');
var widthMinusTwoBorder=textwidth-2*textborder
var heightMinusTwoBorder=textheight-2*textborder
var widthMinusFourBorder=textwidth-4*textborder
var heightMinusFourBorder=textheight-4*textborder
}
|
Ik ben er eventjes niet !
Spelfouten tussendoortje
Geen zorgen om je spelfouten
Vlgones een oznrdeeok op een Eglnese uvinretsiet mkaat het neit uit in
wlkee vloogdre de ltteers in een wrood saatn, het einge wat blegnaijrk is is
dat de eretse en de ltaatse ltteer op de jiutse patals saatn. De rset van
de ltteers mgoen wllikueirg gpletaast wdoren en je knut vrelvogens gwoeon
lzeen wat er saatt. Dit kmot odmat we neit ekle ltteer op zcih lzeen maar het
wrood als gheeel.
Geen znrgeon meer om je slpeutfoen
Levertraan en pap (16)
De prille pubertijd van mijn ma werd in volle oorlogsjaren beleefd ze was amper 10 jaar oud toen de oorlog uitbrak. Als oudere zus van twee kleine broertjes, één was drie jaar en de andere was in september van 1940 geboren, kreeg ze al veel te vlug verantwoordelijkheid aangeleerd.
Het babybroertje werd tijdelijk bij boeren in Kortrijk opgevangen. Wegens het gevaar van de V-bommen werden sommige kinderen door de overheid van hun ouders gescheiden en bij een pleegezin buiten de gevarenzone ondergebracht. Een spannende, voor ons onwerkelijke tijd, waarin voor de kinderen de angst in de schuilkelders en de honger een cruciale rol speelden.
Na de oorlog was aansterken een eerste vereiste . En met de nodige protesten werd de dagelijks lepel levertraan kokhalzend doorgeslikt. Er moet daar een enorme hoeveelheid van bestaan hebben want ikzelf, geboren “lang” na de oorlog kreeg eind jaren ’50 nog zo’n bitter versterkertje te slikken. Weet nog steeds niet of het beoogde succes bereikt is.
Ook allerlei bereidingen met melk waren een dagelijkse aanvulling ter compensatie van de doorstane honger. Men was hierin zeer vindingrijk zo was er onder andere: pudding,pudding met rozijnen,chocolade pudding,smul-(griesmeel),rijst-,havermout-,macaroni-,botermelk- tot zelfs koekjespap. Deze gewoonte werd ook lang in stand gehouden want ook ik heb al deze pappen mogen/moeten nuttigen.
Men beoogde toen meer een gevulde maag in plaats van de slanke lijn die men nu voor ogen heeft.
Er werd druk aandacht besteed aan de gezondheid en de voorkoming van tuberculose en pokken waarvan de ronde littekens op de arm of dij van Antwerpse plus veertigers nog steeds stille getuigen zijn.
Het gezin weer herenigd (15)
Pas in april 1945 kwam er een eind aan deze “vliegende bommen”. Druppelsgewijs keerde de Belgische arbeiders uit Duitsland weer.
Zij moesten zich melden te Herentals waar hun papieren werden gecontroleerd.
Via Radio-Antwerpen werden de afwachtende familieleden van hun komst op de hoogte gesteld.
Toen de radio in de eerste week van mei de namen van de nieuw gearriveerden overliep werd ook Louis Jenné vermeld. Van zijn broer Francois was echter geen sprake en dit bracht zijn ouders in alle staten.
Gelukkig was dit enkel te wijten aan een onnauwkeurige berichtgeving en kwamen de twee broers later op de dag “mager en gezond” weer thuis.
Op 8 mei 1945 werd de bevolking gewekt door loeiende sirenes en langdurig blazen van de boten in de Antwerpse haven. Vuurfakkels en vreugdevuren werden ontstoken.
Die dag, V-Day, werd de wapenstilstand in Europa officieel afgekondigd.
Wereldoorlog II, waarbij 42 miljoen mensen stierven, was ten einde!
