562. het leven met psychische pijn

Voor alle duidelijkheid 'er is niets mis met prentjes plakken... '. Het is zelfs handig om rechtstreeks naar de site te reizen van de ander...
Waar ik het wél moeilijk mee heb, zijn mensen die weken na elkaar prentjes plakken maar niet eens weten wat er gebeurt met degene waar ze gezwind prentjes blijven plakken... !!! 

In het begin beantwoordde ik ze trouw... nu alleen nog maar als ik de indruk krijg dat ze me niet slechts als een voorwerp zien om hun bezoekersaantal de hoogte in te pompen en verder slechts één van die vele anonieme mensen ben... maar een mens ben van vlees en bloed en niet slechts een middel om...

Ook ik beantwoordde in het begin al die loze plakberichten, steeds geschokt door de boodschap erachter wanneer je net op je site een krater beschreef en je krijgt daar dan een vrolijke 'zonnige dinsdag op'... Ik stak er veel tijd in omdat mijn computer een zeer traag beestje is... Nu niet meer... Dat wilde ik even duidelijk maken... 

Verder voel ik me vandaag in een soort niemandsland... al zijn er lieve dingen op me afgekomen... waar ik eveneens om zou kunnen huilen... als ik dat nog zou kunnen. Er zijn ook momenten deze dag dat ik het niet meer zag zitten... en waarom kan ik hier niet eens vertellen.

Een kwartier geleden opende ik het blogje en wilde wat schrijven over die andere angst, dat ik om wie ik ben en hoe ik voel door nog andere mensen afgewezen en verworpen zal worden. Bij sommige laat me dat ondertussen koud maar die eeuwenoude vrienden die me het gevoel geven dat ik er mag zijn zoals ik ben... die wil ik niet kwijt.

Wel gisteren kreeg ik een mailtje van één van die eeuwenoude vrienden en het voelde als zalf op de wonde. Hoe helend werkt het dat ze je niet één keer veroordelen... en nuchter blijven, je in je waarde laten, je los van je stoornis en de gevoelens en gedachten die daar soms door boven komen blijven zien als de mens die je bent ook al is die vaak tijdelijk aan het zicht onttrokken door de innerlijke ellende. 

Natuurlijk moet ik opnieuw denken aan mijn ex-psychiater, en een extra bewijs dat hij alleen woorden leuterde die hij to-taal niet meende.
Hij zei letterlijk: "Wààrom aanvaarden ze je niet gewoon zoals je bent?"
Hij had het toen over mijn kinderen... En ik denk nu.: 'wàt liep hij toen te leuteren waarom mijn kinderen me niet gewoon konden aanvaarden zoals ik ben als mens als hij als een 'zogenaamd' deskundige, een psychiater, het niet eens kan???? me integendeel nog laffer dan laf dumpte per mail (!) als een of ander proefdier dan nadat het experiment mislukt is, gedumpt mag worden. Ach, natuurlijk in zijn mail stonden enkele halfslachtig aangeboden alternatieven die dat duidelijk niet waren, het waren als alternatief gecamoufleerde voorwaarden'... die niet eens haalbaar waren...!!!!!!! En het blijft een feit dat hij alles per 'mail' regelde, alsof ik één of andere gevaarlijke crimineel was.
 
En dit alles zonder voorgaande (!), zonder ook maar één woord vooraf (!), als een donderslag in een heldere hemel, een bliksem die een mens doodt in een open vlakte op een tijdstip dat die mens niet eens wist dàt er onweer was.!!! Hierdoor dook opnieuw doodsangst op om totaal onverwacht verworpen, gedumpt, afgewezen te worden... als het op zulke ontzettende laffe manier door je behandelend psychiater gebeurt...!

