Caldeirada...

Ana Moura werd geboren in Santarem, een drukke stad in het centrum van Portugal, aan de rivier de Tejo. Deze historische stad is een ideale plek om een passie voor fado te ontwikkelen. Toch kwam de fado plotseling in haar leven. Ze had altijd al de ambitie om te zingen, maar had niet gedacht in zichzelf een fado-ziel te vinden.

Deze jonge fadista onderscheidt zich niet alleen door haar leeftijd van haar collega's. Haar optredens zijn puur fado, zonder fratsen of theater. Met haar eenvoudige en oprechte vertolking van het Portugese levenslied veroverde zij de wereld. In eerste instantie gefascineerd door allerlei muzikale stijlen, vindt Ana Moura uiteindelijk haar hart en ziel in de fado. Ze werd ontdekt door Jorge Fernando, een begeleider van Amália Rodrigues en de meest vertolkte fado-auteur van Portugal.

Enne hierbij met een knipoogje naar JoeltjeBlues... een video over Ana Moura mét... de Rolling Stones...!!!

Met dank aan ‘Powerpointjos’ voor het gebruik van deze PPS…
(Om te bekijken: op de foto klikken,
naar beneden scrollen en
tweemaal op 'download' klikken!)

Fado… tijdens feesten in de Alentejo…

Fado is de trillende adem, die de stem van de ziel ontvangt. Het is het gekreun van het innerlijke wezen van de mens en zingt over vreugde en pijn, verwachtingen en alle andere emoties…

NIET TE MISSEN!!!
Deze avond (20/09) op Canvas om 23:55
het programma 'Rubriek 700'
Reeks portretten (uit 2001)
van Vlaamse kunstenaars
met een internationale uitstraling:
Paul van Nevel.

Dirigent Paul Van Nevel (°1946) is een internationaal gelauwerd specialist in middeleeuwse- en renaissancemuziek en oprichter van het Huelgas Ensemble, waarmee hij sinds 1970 concerten geeft. Van Nevel is ook een groot poëziefanaat. De fado brengt hem naar Lissabon. Met getuigenissen van o.a. Jef Geeraerts, Geert van Istendael en Philippe Herreweghe.

Hier dan de 3^de en laatste uitspraakles…

III. Nasale tweeklanken

ÃE - Kan men zich het best voorstellen als een door de neus uitgesproken ai: cães (mv. van cãe, ‘hond’).

ÃO - Als de nederlandse au door de neus gesproken. Voorbeelden: não (‘neen’, niet’), cão, alle “de pers. Mv. fut. (falarão, berberão, partirão) en alle ‘internationale’ woorden op -ção (in Fr., Sp. en It. resp. -tion, -ción, -zione): sensação (‘gevoel’).

AM - Dezelfde klank maar onbeklemtoond. De 3^de pers. mv. in verschillende tijden en wijzen van alle ww.: falaram, beberam, partiram, etc.

ÕE - Als Nederlandse ‘boing!’ Meervoud van alle woorden op -ão: sensaçõe, sensações, razão, razões (‘rede/reden, redenen’).

Bron: Het boek 'PESSOA, Een directe weg naar het lezen van gedichten van Fernando Pessoa' Keuze en vertalingen: August Willemsen, ISBN 90 5573 667 8, 2006, Uitgeverij DAMON Budel.

