over depressie en persoonlijkheidsstoornis

Dinsdag 11 oktober 2011

471. Opnieuw die angst

Opnieuw de angst niet geloofd te worden en dat mensen die me nauw aan het hart liggen me in stilte lopen veroordelen... Ik merkte die angst opnieuw bij mezelf toen ik even geleden een mailtje van iemand beantwoordde waarvan ik me herinner hoe ik ook vroeger door ze veroordeeld werd. Ik betreurde het op dat ogenblik haar over de mis-handeling van mijn psychiater verteld te hebben... omdat ik nu met die angst zit dat er opnieuw verhaaltjes rond mij gespind zullen worden en vragen niet langer bedoeld zijn om te begrijpen maar om het arsenaal veroordelingen in stilte uit te breiden.
Het is nu te laat, de klok kan niet meer teruggedraaid. Het kwaad (hopelijk vergis ik me) is geschied...
Ik moet me maar troosten dat ik niet alleen sta en dat degene die meer met zoeken bezig zijn naar precies die elementen waarmee ze me kwaadwillig willen volkladden dat dan maar moeten doen... zo voel ik opnieuw wie de te vertrouwen vrienden zijn en wie niet. Maar het is weer even iets wat de boel nog zwaarder maakt, tevens het gevaar inhoudt dat ik straks geen woord meer durf te spreken en opnieuw in een isolement zal terecht komen.

de napalm na de flater van de vorige psychiater

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Dinsdag 11 oktober 2011

470. angst om te slapen

was ik maar een computer
ik trok de stekker uit
en wiste het geheugen
ik zou me zo verheugen

was ik maar computer
dan had ik geen gevoelens
en hoefde ik scherpe klauwen
niet meer in mijn buik te voelen

waarom ben ik geen computer
ze zouden nooit meer prutsen
en al het werk verprutsen
gedachtenloos gaan moorden
met digitale woorden

was ik een computer
ze zouden mij niet raken
me zoals mijn psychiater
slechts uit weten te braken
en het verwoeste binnenin
nog verder af te kraken

god was ik maar computer
ik maakte 't scherm aan 't zweven
en wiste ook mijn leven
waarin mijn psychiater
die 'k moeizaam ging vertrouwen
me nog een laatste trap
dacht na te moeten
geven.

ach viel 't hem psychisch al te zwaar
de ironie... is werkelijk groot
want 't was hem blijkbaar geen bezwaar
hoe zwaar het werd sindsdien voor mij

nog alle dagen vechten
ik had er dus geen rechten
het schreeuwt en klauwt en scheurt en gilt
het levend hart dat is verkild
zijn jammerklacht krijg ik niet uit mijn brein
dat hij één nacht niet sliep erdoor
hoe erg zou dàt dan wel niet kunnen zijn...
sliep het geweten van deze man
daar ben ik bijna zeker van

een jaarlang had hij kunnen bedenken
hoe het kwam dat 'hij' niet meer in staat was alert te zijn,
aandacht en betrokkenheid te schenken
mijn twijfel en mijn vragen,
waarom wilde hij daar nooit enige aandacht
aan schenken
verkoos hij totale verwoesting van een wezen
dat zich door die achterbakse mail ook nog een les voelde gelezen
en heel de weg van al die jaren
is nu vernield, een huid vol maar niet helende blaren

hij dacht niet als een psychiater waardig
verantwoord te moeten handelen
hij stuurde me alsof ik een straathond was
op een laffe manier
wandelen

©Lore2011

de pijn in dichtvorm

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 10 oktober 2011

469. Delen uit het boek 'Borderline persoonlijkheidsstoornis'

Vandaag begin ik alvast met enkele elementen aan te halen uit het boek: 'Borderline-persoonlijkheidsstoornis. Een praktische gids voor behandeling.' Geschreven door Roy Krawitz en Christine Watson.

Een van de eerste paragrafen die ik ooit uit een psycholoog zijn mond hoorde, komt ongeveer neer op wat ik in het boek lees. Ik zal de aangehaalde paragrafen cursief drukken met vermelding van de schrijver.

'De beste omschrijving die ik heb gehoord van BPS is geboren zijn zonder huid- zonder barrière om echte of ingebeelde emotionele aanvallen af te weren. Wat voor anderen misschien een onbeduidende geringschatting was, was voor mij een emotionele catastrofe.' (Williams 1998)

De volgende zaken troffen me eveneens, dat er in verschillende modellen die in dit boek besproken worden, gewezen wordt op
'een hoge mate van betrokkenheid van de therapeut'.

