Zaterdag 5 november 2011
547. Wat dacht je?
De heerlijke warme douche heb ik inmiddels genomen, frisse kleding aan, haren gewassen...
Toen heb ik het aanrecht van de keuken onder handen genomen en de koffiezet glanst opnieuw maagdelijk wit. Wat deed me dat deugd om nog eens iets aan het huishouden te kunnen doen.
Nog even verder zwoegen, dan ga ik horizontaal... en vervolgens naar buiten voor de zon weg is.
Doorheen het woelen in mijn schrijven kwam ik tot deze conclusie dat mijn ex-psychiater me niet hielp mijn verleden te verwerken maar me probeerde te dwingen het te onderdrukken. Ik herinner me zijn blik en het vlug afleiden van nochtans iets wat zeer ingrijpend was in mijn leven en zijn beslag legde op latere relaties. Mijn 'nieuwe' psychiater ging daar meteen op in... en ook op andere pijnpunten. Wat een verschil.
Mijn ex-psychiater was een gemakzuchtige lafaard... en het doet pijn... om al die verloren jaren en het vertrouwen dat ik moeizaam verwierf. Het is vreemd maar hij voelt als mee één van de grootste trauma's van mijn leven door zijn afhanding, zijn mis-handeling... want dat is het geweest een psychisch mis handelen. Dat ik er nu zelf achter moet komen dat die man geen cent waard was, niet voor iemand die aan bps lijdt maar en dat is pas erg ook niet voor iemand met een depressie zoals mijn dochter. Een e-norm verschil met degene die haar nu begeleidt... ! Onze ex-psychiater begeleidde ons niet, gaf geen therapie.. niet eens non-therapie-therapie... Soms leek het wel of een infectie die hij opliep of de val die hij maakte met hier en daar een blauwe plek dé aandacht moesten krijgen, terwijl de blauwe plekken op onze ziel onaangeroerd, ontkend en verdrongen leken te moeten worden.
Volgens mij heeft hij een gesprek met een collega meer nodig dan ik... en een soort supervisie. Verder zou hij zich beter toeleggen op het zelf aanscherpen van zijn waardebeeld dan er zijn cliënten voor te gebruiken. Ook zijn empathisch vermogen laat méér dan te wensen over. Zulk minimale empathie is niet toelaatbaar in dit werk. Bijscholen is de opdracht en werken aan zichzelf. Hij moet zijn werk doen met bezieling voor dat werk en niet voor zijn ego. Dat zullen cliënten voelen.
Wellicht voelt hij zich slechts bij die cliënten goed die hem adoreren... Wee degene die daartoe niet in staat zijn.
Goed dat ik van die man af ben. Goed ook dat mijn dochter zich van hem afmaakte. Met een mail en dat was niet mijn idee. Integendeel... maar zij vond dat zij haar energie niet meer aan deze man hoefde te verspillen... ze gaf hem van eigen deeg een koekje... Per mail stuurde ze hem wandelen. Terwijl ik haar probeerde te overhalen dat niet te doen maar nog een gesprek te hebben. Ze dacht er niet aan, liet ze me weten. Nogmaals... ik kan nog veel van haar leren. Zij had ook veel vlugger dan ik door dat het daar niet deugde maar vertrouwde jammer genoeg té erg op mij toen. Het bleek niet zo'n goed idee met mijn 'ziekelijke goedgelovigheid'. Dààr moet ernstig aan gewerkt worden, ik heb een goede intuïtie, is al vaker gebleken alleen durf ik er nog steeds niet genoég op te vertrouwen.
Mijn ex-psychiater was een gemakzuchtige lafaard... en het doet pijn... om al die verloren jaren en het vertrouwen dat ik moeizaam verwierf. Het is vreemd maar hij voelt als mee één van de grootste trauma's van mijn leven door zijn afhanding, zijn mis-handeling... want dat is het geweest een psychisch mis handelen. Dat ik er nu zelf achter moet komen dat die man geen cent waard was, niet voor iemand die aan bps lijdt maar en dat is pas erg ook niet voor iemand met een depressie zoals mijn dochter. Een e-norm verschil met degene die haar nu begeleidt... ! Onze ex-psychiater begeleidde ons niet, gaf geen therapie.. niet eens non-therapie-therapie... Soms leek het wel of een infectie die hij opliep of de val die hij maakte met hier en daar een blauwe plek dé aandacht moesten krijgen, terwijl de blauwe plekken op onze ziel onaangeroerd, ontkend en verdrongen leken te moeten worden.
Volgens mij heeft hij een gesprek met een collega meer nodig dan ik... en een soort supervisie. Verder zou hij zich beter toeleggen op het zelf aanscherpen van zijn waardebeeld dan er zijn cliënten voor te gebruiken. Ook zijn empathisch vermogen laat méér dan te wensen over. Zulk minimale empathie is niet toelaatbaar in dit werk. Bijscholen is de opdracht en werken aan zichzelf. Hij moet zijn werk doen met bezieling voor dat werk en niet voor zijn ego. Dat zullen cliënten voelen.
Wellicht voelt hij zich slechts bij die cliënten goed die hem adoreren... Wee degene die daartoe niet in staat zijn.
Goed dat ik van die man af ben. Goed ook dat mijn dochter zich van hem afmaakte. Met een mail en dat was niet mijn idee. Integendeel... maar zij vond dat zij haar energie niet meer aan deze man hoefde te verspillen... ze gaf hem van eigen deeg een koekje... Per mail stuurde ze hem wandelen. Terwijl ik haar probeerde te overhalen dat niet te doen maar nog een gesprek te hebben. Ze dacht er niet aan, liet ze me weten. Nogmaals... ik kan nog veel van haar leren. Zij had ook veel vlugger dan ik door dat het daar niet deugde maar vertrouwde jammer genoeg té erg op mij toen. Het bleek niet zo'n goed idee met mijn 'ziekelijke goedgelovigheid'. Dààr moet ernstig aan gewerkt worden, ik heb een goede intuïtie, is al vaker gebleken alleen durf ik er nog steeds niet genoég op te vertrouwen.
Geschreven door Lore om 00:00
Reageer op dit bericht
té wantrouwig was... (omdat hij zijn eigen strikte regels overtrad en mijn dochter daarover vragen had en ik die vraag ook stelde????????) Een lafhartig sujet dat hij zelfs dàt ontkende en erger nog mijn stoornis misbruikte om zichzelf en zijn duidelijke fout vrij te pleiten. 
.gif)
