Kille Sinterklaas

Al in het eerste of tweede leerjaar leerden we breien. 
Omdat we op een school zaten waar een donker blauwe uniform werd gedragen was onze eerste opdracht dan ook een donker blauwe sjaal breien.  
We kregen het handwerk mee naar huis en moesten dan een bepaald aantal centimeter breien.
Het was een eentonig saai werkje en hoe ik ook aan het breiwerkje trok de centimetertjes schoten niet op.
Tot ik de pech (lees chance) had om een steekje te laten vallen.
Dat zelf herstellen lukte natuurlijk niet, dus met  het werkje naar ons ma.
 Met grote ogen keek ik dan hoe  mijn  centimertjes slonken en mijn noeste arbeid teniet werd gedaan.
Tot plots de breinaalden leken te veranderen in toverstokjes en ons ma in een toverfee want in een mum van tijd werd de blauwe wol al wat meer sjaal. 
 

Later kreeg ik wat meer zin in breien en haakwerken en vind het nu zelfs rustgevend.
Ik heb al heel wat wol zien veranderen maar aan een sjaal begin ik niet want dat  blijf ik  saai vinden.
Ondertussen zijn mijn werkjes voor sinterklaas af en ben ik tevreden dat ik geen steken liet vallen.

Mijn hart is overgelopen!

Toen ik ze omarmt door de nacht

diep slapend zag

Beentjes ingetrokken

haartjes in de war!

Door tederheid overmand is

mijn hart  overgelopen

van liefde deze nacht!

Toen ik de voormalige tv presentatrice Terry Van Ginderen zag winkelen bedacht ik  hoe hemelsbreed de  kleuterprogramma’s van toen verschilden met  het huidige overaanbod zoals daar zijn Bumba, Teletubbies,  Bob de Bouwer,  Sprookjesboom, etc.

50 Jaar geleden was er voor de allerkleinste enkel: 
 “Klein Klein Kleutertje “ .

Dit programma in zwart en wit werd gepresenteerd door Tante Terry  die geassisteerd werd door het pluche sprekende eekhoorntje :Kraakje.

Deze voormalige kleuterjuf vertelde, omringt door kleutertjes,lieflijke verhaaltjes al dan niet met een opvoedkundige ondertoon.
 Er werden liedjes gezongen die door tante Terry’s gitaarspel begeleid werden.

 Het programma  eindigde met het gekende liedje waarop een getekend jongensfiguurtje, dat  het “Kleine kleutertje”voorstelde, vermanend met zijn vingertje zwaaide .

Dat er ook een enorm verschil  in het pedagogisch onderricht was bewijzen de liedjes .

 Zo leerden we van kleine en grote soldaatjes, van  de jager die haasjes doodschoot  en van  kijvende moeders en vaders met losse handen.

        Trots ,
waar eerst
schaamte woonde!

De Efteling is nog steeds mijn geliefkoosde pretpark. Niet om het pretparkgehalte, dat vroeger niet zo groots was, maar om het sprookjesbos.
Na het bezoek dat we er gisteren brachten werd ik geconfronteerd  met het angstaanjagende en boosaardig karakter van al die sprookjes.
Was het misschien oorspronkelijk de bedoeling de kinderen met dat soort verhaaltjes onder de knoet te houden ?

Onze(klein) kindjes schrokken geregeld van de  verhaaltjes en de uitbeeldingen daarvan.
Het krioelt in dat sprookjesbos  van boze stiefmoeders, stoute heksen en lelijke trollen .

We vertelden steeds maar weer dat deze niet echt bestonden dat het maar sprookjes waren.
Ik vertel hen toch liever een ander soort verhaal! 
De heks in het peperkoekenhuisje zou nog kunnen moest die kannibaal geen kindjes lusten, maar wat te denken van ouders die hun kindjes ,Hansje en Grietje, in het bos gaan dumpen omdat ze te arm zijn om hen te voeden!? 

Hier eindigt dan toch het sprookje en overdenk ik dat er helaas plaatsen en situaties zijn waar zulke wanpraktijken ,al dan niet gedwongen, gebeuren!

Gelukkig waren er  de muzikale paddestoeltjes en het kabouterdorpje waar alles lieflijk was.
Het sprookjesbos verlaten ging  niet echt zonder morren want Sam wilde terug om te gaan kijken of de prins sneeuwwitje al had “wakker” gekust.

Want dat is waar we allemaal van houden:
”ze leefden nog lang en gelukkig!"

        De school is net terug begonnen en de snottebellen en      verkoudheden beginnen weer.
Maar Sam heeft andere katjes te geselen.

Hij zit nu de laatste kleuterklas en het valt mij op dat vijfjarigen zoveel nieuwe dingen dienen aan te leren.
Ons Sammeke die zijn leventje begon met een achterstand ten aanzien van zijn leeftijdsgenootjes heeft met succes een reuze inhaalmanoeuvre gemaakt en slaat ons allemaal met verbazing.
De kleine steunwieltjes zijn van het fietsje gehaald en Sam oefent  op zijn tempo het fietsen op twee wielen.