Nu, dat laatste was dus in mijn therapie duidelijk NIET zo...

Verder lees ik hoe 'alle modellen van clinici vereisen dat ze relatief kalm blijven in crisissituaties, opmerkzaam zijn op hun gevoelens en grenzen aangeven. '.

Ook daar moet ik jammer genoeg grote vraagtekens bij plaatsen. De grens die hij verder aangaf wat de vertrouwelijkheid in mijn jongste en mijn gesprekken in onze afzonderlijke sessies betrof verbrak hij bovendien op een afschuwelijke wijze zelf.... en nog gruwelijker trachtte die erna niet te 'bekennen' maar te 'minimaliseren' zelfs te verheerlijken!!!!!!!!!!!!

Verder las ik dat de hierboven aangegeven richtlijnen er vooral zijn
'om clinici te helpen een warme houding ten opzichten van de patiënt te kunnen blijven volhouden -iets wat essentieel is voor een positief resultaat'Allen 1997; Milton et al. 1999)

In een volgende paragraaf lees ik dat
'in een onderzoek naar de overeenkomsten tussen vier verschillende modellen Allen (1997) er de aandacht op vestigt dat de acceptatie van het gegeven dat therapeuten fouten maken- iets wat moet worden toegegeven (misschien met een kleine verontschuldiging) en indien mogelijk in het voordeel van de therapeut benut dient te worden.
Een patiënt (Jackson 1999) schrijft dat mensen fouten maken en dit ook toegeven. Dat hij het waarschijnlijk toch wel zou merken en zijn werkelijkheid dan ontkend wordt. De patiënt schrijft dat hij het prettig vindt om te weten dat de therapeut ook een mens is.'...

Die passage heeft mij uiteraard om duidelijke redenen wel bij de strot gegrepen... want in december werd mijn werkelijkheid ontkend door de vluchtwegen die mijn psychiater verkoos in plaats van zijn fout gewoon toe te geven. Ook deze laatste mis-handeling (zie vanaf 27 september) is een gruwelijke ontkenning van mijn werkelijkheid als je het mij vraagt.

Tot slot van dit hoofdstuk las ik hoe
Allen (1997) opmerkt dat alle vier de modellen de clinici aanmoedigen om met de patiënt om te gaan op een manier die ervoor zorgt dat zij zich zo min mogelijke bekritiseerd voelen. Op hetzelfde moment zegt hij echter ook hoe alle vier paradigma's waarschuwen de patiënt evenmin te behandelen als iemand die breekbaar of onredelijk is.'

Het is slikken hoor toen ik dit allemaal in het boek las... Mijn psychiater heeft me openlijk kritiek geleverd en wel toen hij en niet ik de grenzen overtrad...! Verder doet hij het voorkomen of ik onredelijk was (toen in december)... en nu na zijn mis-handeling geeft hij me opnieuw die boodschap... Ook in zijn eerste en tweede mail. Hij kleedt het mooi in, jawel, maar het komt wel op hetzelfde neer.

Zo... dit wordt uiteraard nog vervolgd...

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 10 oktober 2011

468. Ik ben behandeld als een 'Rosalie Niemand'

Ik ben behandeld
als een 'Rosalie Niemand'
en al wat er restte was een oceaan
met nergens nog strand
Ik ben behandeld
als een 'Rosalie Niemand'
en voel me door de schok
met amper iemand nog verwant
Gelukkig was mijn boek niet meer bij u, mijnheer de psychiater
anders had u dàt misschien ook nog
verbrand...

©Lore2011

(ps. de naam Rosalie Niemand refereert naar een aangrijpend verhaal, 'Rosalie Niemand' (een waar gebeurd verhaal bovendien) . Ik las het ooit, het is geschreven door Elisabeth Marain )

Het gedicht dat ik uiteraard zelf fabriceerde, refereert naar dat 'niemand' meer zijn en je niet meer voelen bestaan na bepaalde behandelingen...

