Luc Maes primus

Uitslag Crokyrun 30 oktober:
 1. Lieven Van Parys                42’ 48” 87
 2. Koen Ver Eecke                  43’ 14” 00
 3. Joost Coudenys                  43’ 33” 29
 4. Stefaan Lemiere                 50’ 47” 30
 5. Bram Maes                       50’ 57” 09
 6. Michiel Coudenys                51’ 09” 00
 7. Albert Demeyere                 51’ 15” 00
 8. Jan Lust                        55’ 13” 54
 9. Hans Vankeirsbilck              55’ 54” 10
10. Carlos Dejaegher                59’ 38” 00
11. Luc Maes                     1u 00’ 43” 90
DNF: Lore Demuynck

Virtuele Crokyrun op de zolder:
 1. Patrick Sys                     49’ 02” 00
 2. Marnix Deriemaeker              57’ 55” 00

Patrick Sys schafte zich op 20 oktober 2013 zijn loopband aan en liep zijn eerste virtuele Crokyrun op 14 november 2013. Dit moest op een originele manier gevierd worden !   

Vandaag heb ik mijn loopband exact 1 jaar en dat moet gevierd worden ... met een filmpje.  Zelf heb ik ooit een Mechelse herdershond gehad, Maya, en die ging met veel plezier mee op looptraining.  Naar buiten, welteverstaan.    Dit hier is een filmpje van een hond waarvoor je niet naar buiten moet.  Deze Duke staat letterlijk te springen om op de loopband te mogen.  Ik heb me mijn aanschaf van mijn loopband zeker nog geen moment beklaagd maar mij zie je niet zo gauw zo enthousiast springen om erop te mogen.

http://www.youtube.com/watch?feature=player_detailpage&v=kK_SUsnLL5o

 Groetjes, Patrick

Met Koen  aan de start was de winnaar reeds op voorhand gekend. Met zijn 11-de marathon nog vers in de benen dook hij nog eens onder de 40 minuten. Voor Albert net geen tijd onder de 50 minuten maar wel een verbetering van zijn persoonlijk record met 11 seconden. Michiel Coudenys kwam 2 weken geleden al eens proeven van de Crokysfeer en finishte in zijn eerste Crokyrun in een tijd van 54' 38". Hij mocht terecht op de foto met Hendrik Crokyboy van het eerste uur.

Uitslag Crokyrun 16 oktober:
 1. Koen Ver Eecke                          39’ 54” 00
 2. Lieven Van Parys                        41’ 38” 94
 3. Luc Maes                                41’ 53” 47
 4. Joost Coudenys                          42’ 45” 57
 5. Ex-aequo Albert Demeyere, Bram Maes,
    Günther De Maeyer en Stefaan Lemiere    50’ 48” 00
 9. Michiel Coudenys                        54’ 38” 00
10. Hans Vankeirsbilck en Carlos Dejaegher  57’ 33” 00

Uitslag virtuele Crokyrun 16 oktober:
 1. Patrick Sys                             52' 53" 00
 2. Marnix Deriemaeker                      58' 46" 00

Koen stak de grens over en ging op 12 oktober van start in De Lage Landen Marathon van Eindhoven.

Hier zijn marathonverhaal: 

In 2009 liep ik hier mijn eerste marathon in Eindhoven, dit werd ondertussen de elfde.
Voor de 4de keer ging ik hier van start, zonder grote verwachtingen.
Ik had voor het eerst niet op voorhand ingeschreven en had dan ook niet doelgericht getraind.
Het vertrouwen in een goede afloop was er wel ondanks slechts 3 trainingen boven de 21km.
Met North Sea Challenge (35 km) en Trial Du Barrage (30 km) in de benen moest dit toch lukken.

Een PR was uitgesloten maar je moet de lat ergens leggen voor je vertrekt.
Ik had me voorgenomen om tevreden te zijn met een eindtijd van 3:20 of minder.
Dus legde ik in eerste instantie mezelf op om net onder 1:30 in de helft te zijn, mooi op schema met wat reserve.
Ik wist dat ik in de 2de helft nogal wat terrein zou moeten prijs geven.

Na 28 km begon het al goed zeer te doen, te vroeg, liep alleen, lange banen, pijn verbijten en moest het tempo heel wat laten zakken. Na wat rekenwerk begon 3:20 er moeilijk uit te zien. Rond 35 km kreeg ik gezelschap, begon een praatje te maken met verschillende lopers en het tempo kreeg ik weer omhoog. De pijn verbijten werd plots weer iets makkelijker. 3:20 en zelfs 3:15 kwamen terug binnen handbereik als ik dit kon volhouden.

Dat lukte, de laatste 7 km heb ik taai gevochten, op het einde nog een versnelling kunnen maken om te finishen in 3:14:00. Geen besttijd, maar toch 8 minuten sneller dan in Tel Aviv.

Tevreden terug naar huis met een voorjaars- en najaarsmarthon in de zak!

Alle cijfertjes vind je hier: http://www.marathoneindhoven.nl/evenement/uitslagen/cDU93-Uitslagen.aspx

         Mvg, Koen Ver Eecke

Beloeil.  Ik had er goeie herinneringen aan.  Ik geloof dat ik present was op hun allereerste marathon, zo’n 23 jaar geleden.  Inschrijven was toen nog volledig gratis!  Alles daar was kleinschalig.  Er deden zeker geen honderd personen aan mee maar het was in het dorp gezelligheid troef.  Het parcours toen bestond uit twee dezelfde ronden van 21,1 km en was niet bepaald vlak te noemen.  Vooral halverwege elke ronde was er een serieuze heuvel die overwonnen moest worden.  Dat was 23 jaar geleden.  Ikzelf was toen nog in de fleur van mijn leven en ik reeg de marathons met tijden van 2u 45, 3 uur en 3 uur dertig aaneen.  Beloeil was er eentje van 3 uur 30.  Een iets mindere tijd dus en dat was te wijten aan o.a. die heuvel maar ook aan de onbestaande publieke belangstelling.  En ik herinner me nog dat het die dag vrij warm was en over het algemeen ben ik geen goeie warmweerloper. 