 Terwijl hij een half jaartje geleden nog heel voorzichtig in het zwembad plonsde springt hij nu vlotjes de kant af en duikt als een eendje onder water.
 Het echte zwemmen is niet ver meer af. 

 De trap op en af gaan is lang een grote moeilijkheid geweest maar nu klimt hij in de speeltuin moeiteloos via touwen ophoog en omlaag .

De minder fysieke vaardigheden zoals de klok lezen, cijfers en letters herkennen boeien hem uitermate zodat de waarom’s nooit ver af zijn.

 Zijn geliefkoosde hobby is dan ook praten......., vragen......, praten…

 Dit jaartje waarin de kindjes klaargestoomd worden voor de “grote” school wordt voor onze Sam alvast een boeiend jaar!

Ondanks de schuchtere poging van een nazomertje staat de herfst toch voor de deur.
Je kunt het ruiken en je kan het voelen.
Even nog en de afgevallen bladeren knisperen weer onder onze voetstappen.
 Hoewel ik van elk seizoen hou gaat mijn voorkeur, volgens mijn man, toch meer uit naar de herfst.
Wel een dankbaar seizoen voor huiselijke gezelligheid.

Dat gevoel koesterde ik als kind ook al!
Terwijl de tamme kastanjes die we kruiselings hadden ingekerfd op de kolenstoof lagen te poffen, schaarden we ons samen met ons ma aan de tafel voor een spelletje monopoly.
Van de gepofte kastanjes hield ik niet zo maar dan waren er tot grote ergernis van ons vader, de okkernoten die we tussen de deur klemde om ze zo open te breken!
Onze pa kregen we niet gemotiveerd om het gezelschapspel mee te spelen maar ma was daar altijd voor te vinden.
Het was trouwens één van de zeldzame spelletjes die wij, zussen en broer, ondanks ons leeftijdsverschil samen speelden. 
Misschien klinkt het raar maar de herfstkilte bracht toch ook een dosis warmte!

De zomer van 1963 was, in ons toen nog jonge leventje, een ware nachtmerrie.

Ik, mijn zus, oudste nicht en twee kozijns “mochten” op vakantie naar zee.

De Posterijen hadden vakantiekoloniën voor de kinderen van hun personeel.  Wij waren wat je noemt zulke bevoorrechte kinderen. Dat vakantieverblijf in Westende heette "Ons rustoord" . Met nieuwsgierige verwachting en een bang hartje werden we daar door onze ouders achtergelaten onder al dan niet deskundige begeleiding.  
Al van de eerste moment werd het ons duidelijk dat we op niet al te veel gezelligheid moesten rekenen, de monitrice's moesten we aanspreken met het schoolachtige “juffrouw”.

De jongens werden van de meisjes gescheiden door een metershoge draad. Als we een praatje met onze kozijns wilden maken gebeurde dat met die draad tussen ons.
 De vereiste minimum leeftijd was 5 jaar en 
  zus voldeed daar net aan.
Het slapen gebeurde in leeftijdsgroepen, ik werd van mijn zusje gescheiden en gezien haar jonge leeftijd gaf dit natuurlijk de nodige traantjes, we waren zo gewend de kamer te delen.
We sliepen op grote zalen en na het verplichte toiletbezoek gingen alle lichten onverbiddelijk uit zodat het pikdonker was met enkel in de verte een klein lichtje van de gang.

Het zaaltje waar ons Ria sliep was wel wat verwijderd van mijn slaapzaal en op een avond net voor de lichten in onze zaal uitgingen kwam zusje luid wenend naar me toegelopen. Zij had in haar bedje geplast en had, als reactie op haar ongelukje, slaag gekregen van “de juffrouw”. IK met mijn negen jaar en ontluikende verantwoordelijkheidszin nam  haar bij het handje en stevende intens boos af op de monitrice, haar héél streng vermanend dat ze mijn zusje niet mocht slaan.
 De briefjes of kaartjes die we naar huis schreven werden gecensureerd en er werd ons gezegd dat we enkel mochten schrijven hoe leuk het wel was.
In de helft van de maand was het bezoekdag en kregen we onze ouders en grootouders op bezoek.
Ik zou het hun dan wel allemaal eens vertellen en dan zouden ze ons wel mee naar huis nemen! Toen die dag aangebroken was en we ons beklag deden kregen we enkel nieuwe strandspullen cadeau en de vermaning niet zo flauw te zijn het zou “nog maar” twee weken duren. (ze hadden voor een hele maand betaald,dus..) Toen de bezoekdag ten einde liep en ze zonder ons naar huis vertrokken hebben we dan ook tranen met tuiten gehuild.
Gelukkig kwam er aan deze kwelling een eind .
Uiteindelijk vergaven we  onze ouders hun misstap (op voorwaarde dat we daar nooit meer heen moesten) maar vergeten deden we deze rotvakantie nooit!