Donderdag 8 september 2011
369. Snappen sommigen het écht niet??? Nu...
Om degene die werkelijk niet snappen hoe een psychische ziekte nu in hemelsnaam zoooo erg kan zijn en vaak net zo dramatisch als een fysische ziekte? Nu zal ik ze vandaag een handje helpen... een poging want hoe moeilijk het is om dàt duidelijk te maken is in het verleden én het heden al meer dan duidelijk gebleken en wel op verschillende pistes... zelfs instanties (mutualiteiten) die met slogans uitpakken (om méér leden te kunnen werven????) 'haal psychische ziekten uit het taboe' maar zelf méédoen aan de krenking van de mensen die eraan lijden.Een voorbeeldje... ? Wanneer iemand je miskent of verkeerd invult, als iemand je negeert of ontkent... kwetst je dat, (of het laat je koud, dàn ben je een gelukzak) of je bent dagen ziek... Iemand met bps gaat in vele gevallen telkens dood... en moet vechten tegen de drang om uit het leven te stappen door de gruwelijke pijn die miskenning, negatie, ontkenning, onterechte veroordelingen steeds geven.
Het is niet lijden op oudere leeftijd door hartkwalen of gezichtsverlies... het is je leven lang strijden tegen erge pijn, tegen spontane vaak amper te verdrijven doodsdrangen... het is vechten van s'morgens tot s'avonds met alle middelen en strategieën die je telkens weer bedenkt omdat je een vechter bent. Nog méér omdat je vaak alleen staat in je strijd daar waar mensen met fysiche ziekten vaak (jammer genoeg niet altijd) kunnen rekenen op meevoelen en begrip.
Ook mensen die aan gruwelijke ziektes lijden als kanker kunnen op het gebied van de psyche niet altijd rekenen op begrip... of mensen die iemand verloren of met een psychische ziekte af te rekenen krijgen... Zit het allemaal in 't koppeke??? Dan alleen in het koppeke van al degene die psychische zieken veroordelen en geen weet, totaal geen weet hebben van de lange, lange, lange, lijdensweg....
Dus... neem me niet kwalijk dat ik enkele mensen hier ban die medaarin blijven ontkennen terwijl ik er mét al mijn psychische pijn wél was voor ze.
Ge-daan. Het zal vast een deel van de druk wegnemn... een deel van de ontkenning en daardoor ook de pijn ervan... hoe erg ik dat woord ook haat. Het wordt tijd dat ik het benoem en niet al degene navolg die zich o zo veel moeite getroosten om die pijn én mij te negeren.
Geschreven door Lore om 00:00
Reageer op dit bericht
ooooh hij wilde me steunen en met je meegaan... (zoals op deze site 
Natuurlijk ook om die andere verandering... waar ik het moeilijk mee heb. Geen twee sessies meer maar één, niet omwille van de therapie maar om zijn privéleven. Ik weet bovendien dat die eerste sessie na een zo lange vakantie weer zoveel aanpassing zal vragen dat ik die al bij voorbaat als verloren mag rekenen door verregaande vervreemding, en dat er nu geen tweede op volgt maakt het er niet eenvoudiger op. We zien wel... 
