwet. Het Arabische schrift werd afgeschaft en het Turks werd met Latijnse lettertekens geschreven. Atatürk maakte ook via wet korte metten met de speciale kleding die alle stromingen binnen de islam droegen.

Ik heb een enorme bewondering voor deze man die Turkije in het begin van de vorige eeuw in een mum van tijd wist om te vormen van een middeleeuws, achterlijk land tot een moderne burgerlijke staat. Zo werd bv. reeds in 1934 in het Turkije van Atatürk het stemrecht voor vrouwen ingevoerd. Letterlijk betekent Atatürk trouwens “vader van alle Turken”.

Naast een aantal grootse politieke en sociale hervormingen die hij in Turkije wist aan te brengen is zijn grootste bijdrage evenwel het afschaffen van de sharia en het verbod op het dragen van de hoofddoek in openbare gebouwen en staatsgebouwen, zoals universiteiten, rechtzalen, het stadhuis en scholen.

Erdogan (de chouchou van De Gucht) zit evenwel op het puntje van zijn stoel om als eerste deze Atatürk van zijn seculiere sokkel te duwen. Een van de strijdpunten van Erdogans AK partij is immers het verbod op het dragen van hoofddoeken in Turkije op te heffen. Emine Erdogan, de echtgenote van Erdogan, is in het openbaar nog nooit zonder hoofddoek gezien.

Pikant detail. De twee dochters van Erdogan studeren in de VS, omdat ze daar wel een hoofddoek kunnen dragen. Op de universiteiten in eigen land is het dragen ervan immers niet toegestaan. Dit gegeven alleen al geeft mij een bijzonder onbehaaglijk  gevoel.

De huidige regering van premier Erdogan, die -vergeten we niet- zijn politieke carrière als moslimfundamentalist begon, kwam immers aan de macht met als doel “de godsdienst (lees de islam) te redden”. Zijn verwoede pogingen nu om de Turkse grondwet aan te passen, moeten in dit licht gezien worden. Daar hebben we nu mee te maken !

En dat brengt mij dan tot het volgende punt van mijn betoog.

Menselijk handelen gaat over keuzen maken. Wanneer keuzen maken ook een maatschappelijke dimensie krijgt, dan spreken we over politiek. Keuzen maken wordt geleid door een moreel besef en afweging. Of beter gezegd, zou dat toch moeten zijn.

In het licht van de komende Europese top in december over de eventuele verdere uitbreiding van Europa (onze toekomst nota bene!) wil ik politici oproepen tot het toepassen van wat men noemt ‘het voorzichtigheidsprincipe’.

Het voorzichtigheidprincipe is een begrip dat zijn oorsprong vindt in het economisch jargon. Het betekent kort gezegd dat winsten pas worden geboekt op het moment dat ze voldoende zeker zijn. Verliezen daarentegen worden onmiddellijk in de boeken opgenomen van zodra ze geconstateerd worden.

Dit principe kan evenwel beschouwd worden als een morele gids voor elk verantwoord handelen. Het is het principe van het gezond verstand, zeg maar. De beste omschrijving ervan vindt men in het Engels: Better safe than sorry. Vrij vertaald: Beter veilig dan helaas.

Linkse fantasten hebben aan dit principe geen boodschap. Het is immers een conservatief principe. Maar deze tekst is dan ook niet voor hen bedoeld. Wel voor alle politici die een uiterst gevaarlijk spel willen spelen met Europa. Besef wat er in de schaal wordt gegooid. Een Europees grondgebied dat dan zal reiken tot aan de grenzen van Syrië, Irak en Iran!! 70 miljoen moslims toelaten tot de Europese unie is geen sinecure, hoe welwillend ze zich ook voordoen. De houding van Erdogan, Gül en zijn islamitische partij zijn er het levend bewijs van.

En als de dames en heren politici dan toch zo overtuigd zijn van hun grote gelijk, waarom onderwerpen zij de beslissing over de toetreding van Turkije dan niet aan de democratische controle via een referendum?

PIM