Ik ben dus meer dan blij dat ik door die enkele vrienden aanvaard blijf...
Ik was bang dat ze het afgeven op de ex-psychiater zouden veroordelen maar neen... ze belichten mijn gave van woorden als expressie en als schild ... en dat is het ook... mijn schrijven voelt inderdaad als een schild tegen wat zoveel pijn doet dat je daardoor er niet meer wil zijn. En dat gevoel zit sinds hoe mijn ex-psychiater mis-handelde dichter dan ooit bij mijn huid. Het vereist meer dan ooit een vechten ertegen.  

Dat hij zelfs toen tijdens die vreselijke telefoon 'crisisopvang' naar voor schoof op een bijzonder nare toon, laat nog méér zien hoé weinig hij aanvoelde, begreep..... Ik wist niet eens wat 'crisisopvang' inhield... heb er nog nooit gebruik van gemaakt.

Er is één iemand die me destijds hielp en dat nu opnieuw heeft gedaan... door er te zijn, omdat ik daar met het moordende, verscheurende gevoel terecht kon, door te huilen, praten, te luisteren, ze telefoneerde terug naar me. Ik schreef het al... het is één van de weinige die er in geslaagd is me te blijven zien zoals ik ben en me werkelijk aanvaardt.
Ik sprak weken erna de woorden uit... en of ik ze meende... dat ik niet zou geweten hebben wat ik zonder die hand die ik kon grijpen had gedaan. Ik durf er niet eens aan denken omdat ik het weet.

Ik heb daar niets over gezegd in die vreselijke dagen en weken... ik zei het pas weken erna... want nog altijd wil ik niemand dat gevoel geven van last of druk.

De halfslachtige woorden die mijn ex-psychiater die vreselijke telefoon sprak... dat vreselijk hypocriete, ook toén zat hij meer met zichzelf in dan met mij, dat wéét ik... want zijn 'zogenaamde' zorg om mij die hij toen uitsprak was niet voor mij bedoeld maar voor hemzelf... omdat hij bést wist wat zijn laffe oplossing met mij deed... het halfslachtige in zijn woorden ook want de lafheid hing als stroop aan zijn woorden... 

Hij wou één van mijn vrienden bellen... Hoe haalde hij het nog maar in dat stomme hoofd van hem... Want hij was bezorgd... zei hij... Woedend ben ik toen geworden en vroeg hoe hij durfde spreken over bezorgdheid om mij... terwijl hij dit deed, dit laffe lozen per mail...! Die andere hoefde hij niet te spreken uit die 'zogenaamde bezorgdheid' van hem om mij... want die wàs al bezorgd, zei ik, en écht bezorgd, voegde ik eraan toe. Die aanvaardde me werkelijk en behandelde me als een mens en niet zoals hij, alsof ik één of ander proefdier was.

Sommige zaken vergeef ik die man écht nooit... Zijn lafheid onder andere... de vreselijke laffe schijnheiligheid, schijnbezorgdheid.
En die vreselijke leugens... dat hij zelfs loog over dat zogenaamde overleg met zijn collega... Hoe kan je in hemelsnaam zo liegen, er was niets van aan... die man wist zelfs niet eens wàt mijn ex-psychiater voor mij bekokstoofd had... Wellicht had de lafbek niet verwacht dat ik volslagen in paniek die collega 'meteen' telefoneerde???

Hij was bezig zich als een trillend van angstige judas af te maken van zijn laffe daad... en dat heeft me zo mogelijk nog meer doen walgen. Zich indekken op zulke doorzichtige manier, wat een laf sujet. 

Het toppunt van zijn domme zelfingenomenheid was dat hij nog maar dàcht dat ik die mogelijkheid zou aannemen dat ik na het vervullen van die voorwaarden (enkele sessies bij die collega) bij hem terug in therapie zou WILLEN komen al dan niet gecombineerd met verdere sessies bij zijn collega. Die mogelijkheid had ik zelf al weken eerder gevraagd maar hij was daar niet op ingegaan!!!! en nu ging hij het eens bij wijze van drukkingsmiddel door mijn strot rammen? Waar hield die me voor zeg??? 