Beloeil anno 2014.  Ik had gelezen dat de sympathieke organisatoren vanaf 2015 in dit dorp met een kasteeldomein zo groot als het dorp zelf geen individuele marathon meer zouden inrichten.  Dit was voor mij nog een extra reden om in extremis naar ginder te trekken.  Hoe totaal anders was het weer die dag!  Waar het kwik de week voordien (en ook 23 jaar voordien) opklom tot 20 graden was het zaterdag nauwelijks 14 graden.  Prima voor mij hoor!  Minder prima was de regen die met bakken neerviel.  Na mijn inschrijving (niet meer gratis, maar in tegenstelling tot de stadsmarathons met 8 euro nog altijd spotgoedkoop) had ik nog een uurtje om me voor te bereiden.  Ik keerde terug naar de wagen die net als de andere wagens geparkeerd stond op een graspleintje dat al gauw verworden was tot een modderpoel.  De regen kletterde op het dak van mijn auto.  Ik kwam er pas een tiental minuten voor de start uit tevoorschijn.  Wandelde naar de start.  Gelukkig stond er naast de startlijn een tent opgesteld waar we met zowat 60 deelnemers nog net allemaal onder konden schuilen.  Ik rillend van de kou.  Ik sprak er met enkele Oost-Vlamingen-veellopers die mij te kennen gaven wel te zullen starten maar, als die regen zo zou blijven aanhouden, er onderweg de brui zouden aan geven.  Ik dacht daar anders over maar zei het niet.  Doorzetten was de boodschap.  Dacht wel eens na over mijn knusse zolderkamertje thuis.  Hoog en droog.  Wat een verschil met hier!