de pijn in dichtvorm

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 10 oktober 2011

467. Moe.. en van deze moeheid word ik down

Ik sjokte van hier naar daar voor het materiaal. Ik vond het niet in het ene magazijn dus hele toer te voet naar het andere, zeulen met zware zaken. Ik verloor onderweg mijn mobiele telefoontje en ben daar behoorlijk ongelukkig om. Ik verlies aan de lopende band allerlei zaken deze dagen... ook mijn hangertje.
Vandaag zal er van schilderen niets meer komen... doodop en down, bovendien is een van mijn kinderen thuis, dan kan ik niet schilderen... moet ik alleen zijn.
Ik laat het gedicht dat ik gisterenavond schreef maar op jullie los in een volgend blogje. Mijn moed zit kilometers onder mijn schoenen. Ik zie dat lachende gelaat steeds voor mijn ogen van degene die me als een artikel uit de rekken wipte. Mijn psychiater van bijna negen jaar therapie. J.D.
Nogmaals... hoe zou ik hem ooit kunnen bedanken voor de enorme duw recht in de afgrond... die hij me gaf... erg laf... terwijl ik het niet zag aankomen... Alsof je aan de kade staat en hij je plots van achter stil als een dief nadert en je in het diepe water duwt. Man... ik vergeef je dit nooit... het heeft mijn halve leven nogmaals gehalveerd... of helemaal weggemaald.

de napalm na de flater van de vorige psychiater

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 10 oktober 2011

467. Een plan

Dat ene plan kan ik uitvoeren... het beeld heeft zich vervolledigd in mijn hoofd, ik zal schilderen wat ik voel... zoals het voelt. Aan het materiaal kan ik iets eenvoudiger geraken dan ik aanvankelijk vermoedde. Als alles volgens plan verloopt kan ik vanavond beginnen. Rusten voor ik eraan begin, geen luxe... en rustig verder werken de dagen die komen na vandaag. Er mijn tijd voor nemen.
Het aanvankelijke plan in die andere ruimte te schilderen, blies ik voorlopig af. Het traject zelf zal mij immers al te veel angst, energie en tijd kosten.

herstel van de onvergefelijke flaters van de vorige psychiater

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 10 oktober 2011

466. De pijn

De pijn is hevig
en houdt niet op
ik schreeuw in stilte hou op
toe stop.

De pijn is weer hevig
en dook plots weer op
in een herinnering
de scheur in mijn ogen
waarom werd ik zo behandeld
verraden, belogen?

De pijn is weer hevig
mijn ogen zijn dood
ze zijn van het schrijven en huilen
vuurrood

De pijn laait op wanneer ik er niet aan wil denken
bij ieder fragmentje dat opduikt
weiger ik er aandacht aan te schenken
maar therapie van bijna negen jaren
die ik nu door deze pijn
niet eens meer als iets goed
kan blijven bewaren.

Ik kwam al zo ver en ben nog steeds in leven
dat mag ik niet door zulke mishandeling van mijn psychiater
uit handen geven,
ik mag het niet nu, na al die zware jaren
en deze finale slag van hem
alsnog opgeven...

Al wist ook hij me psychisch te vermoorden
hij heeft niets van mij en dit alles begrepen
ondanks mijn vele woorden
realiseert hij zich blijkbaar niet
wat verantwoord is en oprecht
dat hij dit moeizame werk vermaalde
en dit proces in slechts zijn voordeel heeft
beslecht.

Het huilen houdt in mij niet op
daarom schrijf ik maar en schrijf ik maar
de tranen komen er
in woorden
op.

©Lore2011

de pijn in dichtvorm

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 10 oktober 2011

465. Horen, zien en zwijgen????

Omdat het tijdens het rusten niet ophield gisteren, legde ik een blocnote naast me en een pen. En telkens er iets als een rotsblok met scherpe punten binnen aan flarden dreigde te rijten, schreef ik het op, in dichtvorm.
Ik nam de blocnote mee naar bed, na de mooie film die ik op Canvas zag, 'Seraphine'. Daar maakte ik een lijstje van de dringende zaken die ik vandaag moet afwerken (ik moet daarvoor naar buiten).
Ik ga ook op zoek naar doeken of panelen om dat wat ik voel daarop te kunnen neerkwakken.
Ik las voor het slapen gaan verder in het boek over 'behandelen van bps' en duidde paragrafen aan die opnieuw duidelijk laten zien dat ik het afgelopen jaar absoluut niet de goede behandeling kreeg, integendeel.