Ik moest daar verder naartoe om nieuwe zuurstof in de therapie te kunnen blazen???? Wélke therapie? Zuurstof was er genoeg... alleen wilde hij geen zuurstof maar een mak schaap. Een onderdanige patiënte die braaf slikte en knikte... en die de volgende jaren ook zonder mokken aanvaardde dat zijn laksheid therapie genoemd moest worden. 

Mensen toch... als hij persé 'nieuwe' zuurstof in zijn therapieruimte wilde, dan had hij twee mogelijkheden...  ten eerste een raam openzetten en ten tweede zélf OOK iets doen... tenminste begeleiden, ààndachtig luisteren, ingaan op..., inzicht krijgen en delen... me wijzen op... kortom wat je onder therapie zou kunnen verstaan.

Nu mocht hij me nog na drie andere collega's sturen... de zuurstof die hij uitademde zou mij blijven vergiftigen... de zuurstof van laksheid van het weigeren me als volwaardig mens te zien die geen betutteling als wel een degelijke begeleiding behoefde. 

Ik weet één ding zeker, dat wanneer ik naar een collega van hem zou gegaan zijn (wat ik vast ook had gedaan want het ging heus niet meer met zo'n tamme en onwetende psychiater, ik geraakte immers het afgelopen jaar steeds dieper in de put maar ik zou het op een eerlijke manier aangebracht hebben) wel dan was ik vast NOOIT meer naar hem teruggegaan... omdat ik niet slechts een ding ben om hem te verrijken!
Mijn dochter evenmin.

Door zijn lafhartige optreden echter kon ik niet bij die collega gaan hoe graag ik dat ook had gewild, omdat ik erop vertrouwde dat die bekwamer was dan de man die ik negen jaar van mijn leven had laten verspillen. 

Waarom ik er na die laffe mail van mijn ex-psychiater niet meer naartoe kon? Omdat ik wist waar mijn ex-psychiater voor zou zorgen... hij zou het zo inkleden dat hij het arme slachtoffer was van een 'moeilijke' patiënte... waarbij hij uiteraard zou nalaten te vertellen wàt hij als therapie voor mij gaf... hij zou àlle verantwoordelijkheid, ook die van zijn onervarenheid, onbekwaamheid, laksheid én tot slot ook nog eens lafheid op mij afwentelen.  
Hij zou vast niets vertellen over de flater die hij beging toen hij zijn eigen nochtans uitdrukkelijk vermelde regel overtrad en hoe hij in plaats van dat simpel toe te geven mij begon aan te vallen en te beschuldigen... !

Hij zou ook niet vertellen welke domme opmerkingen hij maakte, hoe hij ook mijn dochter dieper in de put hielp door ongepaste opmerkingen, stupide feedback, gebrek aan respect en een meer dan schrijnend tekort aan enige empathie.

Hopelijk beperkt hij schade bij cliënten in de toekomst door zelf eens in begeleiding te gaan of tenminste zich te laten superviseren... zich verder te bekwamen in dégelijke begeleiding in plaats van daar te zitten als een boeddha... want dàt is pas een smet op het begrip 'boeddha'. 

Hij was gewoon een vadsige koning... op zijn troon...  Hij liet zichzelf steeds erger stijgen... terwijl zijn inzet net zo erg daalde.

Zo... dat was een woordendouche om u tegen te zeggen, maar geloof me of niet, ik voel me op slag stukken beter...

Ook al ken ik het, ik raak het niet gewend dat het beter voelen niet blijft. Telkens opnieuw denk ik nochtans dàt het zal blijven... tot in de loop van de avond het kwik in me zomaar afnam en daalde en daalde. Ik dacht zelfs even om de computer opnieuw aan te zetten en het van me af te schrijven. Ik heb het niet gedaan, te moe, ben gewoon gaan slapen.