10u40.  De verlossende start.  Naar goeie gewoonte hield ik me koest ergens in de achterhoede.  Haha, eindelijk kon ik de beentjes strekken.  Opwarming was niet nodig.  Daar had ik nog 42 km de tijd voor.  Ik bleef Kareltje Lismonds gevleugelde woorden indachtig: “Een koerspaard heeft ook geen stretching nodig”.  Ik voelde onmiddellijk dat die beentjes goed zaten en ook dat het lopen door de plassen heen best leuk was.  Het enige waar ik me wat zorgen over maakte was dat mijn T-shirt al na enkele kilometers doorweekt was en zwaar tegen mijn huid aan plakte.  En het bleef maar regenen.  Gauw viel ik alleen.  Niet moeilijk als je maar met zo weinigen start.  Dat was geen probleem voor mij.  Ik ben een geboren einzelgänger.  Af en toe passeerde ik iemand.  Af en toe passeerde iemand mij.  Ik hield een mooi tempo aan.  Ik had de indruk dat – in tegenstelling tot de week voordien - de kilometers voorbijvlogen.  Elke kilometer, van begin tot einde, stond hier aangeduid.  Dat is een pluspunt.  Maar was de afstand wel juist berekend?  Het zou niet de eerste keer zijn dat een organisatie korte kilometers incalculeert.  Ik had mijn iFitprogramma op mijn smart Phone ingeschakeld, ik zou dus achteraf wel een controleren of alles klopte.  Na vier kilometer werden we een bos ingestuurd.  De plasserige wegen werden ingeruild voor drassige bospaden.  Op sommige plekken liepen we enkeldiep met nergens een uitwijkmogelijkheid.  Maar ik vond het nog altijd aangenaam.  Het hield ons bezig, dat voortdurend zoeken naar het ideale spoor.  En zo ook passeerden tijd en afstand voor je er erg in had.  Langsheen heel het parcours waren er veel seingevers opgesteld.  Maar in het bos werden die op sommige plaatsen vervangen door linten.   Na 9 km liep ik daardoor even verkeerd.  Gelukkig merkte ik dit gauw op omdat ik de jojoënde loper voor mij plots niet meer zag.  Hij was als in het niets verzwonden.  Dat kon niet.  Ik keerde op mijn stappen terug en, jawel, ik was onbewust over zo’n lint dat op de grond lag gelopen.  Ik had de verkeerde afslag genomen.  Dit voorvalletje deed niks aan mijn algemeen gevoel van welbehagen af.  Mijn lichaam was oké.   De benen waren oké.  Beter dan in Zeeland.  Er hing hier zeker meer zuurstof in de lucht.  Zuurstof waar ik zo economisch als mogelijk naar hapte.  In en uit, in en uit, in en uit op het mantra van mijn passen.  Alleen wist ik niet goed aan welk tempo ik liep.   Kilometerbordjes 14, 15, 16, 17 ...  Allemaal in het bos.  Nergens een tijdsklok te bespeuren.  Ik liep verder op het gevoel, een goed gevoel.  Ik zou het wel merken na die eerste ronde van 21,1 km.  Die zou ik zeker al lopend halen.  Die zekerheid had ik al.    Alles erna zou bonus worden.  Eenmaal uit het bos opgedoken werden we voor even opnieuw een weg opgestuurd.  Eventjes maar want daar was al het slijkerige domein van het kasteel van Beloeil.  De regen was geminderd maar nog altijd niet opgehouden.  Ik moest denken aan het nieuwe veldloopseizoen.  Vele crossen liggen er lang zo drassig niet bij als nu die kilometerslange stukken tijdens deze marathon.   Eenmaal het kasteeldomein doorploeterd was het nog een kilometertje naar het centrum van het dorp waar op dezelfde plek zowel de start- en aankomstmeet lagen maar ook de twee doorkomsten waren.  Ik was benieuwd naar mijn tussentijd want ik wist dat daar tenminste een sportklok opgesteld stond.  Tot mijn grote verbazing duidde die halfweg voor mij 1 uur 59 minuten en een handvol seconden aan.  Ik had dus een halve marathon gelopen in minder dan twee uur!  Terwijl het mijn plan was om er toch een kwartiertje langer over te doen.  Met een glimlach uitgesmeerd over de hele breedte van de weg liep ik van toen af verder.  Mijn dag – wat zeg ik? – , mijn jaar kon van dan af niet meer stuk.  Ik hoefde alleen nog maar een stukje verder te lopen.  Grenzen verleggen.  Mijn grenzen verleggen.  Proberen door te lopen tot aan km 25, misschien wel tot aan de 30.  In ieder geval mijn eindtijd van Zeeland ruim verbeteren.  Op naar een sub 5 uren tijd!  Want dat was mijn doel voor die dag en dat doel lag binnen loopbereik.  Plots was het opgehouden met regenen.  Het werd daarom niet echt warmer.  Dat hoefde voor mij ook niet maar het stoppen met regenen had als voordeel dat de waterplassen kleiner werden.  Ik was bezig aan de tweede van de drie ronden.  Die laatste twee ronden waren elk een goeie tien kilometer lang.  Ze gingen niet meer door het bos maar wel nog iedere keer doorheen het zompige kasteeldomein.  Kilometer 25 passeerde ik nog al lopend maar van dan af zette ik het op een wandelen.  Het had geen zin om me nog verder te forceren.  De volledige marathonafstand zou ik nooit helemaal kunnen lopen.  Toch nog niet in dit jaar.  Tot dan toe had ik een Lucske Maes gedaan: ik had onderweg niks gedronken.  Gezien de weersomstandigheden was dat zeker geen probleem gebleken.  Maar vanaf de eerstvolgende bevoorradingspost ging ik mijn schade inhalen.  Na km 28 was het zover.  Twee bekertjes water nemen en al snelwandelend leegdrinken.  Ook mijn wandelen bleek me veel beter af te gaan dan een week voordien tijdens dat verschrikkelijke duinenoffensief.  Toen kreeg ik op den duur mijn benen duinop nauwelijks nog omhoog.  Nu voelde ik dat ik zeker mijn goedgetraind loopband wandelritme van ruim zesenhalve kilometer per uur makkelijk tot het einde toe zou kunnen volhouden, slijk of geen slijk. En ik begon nog meer te genieten.  Genieten van het landschap.  Ik had meer tijd nu om om me heen te kijken.  Zelfs om een heel korte babbel te slaan met de schaarse toeschouwer.  Of om de seingevers te bedanken voor hun onontbeerlijke vrijwilligerswerk.  Af en toe liep er nog eens iemand mij voorbij.  Het laatste uur welgeteld één iemand.  En dan was het zelfs nog een man die ik een tijdje tevoren zelf al wandelend voorbijgestoken had.  Niet dat mijn wandeltempo verzwakte.  Neen.  De echte reden was dat de man tijdens de laatste doortocht van het kasteeldomein nog een laatste loopeffortje kon opbrengen tot aan de meet toe terwijl ik wijselijk daarmee nog wachtte tot ik opnieuw vaste grond onder de voeten voelde.  En toen was de vogel al gaan vliegen.   Ik zag hem nog in de verte in de rue des Combattants, maar de strijd was al gestreden.  Dan nog de rue de la Hunelle door, en daar de bocht naar de rue Baron Descamps waarvan ik wist dat daar even verderop de eindmeet lag.  Oef, gelukt!  Ik kreeg een medaille omhangen en in mijn rechterhand een magnumfles bier op kurk toegestopt.  Vanuit mijn linker ooghoek zag ik de wedstrijdklok: 4u40’ en zoveel seconden.  Missie volbracht.  Bijna een uur beter gelopen/gewandeld dan de week tevoren!  Mijn tweede carrière als loper is definitief ingezet.

Bij aankomst merkte ik dat de batterij van mijn smart Phone de geest gegeven had.   Bij thuiskomst en na het opnieuw opladen merkte ik dat het iFitprogramma de gegevens van mijn loop geregistreerd heeft tot aan km 32,17.  Ik deed er op dat moment 3:28:38 over en was op dat ogenblik aan mijn derde ronde begonnen.  De kilometeraanduiding klopt dus wel.

Tot slot nog even verwijzen naar de website van de marathon.  Hou er wel rekening mee dat het nog een tijdje kan duren eer de uitslag van dit jaar erop zal verschijnen.  Van hun website maken ze blijkbaar geen prioriteit.

► ►    http://users.skynet.be/marathon.beloeil/index.htm6

Of ik me nu opnieuw een marathonloper voel?  NEEN.  Want, ondanks het feit dat ik in een week tijd twee marathonmedailles aan mijn collectie mag toevoegen, heb ik er geen enkele uitgelopen.  Ik heb ze uitgewandeld.  Uitlopen, dat zal voor volgend jaar zijn.  Zeker weten!

 groetjes, Patrick

Voorzien van de nodige reflectoren bereikten de Crokyboys veilig hun thuishaven "Ter Borcht". Er was een beste jaarprestatie voor Hans en Luc Maes liep opnieuw sterk na een geslaagde Marathon van Brussel, hij kwam er over de meet in 3u 50' 56".

Hier  zie je in de categorie M60  Luc in actie.

