Trots

Toen mijn broer geboren werd had ons ma nog een zusje van 3 jaar oud, haar jongere broers waren toen 12 en 9 jaar.

Mijn broer had aan zijn jong tanteke  een speelkameraadje,  voor ons was ze  eerder een poppenmoedertje .

Toen midden jaren '50 de Rock and Roll ontstond waren ons ma haar  broers in hun puberteit en  het leek daar net zoals in de serie “happy days” of de film “Grease”.
Het waren de beginjaren van de Rock and Roll  en het was er vaak  Rock around the clock.  
Mijn nonkels met hun  haar blinkend van de brillantine luisterden naar  muziek van Fats Domino, Chuck Berry, Buddy Holly, Little Richard en Elvis .
Tante hield meer van Cliff Richard en Paul Anka . In 1960 was  de Twist van Chubby Checker  "de" zomerhit en die danste ze als geen ander.
Terwijl de ene nonkel met zijn eerste auto pronkte reed de andere op een echte Italiaanse Vespa.  
De hoeveelheid schoenen met naaldhakken van tante waren spectaculair en fascinerend .
De scoubidou was er in daarmee vervaardigde ze allerlei prulletjes  . 
De beukennootjes die we met haar in het park zochten gebruikte ze om armbandjes en halssnoeren te maken.
Waarmee we dan net als met haar schoenen trots paradeerde.

De brillantine werd vervangen door haargel, de Vespa en de scoubidou  zijn net als de kleren uit die tijd een steeds  weerkerend modeverschijnsel .

Die tijd is gevlogen, enkel de muziek is gebleven al gebeurt het beluisteren nu  zonder het krassende geluid eigen aan de bakelieten en later de vinyl platen!
 Met de paplepel ingegeven werd mijn broer in zijn puberjaren een echte Elvisfan en net als hem ontwikkelde ik een voorliefde voor soulmuziek. 

Een tweetal kilometer van het bos verwijderd begon  de bewoonde wereld  met boerderijen die in een ver verleden  ver uit elkaar neergepoot waren. 
Uit verveling, eigen aan onze leeftijd, vatte ik samen met mijn nicht de wandeling aan naar de eerste boerderij .
Wij zouden eens verse eitjes van de boer gaan kopen.
Op het erf van de boerderij aangekomen troffen we drie boertjes zittend op een bank in de zon aan. We werden heel hartelijk begroet maar de conversatie verliep uiterst moeilijk.

Boerke één had een enorm spraakgebrek en we verstonden niets van wat die man ons stotterend wou vertellen.

Boerke twee was stom en doof en sprak in onverstaanbare klanken.

En boerke drie zag ondanks de enorme dikke bril geen haartje voor zijn ogen maar hij vertaalde wel alles wat zijn  broers ons wilde zeggen.

Deze mannen, van de leeftijd van onze grootouders, waren ongehuwde broers en woonden met hun twee eveneens ongehuwde zussen in de ouderlijke boerderij! De zussen waren minder hartelijk want zij waakten als kloeken over hun broertjes .

Een beetje lacherig maar onder de indruk gingen we in ons bos verslag uitbrengen.
 Daar werden we  wat ongelovig aanhoord .

 Maar de zondag daarop kregen we een wederbezoek van onze drie vrienden en konden we dit apart gezelschap aan de familie voorstellen.

Klaag nooit over het weer.
Als dat niet af en toe omsloeg,
zouden negen van de tien mensen nooit een praatje kunnen beginnen.

Rond de periode van onze vakantie aan zee en misschien wel als een reactie daarop kocht moe, met het oog op haar kleinkinderen,
 een stuk recreatiegrond op de boerenbuiten.

Op die lap grond werd door grootvader, nonkel en pa een houten huisje in elkaar getimmerd . En vanaf dan werd “ons bos” een vaste waarde in de familie.
Wanneer het weer het toeliet trokken we er naar toe. 
 De tafel en stoelen werden buitengezet er werd koffie geschonken en de koekjes uitgepakt. Geregeld kwamen er andere familieleden aangewaaid zoals ma haar jongere broer met zijn gezin. Deze tante en nonkel waren net als onze moeders verwoede kaarters en zodra hun clubje van 4  bijeen was begonnen ze steevast aan hun kaartspel.

De vaders hielden een siësta of deden werkjes aan het huisje. In het bos groeiden in dichte struikjes blauwe bosbesjes (Myrtillen) waar moe confituur van maakte. Voor wij gingen spelen moesten(liefst toch) we voor moe bezekes plukken . We leverden al vlug ons min of meer gevulde potje bij moe af om haar alleen met haar bezekes te laten en ons aan ons vrije spel over te geven.