Ook wat er in december gebeurde, een duidelijke fout die hij maakte, een duidelijk doorbreken van zijn eigen nochtans duidelijk gestelde regel wat er zeker niét zou gebeuren, (niets van wat mijn dochter aan hem zou vertellen in haar sessie of wat ik hem zou vertellen in mijn sessie zou door hem aan de ander doorverteld worden... Het was precies wat hij toen in december wél heeft gedaan...! En neen, die fout is nooit echt toegegeven. Integendeel, hij deed aanvankelijk toen ik het bevroég alsof ik de zieke was... en werkelijk nu té wantrouwig was...

Ook al heeft hij zich in de loop van de sessie verontschuldigd nadat ik hem zijn eigen uitspraak van die regels in herinnering bracht, hij gaf niet écht toe dat HIJ het was die de regels overtrad maar nam me kwalijk dat ik dit gebeurde bevroeg (omdat ik dit onbegrijpelijke wilde begrijpen???)
Uiteraard is de manier waarop hij zich negen maanden later van alles dus mij inbegrepen afmaakte, evenmin iets wat je therapeutisch en professioneel kan noemen...

Straks zet ik zowel de gedichten op site maar ook zal ik bepaalde passages hier proberen weer te geven... van hoe het had horen zijn afgelopen jaar en duidelijk niet was.

Hij was de afgelopen negen maanden niet meer alert, niet meer positief aanwezig of betrokken. Toevallig na die fout die hij in december maakte en waarvan hij zich probeerde af te maken, wat niet bepaald vertrouwenswekkend was, ook al bood hij in de loop van de sessie zijn verontschuldigingen aan die door de manier waarop eerder halfslachtig kunnen genoemd worden...

Het was misschien jammer dat hij die dag niet meteen kon zeggen dat ik het me maar inbeeldde, later ook nog dat het met de beste bedoelingen was

en nog later kwam er ook nog ergens bij dat ik nu heus té wantrouwig was.

Het was dus jammer dat er nog een andere getuige was van die fout... en wel in eerste instantie mijn dochter zelf waartegen hij verteld had wat ik hem in mijn sessie had toevertrouwd over haar. Zij had me na haar sessie ontzet gevraagd dat hij toch had bezworden dat zulks niet kon, dat hij toch met klem had gezegd dat niéts van wat de ene zei in haar sessie door hem zou verteld worden aan de ander en omgekeerd. En toen vertelde ze wat hij haar had verteld ... !!!
Ik ben daar niet weinig van geschrokken omdat door zijn fout zij niet alleen het vertrouwen in hem zou kunnen verliezen maar ook in mij...

Is het toeval dat na die fout, na de nare reactie die ik op mijn bevraging en vraag om geruststelling kreeg, zijn aandacht verslapte? Dat die actieve aanwezigheid er niet meer was? Hij liet me vanaf toen maar 'leuteren'. Ik heb het ervaren als 'opzettelijke' onverschilligheid... die ik steeds erger heb gevoeld. En waardoor ik ook steeds erger aan mezelf ben gaan twijfelen.
Ik dacht aldoor dat het aan mij lag, dat ik niet goed genoeg mijn best deed. Daarom vroeg ik herhaaldelijk wat de therapie betekende en wat ik kon doen. Ik kreeg steeds hetzelfde antwoord... gewoon praten, ventileren.
Wat ik niet meteen doorkreeg is dat het onmogelijk nog ventileren kon zijn omdat hij niet meer écht luisterde, niet alert meer was, zijn luisterbereidheid was weg, en dat heb ik duidelijk gemerkt, en steeds erger. Het is tenminste iets dat hij in die ene mail toegaf...

Wat werd er afgelopen jaar van mij verwacht? Horen, zien, maar toch 'zwijgen'?

bedenkingen

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 9 oktober 2011

464. Hij gooide geen olie op het vuur...

Hij gooide geen olie op het vuur
maar brandzuur in de wonde
hij gooide geen elementen in de strijd
maar een vermorzelend verdoken mooi ingekleed verwijt
hij gooide zijn bekwaamheid niet in de sessie
dat deed hij jammer genoeg niet...
alleen zijn lafheid
en dat vergeet ik niet

met al mijn denken, wijsheid en verstand
ik heb het niet langer in de hand
scheurt wat hij deed meerdere wondes open
wiens rekening vereffende hij
en waarvoor sloot hij zijn ogen?
en wié, zeg me wié moest dat bekopen?