Voor Patrick Sys is het zonder reflectoren veilig sporten op zijn zolderkamer waar hij zijn volgende marathon aan het voorbereiden is. Ondertussen trok onze supermaster Carolus Moens naar Eeklo voor de laatste meeting van het jaar. Carolus deed mee aan alle werpnummers: het discuswerpen(10m76), kogelstoten (5m77), hamerslingeren (13m83) en gewichtwerpen (5m37).

Uitslag Crokyrun 9 oktober:
 1. Koen Ver Eecke                 41’ 01” 00
 2. Lieven Van Parys               41’ 27” 59
 3. Joost Coudenys                 42’ 01” 77
 4. Stefaan Lemiere                45’ 02” 70
 5. Luc Maes                       45’ 13” 97
 6. Günther De Maeyer              52’ 28” 00
 7. Albert Demeyere                52’ 34” 00
 8. Jan Lust                       54’ 26” 43
 9. Hans Vankeirsbilck             55’ 39” 20
10. Carlos Dejaegher               57’ 40” 00
11. Bram Maes                      58’ 50” 00

Virtuele Crokyrun 9 oktober :
 1. Patrick Sys                    54’ 30” 00
 2. Marnix Deriemaeker             55’ 43” 00

Nog steeds gebeten door de marathonmicrobe haalde hij de finish in de Kustmarathon Zeeland. Hij legde de 42,195 kilometer af in 5u 35' 26".

Hier volgt zijn verslag van zijn heldhaftige prestatie:

De kustmarathon, the Day After.  Gemengde gevoelens.  Vreugde en teleurstelling.  Vreugde omwille van het feit dat ik ‘m ‘uitgelopen’ heb.  Teleurstelling omwille van het feit dat ik ‘m voor de helft gewandeld heb.  Tja, eigenlijk kon ik niet veel beter verwachten na zo een korte voorbereiding maar stiekem had ik gehoopt tot aan km 30 te kunnen blijven lopen en de resterende 12 al stappend af te leggen om zo mijn allereerste kustmarathon Zeeland in zowat 5 uur te kunnen volbrengen.  De realiteit was anders.  Mijn looptempo veranderde in een wandeltempo al voor halfweg en ik deed er een halfuurtje langer over dan verhoopt.  Hoe dan ook: door al dat stappen voel ik me vandaag nog behoorlijk fit.  Nauwelijks spierpijn.  Trappen lopen gaat me goed af.  Prima dus.