Vanmorgen opnieuw dat down gevoel en ook al ben je moe, opstaan om het niet te laten verergeren. Straks zal het hopelijk weer beter gaan.
Wat verwacht ik ook? Dat de hele zooi van minstens de laatste elf maanden plots opgelost zal zijn? Dat het besef dat ik geen therapie kreeg de afgelopen jaren maar slechts een zoethoudertjes-hersenspoeling, een net niet gedwongen 'onderdruk-methode' werd ingeprent? Dat de schok van de laffe afhandeling meteen uit mijn systeem verdwenen is?

Dus geduld en blijven geloven dat het opnieuw beter zal gaan nu ik échte therapie krijg van wél een bekwame psychiater. De weken ertussen zijn zwaar, wat ik ook doe om dat op te vangen en vol te houden, het blijft zwaar. Hoe dapper ik ook mijn gedachten verzet... op de duur ga ik aftellen, dag per dag, als een kind, nog zoveel dagen...

Ik heb geen zin om elders bijkomende hulp te zoeken, omdat het zeker nu in het beginstadium voor verwarring zou kunnen zorgen en verwarring is wat ik niet nodig heb.

De vaagheid, die er al die jaren (bij de ex-psychiater) was en die jaar op jaar verergerde omdat er geen begeleiding of therapie was en er ook niet kwam. Hij hield meer van die ene zin 'waaraan denk je?' of 'vertel het eens' of 'wat komt er in je op. En met dat ene zinnetje moest ik het dan doen voor de resterende 45 minuten. 
Af en toe een andere loze, soms werkelijk domme of ongepaste opmerking of feedback die me liet voelen hoé weinig hij begreep van wat ik vertelde, hoe belabberd zijn vermogen tot empathie...  

Mijn eeuwige twijfel. Ik zou me vast vergissen, hij wist wellicht wat hij deed... Niet dus.

Natuurlijk heb ik het nu moeilijk met de zaken te ordenen en weer te geven wat ik wil weergeven. Alles is één troep.

Bijna negen jaar was het een mystiek niets-of vaag doen van de ex-psychiater en moest ik het zelf maar uitzoeken als ik compleet vastzat, niet meer KON 'vertellen wat er in me opkwam'... omdat er teveel in me opkwam of helemaal niets door een gruwelijk leeg gevoel... door de onzin van dit oeverloos 'zeg het eens' of 'wat komt er in je op'- gedoe. Hij viste er niet één keer iets uit, ging nergens op in...

Daarbij ook nog het duidelijk voelen dat hij niet eens luisterde, er duidelijk niet met zijn aandacht bij was. Wat deed hij? Hij zette de grammofoonplaat aan (zo leek het wel), gaf de aanzet door zijn stupide begin-zin, niet eens gemeend. en zette zich comfortabel neer... fijn een uurtje wegdromen, rusten, doen alsof hij luisterde... Diepe zucht.

Af en toe zal hij mogelijk bij zichzelf gedacht hebben dat hij toch iets moest zeggen... dan kreeg je een opmerking die niets ter zake deed en waardoor mijn ogen zich wellicht opensperden van verbazing of ontzetting.

Soms kon ik niets meer zeggen... dan bleef het gewoon stil. Omdat ik daar op de duur angstig van werd (het deed me denken aan wat er bij de misbruiker gebeurde) begon ik woorden te wurmen uit die mond van me...

Ook als ik mijn draad verloor, verdween in de mist en chaos, greep hij zelden. Hoe zou hij ook kunnen als hij niet eens begreep wat ik zei of niet heus had geluisterd?