“Fado is niet links of rechts, fado is het leven zelf. Dat fado ook in linkse kring - in Portugal nog altijd een werkelijke macht van betekenis - niet taboe werd verklaard, is grotendeels de verdienste van de legendarische troubadour José Afonso, ook wel liefdevol kortweg Zeca genoemd. Afonso, geboren op 2 augustus 1929 te Aveiro, mag gerust als het geweten van de Portugese muziek worden omschreven. Zijn vroege jeugd bracht hij voor een groot deel door in Angola en Mozambique, daarna ging hij letteren studeren in Coimbra. Zijn eerste plaat, Baladas de Coimbra, kwam uit in 1958, en was een grote liefdesbetuiging aan de stad van de verstilde melancholie.
Afonso bleef de muziek van zijn studententijd altijd trouw, maar bleef er niet in hangen. Hij werkte als leraar op de armste scholen, in Portugal en Afrika, en groeide uit tot de eerste protestzanger van het Portugese rijk. Eind jaren vijftig zong hij al openlijk steun toe aan generaal Humberto Delgado, een links geïnspireerde oppositieleider van Salazar die dan ook al snel in Spanje zou worden vermoord, voordat hij de verkiezingen kon winnen.
Na de moord op Delgado werd Afonso een echte revolutionaire zanger. Hij combineerde de fado met Afrikaanse en Braziliaanse patronen, en bracht een soort Portugese world music. Vele maanden van zijn leven bracht de zanger door in de kelders van de PIDE, menigmaal vluchtte hij naar het buitenland, maar hoe meer de Estado Novo hem de mond wilde snoeren, des te harder sloeg hij terug. Afonso werd een soort Portugese Woody Guthrie of Victor Jara, die met zijn liederen, vol van onderhuidse kritiek op het regime en de koloniale oorlogen in Angola en Mozambique, een permanente bedreiging vormde voor de machthebbers. Zijn lied 'Os vampiros' ('De vampiers', tekst geschreven door Manuel Alegre, een schrijver wiens vriendschap met de Portugese president Jorge Sampaio onlangs voor grote polemieken zorgde in Portugal), met het terugkerende refrein 'Eles comem tudo, E naŸo deixam nada' ('Ze eten alles, en laten niets over') werd in de jaren zestig gezongen door iedere naar verandering smachtende Portugees. Het was met Afonso's nummer 'Grãndola vila Morena' dat de militairen van april 1974 op de radio de Anjerrevolutie aankondigden.
Afonso bleef een revolutionair tot de laatste snik en droeg 'Os vampiros' na de revolutie nog vaak op aan de sociaal-democraten en socialisten die volgens hem de ware idealen van de Anjerrevolutie hadden verraden. Zeca droomde van de realisering van de ultieme utopische heilsstaat in Portugal en steunde om die reden in 1976 de presidentiële campagne van Otelo Saraiva de Carvalho, kortweg Otelo, een radicaal door het revolutionaire ideaal aangedreven majoor die met een klein legertje getrouwen al snel in een guerrillaoorlog met de nieuwe machthebbers belandde.
Ondanks al dit politieke pathos bleef Afonso zoals gezegd de fado trouw. Toen hij in 1985, al jaren doodziek als gevolg van een soort botkanker die hij in de vochtige cellen van de PIDE zou hebben opgelopen, zijn laatste optreden verzorgde - in het Coliseu te Lissabon - begon Afonso met enkele klassieke fado's van Coimbra en eindige hij met de revolutionaire hymne 'Grãndola', die door de gehele zaal - inclusief de inmiddels weer vrijgelaten Otelo - met opgeheven vuist werd meegezongen.
Afonso stierf twintig jaar geleden, in uiterst kommervolle omstandigheden in Setubal, de meest door armoede en depressies geteisterde plek van geheel Portugal. Vijfhonderdduizend mensen gaven acte de présence bij zijn begrafenis. De Portugese tv- en radiostations, toen nog altijd kampend met overheersing vanuit rechtse politieke hemisfeer, maakten zich er met een Jantje van Leiden van af, maar in Spanje werd zijn muziek op de dag dat zijn overlijden bekend werd gemaakt de gehele dag gedraaid. De Spaanse flamenco-gitarist Paco de Lucia organiseerde een benefietconcert ten behoeve van de arm achtergebleven familie. In Portugal werd Afonso postuum herontdekt en alsnog de verschuldigde eer gebracht. Zijn experimenten met de fado, zowel muzikaal als tekstueel, vormen nu de hartslag van de moderne Portugese muziek.”

BRON: Uittreksel van het artikel: "Fado, eredienst voor het verdriet" gepubliceerd in De Groene Amsterdammer en geschreven door René Zwaap.

Zie vorige berichten:

Fado Hilário - fado de Coimbra: klik HIER!

O poeta J. Slauerhoff e Fado: klik HIER!

Kijk ook eens in de linker kolom…

De Lusitano wordt in Portugal gebruikt bij het stierenvechten. Anders dan in andere landen wordt hier vanaf het paard met de stier gevochten, en wordt de stier niet gedood. De stier wordt uitgedaagd door de stierenvechter en het paard; het paard moet erg behendig zijn om niet door de hoorns van de stier geraakt te worden.

 
Kaart van West-Vlaanderen in de middeleeuwen
Zin om een kaart van Vlaanderen in de Middeleeuwen te bestuderen?
Klik op de afbeelding!