Het begon allemaal vrij goed.  De omstandigheden waren zoals verwacht.  Warm bij de start.   20 graden.  Een beetje wind maar langs de kust was die behoorlijk sterk en altijd in het nadeel.  Na de twaalfde klokslag van de kerk van Burgh-Haamstede op het middaguur zette de massa van zowat 1800 lopers zich in beweging.  Ikzelf overschreed een minuutje later de startlijn.  Had me wijselijk niet in een of ander startvak gezet (sub 3u15 of 3u15 – 4u) maar meer achterin bij het gewone voetvolk.  Het was de bedoeling om me van in de beginne niet te vergalopperen.  Vrij snel zat ik in het goeie ritme.  De straatjes van het dorp werden onder ruime publieke belangstelling door het lopersgild veroverd.  Zoals bij de tour de France stonden er op verschillende plaatsen seingevers met vlaggetjes die ons nog net op tijd konden waarschuwen voor naderend onheil: paaltjes en vluchtheuvels.  Kwestie van niet gelijk over kop te gaan zoals we de renners zo dikwijls zien doen.  Een drone boven ons hoofd als een zoemende vogel die alles rustig gadesloeg en filmde.  En dan vrij snel het echte werk!  Het eerste duinpaadje in op weg naar de kustlijn.  Op en af.  Zanderig.  Eenmaal aan zee zo snel mogelijk het harde zand vlakbij de zee opzoeken.  Die was er in den beginne nauwelijks want het was hoogtij.  De massa lopers was hier al verworden tot één lange sliert.  De eersten waren buiten bereik en blikveld.  Na 5 km van het traject de dijk weer op en dan de lange rechte stukken van de afsluiting van de Westerschelde.  Vaste grond onder de voeten, dat wel.  Ik voelde dat mijn benen de eerste zandstroken goed verwerkt hadden.  Na 10 km het bekende landmark Neeltje Jans.  Mijn tijd: 1:02:40.  Mooi, precies wat mijn streefdoel was.  Verder de afsluitdijk op.  Ik telde mijn passen per dekplaat tussen twee waterschotten in.  De ene keer 23, de andere keer 24 passen, gemiddeld 23,5.  Een mooie cadans en een leuk tijdverdrijf.  Als kind hield ik al van tellen.  Per dekplaat telde ik mijn vingers af. 1, 2, 3, 4, 5, ...  Bij 10 weer van voor af aan.  Groepjes liepen mij voorbij.  Ik liet ze begaan, ik liep mijn ideale ritme mede dankzij dat tellen.  Aan km 15, meer dan een derde van de afstand afgelegd, voelde ik dat het lastig ging worden.  Een blaar ontwikkelde zich zich op mijn rechter voetzool maar dat was het probleem niet.  De benen werden geniepig zwaarder en zwaarder.  Mede door de warmte.  Gelukkig kwam er wat bewolking opzetten.  Maar daar hadden mijn benen geen boodschap meer aan.  Het hart, de longen konden alles goed aan.  Alleen de benen hebben duidelijk nog trainingsachterstand.  Het 20 kilometerpunt.  De dijk af, het strand weer op ter hoogte van Vrouwepolder.  Geen polder te zien hier, wel enkele vrouwen (maar ook mannnen) die mij in het mulle zand voorbij ploeterden.   Ik wandelde in de richting van de zee en het verlossende harde zand.  Hier was het water al een ietsje teruggetrokken.  Het werd trippelen in boogjes met de rand van de waterlijn mee.  21,1 km.  Halfweg: 2 u 17’36”.  Dit is de officiële tijd achteraf.  Op de klok zag ik nochtans iets van 2 u 24’.  Ik begon te rekenen.  6 uur was de limiettijd.  Dus had ik nog ruim drie-en-een-half uur over om op tijd binnen te zijn.  Alles in 5 uur halen was theoretisch nog mogelijk maar mijn benen beslisten er anders over.  Wandelen werd het.  Mijn wandelsessies op de loopband – veelal bergop – gaven mij de zekerheid dat ik op tijd binnen zou zijn.  Die 21 resterende kilometers aan een gemiddeld tempo van 6 per uur, dat moest kunnen.  De rest heb ik puur gewandeld, ben nooit gestopt.  Regelmatig werd ik voorbijgestoken door lopers die aan een slakkengangetje liepen.  Meer naar het einde toe kon ik die voorbijstekende lopers zelfs nog bijhouden.  Bij de vele verversingsposten hielden zij halt terwijl ik al wandelend mij bevoorraadde.  Tegen de tijd dat ze mij inhaalden was ik al heel wat gevorderd.  Over de rest van het traject kan ik kort zijn: het was mooi maar lastig.  Bij Oostkapelle de duinen weer op en dan vele kilometers lang het duinpad volgen.  Op en af, op en af.  Soms met trapjes.  30 km in 3 u 36’31.  Ik had gehoopt dat dit het 35 kilometerpunt was maar niks was minder waar.  Nog 7 km te gaan.  Nauwelijks een vlak stuk.  Domburg.  De bocht van Westkapelle.  Ik werd door een man voorbij gesloft.  Gesloft is het verkeerde woord want de man had geen schoenen aan!!!  Zelf was ik even tevoren iemand voorbijgewandeld die Vibram Five Fingers om zijn voeten had maar deze man had helemaal niks aan zijn voeten!  En blijkbaar was hij niet aan zijn proefstuk toe, zo las ik van de prestigieuze wedstrijdenlijst op de rugzijde van zijn t-shirt af.  Een marathon op blote voeten lopen, je moet het kunnen.  En dan nog hier.  Waar hij me voorbijstak waren we net aan een stuk duinpad bezig bestaande uit scherpe stukjes schelpzand.  Amai mijn voeten, allez, de zijne!  Voorbij Westkappele nog een laatste keer het strand op.  In de verte het vlagversierde Zoutelande.  De aankomst eindelijk in zicht!  Tussen de aankomst en hier lag een breed hard strand wijd voor ons open.  Het was wel wat onze weg zoeken tussen de dicht tegen elkaar geplaatste strandpalen in.  Donkere wolken kwamen aanzetten en de eerste schaarse regendruppels vielen.  De laatste klim: de trappen naar de Zoutelandse dijk met daarboven, naar het schijnt steeds op afspraak, de plaatselijke doedelzakvereniging danig aan het doedelen.  Met mijn handen op mijn knieën duwde ik doodvermoeid mijn lijf de trap op.  Zeggen dat de betere lopers hier enkele uren tevoren diezelfde trap nog met twee treden tegelijk opgelopen hebben!  De versterkte dijk hoog boven Zoutelande met beneden de finish.  Zwart-wit beelden van die rampzalige 1 februari ‘53, toen hier nauwelijks een dijk was, spookten door mijn hoofd.  Ik hoorde van de commentator beneden dat de man op blote voeten binnen was en ook de enige dame die alle twaalf edities uitgelopen had.  Om mij te treiteren moest ik nog een halve kilometer over de dijk de finish voorbij om dan pas de dijk af te mogen.  Bij de afzink ging mijn wandelen voor een laatste keer nog eens over in lopen.  Die enkele honderden meters tot aan de meet moest ik al rennend nog kunnen afleggen, dacht ik, tussen het gejoel van de toeschouwers door.  Dan het laatste kunstmatig opgeworpen zandhoopje over daar waar de klok de tijd voor iedereen onverbiddelijk
wegtikte.  Het vuistje in de lucht.  5 u 35’ 26”.  Missie volbracht.  Maar met gemengde gevoelens.  Een half uur later brak de hel los.  Een verschrikkelijk onweer woedde boven Zeeland.  Maar op dat moment zat ik al veilig en wel binnen in mijn wagen rijdend in de richting van België.

Zo, dit was mijn verslag en nu ben ik razend benieuwd naar was Lucske Maes er vandaag zondag in de Marathon van Brussel van bakt.  Vlak is het daar alleszins ook niet maar in tegenstelling tot mij zal Luc niet met zand in de schoenen moeten terugkeren.  

Patrick

Bijsluitend een fotootje van Burg-Haamstede feestelijk bevlagd voor de start

Uitslagen: http://marathonzeeland.nl/marathon/uitslagen/uitslag-marathon-2014.htm startnummer 66

Zie ook: http://www.omroepzeeland.nl/marathonzeeland/binnenkomsten/kustmarathon#.VDD-xhawS3M voor beeldverslag.  Kijken bij de finishers van 17 u 30 tot 17u 45

Aan twee rustdagen had marathon-man Luc genoeg om de 38 km lange Trial van de Hoge Venen te verteren en de training terug op te starten. Voor de start van de wekelijkse Crokyrun werkt onze flandrien op de piste van Ter Borcht nog een interval training af. Dit in voorbereiding op de Marathon van Brussel die doorgaat op zondag 5 oktober. Een dag eerder is het de beurt aan Patrick Sys die start in de loodzware kustmarathon Zeeland . 

