Então é Natal...

De kerststal

Een kerststal is een voorstelling van de geboorte van Jezus met figuren van hout of gips, die vooral in katholieke gezinnen rond Kerstmis in huis te vinden is, vaak onder de kerstboom. In sommige plaatsen is het gebruikelijk om een levende kerststal met echte spelers neer te zetten.

De invoering van de kerststal wordt toegeschreven aan Franciscus van Assisi, die omstreeks het jaar 1200 in Italië leefde.

Naast Jezus, Maria en Jozef zijn vaak ook andere figuren aanwezig die in het kerstverhaal voorkomen, zoals herders - eventueel aangevuld met enkele schapen - en de drie koningen Caspar, Balthazar en Melchior.

Verder behoren de os en de ezel vaak tot de groep, hoewel bij levende kerststallen de os niet erg vaak voorkomt.

Dit alles en nog meer kan je lezen in Wikipedia, maar dan wel in het Portugees…
CLIQUE AQUI!

Een kerstboom is een naaldboom die traditioneel rond kerstmis in huis wordt gehaald om versierd te worden met kaarsjes, ballen, slingers, engelenhaar, uiteenlopende decoratieve figuren (engelen, rendieren, pakjes... ) en eventueel een piek. De traditie van de kerstboom is allengs uitgebreid tot verlichte en versierde bomen op pleinen en in parken, straten en tuinen.

De kerstboom gaat terug op een voor-christelijk, ook wel 'heidens' vruchtbaarheidssymbool. De groenblijvende boom vertegenwoordigt daarin de vernieuwing van het leven.

Om de Portugese versie te leren kennen, stuur ik jullie door naar Wikipedia: KLIK HIER!

Kertsmis en de winterzonnewende

De Germanen vierden rond Midwinter (21 december) reeds midwinter- of joelfeesten (winterzonnewende) waarbij het boze werd verjaagd en het licht werd begroet. In de Scandinavische talen heet Kerstmis tot op vandaag ‘yule’.

In de vierde eeuw zorgde keizer Constatijn de Grote ervoor dat Kerstmis op 25 december zou vallen. Op deze datum werd rond de Middellandse Zee tot dan toe de zonnegod vereerd onder vele verschillende namen zoals Ra in Egypte en Helios in Griekenland. In het late Romeinse Rijk was dit vooral de zonnegod Sol Invictus (=de onoverwinnelijke zon). Omdat Jezus het Licht van de Wereld genoemd werd (zie Joh. 1), 'besloot' Constantijn dat hij rond deze feestdagen geboren moest zijn. Bovendien waren de dagen rond 25 december reeds vrije dagen der saturnaliën. De geboorte van Jezus nam in de kerkelijke kalender daarvoor geen bijzondere plaats in, hoewel ze wel gevierd werd, en tot op de dag van vandaag geldt Pasen in het christendom eigenlijk als veel wezenlijker dan Kerstmis. Jezus werd volgens het evangelie aan het einde van het Joodse (of Romeinse) jaar geboren, maar door de kalenderwijzigingen en de verschillen in tijdrekening, is de overzetting waarschijnlijk niet zeer accuraat, te meer, daar ook melding gemaakt wordt van kudden schapen in lagere (en dus warmere) velden rond Bethlehem. Het weiden van schapen in Palestina is rond 25 december thans echter zeldzaam, hoewel toentertijd niet geheel onmogelijk - de schapen die voor de offerdienst in de Joodse Tempel gefokt werden, graasden het hele jaar door, ook in de omgeving van Bethlehem (Baith Lahaim- huis van het brood). De datum is ook niet met zekerheid als niet-authentiek te bestempelen, want uit de oude christelijke liturgieën - die van vóór de 4e eeuw - stamt reeds de viering van Epifanie (Feest van de Openbaring/Driekoningen) in dezelfde wintertijd.

De aansprekende thematiek en de reeds bestaande tradities hebben Kerstmis echter tot het voornaamste feest in het jaar gemaakt. De huidige tradities rond het kerstfeest zijn van land tot land verschillend, zoals ze ook lang niet allemaal even oud zijn. Duidelijk is dat de Amerikaanse kerstgewoonten, in het kader van de voortschrijdende door de VS gedomineerde globalisering, overal elders doordringen.

Het woord ‘Kerstmis’ betekent eigenlijk ‘Christus-mis’, omdat dit feest gewijd is aan de geboorte van Jezus die christus wordt genoemd. Het woord ‘kerst’ is uit het woord ‘christus’ ontstaan; zo betekent ‘kerstenen’ bijvoorbeeld ‘christelijk maken’. De Mis is de christelijke viering van het offer van de eucharisti, waarin aan het einde van de dienst gezegd of gezongen wordt ‘Ite Missa est’ (vert.: Gaat het offer is voltrokken).

Portugese versie in Wikipedia: KLIK HIER!