De enige lichtpuntjes waren de tijd dat hij nog verslagen maakte voor de controle arts. Die leken nog ergens op, die gaven me tenminste het gevoel dàt hij enigszins op de hoogte was... (moest hij zich op die ogenblikken misschien wel inzetten tegen wil en dank omwille van die controlearts die een verslag en overzicht wilde?)(en is met het wegblijven van dat verzoek ook de inzet van mijn ex-psychiater afgenomen? om inzicht en overzicht te krijgen????)
Ik weet ook nog hoe vreemd ik het vond dat hij telkens die verslagen schreef ter plekke tijdens mijn therapie... Op de duur neem je dat aan voor 'normaal'... maar toch bleef dat ongemakkelijk gevoel of het normaal was dat hij dat tijdens die 45 minuten nog moest opstellen. Een verslag van de afgelopen jaren. Op de duur nam hij dezelfde tekst over van de vorige keer en soms voegde hij daar een zinnetje aan toe.
 
In feite geeft het besef van zijn jarenlange geknoei me nu een vreselijk gevoel van verspilde jaren waarbij hij me van de regen in de drop hielp. De ziekelijke goedgelovigheid, een té groot vertrouwen in de verkeerde hulp.

Als ik niet wist dat het uit onervarenheid en onbekwaamheid voortkwam zou ik nog denken dat hij zijn toekomst verder wilde verzekeren door me aan zijn eeuwige therapie die er dus geen was te kluisteren... gemakkelijk verdiende centjes. Maar omdat ik begon te spartelen, steeds erger. Die toestand was voor mij onhoudbaar geworden. Ik voelde me meer en meer doodgaan. 

Ik kwam in verzet, en na het zoveelste bewijs van zijn laksheid als psychiater, besloot ik om voorlopig geen therapie meer te volgen (zodat ik kon nadenken of ik zo nog verder wilde of kon) kwam daar een zeer akelig vervolg op... Op het ogenblik dat ik de moed verzameld had hem over wat me kwelde (nogmaals!!!) te spreken, beantwoordde hij mijn vraag met een 'dumping', laf want per mail...!!! Hij die steeds vond dat we over alles eerst moesten spreken??? (wellicht alleen als het in zijn kraam paste?) 

Rook hij onraad en wilde hij me voor zijn? Hij bezat niet eens de moed en oprechtheid om eerlijk met mij te bespreken dat hij voelde hier niet meer bij te kunnen (als hij dat al ooit hàd gekund)
Indien hij werkelijk aan mijn welzijn gedacht had, dan had hij veel vroeger voorgesteld een collega te raadplegen die meer ervaren was wat bps alleszins betrof. Echter ik begrijp nu, nadat mijn dochter vertelde over ook haar ongenoegen over zijn slappe therapie die haar geen gram verder bracht maar net als ik achteruit deed boeren, dat hij blijkbaar niet eens besefte welke knoeiboel hij er van maakte. Dat hij inzicht miste om therapie op maat aan te bieden.

De alertheid die ik bij de nieuwe psychiater duidelijk kan voelen, heb ik NOOIT bij mijn ex-psychiater gevoeld, niet eens die eerste jaren. Ook toen voelde ik al hoe luchtig hij alles opvatte, alsof hij een stagair was die de rol wilde spelen van psychiater maar er geen jota van begreep of voeling mee had.

Beter kan ik het bijna niet uitdrukken welk gevoel hij me steeds gaf... en ik begin te begrijpen wààrom het zo lang duurde eer ik hem KON vertrouwen. Alleen erg dat ik dacht dat het normaal was, dat het zo voelde door mijn nare ervaringen en het wantrouwen. Nu weet ik wel beter... het kwam omdat wat ik voelde klopte... deze man had geen voeling met wààrover ik sprak. Hij gaf geen therapie... hij wilde zich gewoon die rol aanmeten .

Hij dééd alsof hij wist wat hij deed (door niets te doen?????)... maar viel door de mand... door verschillende zaken waaruit duidelijk bleek dat hij helemaal niet wist wat hij dééd en nog minder tot wat het leidde.

Hij ging op het einde ook mijn wil om verder te geraken saboteren. Hij dwong me net niet om net als hij... mezelf in slaap te sussen. Ik vergeef hem die zaken niet... als ik dat ooit zal kunnen.