Was hij emotioneel zo dom
dat hij niet kon inschatten wat er zou gebeuren?
Of dééd hij het erom...???

hebben mijn woorden in mijn allerlaatste mail
hem na zijn laffe daad 'gekwetst'?
dat heeft hij aan zichzelf te danken
niet alleen heeft hij bijna een jaarlang gezwetst
maar me door zijn lafheid en zwakte on-noemelijk in mijn héle mens-zijn gekwetst.

Zoals ik hem met een berichtje liet weten maakt hij dit nooit meer goed
en dat ik nog leef heeft hij én natuurlijk ik...
vooral te danken aan niet zijn
maar vooral mijn
moed...!

©Lore2011

de napalm na de flater van de vorige psychiater

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 9 oktober 2011

463. het huilen van een wolf

het huilen van een wolf
een snik
en dan het schreeuwen
van binnen
wat niemand hoort
waarom voelt zij zich na die
behandeling van haar psychiater
nog erger
dan
vermoord?

het snijden van een mes
dat deed ze vroeger
weg kerfde ze de pijn
in armen, schouder, rug
om er met 'begrijpbare' pijn
die toch iets draaglijker bleek te zijn
dan dat verscheurende van binnen
zo hard, intens en stug

ze kijkt naar jaren vechten
heel vaak in stilte en alleen
de pijn
die ging
steeds erger door merg
en been
nog altijd
verbijtend stil
verder
toch werd ze verworpen
vermorzeld en vergooid

is't sinds de breuken, minachting en afwijzing
de vreselijke miskenning
't ontbreken van steeds meer
glimpjes deugddoende erkenning
toen zonk zij als een steen
naar de bodem van het meer
en na de mis-handeling van de psychiater
werd het onhoudbaar zeer
versterkt, steeds erger, ze wil, wil... niet meer

geleden
zorgzaam en gedisciplineerd vocht, en streed en streed
die jaren lijken nu voor niets

wanneer ze 't huilen toe zou laten
zou ze de moed verliezen
en nog meer verlangen
dit ellendig oord nu eindelijk te mogen
verlaten.

©Lore2011

de napalm na de flater van de vorige psychiater

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 9 oktober 2011

462. Emotionele pijn

Ik las in het boek dat ik nu lees, over een element dat ik tot hiertoe miste in andere boeken over de borderline persoonlijkheidsstoornis, namelijk het lijden aan zeer erge emotionele pijn. Het is een belangrijk want een immens ellendig element... en het lijkt me belangrijk ook van die klacht op de hoogte te zijn als behandelaar of omgeving. Die pijn noem ik vaak psychische pijn en die is angstaanjagend... en houdt niet op zoals barensweeën... Die zit in je binnenste en soms voelt het of je die met een mes eruit moet snijden, ik weet ook dat dat onmogelijk is.
Ik voel die pijn in graduaties van lichte tot zeer hoge (zowat onhoudbare) mate meestal na een wrede afwijzing, miskenning of verwerping. Een onheuse en harde behandeling. Ik hoef niemand die hier las de laatste twaalf dagen te vertellen dat deze na dinsdag 27 september heel erg was... en nog is. Ik heb een beeld van wat ik zou schilderen nu... gisteren tijdens de avond zag ik het voor me... en zodra ik een schilderdoek heb en een plaatsje om te schilderen, zet ik het op doek... misschien dat het dan ook milder wordt... als ik het op die manier heb kunnen verbeelden. Ik had dat vroeger wel vaker na een schilderij of tekening dat de pijn in dat doek zat, dat de pijn op het doek geschilderd was... en het van binnen daardoor een tikje lichter werd. Ik voelde rust telkens ik het af had en ernaar keek...

de napalm na de flater van de vorige psychiater

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 9 oktober 2011

461. Teruggevoerd

Dan ga je na een tamelijk goede nachtrust naar buiten, het vertrouwde ochtendritueel, en voert de lucht, de atmosfeer je, samen met het nieuw opgelopen trauma, terug naar zoveel afschuwelijke tijden in jouw leven. Het verkoopt je zo'n psychologische dreun dat je nu nog steeds stil en down probeert te schrijven hoe je je voelt terwijl je tegelijk beseft dat je er niet in zal slagen... want wat je voelt is moeilijk te omschrijven, speelt zich af in het 'gevoelsmatige, emotionele, psychische' al voel je het ook lichamelijk.

