Wellicht hebben een aantal onder u dit prangende verhaal al gelezen, geschreven door een Nederlandse mevrouw die gisteren in Brussel "opgepakt" is geworden ; indien niet, kan u zich alsnog vele vragen stellen :
| Monique van der Hulst |
12 september 2007
|
De uitoefening van het recht op vrije meningsuiting is ter ziele. Dit is op 9 september jl. pijnlijk duidelijk geworden. Volgens Brussel (lees EU) hebben we wel het recht op vrije meningsuiting, maar mag het niet worden uitgeoefend. Het recht op vrije meningsuiting is door Brussel ingeperkt tot een schaduw van wat het zou moeten zijn!
Rond 11.30 liepen mijn man en ik richting het verzamelpunt, Place du Luxembourg. Met stijgende verbazing aanschouwden wij de hoeveelheid 'oproer'politie, arrestatie-teams en materieel. Bij aankomst op het plein, werd ons duidelijk dat de grote menigte mensen bestond uit hier en daar een kleine groep demonstranten, omringd door de sterke arm van Brussel, die duidelijk een zero-tolerance beleid hanteerde en veel, heel veel internationale pers.
Al zoekende naar vrienden, maakten wij hier en daar foto's van de organisatoren van de demonstratie, en van de mensen die werden geinterviewd. Ondertussen zagen we dat de arrestantentaxi's de deuren openden voor de mensen die her en der vanuit de menigte werden opgepakt. Wij werden op dat moment zelf geinterviewd door een reporter van een Vlaams nieuwsblad. Naast ons werd een groepje mensen tijdens het interview aangehouden door politie en afgevoerd naar onbekende bestemming. Op dat moment werd het rumouriger en kwam er een colonne arrestantenbusjes, met loeiende sirene, het plein opgereden.
Wij hadden ondertussen onze vrienden Newilé en Dave gevonden, alsmede kennis gemaakt met Will en Marij. Er stroomden steeds meer mensen toe op het plein, het was echter moeilijk te onderscheiden of dit demonstranten waren of niet, daar er nagenoeg geen doorkomen was door de meute pers en politie. Onze aandacht werd getrokken door een man aan de overkant van de straat, die op het midden van het plein stond met een houten kruis dat hij boven zijn hoofd hield. Tegenover hem zat een man, geknield, te bidden. De pers dook er meteen op af, evenals wij zelf om foto's te maken.
De organisatoren van de demonstratie, Graven en Gash werden continue geinterviewd en gefotografeerd, onze indruk was dat zij daardoor geen bewegingsvrijheid hadden. Eerlijk gezegd kregen wij de indruk dat ook zij niet wisten wat hen overkwam. Wij staken de straat over om ons bij de rest van de demonstranten te voegen, met het idee om voordat de demonstratie echt zou beginnen, nog even op het terras wat te drinken.
Die kans kregen wij echter niet, want voordat we het in de gaten hadden, werden pers en omstanders letterlijk hardhandig naar achteren geduwd en politie sloot een cordon om mij en mijn man, tezamen met andere demonstranten/toeschouwers om ons vervolgens zeer hardhandig te boeien d.m.v. ty-rips. Wij werden, nog steeds in dat cordon, met het begeleidende woord 'volgen', geduwd naar het gebouw links van ons, alwaar wij met onze gezichten naar de muur moesten gaan staan en gefouilleerd werden. De ty-rips werden strakker aangetrokken en wij hoorden zeggen dat we niet om mochten kijken. Wat wij overigens wel deden, want achter stond een media-muur! Wij hebben daar zeker 10 minuten gestaan, en herhaaldelijk gevraagd waarom wij gearresteerd werden. Het enige antwoord wat wij kregen was: 'wij hebben jullie in de gaten gehouden, U bent gewoon op de verkeerde plaats, op de verkeerde tijd, het is een adminstratieve aanhouding".
Met ongeveer 12 man tegelijk werden we in een arrestantenbusje gestopt, om afgevoerd te worden naar het Paleis van Justitie. Daar aangekomen, moesten we wederom tegen de muur gaan staan, gecommandeerd door een ijverige agent die ons zijn bevel in het Frans toeschreeuwde. Het duurde niet lang, wij stonden nog steeds tegen de muur, eer Philip de Winter en Bart de Bie van het Vlaams Belang, eveneens geboeid, naast ons tegen de muur werden gezet. Philip draaide zich om, zich niets van het bevel aantrekkend en riep dat er in het Nederlands moest worden gesproken, volgens de wet.
Per tweetal werden wij naar boven gebracht, waar de cellen zich bevonden. Allereerst zat ik met één Frans meisje in de cel, maar na de eerste keer fouilleren werd ik in een andere cel gestopt met Jennifer, een vrouw uit Rotterdam en 2 Franse meisjes. Mijn man zat elders in het blok, tesamen met 6 andere strijders voor het vrije woord. Het leek niet op te houden, de stroom arrestanten. Verbijsterd aanschouwden wij het tafereel. Pubers, oude van dagen, Parlementsleden, demonstranten en toeschouwers, vrouwen in mantelpakjes op naaldhakken, werden naar binnen gedreven alsware het gevaarlijke terroristen.
Één voor één werden we uit de cel gehaald om naar een 'lege' cel te worden gebracht, alwaar we werden gefouilleerd. De veters moesten uit de schoenen, de sieraden werden ingenomen en persoonlijke bezittingen werden in een tas gestopt waarop 'jouw' nummer kwam te staan. Sommige mensen werden 2x gefouilleerd, onbegrijpelijk waarom dat was. Na het fouilleren werd er een mugshot van ons gemaakt. Het was een komen en gaan van mensen, en de hoeveelheid agenten was verbazingwekkend, temeer omdat zij zwaarbewapend waren. Onder de cel waar ik zat, werd een man op de koude vloer gelegd. Deze man kreeg een hartaanval en lag daar zeker een half uur. We hebben gezien dat de man werd gereanimeerd en op het moment dat de man op brancard weg werd gedragen, viel het op dat hij er erg stil bij lag. Er werd geroepen in het cellencomplex door verschillende mensen dat de man was overleden.
Na een paar uur, werd er nog een vrouw in onze cel gestopt, nu waren we met vijf personen in een cel van 1.50 bij 2.50 meter. Één vrouw zat er vanaf een uur of 11, omdat zij met een groep vrienden, bij aankomst op het CS-station te Brussel, vrijwel direct werden opgepakt door politie, nadat een agent had gezegd: 'oh, jullie moeten naar het Luxemburgplein, stap maar in, de rest is daar ook". Vervolgens hebben zij een half uur rondgereden, alvorens zij in de cel werden gestopt!
De meeste mensen hebben ruim 7 uur doorgebracht in de cellen van het Paleis van Justitie. In die 7 uur werd ons meegedeeld dat het mogelijk zou zijn dat we er 12 uur moesten zitten. We hebben allen 1 flesje water en 1 Brusselse wafel gekregen, oh ironie!
Wat begon met de inperking van ons grondwettelijk recht de vrijheid van meningsuiting door Burgemeester Thielemans, is geëindigd met de fysieke inperking van ons grondwettelijk recht op vrijheid van meningsuiting. Wij hebben slechts 7 uur gezeten, maar onze vrijheid van meningsuiting heeft levenslang!
Mvg,
Monique
www.rookgordijn.org
http://eurabia.punt.nl
Gecodeerde boodschap
