In de marathon van Torhout op 17 juni kwamen Luc Maes en Jan Buyse in actie. Zij zetten een sterke prestatie neer. Luc haalde de eindmeet in 4u 06' 09" en Jan dook met zijn eerste marathon direct onder de magische 4 uur grens, hij finishte in 3u 46' 55" !!
Hier Jan zijn verslag:
Torhout 17/06/16, 20h. Eindelijk was het dan zover! Eindelijk kon ik een marathon gaan lopen, een plan dat ik meer dan 10 jaar geleden al opgevat was, maar al die jaren in de koelkast doorgebracht had (door blessures, examens, ziekte, werk, … altijd maar weer uitgesteld). Ik pikte in november 2014 het lopen opnieuw op, vastberadener en gemotiveerder dan ooit! Het ultieme doel bleef altijd ‘ooit eens een marathon lopen’, maar ik wilde niet te snel gaan, in de eerste plaats om mijn blessuregevoelige lijf niet opnieuw voorbij te snellen. Vorig jaar liep ik een eerste keer een halve, dit jaar opnieuw. Na geduldig aftellen was 17 juni dan uiteindelijk D-day!
Een hele week heb ik mijn dagen én nachten onrustig doorgebracht: ik keek er zo hard naar uit om er eindelijk voor te gaan én was ook een beetje bang voor wat me te wachten stond. Ik stond stijf van de stress! Dat heeft zich onderweg dan ook laten voelen en heeft me zeker tijd gekost. Ervaring die ik de volgende keer zal moeten gebruiken om die 3u 30’ er toch uit te krijgen ;-)
De tijd waar ik me dus op richtte in mijn voorbereiding was dus 3u 30’, al heb ik er vooraf nooit helemaal in geloofd dat ik 42km lang aan 12,1km/h zou kunnen lopen. De eerste 21km liepen lekker, halfweg kwam ik nog lekker fris door aan 1u44’, mooi op schema dus. Vanaf km 25 kreeg ik echter last van pijn in mijn nierstreek. Een oud zeer bij mij is het: in zware, lastige en stressvolle periodes zijn mijn bijnieren (cortisol / adrenaline) snel uitgeput en voel ik die pijn ook fysiek. Zoals ik al zei, stress en zenuwen hebben me toch gekist onderweg: de aard van het beestje… Vanaf km 28 zorgde de aanhoudende pijn geleidelijk aan voor een verval in het tempo: van 12 naar 11 naar 10 en uiteindelijk zelfs even onder de 9 (rond km 37). Op dat moment was het natuurlijk al lang niet meer enkel de bijnieren die me vertraagden! Op dat moment vroeg ik - net als heel veel collega-lopers wellicht - me toch wel af waarom ik in hemelsnaam toch per sé een marathon wilde lopen en zwoer ik ‘never again’. Waar ik wel het meest trots op ben, is dat ik toch altijd goed tegen de pijn ben blijven vechten en het nooit tot wandelen heb laten komen. Mijn vader fietste in de eenzamere tweede helft mee, dat hielp natuurlijk ook om je niet te laten kennen 
mentaal bleef ik altijd vrij fris en lucide, wat me hielp om in de laatste 3km toch nog finaal weer het tempo wat op te trekken tot 11km/h en met een klein spurtje te finishen… Zalig! Eindtijd 3u46’18”!
Na aankomst was de voldoening natuurlijk enorm! Wat een overwinning op mezelf, ik was heel trots Zaterdag en zondag nadien was afzien, vooral het gaan rechtstaan en neerzitten en een trap naar beneden doen, was toch niet evident :-p maandag kon ik alweer normaal wandelen alleszins. En met het recupereren, begon ik toch ook alweer een beetje te plannen… Never again? Zeg nooit nooit! Mezelf kennende loop ik volgend jaar ergens toch wel nog een tweede keer deze prachtige afstand...
Loop ze!
Groetjes, Jan
De jaren hebben blijkbaar geen vat op Carolus Moens