Ik ben vanmorgen tussen de bedrijven door op zoek gegaan naar een bankafschrift dat kan aantonen dat ik de rekening waarvan ik een herinnering kreeg al betaalde. Ik vind de bankafschriften niet van drie dagen... en wellicht zal ik precies dààr het bewijs vinden... . Misschien moet ik de andere kaftjes overlopen waar ik vaak de afschriften bij de rekening voegde om mezelf eraan te laten herinneren dàt ik ze betaalde en wanneer. Een gevolg van instanties die zelf niet meer weten wat ze doen en zo mensen met al genoeg problemen helemaal de dieperik in duwen...

Straks ga ik verder op zoek, voel ik me niet zo best.. Erger... ik kan het niet meer aanraken. waarmee ik bedoel dat wat is in de vaagheid verdween, in troebele modder.

de napalm na de flater van de vorige psychiater

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 8 oktober 2011

460. mijn redding?

Mijn redding?
Een reuze grote pot zalf die bestaat uit
begrip dat ik gekregen heb en nog krijg, de vriendschap hier en in real life, schrijven, schrijven en nog eens schrijven... en muziek.

Dit was wellicht het kortste blogje van mijn hele blog-bestaan hier.
Bedankt iedereen uit de grond van mijn zwaar gekwetste hart voor jullie steun de vreselijke dagen na dinsdag 27 september 2011... toen ik mijn mailbox opende.. en las hoe mijn behandelende psychiater... mij bij het groot huisvuil kieperde, natuurlijk zich indekkend als een volleerde... zielen-vermorzelaar. Wat ben je met een breiwerk van negen jaar als je op het einde er de schaar in zet? Zelfs dàt begreep hij niet.

de napalm na de flater van de vorige psychiater

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 8 oktober 2011

459. dit moet ik volhouden...

Tussen fragmenten van de enorme vaat... moest ik enkele keren hier naartoe.. om de pijn van me af te 'dichten'.
Ik voel dat dit helpt.. dat het hét bij de strot neemt, de pijn wegneemt of tenminste zachter maakt. Dus dat blijf ik doen... behalve 's nachts... ons hondje zou wakker worden en mijn jongste mee wakker maken.
Maar als ik het overdag op deze manier red?
Ik stuur verder naar mijn vrienden de gedichten per mail op... zodat ze ook mee kunnen volgen en ik mezelf niet uitput door extra mails naar ze want dat ging in het verleden mis omdat ik die extra mails niet aankon...

Ik ga het op deze manier reddenn, dat moet. Schrijven redt mij ... heeft steeds bij psychische moorden me er boven gehaald... zelfs toen de computers nog niet bestonden.

Einde 1980 kocht ik een schrijfmachine, destijds nog met een lint... Ik had daartoe besloten toen het water boven mijn hoofd stond... en in de plaats van mijn hoofd op de sporen te leggen, zou ik schrijven...

Ik zal die dag nooit vergeten, snap je... Ik redde mijn eigen leven door een typemachine te kopen en redde in zekere zin ook een kind door het op te vangen na een trauma. Het leek wel een symbool. Ik zou er nu, zovele jaren later nog om kunnen janken.

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 8 oktober 2011

458. zonder woord vooraf

Zonder enig woord vooraf
maakte jouw behandelaar je af
lozen die handel dacht hij bij zichzelf
en wanneer het vrouwmens huilend vraagt
aan de telefoon naar het waarom
zegt de machtige psychiater koel
bel naar de crisisopvang

het verwoestte het laatste beetje geloof
't kwam aan als een bom
hij die je dat kil liet weten
zijn beslissing, twijfel niet... is op zijn
almachtige...
wijsheid gestoeld

zonder woord vooraf
maakte de psychiater van negen jaar behandeling
je koelbloedig af
ach hij schreef het in een mail
maakte zich er zo vanaf
schoot je neer
niet als koren maar als kaf.

jengelend als een kleuter melkte hij na jouw gemaild verzet
ook dat heeft hij in een mail gezet
dat hij toch hielp tot het allerlaatst

moest je hem nog dankbaar wezen, die als hyena over jouw leven raast
zijn hoogwaanzinnige eigendunk buiten beschouwing gelaten
dat hij ook toen nog zijn eigen lof durfde te blaten
zou het waar geweest zijn, wat niet zo is, wilde dat dan zeggen
dat hij het recht had je op deze manier
het waarom en zijn motief te ontzeggen?
en je vanuit het niets moorddadig neer te leggen?
je te lozen als een stuk vuil dat zonder voorafgaande werd overgedragen?
aan een collega die toen je deze in paniek belde
zich liep af te vragen
wat dit te betekenen had?
ook hierin zat een leemte, een krater, een gat
want waarde collega wist blijkbaar niets van het zogenaamde overleg
om je plots over te nemen zeg

een schok die leugen er bovenop,
degene al zo zwaar gekwetst,
vertrouwen erg geschonden
een wonde op een wonde legt
of die ooit genezen zal
al wordt ze nog zo verbonden?