Hier laten we Patrick aan het woord:

Afgaande op mijn tijden in de Crokyrun van de laatste maand zou je kunnen denken dat het met mijn conditie bergafwaarts aan het gaan is.  1 uur en acht seconden deed ik er gisteren over terwijl ik voor diezelfde 10 kilometer op 11 september 5 minuten sneller klaar was om te gaan douchen.  Niks is minder waar.  Bewust heb ik me twee dagen voor mijn eerste marathon sinds vele jaren wat ingehouden.  De eerste 5 km liep ik op mijn loopband aan exact 10 per uur, waarna ik het tempo wat liet zakken naar een voor mij heel comfortabele 9,5 km per uur.  Dat is – ik voel het – het tempo dat ik momenteel héél lang kan volhouden.  Of ik dat een marathon lang zal kunnen weet ik binnenkort.  En of ik daadwerkelijk dat tempo van in den beginne zal aanhouden is nog maar de vraag.  Het gros van de deelnemers start veel te snel  en met de opgebouwde adrenaline zou ook ik me daar wel eens aan kunnen bezondigen en meegaan in de flow van enthousiasme.   Me sparen voor de tweede en zwaarste helft wordt de boodschap.  De weersomstandigheden zitten alvast goed mee.  Misschien wordt het wel wat te warm maar de onmiddellijke nabijheid van het water van de Noordzee kan voor de nodige afkoeling zorgen.  Afkoeling die ik tijdens mijn trainingen op mijn zolderkamertje steevast moet ontberen.  Met argusogen kijk ik naar de weersvoorspellingen voor Zeeland voor zaterdag.  20 graden op de middag wordt er voorspeld.  Kans op regen 80 %!  Dat zal jammer genoeg waarschijnlijk meer voor ‘s avonds zijn, die regen.  De windrichting 4 beaufort vanuit het zuiden betekent dat het vooral de laatste 5K flink lastig zal worden met de wind pal op kop.  Ook de getijdentabellen sla ik erop na.  Afnemend tij wordt het wat betekent dat er mogelijkheid zal zijn om op het harde zand te lopen.  Kortom: ik krijg genoeg gezonde kriebels in de buik in het toeleven naar de wedstrijd toe.  Lang geleden dat ik die nog had.  Met als bijkomend gevolg dat mijn stoelgang heel vlot verloopt.  Mijn inwendige machinekamer werkt bijzonder goed.  Zaterdagmorgen een imodiumpje nemen (of twee), daarna nog eens goed mijn kleinste kamertje bezoeken en ik kan met een veilig gevoel vertrekken in de richting van onze noorderburen.  Yep.

 Patrick

De uitslag van de Crokyrun op donderdag 2 oktober:

 1. Koen Ver Eecke                42’ 43” 00
 2. Lieven Van Parys              43’ 19” 43
 3. Joost Coudenys                44’ 15” 09
 4. Luc Maes                      44’ 49” 95
 5. Paul Gernay                   44’ 54” 00
 6. Ex-aequo  Günther De Maeyer
      en Stefaan Lemiere          50’ 07” 02
 8. Jan Lust                      52’ 28” 64
 9. Ex-aequo Hans Vankeirsbilck
      en Carlos Dejaegher         57’ 52” 00
11. Rudi Feys                  1u 19’ 42” 00    (W)          
12. Bernard Devaere            1u 24’ 47” 00    (W)       
DNF:  Michiel Coudenys

Virtuele Crokyrun op de loopband:
 1. Marnix Deriemaeker             56’ 04” 00
 2. Patrick Sys                 1u 00’ 08” 00

Le Trail des Hautes Fagnes

Zaterdag 27-09-2014 liep ik het Belgisch kampioenschap Trail te Malmédy.

Daar mijn 2 laatste wedstrijden: In flanders fields marathon (4u00:34,74) en de halve marathon van de Dynamicarun (1u52:15) niet zo goed waren, was mijn verwachting voor zo een zware trail van 38 km niet zo goed. Daarom was ik van plan rustig te starten met als hoofddoel uit te lopen. De eerste 4 km waren bergaf en ik werd door heel wat lopers voorbij gelopen. Vooral tijden de gevaarlijke afdalingen tussen de rotsen moest ik veel ervaren afdalers laten voorbij gaan. Maar tijdens de beklimmingen haalde ik veel lopers weer in. Ook tijdens de zware beklimmingen waar veel lopers moesten wandelen kon ik lang blijven lopen. En waar ik ook moest wandelen lang mijn wandeltempo hoger dan veel andere deelnemers. Dat had ik voor een groot deel te danken aan mijn snelwandeltrainingen, die ik deed voor een 20 km en 100 km snelwandelwedstrijd waar ik dit jaar aan deel nam. In tegenstelling tot mijn 2 vorige wedstrijden waar ik er op het einde door zat, kon ik hier nog goed eindigen. Ik heb het geen enkel ogenblik echt moeilijk gehad. Wel 2 maal gevallen. Maar zonder kwetsuren. Ik eindige 246^e in en tijd van 4u43:09, op meer dan 600 deelnemers waarvan er maar 471 aankwamen. Ik werd 5^de in mijn categorie M+60.en werd 3^de (Brons)in het Belgisch kampioenschap M+60.