Ik heb het goed gevoeld... dat hij me opgaf terwijl ik mezelf niet opgaf. Hij gaf me niet op omdat ik niet meewerkte maar precies omdat ik niet deed wat hij wou. Ik wilde werken en dat stond hem niet aan. Ik weigerde me gewillig in slaap te laten sussen door 'alleen maar praten... 

Ik hoefde niet eens 'aandacht' van hem te verwachten, niet enige alertheid, geen fatsoenlijke feedback, ingrijpen, iets nader bekijken... en erger nog ook geen inzicht... 
Doordat ik dat voelde, ben ik het laatste jaar steeds dieper weg gezakt... Precies omdat zulke behandeling het gevoel versterkt dat je het niet waard bent... dat gevoel werd door zijn 'mis-handeling' steeds erger.

In die jaren moet hij gemerkt hebben dat het niet klopte, zijn manier van therapie geven (zeg het eens, vertel het eens... verder niets)
Zolang er drama's voorvielen in mijn leven en dat geluk had hij... er zijn verschillende rampen gebeurd... kon hij zijn onbekwaamheid nog verdoezelen... want ja dan kon ik vanzelf dààrover vertellen. Maar o wee als de storm daarover geluwd was... dan voelde je wat een zooitje hij ervan maakte... omdat hij het gewoon niet kon...!
 
Waar ik dacht dat het slechts met mijn stoornis was dat hij niet weg geraakte, is dat ondertussen ook niet meer zo... omdat mijn dochter de stoornis niet heeft en ook die voelde dat het daar niet klopte, dat hij amper voeling had met wat ze zei... een gespeelde betrokkenheid... een lichtvoetigheid waar dat helemaal niet paste... geen of foute feedback... . Ook zij kwam vaak dieper in de put terug dan ze ging. En dat kan best zijn wanneer je met een pijnplek geconfronteerd wordt, maar dat was het niet, het was door zijn onbegrip, onverschilligheid, lichtzinnigheid, laksheid en duidelijke onervarenheid en gebrek aan enige empathie.

Ik blijf voor ogen houden dat hij bij bepaalde mensen wel goed deed of ze toch dat gevoel gaf (eerlijk gezegd hoop ik het voor die mensen...)... 

Had hij inmiddels ervaren hoe gemakkelijk mensen te hanteren waren als ze verdoofd zijn, zodat hij niets hoefde te doen, zich niet te erg in zijn werk moest in-zetten? Ik vond het vreemd als ik over een angst vertelde hij niet op de angst inging maar wat vlug klaar stond met 'ik zal dit voorschrijven', of 'wacht, ik haal een staaltje van dit, probeer maar eens'... Ik heb zulke pilletjes geprobeerd maar gelukkig net zo vlug ook weer teruggeschoven.
Pas na al die zooi besef ik dat het niet normaal is dat een psychiater niet ingaat op wat je vertelt met 'woorden' maar zonder ook maar éven op die angsten of de oorzaak ervan in te gaan, recht springt en de therapieruimte verlaat om een staaltje te halen... 

Hij veranderde in de psychiater die éérst medicatie inschakelt en nalaat de oorzaak van het probleem in het voetlicht te brengen. Vergat hij hoe medicatie ter ondersteuning dient en niet om de psychiater de mogelijkheid te geven op zijn lauweren te kunnen rusten?

Ik kon niet meer medicatie nemen omdat ik het belangrijk bleef vinden er nog te zijn, contact met mezelf te behouden. Zo niet dan neemt de gevaarlijke drang toe. 

Ook mijn dochter bleef die boot afgehouden. Het irriteerde haar steeds meer dat ze bij wijze van spreken bijna niets zeggen kon of hij bood de oplossing aan in de vorm van 'medicatie'. Ze weigerde en hij bleef erop terugkomen, niet als aanbod, ze voelde het stilaan als bijna opdringen.

