533. wat je niet schrijft

Opnieuw het donkere ontwaken. Straks gaat het beter, als ik het van me afschreef.
De onmacht die wil schreeuwen 'laat me even met rust, laat me stilaan ontwaken in dit leven met wat meer licht dan in dat andere waar ik net vandaan kom'... maar ik krijg een vracht woorden en gevoelens over me... en kan niet zeggen 'stop, zwijg, laat me even... ik ben nog bezig me te worstelen uit het duistere, het zware donkere'. Ik probeer te luisteren maar van binnen schreeuwt het.
Die stille strijd voer ik zoveel jaren. En waar ik dat gevecht al die jaren kon voeren, kan nu bijna niet meer. Omdat de weerstand heel veel klappen kreeg de afgelopen drie jaar... breuken, een psychiater die je dumpt... het zijn clusterbommen...

Ook vanmorgen trachtte ik de geschreeuw in me te negeren en te luisteren naar de stroom woorden en gevoelens. Ik probeerde aanvankelijk feedback te geven maar moest dat opgeven, krijg mijn gedachten niet geformuleerd, een verhakkeld zootje ongeregeld komt er uit mijn mond. De zinnen klonken als uit een versleten robot.

Het is nu opnieuw rustig. De grootste ellende binnen me komt tot bedaren.

Zij die me omringen kunnen vaak beter grenzen trekken dan ik. Wanneer zij het gesprek willen beëindigen, zeggen ze, ik ga maar eens, of 'ik wil het er niet meer over hebben'. Maar het zijn mijn kinderen en ik ben hun moeder en ik vind dat ik niet hetzelfde kan als zij ... Ik vind dat ik moét luisteren, het is mijn plicht en hun recht die vervulde ik steeds als vanzelfsprekend kon vervullen tot de ellende in mij dat niet meer toeliet of met ontzaglijk veel méér moeite dan ervoor.

Als zij zich eenzaam voelen en vragen of ik met ze mee kan gaan dan doe ik dat ook al voel ik me moe of down. Ik zeg er niets over, wil er gewoon voor ze zijn.

Ik denk dat ik nu een gevoel over me heen kreeg, vooral na de laatste enorme klap, de psychiater die me na acht jaar behandeling (deed hij dat wel?) vergooide. Sindsdien is er en stukje 'zelf' vermoord. Alles voelt verloren en voorbij, weg, dood. Niets hoeft nog, werd zinloos, en als dan toch alles verloren voelt, kan ik tenminste dat wat nog rest aan ze geven dan is dat ellendige leven toch niet helemaal voor niets geweest'.

Waarom zou ik ze dat deel ontzeggen dat nog restte van wat de anderen opeisten? Maar een wrak is geen schip meer. Ik geef wat ik nog heb... 
Als ik er niet meer voor ze zou kunnen zijn, valt het laatste stukje zin weg. Ook al is hoe ik er kan zijn gevierendeeld, omdat ik zelf gevierendeeld werd.

Binnen de stilte in mij weet ik dat er een dag kan komen dat ook zij me niet meer nodig hebben en dat het mogelijk is dat ze net zoals de anderen niet stil zullen staan bij wat ik voel. Er lijkt geen besef dat ik ook een mens ben met kwetsbaarheden zelfs meer dan een normaal mens, met pijn en verdriet, met af en toe nog een glimp van iets wat ik vaag herken als vreugde. 
Het kan best dat ook zij me op een dag bij het huisvuil zetten. Dienst bewezen, weg met haar. Dan is dat maar zo. Ik ben zo ver heen dat zelfs dat me niet meer kan schelen. Ik ben sinds jaren niets anders meer gewend dan zulke houding,  dat ik gebruikt word en ze me zonder enige gewetenswroeging vergooien als ik niet meer in hun leven pas of ze me niet meer nodig hebben. Hoe pijnlijk dat ooit was... voor de trauma's van de laatste jaren... ik bezie het nu met dode vissen-ogen. Ze doen maar, mijn leven voelt toch als voorbij.

