Archief

De school had voor mij een speciale aantrekkingskracht.
Of misschien wou ik enkel in de voetsporen van mijn grote broer treden.
Terwijl ma uit werken was bleef ik onder de hoede van ons moe. 
Ik zeurde haar de oren van het hoofd om toch maar naar “Tokke”,( Joske) te mogen .
Ik was helemaal nog niet schoolrijp maar om van mijn gezaag verlost te zijn suste moe mij door te beloven dat ik, wanneer ik een mooi kleedje aanhad, naar schooltje zou mogen.
 Na mijn middagdutje vond ik mijn kleedje echt wel héél mooi want Bibi was ribbedebie .Voor moe er erg in had was ik de deur uit richting schooltje waar ook Tokke was. Op straat werd ik echter onderschept en de uitstap ging niet door.

In dit verhaal herken ik mijn kleindochtertje dat,
amper 2,5jaar,
  een plantrekkertje is, haar eigen boontjes dopt en haar willetje doordrijft . Moe zal zich niet verveelt hebben met mij!

Maar ja, belofte maakt schuld en beloofd is beloofd.

Niet alleen woonden we allen in dat kleine straatje op minder dan een boogscheut van elkaar, eigenlijk hadden de twee gezinnen een  L.A.T. relatie . We leefden samen maar toch apart.
Daguitstappen, fietstochten en zomerse reizen werden bijna altijd gezamenlijk gemaakt. Kerst, nieuwjaar en verjaardagen vierden we samen.
En vermits er bij nonkel Francois na Alex nog  3  kinderen bij kwamen, was er altijd wel iemand jarig. Was het niet bij hen dan was het bij ons maar telkens stond de tafel afgeladen vol met …taart
Onze leeftijden  lagen allemaal dicht bij elkaar en dat maakte het extra plezant.   
Zonder enige remming en ongedwongen, zoals wij kinderen waren, liepen we elkaars deur, bij wijze van spreken, plat.  
Dat straatje was ons huis er was altijd wel iemand van de familie in de buurt. 
Bij sommigen kan dat op zekere leeftijd  ook als lastig en  hinderlijk ervaren worden, maar toen we nog klein waren gaf het mij  een geborgen gevoel.

Na een verbintenis van vele jaren hebben we na lang praten de draden doorgeknipt en er een eind aangemaakt.
We hadden elkaar niet echt meer nodig en ook niet veel meer te vertellen.
Ik zal je niet meer horen en ik neem je niet meer vast.
Je was me een grote steun in goede en slechte tijden maar elke liedje kent zijn eind .
Nu is het ook officieel bevestigd, geen weg terug.
In deze tijd is nieuwe contacten maken niet zo moeilijk .
 Het kan zelfs zonder vaste verbintenis.  
Het zal wel lukken met een ander en wie weet misschien beter…
In elk geval een jonger model. 
 Je wordt bedankt voor je trouwe dienst en je luisterend oor.

Dag vaste telefoonlijn………….

Bij de opkomst van de televisie in de jaren ’50 werd zo een toestel door moe aangeschaft en sinds die dag gingen wij ’s avonds met heel ons gezin boven bij moe en va tv kijken. Deze gewoonte bleef bestaan tot wij één voor één het nest verlieten . Ieder had zo zijn eigen plekje en terwijl moe de karamellebollen boven haalde keken we gezamenlijk naar de zwart-witte :
“Schipper naast Mathilde “, Bonanza en niet te vergeten: Het Manneke. Deze korte humoristische stukjes waren toonaangevend in het toenmalige modebeeld. De jeugd liet zich graag zien met zelfgebreide sjaals van bijna twee meter lang .

Nog later deden we bij de tv een”gok”spelletje tijdens de Tour de France met inzetten van 25 centiemen tot een halve frank. Mijn broer deelde zijn passie voor de coureurs met va en ook pa was een liefhebber. Aan dit “grote jongensspel” mocht ik, als klein meisje( in de ogen van mijn broer dan toch) uitzonderlijk deelnemen, dat betekende immers dat “de pot”met 25 centiemen vermeerderd werd. Ik kende dan wel niets van wielrennen maar ……ik mocht meespelen!

Het huis dat in de late jaren ’20 werd aangekocht bleef meer dan 70 jaar in de familie tot bij het overlijden van mijn pa. En moesten de muren oren hebben, tot daar aan toe, maar moesten ze dan ook nog kunnen spreken! Het huis telde buiten het gelijkvloers nog 2 verdiepingen. Er werd altijd wel een verdieping aan familieleden verhuurd.

Toen mijn ouders trouwden gingen zij inwonen, weliswaar op een eigen verdieping. Jean trok na zijn huwelijk weg uit Merksem. Maar ook Francois  kwam met zijn bruid en Agneske op datzelfde adres wonen. Ik was maar een jaartje oud en zover reiken mijn herinneringen  jammer genoeg niet  . Het moet echt een bont kakelnestje zijn geweest, de Pfaff’s avant la lettre !

Rond de geboorte van Alex verhuisde Francois met zijn gezin enkele huizen verder in het kleine straatje .

Ons gezin bleef op het gelijkvloers wonen, moe en va op de tussenverdieping en op “het hoogste” waren onze slaapkamers. Er zullen natuurlijk wel eens botsingen zijn geweest maar over het algemeen ging dit samen-apart-wonen zeer sociaal en harmonieus. En dit “samen”wonen verklaart meteen ook de sterke binding die ik altijd gehad heb met ons moe.

Maar zoals gezegd: vermits die stenen niet kunnen praten en vertellen zal ik het wel doen. Uiteraard met de nodige censuur! 

De pap moet mijn ma goed bekomen zijn want Constance werd een mooie jonge vrouw met meerdere aanbidders. Het was Louis die haar hart wist te winnen .Ze was amper 17 toen een zogenaamd “van moeten” huwelijk volgde, zes maanden later kondigde mijn broer Jos zich aan.. Deze toch wel verassend vlugge geboorte sloeg iedereen met verstomming. Ma klaarde dit “klusje” volledig in haar eentje, pa was naar zijn werk en moe die beneden de was deed hoorde plots een baby krijsen. Een buurjongen werd er inderhaast met de fiets op uit gestuurd om de vroedvrouw te halen . Deze kon niet meer doen dan de navelstreng doorknippen en de kleine verzorgen. Vijf jaar later werd ik in het toenmalige St Bartholomeus ziekenhuis van Merksem geboren, waar nog eens vier jaar later ook mijn zus Ria op de wereld kwam.

Uit de beer in het wildpark van Han sprak zoveel treurnis dat onze kleinzoon, van op een wel zéér veilige plaats, prompt besloot om "berenboer" te worden.
 Hij zou die droevige beer in een lichte vrachtwagen meenemen naar............het schoppingcenter.
Tja,’t is een modern ventje die kleinzoon van mij.