Er deden veel Nederlanders en Duitsers mee. Heel de wedstrijd heb ik niet gedronken. Bij het afhalen van de nummers kregen we een bekertje, ik wist niet waar voor dat diende. Later zag ik dat er aan de bevoorrading kannen met water stonden, die dienden om die bekertjes te vullen om te drinken. Daar ik niet kan drinken uit de kannen heb ik dan maar niet gedronken. Maar ik heb al veel marathons gelopen zonder te drinken. Ik kan moeilijk drinken en verlies er te veel tijd door. Enkel bij warm weer en als ik het moeilijk krijg drink ik. Het was redelijk goed loopweer. Droog, licht bewolkt, de zon kwam er wel soms door maar het was niet overdreven warm en er werd veel in bossen gelopen. Ik was zeer tevreden over mijn wedstrijd omdat ik goed heb kunnen eindigen, geen enkel ogenblik heb ik het zeer moeilijk gehad en ik ben fier met mijn 3^de plaatst in het Belgisch kampioenschap. Hopelijk ben ik goed gerecupereerd tegen zondag want dan staat er weer een zware wedstrijd op het programma, de Marathon van Brussel.

 Voor de uitslag, klik hier .

      Sportieve groeten, Luc

Lieven werd de afgescheiden winnaar. Na zijn loodzware Trail du Barrage zat Koen nog met vermoeide benen en deed hij het wat kalmer aan. Luc werd mooi tweede en heeft de goede vorm te pakken. Hem wacht op 27 september in Malmédy een volgende uitdaging. Hij gaat er van start in Trial des Hautes Fagnes. Deze natuurkoers over 38 km geldt als Belgisch Kampioenschap Trial.

Klik hier voor de link naar de site van de mooiste Trial van België.

Ook Patrick Sys kiest niet voor de gemakkelijkste weg, hij staat immers op 4 oktober aan de start van de zeer zware Zeeuwse Kustmarathon. Hier het relaas van Patrick zijn niet orthodoxe voorbereiding.

Vandaag liep ik 58’41”  (dat is, tenminste toch volgens mijn loopband, de tijd die men over het Crokyparcours doet aan een constant tempo van 10 km per uur).  In principe kon ik sneller maar dat was niet de bedoeling.
 
“Een marathon lopen met 20 trainingen”
 
Het zou de titel van een nieuw boek kunnen zijn.  Of misschien beter nog: “Een marathon voor dummies”.  Of: “Een marathon voor mensen met weinig tijd en weinig geduld”.  Ik heb eens genoteerd wat ik in mijn voorbereiding op mijn eerste marathon in jaren gedaan heb en, jawel, ik zal uitkomen op slechts 20 trainingen, aangevuld met vier alternatieve fietstrainingen van elk 40 km.  (her-) Begonnen ben ik op 29 augustus en mijn allerlaatste loopje vooraf zal de Crokyrun van 2 oktober 2014 zijn.  Als je dan nog weet dat er 8 wandeltrainingen tussen zitten en dus ‘slechts’ 12 looptrainingen en er zelfs daarvan nauwelijks 4 zijn die ik gelopen heb aan een tempo van 10 km per uur (de Crokyruns), ja dan zou je misschien kunnen denken of ik eigenlijk wel klaar zal zijn voor die zware Kustmarathon Zeeland op 4 oktober.  Ik, ik twijfel niet.  Ik ben er klaar voor.  Ja, uiteraard heb ik mijn basis gelegd tijdens het voorjaar maar daarna heb ik meer dan 3 maanden niks meer gedaan.  In één klap 5 kilo bijgekomen.  Waarvan ondertussen ‘maar’ 1 kilootje weggesmolten is.  Vier kilo aan overwicht moet ik straks meesleuren gedurende 42 kilometer.  Maar ik weet het zeker: het zal lukken.  Afgelopen dinsdag was voor mij doorslaggevend.  Toen stond een ochtendlijke training  van 33 km gepland (op de weg!) .  Nog eens lopen op een heerlijk parcours dat ik vroeger al fluitend aflegde.  Goh wat lijken die kilometers tegenwoordig zo ellendig lang en wat voor een ontzag heb ik nu voor die marathonafstand!  Maar wat je niet breekt maakt je sterker zegt het spreekwoord.  En ik ben niet gebroken thuisgekomen.  Alles aan een gemiddelde van exact 9 km per uur.  Mooi zou ik zeggen, gezien de omstandigheden.  Op nu naar Nederland!
 
                      Patrick  

Uitslag Crokyrun donderdag 25 september:

 1. Lieven Van Parys                              42’ 41” 10
 2. Luc Maes                                      45’ 06” 06
 3. Joost Coudenys                                45’ 11” 33
 4. Koen Ver Eecke                                45’ 41” 00
 5. Bernard Devaere                               51’ 55” 00
 6. Ex-aequo: Bram Maes, Kenny Vandekerckhove,
     Günther De Maeyer en Stefaan Lemiere         52’ 07” 70
10. Albert Demeyere                               53’ 45” 00
11. Ex-aequo: Jan Lust en Hans Vankeirsbilck      56’ 00” 00
13. Kevin Vandekerckhove                          56’ 30” 00
14. Carlos Dejaegher                              59’ 15” 00

De virtuele CRR gaf de volgende resultaten:
 1. Marnix Deriemaeker                            56’ 55” 00
 2. Patrick Sys                                   58’ 41” 00

Bijna 2 dagen later, doet het nog overal zeer en kan ik dus nog steeds 'genieten' van de pijn

 Hier vind je nog een hoop fotomateriaal: 

       https://www.oypo.nl/pixxer.asp?id=3500A285F30A176C

Ja, Patrick is er weer !!