Degene waar ze nu gaat praten, biedt haar dat ook aan... maar dringt niet aan... Daar voelt ze duidelijk hoe dat ter ondersteuning kàn maar niet hoeft. Zij krijgt bovendien antwoord op haar vragen en haar twijfels over bijwerkingen enz... Ze voelt zich echter zo goed begrepen dat ze niet meteen nood heeft aan ondersteunende medicatie.

Hoe idioot vond ik het dat ik mezelf moest verdoven of laten opnemen omdat mijn ex-psychiater het vertikte te werken met mij? Mijn ontreddering nam toe,  omdat ik voor een psychiater zat die er de brui aan had gegeven. Omdat hij er niet bij kon...? 

Door mijn ontreddering is hij gevrijwaard gebleven van een vroegtijdige val door de mand... en toen hij dààrmee geconfronteerd werd... steeds erger... toen sprak hij 'plots' van een 'therapeutische impasse'?????

Volgens mij was die therapeutische impasse er net omdat ik een psychiater trof die niet werkelijk tot OOK een inzet van ZIJN kant bereid was, namelijk het proces begeleiden, therapie ge-ven... die me stilaan behandelde als een 'ding'.

Toen hij een duidelijke fout maakte tegen het vertrouwen en ik dat bevroeg... gingen de poppen aan het dansen. Hij beschuldigde me zelfs dat hij wanneer hij die regel (nochtans zelf gesteld) niet mocht overtreden hij in een 'spreekkramp' zou trekken en niet meer zou kunnen 'werken'... (werkte hij dan????)

Verder ging hij toen al in de slachtofferrol zitten en maakte mij tot boeman. Toch heb ik hem zelfs toen opnieuw mijn vertrouwen gegeven. Onterecht... zo is gebleken. Toen is er iets in de therapie (???) geslopen dat de boel nog meer vermaalde. Zijn ego was op de voorgrond getreden.voor het doel van therapie. 

Ben ondertussen al dagen zo ver heen dat ik het alarm van mijn mobieltje moet inschakelen om me aan de medicatie te herinneren. Het begon enkele avonden geleden, als mijn dochter me toen niet had gevraagd of ik mijn medicatie al nam, zou ik het helemaal vergeten zijn... Zelfs de doos op tafel klaarzetten, hielp niet langer. Alsof mijn brein was uitgelopen. 

Goed, ik heb er dus wat op gevonden en zal het niet meer vergeten, ook al was het gisteren opnieuw kantje boordje omdat ik... het alarm voor s'avonds vergat in te stellen op mijn mobieltje.

Ondertussen voelt het of ik helemaal ingekapseld ben. Uit zelfbescherming. Na het doktersbezoek voelde ik me iets beter. Misschien om dat gevoel dat iemand bekommerd is om mijn welzijn. (soms is dat van groot belang omdat ik er zelf niet in slaag lichamelijke aandoeningen voldoende ernstig te nemen, ik heb namelijk mijn handen al vol met de psychische)

Ik las opnieuw verder in het boek over hoe bps-patiënten te behandelen. Het bleef minstens drie weken onaangeroerd liggen. Ik voelde toen een hevige weerstand om er nog verder in te lezen en dus liet ik het.
Echter op het ogenblik dat de psychische ellende opnieuw voelbaar werd, met andere woorden, de gevolgen van de on-therapeutische en laffe handeling van mijn ex-psychiater is het goed dat ik daarin verder lees.
Het is ontstellend hoeveel fouten hij maakte... en hoe hij méér bezig was met zichzelf dan met zijn werk als psychiater vooral de laatste negen maanden...! Hoe hij zichzelf tot slachtoffer maakte... opnieuw allesbehalve deskundig.