Een beetje geschiedenis:

De eerste contacten met Portugal dateren reeds uit de 11^de en 12^de eeuw, toen Vlaamse ridders de prille Portugese dynastie te hulp kwamen om de Moren terug te drijven. Hieruit resulteerden enkele (politiek geïnspireerde) huwelijken die de banden tussen Vlaanderen en Portugal al snel een intensieve kleur gaven.

In de dertiende eeuw was Brugge nog rechtstreeks verbonden met de zee, via het Zwin. Oorspronkelijk waren het de Italianen die via de Middellandse zee een handelsroute met Brugge openden, gezien de toenemende volumes alsmaar moeilijker over land konden worden vervoerd. Lissabon lag langs deze route en de Italianen maakten daar een stop om wijn, olijfolie en kurk mee te nemen. Ook zout werd alsmaar belangrijker (voor het pekelen) en dit gaf de Portugese handel een flinke duw in de rug.

Al snel verschenen de eerste Portugezen op de Brugse markt en in de archieven werd reeds in 1280 een protest genoteerd vanwege de Portugese kooplieden i.v.m. misbruiken op de officiële wegingen (de stadswaag). In 1308 was er reeds sprake van een ‘Rua dos Portugueses”, maar concrete sporen hiervan zijn niet meer terug te vinden.

Brugge groeide in de 14^de en 15^de eeuw uit tot de belangrijkste haven van Noord-Europa (vóór de verzanding van het Zwin), terwijl Portugal via zijn grote ontdekkingsreizigers zowat de belangrijkste natie ter wereld werd, die uit de overzeese gebieden exotische producten op de Europese markt bracht. In combinatie met het huwelijk van Filips de Goede met Isabel van Portugal 1430), leidde dit onvermijdelijk tot een intense handelstrafiek die hier en in Portugal zijn sporen zou nalaten.

Um poco de história

Os primeiros contactos com Portugal já datam dos séculos XI e XII, quando os cavalieros flamengos vinham à ajuda da dinastia portuguesa nova, a fim de afastar os mouros. Resultaram alguns casamentos de inspiração politica, que deram rapidamente uma côr intensa à relação entre Flandres e Portugal.

Durante o século XIII, Bruges ainda tinha uma ligação directa com o mar, pelo Zwin. Inicialmente os Italianos abriram uma rota comercial com Bruges pelo Mar Mediterrânico, para replica ao aumento de volumes do transporte por via terrestre. Lisboa encontrava-se ao longo deste itinerário e os Italianos fazam lá uma paragem para levarem vinho, azeite, cortiça e sal (para conservar). Isto apoiava o comércio português em alto grau.

Rapidamente os primeiros portugueses passaram a aparecer no mercado de Bruges e, já em 1280, mas arquivos foi avocado um protest dos comerciantes portugueses contra os amuses nas ponderações ofociais (o”stadswaag”). Em 1308 falave-se de uma “Rua dos Portugueses”, mas não foram reencontrados vestígios concretos.

Contudo, Bruges tornava-se durante os séculos XIV e XV no centro mercantil mais importante do Norte da Europe (antes do assoreamento do Zwin), e Portugal, com os seus grandes exploradores, tinha-se tornada na nação quase mais importante do mundo. Dos dominios ultramarinos, trazia para o mercado europeu os produtos mais exoticos. Em combinação com o casamento do Filipe o Bom com Isabel do Portugal (1430), isto resultou inevitavelmente num comércio intenso que deixo vestígios aqui e em Portugal.

Hier vond het huwelijksfeest plaats van Filips de Goede en Isabel van Portugal en het paar zou hier ook zijn Brugse residentie kiezen. Dagenlang spoot de wijn uit de standbeelden rond het Prinsenhof en het feest was van een toen ongekende grandeur. Bij die gelegenheid werd ook de Orde van het Gulden vlies gesticht en Filips benoemde de eerste vierentwintig ridders. Isabel beperkte zich niet tot een achtergrondrol, maar was ook politiek actief. Bij afwezigheid van Filips nam zij het regentschap waar, bijgestaan door o.a. kanselier Rolin. Zij was erg geliefd bij de Bruggelingen en speelde een actieve rolbij de kolonisatie van de Azoren, waar heel wat Vlamingen actief waren. Na de dood van Philips (1468), bemiddelde zij bij koning Edward IV het huwelijk van haar zoon Karel de Stoute met Margareta van York (Isabel had trouwens Engels bloed van moederszijde, Filippa van Lancaster). In 1471 overleed ze en kreeg in Brugge, op last van Karel de Stoute, een luisterrijke begrafenis.