Het personage van de kerstman werd geïnspireerd door Sint Nicolaas, Aartsbisschop van Mira uit de vierde eeuw. Nicolaas had de gewoonte om mensen die in financiële moeilijkheden zaten, anoniem te helpen. Hij liet dan een zak met gouden munten achter bij de schoorsteen van de huizen. Hij werd heilig verklaard omwille van de vele mirakels die aan hem werden toegeschreven.
De transformatie naar kerstsymbool gebeurde in Duitsland en verspreidde zich van daaruit over de gehele wereld.

O personagem Pai Natal foi inspirado em São Nicolau, Arcebispo de Mira, no século IV. Nicolau costumava ajudar, anonimamente, quem estivesse em dificuldades financeiras. Colocava o saco com moedas de ouro a ser ofertado na chaminé das casas. Foi declarado santo depois que muitos milagres lhe foram atribuídos.
Sua transformação em símbolo natalino aconteceu na Alemanha e daí correu o mundo inteiro.

Bron: Wikipedia.
Daar wordt nog meer verteld, o.a. over de kleuren van de kleren van de kerstman, te wijten aan een reclamecampagne tijdens de kerstperiode van Coca-Cola in de jaren dertig van vorige eeuw…

Vrolijk Kerstfeest !

Vrede op aarde
aan allen…

Even genieten van een fado… met - omwille van de kerstsfeer - de toepasselijke titel “Maria”. Het is een traditionele fado uit Coimbra gezongen door António Manuel en een gedicht "Regresso a Coimbra" (Terugkeer naar Combra) van Francisco de Vasconcelos, voorgedragen door Fernando Afonso. De begeleiding gebeurd door de groep Canto d'Alma.

Costa de Caparica is het plaatsje waar wij het tweede deel van ons laatste verlof (november 2007) doorbrachten en dat ligt een tiental km ten zuidwesten van de Taagmonding, aan de Atlantische oceaan. Dus, de ideale uitvalbasis om van daaruit Lissabon te bezoeken. Er is een gemakkelijke verbinding via de overzetboot in Cacilhas en naar Belém in Trafaria…

 
Klik op de kaart voor groter formaat !

De Costa de Caparica is een deelgemeente van de gemeente Almada met een oppervlakte van 10,88 km² en 11 707 bewoners (2001). De bevolkingsdichtheid bedraagt 1 076 bewoners/km².
Costa de Caparica werd tot stad bevorderd op 9 december 2004.

Bron: Wikipedia

Extensa praia com cerca de 13 kms de areias brancas e finas, a Costa de Caparica é, desde há decades, o principal local de encontra entre os homens e o mar de toda a região. Verão após Verão as brancas ondas do Atlântico e o largueza do seu areal têm exercido uma sedução irrestível sobre os amantes de praia, transformando esta antiga paragem de pescadores em estância de veraneio cosmopolia.

Met zijn stranden van fijn wit zand, uitgestrekt over ongeveer 13 kms , is Costa de Caparica reeds gedurende tientallen jaren het belangrijkste raakpunt van mensen en zee uit gans de regio. Zomer na zomer hebben de witte golven van de Atlantische Oceaan en de uitgestrektheid van zijn gebied een onweerstaanbare aantrekking uitgeoefend op de minnaars van het strand, die deze oude vissersplek veranderden in een kosmopolitische badplaats.

Bron: toeristische brochure van de Região de Turismo de Setúbal-Costa Azul met vertaling door mezelf.

“Les amants de Teruel” is het droevig verhaal over de Spaanse geliefden Diego de Marcilla en Isabelle de Segua, evenbeelden van Tristan en Isolde of Romeo en Julia.
De muziek is geschreven in 1962 door Mikis Theodorakis, als soundtrack voor de film “Les Amants de Teruel” en werd origineel gezongen door Edith Piaf.
Tijdens een concertvoorstelling in 2005 zongen Giorgos Ntalaras en Dulce Pontes een Grieks-Franse versie van dit lied in duet, met als titel “Omorphi Poli” (Mooie stad), dat ook de oorspronkelijke titel was van dit lied.
Een Portugese versie “Os Amantes” is opgenomen in 2006 op haar album “O coração tem três portas”(Het hart heeft drie deuren).

En aangezien wij op dit blog graag ‘internationaal’ gaan, kunnen jullie hieronder luisteren naar de Frans-Griekse versie, mét tekst…
Veel luistergenot…

Avondwandeling…

Mariza “Live” in London...
Aan het einde van het concert, geeft Mariza de microfoon weg en vertolkt tussen het publiek "Povo que lavas no rio", een lied dat origineel door Amália Rodrigues werd opgenomen.