We speelden verstoppertje of met zijn allen petanque. Voor de voetballiefhebber was er een  goal in elkaar geknutseld . 
Een oud volkspel dat va ons leerde was een vast onderdeel van ons bosbezoek.

Dat spel was:“Poppeke schiet” Het paapje of  poppeke was een cilindervormig houten blokje.  Mooi op een stapeltje moest elke speler hierop een geldstukje leggen en met loden schijfjes werd er naar dat paapje gegooid . Het was de bedoeling dat dit  omgegooid werd en de eigenaar van de loden schijfjes die bij of op de centjes lagen wonnen die muntjes.

We bleven zelf toen we zelf al kinderen hadden naar “ons bos” toegaan. Maar stilaan verwaterde deze bezoeken. Tot dat ze na het overlijden van moe helemaal wegvielen.

Ons bos ligt er nu stil en verwaarloost bij en zelfs de bezekes groeien er niet meer!

Het warme weer doet mij weer terugdenken aan de uitstapjes die we vroeger maakten.
De grootouders waren meestal ook van de partij en dus zat ons kleine Fiatje  afgeladen vol.
 Hoe dat lukte gaat nu mijn petje te boven.

Zoals de meest dingen deden we die uitstappen ook samen met de familie uit de straat.
In onze kleine colonne reed Nonkel steevast voorop .

In die overvolle auto werd ik meestal autoziek. Het duurde dan ook niet lang voor pa de auto aan de kant diende te zetten .
En het zat in de familie want we waren nog niet goed of wel terug vertrokken of de auto van nonkel moest stoppen omdat kozijn Alex aan diezelfde ergerlijke kwaal leed.
Omdat  onze va nogal vatbaar was voor verkoudheden mocht er in de auto absoluut nergens een tochtje zijn  zodat mijn vaste plekje in de auto  achter  Pa  was .
Aan de kant van onze chauffeur “mocht “het raam een heel klein beetje open zodat ik dan als een hondje aan dat kleine raam-spleetje naar een beetje frisse lucht zat te happen.

Gelukkig rijd ik nu zelf met mijn ramen wijd open en mij zie je niet meer langst de kant van de weg voorover gebogen staan.

Onze kleinzoon heeft Zorro gespot.
Zorro waar die stoere vijfjarigen uit zijn klasje zo mee dweepten en die hij enkel kende van hun verhalen.

 Bij een uitstapje in Antwerpen reden ze door de Jodenwijk  toen Sam vanuit het autoraampje een orthodoxe jood opmerkte riep hij uit ”daar Zorro”.
Toen ze enkele dagen later  weer door diezelfde buurt reden vroeg  hij aan zijn mama  of Zorro ook kindjes had . 
Want kijk daar reed  Zorro op een fiets met achterop een kinderstoeltje.
Z

        Klein Jantje verbleef een paar dagen bij zijn grootmoeder.
 Hij was al een tijdje buiten aan het spelen met de andere kinderen wanneer hij terug binnen kwam en vroeg:
 "Oma, hoe noemen ze dat wanneer twee mensen in
dezelfde kamer slapen en de ene ligt boven de andere?

 De oma was natuurlijk lichtjes geschokt,
 maar denkende aan de moderne opvoeding besloot ze hem de waarheid te vertellen.
"Dat noemt men "sexuele gemeenschap", lieveling" .
Klein Jantje zei "OK" en verdween terug naar buiten om verder te spelen.

    Enkele minuten later kwam hij woedend terug binnen en zei:
"Oma, dat heet NIET sexuele gemeenschap!
Dat heet STAPELBED! 
En de moeder van Kevin wil dringend met u spreken !!!!!!!!!!!!!!!!"

Wat waren we toch met ons gat in de boter gevallen!
Als het weer het enigzins toeliet waren we buiten te vinden.
Auto's reden er toen nog niet zoveel en we waren omringd door weiden en polders.
 De bunkers in de wei die als stilzwijgende getuigen uit de oorlog standhielden waren een gedroomd speelterrein.  Die bereikten we meestal ongeschonden maar owee als de boer ons betrapte in "zijn" wei , het hindernissenparcours tussen de dampende koeienvlaaien werd dan wel heel erg spannend. 
Van Abraham en zijn mosterd wisten we toen nog niets maar wel waar de boter vandaan kwam….De blaadjes van een boterbloempje legde we op onze tong en.....
voila!

Bange blankeman
(Willem Vermandere)