die cliënte van je die je laf en psychisch hebt vermoord
staat je nimmer nog te woord
dat je dat zelfs nog maar durfde suggereren
als ze dit en als ze dat
je dan nog wel zou zien of ze terug mocht keren
al dan niet gecombineerd
met die ander die van toeter of blazer wist
't is om de doden te laten omdraaien in hun kist

wat een eigendunk nog te denken dat zij na jouw laffe daad
dit verschrikkelijk verraad
je nog ooit zou vertrouwen, je vragen om steun of raad

durf aub nooit meer te beweren
dat je haar hielp tot het allerlaatste
want toen beste psychiater
hielp je haar alleen
om zeep.

©Lore2011

de pijn in dichtvorm

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 8 oktober 2011

457. iets lichter

Opnieuw iets beter, het scherpe van de pijn gemilderd. Een en ander hielp me daarbij. Heel rustig ben ik opnieuw van nul begonnen met mijn project. Heel kalm herlees ik en verbeter, haal er alles uit wat me irriteert. De veranderde situatie maakt dat ik die verandering ook in mijn project verwerk...

Ook de gedichten op site hielpen me wat van de pijnlijke gehaktmolen in mezelf te doen ophouden. Ik weet dat het nog lang kan duren eer dit trauma uit mijn systeem verdwenen is als het dat al doet. Ik hoop dat het tenminste draaglijker wordt.
Ik zal alvast minder alleen staan dan tijdens de afgelopen tien maanden. ... meerdere mensen die me blijkbaar beter kennen dan mijn psychiater (na nochtans bijna negen jaar therapie

) steunen me ...

Vandaag hoop ik ook in staat te zijn om de hele rommel die zich opstapelde sinds die dinsdag nu elf dagen geleden, weg te werken, een plek op de tafel te verkrijgen want mijn jongste bracht de boeken mee die ik grondig zal bestuderen en hier ga bespreken zodat borderline persoonlijkheidsstoornis misschien nog méér uit de taboe-sfeer kan gehaald worden. Ik wil ook behandelingen onder de loep nemen... al was het als zalf op de wonde die ik ervaren heb na deze onheuse, onprofessionele, ontherapeutisch dus 'slechte' behandeling. Vooral het laatste jaar met als absoluut hoogtepunt de 'afhandeling'.

herstel van de onvergefelijke flaters van de vorige psychiater

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 8 oktober 2011

456. verdringen

Ik mag het niet toelaten in mijn denken
omdat het voelen
dan
ondraaglijk wordt

Ik moet het wegduwen
om de snerpende pijn van binnen te
luwen

Opnieuw iets wat ik moet verdringen
en onderdrukken
al voel ik me daarin
dit keer
mislukken

Een schreeuw die niet meer zwijgt
omdat mijn psychiater
me als een scalp
aan zijn palmares rijgt.

©Lore2011

in dichtvorm

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 8 oktober 2011

455. Het moest op 42 graden

De hele ochtend rillen. Een niet weg te krijgen koude. 21,5 graden toch bleef de koude in me aanhouden.
Een douche. De normale warmte van het water voelde te koud, ik voelde geen warmte... de warmteregelaar is tot 42 graden geklommen.

Tijdens het uitje kreeg ik het warm, behaaglijk warm zelfs... wellicht door de warmte van vriendschap en begrip, het kunnen vertellen.