Ana Laíns werd geboren in Tomar in 1979 en is steeds gepassioneerd geweest door verschillende muziekgenres, gaande van jazz tot bossa nova. Zij begon reeds op jonge leeftijd te zingen en nam vanaf 1996 deel aan diverse muziekwedstrijden. Zij won verschillende prijzen, waaronder in 1999 de “Grande Noite do Fado”, wat voor haar een ware revelatie betekende, want toen ontdekte zij dat Fado voor haar de beste manier was om haar gevoelens met het publiek te delen.

Voor haar optredens in televisieshows ontving zij veel lovende kritieken en ondertussen kreeg zij ook een uitnodiging om op te treden in “Amália”.

Op 22-jarige leeftijd, was ze reeds verschenen op diverse podia, verspreid over de ganse wereld, o.a. Frankrijk, de verenigde Staten, Luxemburg, België en Duitsland.

Ana Laíns is iemand die, met haar talentvolle stem, haar eigen weg uitstippelt en aldus haar eerste album realiseerde in 2006. “Sentidos” is een album waarop Fado op een eigentijdse manier benaderd wordt. Enkele introspectieve thema’s worden uitgewerkt met eenvoudige melodieën en verwijzen naar een denkbeeldige kindertijd. Anderzijds komen ook klassieke thema’s van Fado aan bod, met invloeden vanuit de traditionele Portugese muziek.

In vorig bericht kan je één van haar nummers uit deze album beluisteren... ik wens je veel luister- en kijkplezier!

"Pouco Tempo" is het eerste lied
van het debuutalbum "Sentidos" van Ana Laíns
en... er wordt tango op gedanst…!

Even een eerste korte kennismaking met Grândola, het stadje waar wij de eerste helft van ons laatste verlof verbleven…

Noem het winterblues…
Noem het zoals je wilt,
Maar dit blog blijft nog ‘n tijdje op ‘n laag pitje branden
Er zullen dus minder frequent berichtjes verschijnen…
Toch nog even dit:
Je kan altijd rondneuzen in mijn vorige berichten
Zie hiervoor de buttons aan de linkerkant
Bedankt voor jullie begrip…

I
Poesia de inverno: poesia do tempo sem deuses
Winterpoëzie: poëzie van de tijd zonder goden
Escolha
Kieskeurige
Cuidadosa entre restos
Keuze uit de resten

Poesia das palavras envergonhadas
Pöezie van de beschroomde woorden
Poesia dos problemas de consciência das palavras
Poëzie van de gewetensnood van woorden

Poesia das palavras arrependidas
Poëzie van de berouwvolle woorden
Quem ousaria dizer:
Wie zou durven zeggen:

Seda nácar rosa
Zijde paarlemoer roos

Árvore abstracta e desfolhada
Abstracte en ontbladerde boom
No inverno de nossa descrença
In de winter van ons ongeloof

II

Pinças assépticas
Aseptische pincetten
Colocam a palavra-coisa
Zetten het woord-ding
Na linha do papel
Op de regel op papier
Na prateleira das bibliotecas
Op de plank in de bibliotheek

III

Quem ousaria dizer:
Wie zou durven zeggen:

Seda nácar rosa
Zijde paarlemoer roos

Porque ninguém teceu com suas mãos a seda - em longos
Want niemand heeft eigenhandig de zijde geweven - in lange
dias em compridos fusos e com finos e sedosos dedos
dagen op lange klossen en met fijne zijdezachte handen

E ninguém colheu na margem da manhã a rosa - leve e pesada
En niemand heeft aan de oever van de ochtend de roos geplukt - licht en
faca de doçura
zwaar mes van zachtheid

Pois o rio já não é sagrado e por isso nem sequer é rio
Want de rivier is niet meer heilig en is daarom niet eens rivier

E o universo não brota das mãos de um deus do gesto e do
En het al komt niet voort uit de handen van een god het gebaar en de
sopro de um deus da alegria e da veemência de um deus
ademtocht van een god de vreugde en de heftigheid van een god

E o homem pensando à margem do destino procura arranjar
En de mens die denkt ter zijde van het lot probeert verblijfsverlof te krijgen
licença de residência na caserna provisória dos sobreviventes.
in de voorlopige kazerne van de overlevenden

IV

Meu coração busca as palavras do estio
Mijn hart zoekt de woorden van de zomerwarmte
Busca o estio prometido nas palavras
Zoekt de beloofde zomerwarmte van de woorden

-Sophia de Mello Breyner Andresen-

Bron: Hoor de kleine kreet… Hedendaagse Portugese poëzie, vertaling: August Willemsen,
Uitgeverij POINT vzw, 1991, ISBN 90-71152-28-6

 

Wij zijn vertrokken naar Grândola...
Terug op 16 november...…
Weer present op deze blog rond 18 november…
Adeus e até à proxima vez!

Reportage rond en met Carlos Paredes:
Prachtige beelden van Lissabon
alsook optredens van Paredes…
je hoeft niet echt Portugees te verstaan om te genieten van deze video’s…
'n afscheidscadeautje!
Tot... ergens eind november…
(zie ook vorige berichten over Paredes)