Zaterdag 16 juli 2011
259. gelukt
Het is gelukt, de rekening is betaald, de formulieren gekopieerd en mijn dochter 's inschrijving verstuurd. De geneesmiddelen werden afgehaald en de plantjes van mijn vrienden kregen met veel liefde water... Voor mijn jongste voelde het vreemd omdat zij er nog niet kwam sinds onze lieve vriend gestorven is, voor haar was hij als een vader, de vader die ze nooit had... Voor mij voelde het alsof hij er nog wel was, zeer vreemd maar ik voelde zijn aanwezigheid.
Ook ik heb de dagen voor het zover was dat ik de plantjes zou komen gieten, verdriet en pijn gevoeld, het grensde net niet aan paniek. Ik vermoed dat ik angstig was om er alleen te zijn, zonder mijn vriendin, dat zijn afwezigheid dan des te voelbaarder zou zijn.
Ik hoefde niet bang te zijn, ik zag hem zo voor me zitten, en ik voelde, zoals ik schreef ook heel sterk zijn aanwezigheid.
Toen we erna de deur van ze weer afsloten, voelde ik me rustig en vredig... maar het gemis blijft snijden... dat zal het nog wel een hele tijd doen... Ook omdat het bijna onverdraaglijk voelt dat zij die zo van mekaar hielden zo vlug uit elkaar getrokken zijn door de dood. Hij is een sterretje meer aan de hemel... en ook op aarde zweeft hij rond als een engel die hij ook tijdens zijn leven op aarde was...
Geschreven door Lore om 00:00
Reageer op dit bericht
ik hoopte immers op die manier de dure treinreizen toch iets goedkoper te maken, ik had er echter niet op gerekend dat ik zo lang niet in staat zou zijn een daguitstap te maken. 
maar ik heb toch een flink eind weggewerkt in mijn privé-wildernis ... Bijna twee uur naarstig gewerkt al probeerde ik het 'rustig' te doen (weet niet echt of ik aan de normen voldeed, dat zien we morgen wel weer)... Wat een voldoening vind ik daarin... 