Eenmaal thuis kreeg ik het opnieuw koud terwijl mijn jongste van de hitte zat te puffen in een topje trok ik een trui over een warm flanellen hemd... en heb ik mezelf bedolven met de wollen gehaakte sprei tot ik kon gaan slapen, ook daar bedolven onder lagen dekens.

de napalm na de flater van de vorige psychiater

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 8 oktober 2011

354. gedicht als hulpmiddel als de vele woorden dansen in mijn hoofd

Na de opluchtiing gisteren voelde ik me opnieuw onverwacht archieslecht. Wat ik ook deed of niet deed, ik kreeg het gevoel niet weg. De nu uitgezonderd die ene week bijna twee maanden geen therapie zullen er vast geen goed aan doen... en dit was ook niet de bedoeling... Ook voor deze bijkomende belasting is mijn psychiater de hoofdverantwoordelijke.
Het hoort niet dat je een cliënte zo behandeld en haar met een mes op de keel dwingt om plots zonder therapie te vallen. Het maakte geen verschil dat er halfslachtig vermeld werd dat ik 'zijn' collega kon consulteren... omwille van het praktische maar vooral om de vieze geur die hij rond dit alles gespoten had... ging ook dat niet meer...
In een hele andere context zou dit net dé oplossing geweest zijn. Als hij met respect naar mij toe zou gehandeld hebben... als hij al die vragen in de loop van het jaar ernstig had genomen en vooral die van die laatste week. Hij verkoos voor deze sluipmoordenaar-wijze... in plaats van een open gesprek en ingaan op mijn vraag... met dit aanbod wat hij me nu door de strot ramde als 'voorwaarde'. Wat een laffe moordenaar.

Ik werd vanmorgen wakker en ook al wilde ik het liefst voor de rest van mijn leven in mijn bed blijven liggen, het donsdeken over mijn hoofd trekken in een poging het leven en de pijn buiten te sluiten... ik kon het niet omdat ik precies uit mijn bed moet en het opschrijven zodat het van binnen weer draaglijker wordt.
Dit keer kon ik het niet in een tekst... maar in het gedicht (vorig blogje) kon ik heel goed precies raken wat ik voelde en bedoelde.
En nu na dat gedicht kan ik ook weer beter uit mijn woorden komen.

Ik voel me vandaag down... en na de ergste, hevigste pijn van afgelopen elf dagen, dat wat je wezen in flarden scheurde... komt er nu iets wat lijkt op een loodzware rotsblok die je helemaal naar beneden drukt in het donkerste van het donkere.
... het dringt opnieuw door maar dan op een andere manier...
...de wrede handeling... uit domheid... uit lafheid... uit...????
eender uit wat... het was alles behalve therapeutisch of professioneel, het was een bekwame, verantwoordelijke psychiater onwaardig.. het was een PSYCHISCHE MOORD

de napalm na de flater van de vorige psychiater

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 8 oktober 2011

352. pijn

Een dode die je nauw aan het hart ligt
kan je niet terughalen
hoe graag je ook zou willen
je kan haar of hem niet meer aan je hart drukken
of samen dorst of honger stillen
Een dode kan je niet terughalen
je lieve kleine zusje, je kameraad van een pa,
of die strenge maar rechtvaardige oma

maar het verdriet om hen wordt stilaan mild
omdat ze jou altijd goed behandelden
eerlijk, tenminste rechtvaardig, je wel gezind
je zusje droeg jij op je handen
die herinneringen hoef je dus niet uit je wezen te scheuren
of te verbranden

Hoe anders is het met de pijn
om op zulke nare manier
verworpen te zijn
zo lang voelde je je niet meer echt geholpen
door het eindeloos gepraat,
je hebt het meerdere keren laten horen
maar in de plaats van er aandacht aan te besteden
heeft hij, jouw psychiater
het gebruikt om je te 'lozen', je met zijn mail
dieper dan in de hel te boren
als een dief in de nacht
heeft hij je met zijn bericht
...afgeslacht

na negen jaar hoorde hij te weten
dat dit je uit elkaar zou rijten
hij koos voor laf een digitale brief
als antwoord op je vraag of er nog ruimte was in één van de weken
je zou er proberen over te spreken
maar hij verkoos je tot in het kleinste fragment te breken

je mocht niet eens weten waarom,
natuurlijk ging je toen in doodsnood huilen
en vechtend voor 't leven dat je met de dood wilde verruilen
want wat hij deed was echt een ontzettend wrede straf
hij delfde de put voor je graf
een extra duw je viel en viel
hij gooide de aarde in je smekende, vragende mond
verstilde de schreeuw met je huilend 'waarom'
en stampte de aarde aan met zijn hiel.

©Lore2011

de pijn in dichtvorm

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van CHRONISCHE DEPRESSIE, PERSOONLIJKHEIDSSTOORNIS,