Dus terug naar de titel 'Grenzeloos?' Neen... want die ene grens trokken mijn lichaam en geest... die grens kan ik zelf niet meer negeren.

Jammer dat het de hele dag doorwerkte wat vanmorgen plots zo holderdebolder moest. Het verstoorde ritme en vertrouwde stramien dat ik andere ochtenden kan volgen, werd helemaal weggeveegd. Dan druk ik het nog heel zacht uit, het leek meer op een plots versnelde band waarbij alle vertrouwde zaken in één klap weggeveegd werden.
Ik heb het de verdere dag gevoeld, en dat is wel jammer want zo verdwijnt het weinige dat nog fijn voelt ook. Ik ben veel vlugger moe en  er met mijn gedachten niet bij... alsof ze achterna holden en ik geloof ook dat ze dat deden.
Ik moet bovendien zonder dat verstoorde ritme het al afleggen tegen een monster dat ik hier zelden benoem en het ook nu niet zal doen. De veroordelers of degene die vinden dat ik hier wat loop te zanniken doen maar wat ze niet laten kunnen, het kan me geen moer meer schelen. Waarom zou ik me blijven verdedigen of verantwoorden tegen mensen die toch menen dat alles bij iedereen hetzelfde gaat? Daar verspil ik liever niet de al zo minieme energie aan. Verder zwijgen ze je dood als je diep in de put zit maar hups als er iets te veroordelen is dan zijn ze daar plots weer. Ik heb dat soort mensen al vaak in mijn leven ontmoet en ik mis ze totaal niet als ze wegblijven.

Een vertrouwd stramien is voor mij tamelijk belangrijk, dan hou ik mezelf min of meer bij elkaar de rest van de dag. Wanneer plots alles snel of totaal anders moet, ben ik de hele dag de kluts kwijt en kan die dag er net zo goed niet geweest zijn. Dat gevoel heb ik nu heel erg sterk. Het heeft soms zware, donkere gevolgen. Ook daarover schrijf ik hier met geen woord... tenzij af en toe vaag.
Want ja hoor, iedereen heeft wel eens een verstoord ritme... ik had dat vroeger om de haverklap in een situatie waar ik van de ene schok in de andere terecht kwam en dat met geen vin liet merken of mocht laten merken (om mezelf en mijn kinderen te beschermen)... Ik moest (van mezelf) alles verdragen, aankunnen, blijven beredderen (omdat er geen andere keuze was) waarbij ik ook nog de stupide commentaren van sommige mensen moest slikken dat zij dat niet zouden kunnen, zij hadden er al lang het bijltje bij neergelegd...
Geweldig als je zoiets hoort hoor. Dat ik op een bepaald moment totaal instortte, dààr sloten ze hun ogen voor... Het is lachwekkend hoe zij op hun beurt voor een sneetje in hun vinger de hele stad bij elkaar jammeren....

Begrip is iets dat mensen alleen nog maar schijnen te kunnen toepassen op zichzelf... het wordt een zeldzaam goed. Erkennen dat iemand pijn heeft of verdriet, ergens onder te lijden heeft,... neen dat is ze te moeilijk... liever ontkennen... en jou erbij. Laat ze voor mijn part op mars gaan wonen. (dan loopt de aarde wellicht in een oogwenk leeg en is er op slag geen hongersnood meer)

Verder geen zin om uitleg te geven, ik word gewoon moe van geleuter. 
Ik verloor in mijn leven meer energie aan mensen als de kijvende vingerkes-meute... en als het niet zo was geweest dat zij mij leegzogen, leegkrabden, me vermorzelden onder hun voeten van veroordeling, minimalisering... nu dan had ik vast nu véél gezonder geweest, psychisch maar ook fysisch.
Dus... ik doe voort met wat er rest... ik hoop vurig dat de mekkeraars die menen andermans leven te kunnen beoordelen alsof het hun eigen leven is en vervolgens wijsgerig of venijnig aan het terechtstellen of veroordelen gaan elders gaan mekkeren. Ik ben voortaan Syberisch doof voor ze. Want ik ben doodop van ze...