Um fado: Há Festa na Mouraria - Carlos Jose Teixeira

Enkele kiekjes…

Kroonprins D. Henrique (1394 - 1460).

Zoon van koningin Filipa de Lencastre en van koning João I. Onder zijn leiding werden aan de wereld nieuwe werelden gegeven. Als student exacte wetenschappen stichtte hij een opleidingsschool voor navigatietechnieken in Sagres. Zijn groeiende belangstelling voor navigatie leidde hem naar de ontdekking van Madeira in 1418, de Azoren in 1427 en de Kaapverdische eilanden in 1444. Het varen rond de Bojadorkaap was de start van de verkenning van de Westelijke kust van Afrika. Prins Henrique werd opgenomen in de geschiedenis als hét symbool van de ontdekkingen.

De ontdekkingen van Portugal, chronologisch gerangschikt…

De folder, met de namen van de personages die zich op het monument bevinden...

 

Bij deze: de buitenkant van het Monument der Ontdekkingen...

Boven de ingang van dit Monument der Ontdekkingen hangt het zwaard van het koninklijk Huis van Avis (dat werd in 1385 gevestigd na de overwinning van koning Jão I op de Castilianen en heerste tijdens de Gouden Eeuw van Portugal).
Van op afstand lijkt het net een kruis, volgens mij symbolisch voor het feit dat zwaard en kruis nogal vaak dezelfde belangen dienden…

Als je d'r meer over wilt weten klik dan HIER!

Ook dit is Lissabon!

Dit park is een overblijfsel van Expo’98... Een grotere tegenstelling kan je in Lissabon niet vinden… moderne (bijna futuristische architectuur) ingeplant aan de oostelijke waterkant van Lissabon, in een oud industriegebied dat sedert 1990 braak lag…

Klik HIER voor meer informatie!

Na twee weken Lissabon is het zóóóó moeilijk om terug te keren naar het dagelijkse leven. Lichamelijk ben ik wel terug in België maar mijn hart is in Portugal gebleven. De heimwee slaat nu reeds toe… vooral naar Lissabon… Wat een prachtige stad… vol leven… vol muziek… vol saudade… Meer en meer ben ik mij ervan bewust dat ik naar ginder voorgoed wil terugkeren…

Tekst op de steen:

Mouraria Berco
              do Fado

Inaugurado pelo Expo.
Senhor Presidente da Camara
Municipal de Lisboa,
Professor Doutor António
Carmona Rodrigues

13/06/2006

 

Wij zijn vertrokken naar Lisboa…
Terug op 29 juni…
Weer present op deze blog begin juli…
Adeus e até à proxima vez!

Alma minha gentil, que te partiste

Alma minha gentil, que te partiste
Tão cedo desta vida, descontente,
Repousa lá no Céu eternamente
E viva eu cá na terra sempre triste.

Se lá no assento etéreo, onde subiste,
Memória desta vida se consente,
Não te esqueças daquele amor ardente
Que já nos olhos meus tão puro viste.

E se vires que pode merecer-te
Algua cousa a dor que me ficou
Da mágoa, sem remédio, de perder-te,

Roga a Deus, que teus anos encurtou,
Que tão cedo de cá me leve a ver-te,
Quão cedo de meus olhos te levou.

-Luís Vaz de Camões-

Mijn zielsgeliefde, die zijt heengegaan

Mijn zielsgeliefde, die zijt heengegaan
vroegtijdig uit dit onverzoenlijk leven,
hemelsche, zoete rust zij U gegeven,
laat mij op aarde treurig voortbestaan.

Als in de ijlten waar gij zijt, misschien
men heugnis gunt aan wat op aard bezeten,
wil dan de vurige liefde niet vergeten,
die ge in mijn oog zoo zuiver hebt gezien.