Hallo Crokyboys (en ev. –girls),
 
Na drie, vier maanden nagenoeg werkeloos op mijn zolder te hebben gestaan is mijn loopband sinds verleden week opnieuw in gang geschoten.  Het ding had er eventjes genoeg van.  Neen: door allerlei omstandigheden kwam het er bij mij niet van om veel sportief bezig te zijn.  Maar mijn doelstelling voor dit jaar nadert met rasse schreden en ik wil er hoe dan ook toch nog iets van maken.  Van mijn allereerste kustmarathon van Zeeland op 6 oktober.  Ik hoor het u al denken: het is gekkenwerk om een marathon te willen lopen met slechts 1 maand voorbereiding.  Inderdaad, het is gekkenwerk.  Maar als ik mijn vooropgestelde plan wat bijschaaf moet het volgens mij wel kunnen.  In plaats van er vier uur over te doen zal ik al heel tevreden zijn als ik er vijf uur over doe.  En zelfs al duurt het wat langer, dan nog zal ik niet klagen.  In het pak van 2000 deelnemers zal ik weinig opvallen.  Staat er niet links bovenaan Carlos’ blog “aankomen is belangrijker dan deelnemen”?  Juist.  Aankomen zal ik doen.  Voor mij wordt die kustmarathon vooral een avontuur, een overlevingstocht langs kust en duinen.  Als geboren kustjongen voel ik het nu al kriebelen.  Ondertussen heb ik in dat ene weekje al aangepast getraind.  Je weet wel: LSD.  Long slow distance.  Lange afstanden aan een belachelijk traag tempo.  2 maal de beklimming van de col du Tourmalet.   Mijn loopband vele malen op de hoogste hellingsgraad.  18,5 km in 2u55’.  Zéér traag.  Laatst een 24 km in exact 3 uur.  Traag.  Maar het gaat.
Gisteren mijn borstnummer en het programmaboekje toegestuurd gekregen.  Daarin o.a. een hoogtegrafiek van het parcours.  Elf serieuze hellingen (een ervan heet trouwens de Hoge Hill).  Met aan het eind de zwaarste kuitenbijter: tussen km 38 en 40 langsheen het duinpad naar Zoutelande van 0 m naar 30 m klimmen.  Daar bovenop is het een marathon die voortdurend loopt in de richting van het westen.  Meestal tegen de wind in dus.  Zal ik ter voorbereiding nog maar wat extra Tourmaletjes op me loopband doen. Yep!
 
Patrick

Uitslag Crokyrun 11 september:
 1. Frank Lannoo                38’ 34” 00
 2. Koen Ver Eecke              39’ 54” 00
 3. Lieven Van Parys            41’ 46”17
 4. Joost Coudenys              42’ 58” 02
 5. Diederick Vermaete          44’ 11” 27
 6. Stefaan Lemiere             45’ 01” 50
 7. Luc Maes                    47’ 56” 37
 8. Albert Demeyere             54’ 30” 00
 9. Jan Lust                    56’ 00” 12
10. Hans Vankeirsbilck          58’ 48” 00
11. Carlos Dejaegher            58’ 52” 00
12. Joost Kerckhove          1u 35’ 58” 00      (W)   

Droomtijden waren er ook voor Bram, Lieven en Luc. Bram zorgde opnieuw voor een krachttoer en verbeterde zijn persoonlijke besttijd met 4 minuten. Lieven kwam als eerste over de meet en klokte af in opnieuw een persoonlijke jaarbesttijd. In zijn spoor volgde Luc die zijn M60 record scherper stelde op 41' 51"  

Uitslag Crokyrun 28 augustus:

 1. lieven Van Parys                41’ 35” 09
 2. Luc Maes                        41’ 51” 15
 3. Diederick Vermaete              43’ 27” 35
 4. Joost Coudenys                  46’ 17” 46
 5. Bram Maes                       50’ 23” 85
 6. Ex-aequo Günther De Maeyer
     en Stefaan Lemiere             52’ 53” 00
 8. Jan Lust                        55’ 34” 25
 9. Albert Demeyere                 55’ 34” 26
10. Hans Vankeirsbilck              58’ 17” 00
11. Carlos Dejaegher                59’ 22” 00

Op amper 1 minuut van Koen zette Lieven  een puike tijd neer, met 41' 56" opnieuw een persoonlijke jaarbesttijd. Dat belooft voor zijn nakende overstap naar de categorie M60. De t-shirt hem uit Japan toegestuurd door Takeo gaf hem blijkbaar vleugels.

Ook Jan Lust verbeterde nog eens zijn jaarbesttijd.

Bernard finishte op 1 seconde van Luc. Luc  die op 23 augustus deelneemt aan het BK snelwandelen in Wadelincourt, een deelgemeente van het Waalse Beloeil. Hopelijk krijgt hij niet te veel gele kaarten toegezwaaid, maar aan de selfie te zien heeft hij er goede moed op.

Voor Carolus die op 22 augustus zijn 89-ste verjaardag viert is het aftellen naar de Memorial Mieltje Pauwels in Brugge op 31 augustus. Wegens het aanhoudende slechte weer is hij gedwongen spurtjes te trekken in de oude leegstaande  sportzalen van Bloso. Ondertussen zijn de collega veteranen op 22 augustus aan het strijden voor de medailles in het Turkse Izmir. Hier te volgen.

Uitslag Crokyrun 21 augustus:
 1. Koen Ver Eecke           40' 40" 00
 2. Lieven Van Parys         41' 56" 28
 3. Diederick Vermaete       43' 58" 42
 4. Luc Maes                 48' 36" 22
 5. Bernard Devaere          48' 37" 74
 6. Ex-aequo Stefaan Lemiere
    en Günther De Maeyer     50' 43" 70
 8. Jan Lust                 55' 12" 64
 9. Hans Vankeirsbilck       56' 53" 00
10. Carlos Dejaegher         56' 54" 00
Virtuele Crokyrun op de loopband:
 1. Marnix Deriemaeker       57' 15" 00