De Morgen/le Matin breekt een lans voor het behoud van de lekenstaat, met strikte scheiding tussen godsdienst en kerk langs de ene kant en de staat, het openbare leven aan de andere kant.
De redacteur van dienst, die in zijn vrije tijd CD's moet verkopen om het hoofd boven water te houden, schrijft zijn terechte verontwaardiging uit naar aanleiding van het incident met de fanatiekeling die zijn vrouw niet wilde laten verdoven door een man. Twee uur oponthoud, nota bene in Spoed, gepalaver en uiteindelijk een operatie met de anesthist achter het hoekje van de operatiekamer. Zo kan het ook.
Die dingen gebeuren legio en ze vormen een bron van ergernis bij vele medici. Sporadisch lekt een feit uit maar de medische sector is beducht, gezien de vele allochtone patiënten, zich de reputatie van racist op de nek te halen. En daar is niet veel voor nodig. In deze fijne democratische omgeving verdient het aanbeveling uniform te denken en de voorgeknede realiteit niet aan het wankelen te brengen.
Daarom is het artikel van de Morgen/le Matin niet compleet. Wie stond en staat voortdurend klaar om de grenzen weg te vegen als overtollige barrières ? Met de identiteit van het land B leurend, in aanbieding voor de eerste de beste slemperaar die er belang bij heeft ? Wie pleit om de haverklap voor geduld en begrip bij de menigvuldige overtredingen op sociaal en fiscaal vlak ? Wie staat te brullen dat diegene die niet akkoord gaan met de multiculturele gemeenschap die hen opgedrongen wordt, racisten zijn ? Fascisten en extremisten ?
Wij waren goed op weg in West-Europa in de jaren '70 om een prachtregio uit te bouwen (ik persifleer nu even de "prachtwijken" van Ella Vogelaar) : behoorlijk overleg tussen arbeid en kapitaal, een respectvolle maatschappij met evenwichten tussen diverse godsdiensten en vrijzinnigen en daarboven inderdaad, de lekenstaat. En toen is de pudding ineen beginnen zakken, iedereen weet hoe.
Ik hoop dat ze bij de Morgen/le Matin vandaag de vlag van Turkije hebben uitgehangen.
Zwart gat