En meent ge dat U eenig nut kan geven
de groote smart, die in mijn wezen schreit,
't onheelbaar leed uit Uw verlies gebleven,

Bid dan aan God, Meester van onze tijd,
dat Hij mij even spoedig 't weerzien geve,
als uit mijn oog Hij U heeft weggeleid.

(Vertaling Marcus de Jong, uit Beknopte geschiedenis der Portugese Letterkunde, L.J. Veen, 1958)

Klik HIER voor meer info over Camões.

Een laatste reeks foto's uit de oude doos
vooraleer wij vertrekken
naar Lissabon...

Tot blogs!

Tudo isto é fado

Perguntaste-me outro dia
Se eu sabia o que era o fado
Eu disse que não sabia
Tu ficaste admirado

Sem saber o que dizia
Eu menti naquela hora
E disse que não sabia
Mas vou-te dizer agora

Refrão
 
Almas vencidas
Noites perdidas
Sombras bizarras
Na mouraria
Canta um rufia
Choram guitarras
Amor ciúme
Cinzas e lume
Dor e pecado
Tudo isto existe
Tudo isto é triste
Tudo isto é fado

Se queres ser meu senhor
E teres-me sempre a teu lado
Não me fales só de amor
Fala-me também do fado

É o fado que é meu castigo
Só basceu p'ra me perder
O fado é tudo o que eu digo
Mais o que eu não sei dizer

Dit alles is fado

Op een dag vroeg je mij
Of ik wist wat fado was.
Ik zei je dat ik het niet wist.
Je keek verbaasd

Zonder te weten wat ik zei
Heb ik je toen belogen.
Ik zei dat ik het niet wist
Maar ik zal het je nu vertellen.

Refrein

Verdoemde zielen,
Verloren nachten,
Bizarre schaduwen.
In Mouraria
Zingt een pooier
En janken de gitaren
Liefde, jaloezie,
As en vuur,
Verdriet en zonde.
Dit alles bestaat.
Dit alles is droef.
Dit alles is fado.

Als je mijn vriend wilt zijn
En mij altijd bij je wil hebben,
Praat dan niet enkel over liefde,
Praat dan ook over fado.

Fado is mijn gesel.
Alleen geboren tot mijn ondergang.
Fado is alles wat ik erover vertel,
Meer nog: wat onuitsprekelijk is.

Sucena schrijft in 1992 dat de gezongen fado poëtisch-melodieuze kenmerken van puur Europese oorsprong bevat, en dan nog wel typisch Portugese. Die fado werd samen met de Portugese cultuur o.a. door zeelieden naar Brazilië overgebracht.(...)

Fado is hoogstwaarschijnlijk ontstaan uit een synthese van Europese en Portugese elementen, met invloeden van een koloniaal verleden.

(...)De enige duidelijke link tussen Brazilië en Portugese fado vinden we op de Kaapverdische eilanden, lange tijd een centrum van slavenhandel. Tot in de jaren vijftig werden mensen er nog verplicht om te gaan werken op cacao- en suikerrietplantages, o.a. in Angola. Daarna emigreerde ongeveer de helft van de bevolking. Al die factoren waren een inspiratiebron voor de morna, de weemoedige muziek van de eilanden die, zoals de bekendste morna-zangeres Cesaria Evora (klik hier) zingt, vol sôdade is. Vaak wordt gezongen over het vertrek uit Kaapverdië en het heimwee om ernaar terug te keren. Zonder fado te zijn is de sfeer ervan in morna toch sterk aanwezig.

Bron: Fado - De tranen van de Taag, Dirk Lambrechts, Uitgeverij EPO vzw - Berchem, ISBN 90 6445 167 2

En... met een knipoogje naar opa-tje Joachim, hieronder kan je het lied ‘PAPA JOACHIM PARIS’ beluisteren…

Het wordt ondertussen tijd om het over Alfredo Marceneiro te hebben!
Wiki vertelt je meer over deze 'Koning van de Fado' via deze link: klik HIER! Zoals je wellicht weet, kan je op de pagina zelf de taal aanpassen (vb. naar het Nederlands)...
En... je kan op zijn officiële website komen door op zijn foto te klikken!