Dit is zowat het bestbewaarde tastbare element van de Portugese aanwezigheid in het middeleeuwse Brugge. Het werd in 1468 gebouwd door de privé-secretaris van Isabel, Jão Vasquez. Bemerk de prachtig gotische puntgevel in natuursteen en het devies van Vasquez dat op de gevel staat te lezen “A bon compte avenir”. Hier werden ook vergaderingen van de ‘Portugese natie’ gehouden.

Bron: brochure wandeltocht “Portugal em Bruges” uitgegeven door Vlaanderen-Lusitãnia vzw, auteur: Geert Brabant

Aankondiging
'Portugees Weekend'

Met een tentoonstelling, wandeling, bar en tearoom organiseert de vzw Vlaanderen-Lusitãnia een Portugees weekend op zaterdag 15 en zondag 16 september.
Iedereen welkom en gratis toegang!

 

Minha terra é linda - Mijn land is mooi

Margarida Guerreiro komt uit Montemor-o-Novo, een oud plaatsje uit de Alentejo, een streek met een belangrijke vocale traditie. Haar eerste contacten met fado ontstaan door het luisteren naar de oude fado platen van haar ouders met grote fadosterren als Amália Rodrigues, Manuel de Almeida en Maria Teresa de Noronha. Deze maken grote indruk op haar en ontsteken bij Margarida een grote passie voor deze zang vanuit het hart. Zo ontstaat bij haar de liefde voor wat voor velen hét symbool van Portugese cultuur is: de fado.

Aangemoedigd door haar streekgenoot Manuel Justino Ferreira, ook auteur van de meeste teksten die zij zingt, zingt Margarida haar eerste concert in het Convento de São Domingos, in Montemor-o-Novo. Het is de start van een alom gerespecteerde internationale muzikale carrière.

In 2003 komt ‘Sal e mel’ uit, Margarida’s eerste CD. Deze wordt bijzonder goed ontvangen. Margarida Guerreiro is regelmatig te horen (en te zien) op radio en TV, culturele evenementen en op haar vele concerten overal in Portugal. In 2004, is zij één van de zangeressen op het album ‘Divas do Fado Novo’, naast hier inmiddels bekende namen als Mísia, Cristina Branco en Ana Moura.

Even een rustig moment inbouwen, met deze video over trammen door de oude wijken van Lissabon, met prachtige uit het leven gegrepen beelden… een fado waardig…

Hier volgt dan een tweede uitspraakles:

Bron

Ó Gente da Minha Terra
Mensen van mijn land

Letra:

É meu e vosso este fado / Deze fado is van mij en jullie
Destino que nos amarra / Een noodlot dat ons verbindt
Por mais que seja negado / Hoe zeer dit ook ontkend wordt
Às cordas de uma guitarra / Door de snaren van een gitaar

Sempre que se ouve o gemido / Telkens als zich de klaagzangen
De uma guitarra a cantar / Van een gitaar laten horen
Fica-se logo perdido / Ben ik onmiddellijk verloren
Com vontade de chorar / En wil ik huilen

Ó gente da minha terra / Mensen van mijn land
Agora é que eu percebi / Nu pas heb ik gevoeld
Esta tristeza que trago / Deze droefheid die jullie breng
Foi de vós que a recebi / Heb ik van jullie gekregen

E pareceria ternura / Door een schijn van tederheid
Se eu me deixasse embalar / Liet ik mij inpakken
Era maior a amargura / Daardoor groeide een bitterheid
Menos triste o meu cantar / En minder droef werd mijn gezang

Ó gente da minha terra / Mensen van mijn land
Agora é que eu percebi / Nu pas heb ik gevoeld
Esta tristeza que trago / Deze droefheid die jullie breng
Foi de vós que a recebi / Heb ik van jullie gekregen
Door mezelf vertaald.

Van Powerpointjos mocht ik volgende PPS gebruiken... waarvoor hartelijk dank...!

En… wil je meer weten over Mariza… klik

Porto

Graag wil ik jullie deze PPS,
met prachtige sfeerbeelden van Porto aanbieden,
bereidwillig afgestaan
door Powerpointjos
https://blog.seniorennet.be/jospps_belgium/

Waarvoor hartelijk dank…!

Een volledig bericht over ons bezoek aan het Museu Nacional do Azulejo ben ik aan het voorbereiden.
Hier al een voorproefje met een knipoogje naar Opatje Joaquim… !

 

Link naar vorig bericht met de link naar het museum:
klik op de foto hierboven!