Berichten van 1 oktober 2015 tot 31 oktober 2015

Kristof Lassuy gaf in de Crokyrun van 22 oktober meteen zijn visitekaartje af door in het spoor van Koen Ver Eecke als tweede te finishen. Met een eindtijd van 38' 47" staat hij direct in de top-3 van de besttijden van het lopende  seizoen.

De uitslag:

 1. Koen Ver Eecke            38’ 07” 00
 2. Kristof Lassuy            38’ 47” 00
 3. Lieven Van Parys          43’ 05” 00
 4. Diederick Vermaete        45’ 12” 88
 5. Luc Maes                  49’ 57” 27
 6. Günther De Maeyer
    en Stefaan Lemiere        55’ 02” 47
 8. Hans Van Keirsbilck    1u 00’ 05” 00
 9. Carlos Dejaegher       1u 01’ 26” 00

Patrick Sys onze reporter ter plaatse nam deze foto's van Marnix in de derde Brugse Urban Trail.

Klik hier voor zijn resultaat :   http://www.chronorace.be/Classements/classement.aspx?eventId=1138162038541221&lng=NL&mode=large&srch=DERIEMAEKER

Davy Mestdagh kwam de Crokyboys vervoegen en kon tevreden terugblikken op een mooie prestatie.

Frank Lannoo en Koen Ver Eecke vochten het uit in de sprint. Frank werd de winnaar met een persoonlijke jaarbesttijd van 37' 10". Koen finischte in 37' 12", meteen zijn beste tijd ooit !!!

Uitslag Crokyrun 15 oktober:

 1. Frank Lannoo           37' 10" 00
 2. Koen Ver Eecke         37' 12" 00
 3. Lieven Van Parys       44' 35" 74
 4. Luc Maes               45' 07" 97
 5. Davy Mestdagh          56' 03" 00
 6. Albert Demeyere        57' 01" 00
 7. Hans Vankeirsbilck     57' 05" 00
 8. Carlos Dejaegher    1u 01' 13" 00   

Zo beleefde Patrick Sys op donderdag 8 oktober zijn allereerste Crokyrun op Meulebeekse bodem. Zijn zijssprongetje onderweg kostte hem enkele minuten, maar Patrick kennende zal hij een volgende keer iedereen verrassen.

In 1968 zong Tammi Terrell het al samen met Marvin Gaye: 'Ain't Nothing Like The Real Thing'. Daarom trok ik gisteren naar mijn vrienden uit Meulebeke om voor het eerst in het echt de Crokyrun te lopen. Ik vermoedde dat ik de tien kilometer ging uitlopen in ongeveer 55 minuten, dus vertrok ik samen met Carlos en Hans tien minuten, een kwartiertje eerder dan de snellere goden. Maar al van bij de eerste passen bleek dat het tempo van die twee voor mij toch een beetje te laag lag, dus trok ik er op eigen houtje op uit. Ik zou het parcours zo wel op m'n eentje terugvinden. Had ik het trouwens al niet twintig keer gelopen op mijn loopband? Met dat verschil dat de beelden die ik thuis via Google Streetview doorkrijg heldere beelden zijn van overdag en dat gisteren om kwart voor acht 's avonds in Meulebeke het duister net ingevallen was.
Heerlijk was het, dit lopen in 'the real thing', de Meulebeekse straten. Voor het eerst ook dit jaar voelde ik me in mijn sportieve leeuwfase (zie het boek 'Running Buddha'). Wow! Wat ging alles - in tegenstelling tot thuis - vrij vlot. De hellingen van thuis, die klopten met de realiteit. Maar wat heerlijk was die wind die ik soms in de rug voelde en wat ontbeer ik thuis de lekkere stukjes bergaf. De herkenningspunten onderweg herkende ik. De kapel. Het cafeetje waar op streetview de postbodes vaste afspraak hebben. Het klimmetje naar de Aldi. Om er maar een paar te noemen. Maar plots plots ging het mis. Niet met mijn benen maar met mijn hoofd en de verwerking daarin van de beelden op mijn netvlies en het vergelijken met de beelden uit mijn geheugen. Ik voelde dat er iets niet klopte. Ja, ik was vanuit de Godshuisstraat de Oude Gentstraat ingelopen en op het eind daarvan had ik volgens het draaiboek in mijn hoofd linksaf geslagen. Dat bleek de Meentakstraat te zijn, een straat met verschillende geniepig opgeworpen wegversmallingen. Dit in combinatie met het duister en het plots wel heel drukke verkeer deed me twijfelen. Vooral ook het feit dat de weg te vlot naar mijn indruk onder mijn voeten wegschoof. Was ik hier op dit punt al aanbeland? Dat kon niet? Bij de eerstvolgende grote splitsing maakte ik rechtsomkeer om uiteindelijk Carlos opnieuw tegen te komen die niet snapte waarom ik terugkeerde. Ik liep een eindje met hem op. Carlos Dejaegher was 36 jaar geleden een van de drie stichters van deze loop. Die zesendertig jaren kan hij helaas niet meer terugdraaien. Ze hebben hun tol geëist op zijn lichaam. Maar desondanks loopt hij hier nog wekelijks op donderdag rond en haspelt hij de tien kilometer nog regelmatig af in minder dan een uur. Chapeau.
Aan de rotonde (waar ik dus eigenlijk al geweest was) sloegen wij de Tieltstraat in en plots herkende ik alles weer. Ik wist dat ik vanaf dan niet meer ging verloren lopen en begon weer mijn eigen tempo te lopen. Achter mij hoorde ik het geslof van Carlos geleidelijk aan wegsterven. Het was nu nog vier kilometer tot aan de finish in de Ter Borchtlaan. En jawel, ik vond mijn weg verder doorheen Meulebeke. Wel keek ik in de lange Spoorwegstraat vreemd op. Huh, alle bomen werden hier gerooid?!? Niks, geen enkele boom meer. Streetview had ze nog allemaal op een rij hoor! Ik merkte dat de oude spoorwegbedding links naast me afgeschraapt was en binnenkort waarschijnlijk dienst zal doen als wandel-, loop- en fietspad. Vermoedelijk zal men in een volgende fase tussen dit pad en de rijweg nieuwe bomen aanplanten. Deze overpeinzingen maakten dat ik die lange straat veel vlotter kon verteren dan thuis. En vanaf dan was het echt niet zo ver meer. Het was lopend freewheelen tot aan de Ter Borchtlaan. Dan die (eveneens vernieuwde) laan op en af en ik was er. Het bankje voor de sporthal doet al jaren dienst als start en finish. Ik klokte af. Top. 54 minuten en 38 seconden. Ik was niet moe, had nog reserves genoeg. En had desondanks driekwart kilometer te veel gelopen.
Mooi.
Maar toen moest het tweede deel nog komen: het gezellige bijpraten met de Crokyboys in het Kapelhuis. Maar dat bewaar ik voor een volgend bericht.