A casa da Mariquinhas

Letra: Silva Tavares
Música: Alfredo Duarte (Marceneiro)

É numa rua bizarra
A casa da Mariquinhas
Tem na sala uma guitarra
E janelas com tabuinhas

Vive com muitas amigas
Aquela de quem vos falo
E não há maior regalo
Que a vida de raparigas
É doida pelas cantigas
Como no campo a cigarra
Se canta o fado à guitarra
De comovida até chora
A casa alegre onde mora
É numa rua bizarra

Para se tornar notada
Usa coisas esquesitas
Muitas rendas, muitas fitas
Lenços de cor variada.
Pretendida, desejada
Altiva como as rainhas
Ri das muitas, coitadinhas
Que a censuram rudemente
Por verem cheia de gente
A casa da Mariquinhas

É de aparência singela
Mas muito mal mobilada
E no fundo não vale nada
O tudo da casa dela
No vão de cada janela
Sobre coluna, uma jarra
Colchas de chita com barra
Quadros de gosto magano
Em vez de ter um piano
Tem na sala uma guitarra
P'ra guardar o parco espólio
Um cofre forte comprou
E como o gaz acabou
Ilumina-se a petróleo.
Limpa as mobílias com óleo
De amêndoa doce e mesquinhas
Passam defronte as vizinhas
P'ra ver o que lá se passa
Mas ela tem por pirraça
Janelas com tabuinhas

Overal in Portugal, en dus ook in Lissabon, komt men deze keramiektegeltjes tegen.
 
Klik HIER indien je wat wilt bijleren over de ontstaansgeschiedenis van deze tegeltjes, die soms ten onrechte enkel als blauwe tegeltjes gezien worden. De oorsprong van het woord komt echter uit het Arabisch: الزلليج (al zulaycha) wat 'gepolijste steen' betekent...

Barco negro

De manhã temendo que me achasses feia
Acordei tremendo deitada na areia
Mas logo os teus olhos disseram que não
E o Sol penetrou no meu coração
Mas logo os teus olhos disseram que não
E o Sol penetrou no meu coração

Vi despois numa rocha uma cruz
E o teu barco negro Bailava na luz
Vi teu braço acenando entre as velas já soltas
Dizem as velhas da praia que não voltas
São loucas, são loucas

Refrão

Eu sei meu amor que nem chegaste a partir
Pois tudo em meu redor me diz que estás sempre comigo
Eu sei meu amor que nem chegaste a partir
Pois tudo em meu redor me diz que estás sempre comigo

Num vento que lança a areia nos vidros
Nas águas que canto, num fogo mortiço
No calor do leito, nos bancos vazios
Dentro do meu peito estás sempre comigo
No calor do leito, nos bancos vazios
Dentro do meu peito estás sempre comigo

De zwarte boot

Rillend werd ik wakker liggend in het zand.
Het was de angst, die morgen, dat jij me lelijk vond.
In een flits zag ik je ogen. Ze zeiden neen
En brachten zon weer in mijn hart

Toen zag ik op een rots een kruis
En wiegend in het licht je zwarte boot.
Tussen de reeds gehesen zeilen zag ik het wuiven van je hand.
Oude wijven op het strand zeggen dat je niet terugkomt.
Ze zijn gek, totaal gek.

Refrein

Mijn liefste, ik weet dat je niet echt vertrok
Want alles rondom mij vertelt me dat je altijd bij me bent.
Mijn liefste, ik weet dat je niet echt vertrok
Want alles rondom mij vertelt me dat je altijd bij me bent.

In de wind die het zand blaast op de ramen,
In de wateren die ik bezing, in het smeulend vuur,
In de warmte van het bed, op lege banken,
Diep in mijn hart ben je overal bij mij.