De verwarring bij de socialisten
De verwarring bij sociaal-democraten is een feit. De monoliete blokken van granieten macht die vanuit de Vlaamse stedelijke bastions hun tentakels uitstaken over het ganse land, vertonen barsten. Ze mogen wat ons betreft, ontploffen. Dàt puin ruimen doen we met de glimlach.
In de Morgen/le Matin beveelt de linkse liberale superdemocraat Yves Desmet, de nieuwe SP-a voorzitter geen millimeter toe te geven aan Erik de Bruyn, maar integendeel het pad te bewandelen van de grote socialistische voorgangers zoals Karel van Miert (de verzamelaar van beheersmandaten bij het Europese grootkapitaal), Stevaert (allemansvriendje, die als een middeleeuwse patriarch gunsten gratis rondstrooide tot hij zichzelf wegschonk en onderdook in zijn provincie) en hou u vast, Patrick Janssens, de man die elke rechtgeraarde Antwerpenaar en overtuigde Vlaming een democratische indigestie bezorgt. Mooie voorbeelden vooral als Desmet adviseert er "een beetje smoelsocialisme à la Tobback" aan toe te voegen.
http://www.demorgen.be/dm/nl/995/Edito/article/detail/47371/2007/10/22/Navel.dhtml
In Nederland dient zich een gelijkaardig scenario aan met de PvdA waarbij Wouter Bos "het compromis roemt als de ruggengraat van de parlementaire democratie".
Het Europese partijsocialisme is zélf een compromis dat zich vastgeregeerd heeft en dat al lang niet meer luistert naar de stem van de inderdaad belangrijke gewone man. En niet alleen de stem wordt genegeerd, ook de echte noden De partij, de leiders, de syndicale opperhoofden, de gediplomeerde mandatarissen met dure woorden vertellen wat er aan de gang is, verkondigen wat goed is voor de gewone man. Hem wordt duidelijk gemaakt hoe we de staat aan het omvormen zijn tot een gigantisch OCMW met lekkere mandaten en ingewikkelde structuren bedacht voor en door onze universitaire kameraden. En het geld dat valt uit de kapitalistische bomen in onze schoot en dat geraakt nooit op.
Die grote herschikking van de wereld vergt compromissen, géén duidelijke politieke stellingnames : akkoorden, beklonken in de sauna's van de loge, waar de vrienden van het vroegere proletariaat mekaar treffen. "Wij wilen geen kiezers die idealen nastreven, wij willen kiezers die het regime bevestigen, die de macht van de grote partijen ondersteunen."
Welnu aan de theologen van het socialisme, de waterdragers zoals Yves Desmet, de dienaars van het regime zoals Stevaert, Janssens, Gennez en in het buitenland Wouter Bos en hun Franse, Duitse en Zwitserse collega's : vele Europeanen hebben wel behoefte aan duidelijkheid, wij kiezen voor mensen die opkomen voor idealen en niet voor macht. Ik heb de indruk dat onze aanhang van fatsoenlijke rechtse burgers groeit en die van de socialisten slinkt.
Ray





