
Stefaan liep een van zijn beste wedstrijden en stond als eerste terug op Ter Borcht in een scherpe tijd van 43' 39" 30. Luc werd knap tweede. De "langst genietende loper" werd eigenlijk Patrick die er op zijn Brugse zolderkamer 1u 00' 44" over deed om over de virtuele meet te komen.
Uitslag Crokyrun 21 november:
1. Stefaan Lemiere 43’ 39” 30
2. Luc Maes 43’ 50” 52
3. Lieven Van Parys 45’ 36” 63
4. Paul Gernay 45’ 46”
5. Günther De Maeyer 46’ 44”
6. Bernard Devaere 55’ 13”
7. Ex-aequo Hans Vankeirsbilck
en Carlos Dejaegher 57’ 29”
9. Patrick Sys 1u 00’ 44” (V)
Hier volgt Patrick zijn relaas van zijn tweede virtuele Crokyloop 
Hallo Meulebekenaars
Het nadeel van lopen thuis is dat er soms bezoek komt en dat dat bezoek langer durft blijven hangen dan voorzien en dat zoiets je wekelijkse afspraak met de Crokyboys in het gedrang kan brengen. Mijn bezoek had gisteren normaal gezien om 20u weg moeten zijn maar zij bleven tot kwart voor negen. Gelukkig heb ik niet veel tijd nodig om alles gereed te maken zodat ik uiteindelijk toch om 21u op de loopband kon stappen om mijn rondje Meulebeke af te haspelen. Een uurtje later dus dan alle anderen. Exact 1 uur en 44 seconden later zat het er op. Meteen een nieuw record voor mezelf. Maar het was bij momenten lastig. Ik was vergeten hoe lastig lopen soms kan zijn. Maar dat weet ik wel nog: het is niet altijd zo. Eenmaal terug in de routine is lopen over het algemeen heerlijk. Eigenlijk heb ik een kleine blessure maar tijdens het lopen ondervind ik er weinig hinder van. Ik voel het vooral als ik de trap af moet en de wagen instap. En het stomste van al is dat het een heupblessure is die ik vermoedelijk opgelopen heb enkele weken geleden door van de loopband af te stappen terwijl die nog te snel aan het draaien was. Ja soms wordt er gebeld en dan wil je vlug vlug naar beneden met alle gevolgen van dien.
Hoe dan ook ik vind dat blessuurtje niet erg. Ik ben veel te blij dat mijn rechterknie alle belasting goed aankan. Blijkt nu dat ik vele jaren uit schrik voor overbelasting, water in de knie, meniscus enz... niet meer gelopen heb en dat dat helemaal niet nodig was. Wat ik nu beleef is een klein mirakel. Ik moet nu alleen proberen niet snel snel alle verloren tijd in te halen en zo rustig mogelijk weer opbouwen. Ik zit nog met 7 kilo overgewicht, maar in de wetenschap dat ik er in een maand tijd al vier verloren heb is het maar een kwestie van enkele maanden eer ik weer voldoende scherp zal staan om meer snelheid te krijgen. Dat ik nu al flirt met de grens van 1 uur over het Meulebeekse parcours is hoopgevend. Te meer daar ik eigenlijk van mijn tijden altijd zo’n 40 seconden zou moeten aftrekken omdat ik de loopband opstart met i Fit op het parcours dat ik wil lopen en dan nog terug naar mijn laptop moet en zo’n tijdje wachten voor ik klikken kan op het icoontje “Live workout” waarna ik dan pas beelden te zien krijg. En dat is toch het leuke eraan. Dat ik zie waar ik aan het lopen ben. Terwijl jullie allen momenteel iedere donderdag in het donker de baan op moeten is het bij mij altijd helder weer. Meestal een beetje bewolkt, maar nooit regen. Op sommige beelden zie ik (aan de vorm van de wapperende vlaggen) dat er redelijk wat wind staat maar ook daar heb ik voordeel noch nadeel bij. Ik vermoed dat de meeste foto’s van Google Streetview die verschijnen genomen werden tijdens het bouwverlof. De huizen die toen in aanbouw waren zijn ondertussen al af, daar twijfel ik niet aan. Sommige andere beelden tonen een Meulebeke tijdens de herfst. Hoe dan ook er is weinig verkeer te zien en als die er al is, dan heb ik er toch geen last van haha!
Zo, de komende dagen doe ik het weer rustigere aan. Ik zal doen zoals afgelopen week: veel kilometers op de loopband, maar bijna alles aan wandeltempo en ondertussen luisteren naar muziek, een boek lezen én kijken naar de parcousen die ik (of anderen voor mij) uitgestippeld heb. Zo heb ik al de afdaling gedaan van de Stelvio, gewandeld/gelopen in Wales, Noorwegen, Zweden, Brugge en ook op verschillende pittoreske plaatsen in de Verenigde Staten. De wereld ligt aan mijn voeten van zodra ik op mijn loopband stap. Maar op donderdagavond wordt het toch maar iedere keer weer Meulebeke.
groetjes vanuit mijn zolderkamertje, Patrick