Verder denk ik soms of hij meende  slapend rijk te worden...
Nu daarin is hij wellicht gedeeltelijk gelukt... aan ons tweetjes heeft hij jaren een aardige duit verdiend.... Gelukkig slaagde hij er niet in om mijn dochter hetzelfde te lappen. Zij gaf hem onverwacht een koekje van eigen deeg. Nogmaals ik kan van haar nog veel leren... zij zal nooit zo lang twijfelen als ik (gelukkig maar)... en hakt zulke bedenkelijke knopen veel vlugger door en zonder aarzeling. Bammmm. 

Het is confronterend allerlei te lezen in dat boek, maar weten is beter dan niet weten in dit geval... Zijn 'af-handeling' heeft me zwaar letsel toegebracht. Het laffe per mail er zich vanaf maken hield niet alleen een afwijzing in, maar tevens een verwerping én bestraffing... Dat hij dàt niet eens beseft, vertelt mij veel over zijn ondeskundigheid in deze.

De weken dat ik geen nood had aan het boek verder lezen, waren die weken dat ik naar de nieuwe psychiater ging, die wél goed werk levert en al meteen van de eerste twee sessies.! Ik heb iemand nodig als psychiater die intelligent is, ook emotioneel intelligent en beschikt over empathie en deskundigheid, een sterk iemand, een wijs iemand die de betrokkenheid niet hoeft te veinzen (zoals mijn ex-psychiater deed) maar waar die spontaan voelbaar is.
Allemaal ingrediënten die ontbraken bij mijn ex-psychiater maar die ik al meteen herkende bij de nieuwe psychiater...!

Wellicht daardoor dat het zo lang duurde bij de ex-psychiater dat ik hem kon vertrouwen?... ik pikte immers meteen dat lichtzinnige ondoordachte op, dat gebrek aan betrokkenheid, iets onvolwassen dat me angst inboezemde en me heel vaak onzeker maakte. Ik heb zelden kunnen voelen dat hij dingen begreep en dat was heel lastig. De zeldzame feedback die hij gaf, stelde me niet gerust, ... en heeft me vaak innerlijk doen verstijven. Toch bleef ik het slikken... omdat ik dacht dat ik té wantrouwig was... omdat ik niet zoals ze van bps-ers zeggen, van de ene therapie naar de andere wilde dobberen. Zo zie je hoe dat stigma dat er heerst, ook tegen je kan spelen... namelijk dat je je eigen intuïtie he-le-maal niét meer ernstig gaat nemen... waar je dat duidelijk wél had moeten doen!!!!
Soms deed zijn gedrag me denken aan dat van een van mijn zoons...  en dat was eigenlijk alarmerend... al weet ik hoe hij zich nog zou haasten om te zeggen dat ik het ene met het andere verwar.

Mijn ex-psychiater was niet meer bezig met zijn werk en zijn cliënt, hij was meer bezig met zijn ego...!

Ik gaf hem verder meer krediet dan hij mij, gaf hem meer vertrouwen dan hij verdiende... want ik bleef ten onrechte denken dat ik me in mijn voelen vergiste...

Goed, ik kan het achter mij laten. Hij is het niet waard er nog onder te lijden. Hij heeft door zijn ondeskundigheid al te veel jaren van 'mijn' leven verspild. Ik probeer dat te vergeten...

Doordat er echter nu zoveel weken zitten tussen de volgende sessie bij de nieuwe psychiater en dat gecombineerd werd met mijn gezondheidsproblemen zakte mijn moed opnieuw onder nul en kwam ook die pijn weer boven... doemde dat gelaat van de lichtzinnige ex-psychiater opnieuw als een eng Halloween-spook voor me op... Die lach waarmee hij altijd luchtig komt aangestapt, werd onverdraaglijk wanneer je beseft hoe hij negen jaar therapie opblies door één wel erg laffe af-handeling die bovendien bijzonder on-therapeutisch en onverantwoord was. Hij was al tijden niet meer bezig met therapie maar met zichzelf...