         Patrick Sys

Patrick ooit een begenadigd ultraloper had geen moeite met het 10 km lange Crokyparcours. Zijn virtuele trainingen in exotische oorden op de loopband wierpen hun vruchten af. Ondanks een wegvergissing finishte hij in een mooie tijd van 54' 38". Daarna was het in 't Kapelhuis genieten van de obligate croque-monsieur. Dit alles smaakt naar nog !!

Met Frank Lannoo aan de start was de winnaar op voorhand gekend. Luc had het parcours reeds met zijn trouwe vriend Sam afgelegd (1u 22' 50"), maar kon zich toch vastbijten in het spoor van Frank en zo werd het nog een ex-aequo.

Na zijn trip door Japan kwam Lieven zijn out-fit showen van de Kashima Antlers F.C., de favoriete ploeg van Takeo Yamada en het succesvolste team uit de Japanse voetbalcompetitie .

Uitslag Crokrun 8 oktober:

 1. Frank Lannoo
    en Luc Maes          44’ 37” 72
 3. Lieven Van Parys     49’ 19” 30
 4. Bram Maes            54’ 05” 00
 5. Patrick Sys          54’ 38” 00
 6. Albert Demeyere
    en Stefaan Lemiere   54’ 46” 71
 8. Jan Lust             56’ 49” 92
 9. Carlos Dejaegher     58’ 21” 00
10. Hans Vankeirsbilck   59’ 03” 00

 Met vriendelijke groeten,

       Koen VER EECKE

Lieven en Luc presteerden sterk. Lieven stond aan de start maar moest nog de drie weken lange cultuurshock en een jetlag verwerken. Luc werd op 26 september nog maar eens Belgisch kampioen. Dit maal in Xhoffraix (Malmedy) waar hij in zijn leeftijdscatgorie de loodzware Trial der Hoge Venen over 38 km won in 5u 03' 08".

Geen verrassing voor de eerste plaats die was opnieuw voor Diederick.

Uitslag Crokyloop 1 oktober:

 1. Diederick Vermaete                     42’ 52” 52
 2. Lieven Van Parys                       43’ 33” 58
 3. Paul Gernay                            44’ 42” 00
 4. Luc Maes                               45’ 21” 60
 5. Joost Coudenys                         45’ 37” 76
 6. Tony Dewilde                           48’ 00” 00
 7. Jan Lust                               55’ 12” 08
 8. Albert Demeyere, Bram Maes
    Günther De Maeyer en Stefaan Lemiere   55’ 32” 76
12. Carlos Dejaegher                    1u 03' 39" 00