Antwerpen bevrijd! (14)
De bombardementen volgden elkaar op en de angst bij de mensen nam toe met de dag. Tussen de luchtaanvallen door trachtte moe in Wilrijk bij haar hoogbejaarde vader te geraken. Het leidt geen twijfel dat dit dikwijls de nodige problemen met zich meebracht.
In de zomer sijpelden voorzichtige berichten over geallieerde successen binnen.
In september ’44 begonnen de Duitsers het land te verlaten, ze gingen hierbij brutaal en gewelddadig tekeer. Ze lieten voor hun aftocht al hun munitiedepots in de lucht vliegen.
Tussen de geweldige ontploffingen door kwam van Radio-London het verlossende nieuws….
Op 4 september, na vier en een half jaar Duitse bezetting, werd Antwerpen bevrijd!
De bevrijding van Merksem echter zou nog een maand op zich laten wachten.
De agressor gaf zich niet zonder slag of stoot gewonnen.
In november viel een V –I op de elektrische centrale “l’ Escaut” te Merksem. Met de bedoeling een nieuw offensief op te starten zouden nog honderden zulke moordende tuigen volgen.
Een bombardement met catastrofale gevolgen was een V 2 op cinema Rex in het Antwerpse centrum. Op die zaterdag 16 december ‘44, waren er voor de namiddagvoorstelling 1200 aanwezigen. 3oo militairen en 271 burgers lieten hier het leven.
Het was tijdens deze verschrikkelijke V-periode dat moe haar vader overleed ,de ontberingen, eigen aan de oorlog waren de 82 jarige man teveel geworden.
Den Djneper (13)In de buurt van de woning van de familie werd gestart met het graven van een antitankgracht. Naar aanleiding van de nederlagen die de Duitsers opliepen aan die Russische stroom werd deze gracht, door de mensen van de omgeving, spottend “den Djneper”genoemd.
De Duitsers dreigden met straf en boete voor al wie deze spotnaam durfden uitspreken. Ze zouden die naam echter niet kwijtraken. Zelfs de volgende generatie zou “den Dnjeper” in de Merksemse tuinwijk kennen.
de bevrijding (12)Een pijnlijk triest gegeven is dat in Antwerpen het grootste aantal slachtoffers sneuvelden bij een bombardement dat niet van de Duitsers maar wel van “onze bevrijders” afkomstig was!
Op 5 april 1943 werd zonder enige verwittiging of alarm een geallieerde bomaanval uitgevoerd die bedoeld was voor de vliegtuigfabrieken “Erla”.
Die dag, telde Mortsel en Oude-God 936 doden waaronder 230 schoolkinderen, 89 mensen waren vermist en 1342 zwaargekwetst, waarvan verschillende later overleden.
Mortsel leek wel een hel. Overal lagen doden en gekwetsten.
De brandende huizen maakten een oorverdovend, knetterend lawaai.
Het toeval wou dat Moe zich tijdens dit inferno, op ziekenbezoek bij een schoonzuster, in de directe nabijheid bevond.
Het mag bijna een wonder heten dat zij heelhuids terug in Merksem geraakte. Daar werd zij door een doodongeruste echtgenoot opgevangen.
De berichten over de rampspoed hadden zich, samen met de rookpluimen razendsnel verspreid.
Nà dit gebeuren werd er wel alarm geblazen telkens een geallieerd vliegtuig werd gesignaleerd.
Maar de schrik bij de bevolking zat er voorgoed in .
Een inzinkingNa een ongeruste slapeloze nacht en met schrik in het hart gaf ik hem over in de deskundige handen van de specialist.
Hij liet me verstaan dat de diagnose toch niet zo ernstig was,maar dat we hem toch voor enkele dagen moesten achterlaten. Zijn toestand was zeker niet terminaal, al zou een scan meer uitsluitsel kunnen geven. Enigzins gerustgesteld vertrokken we zonder hem naar huis hij was in zorgzame handen. Vandaag waren de resultaten bekend en mochten we hem volledig hersteld terug mee naar huis nemen. Het was enkel een kleine inzinking geweest en tot mijn grote vreugde was één enkel klikje voldoende om hem weer als vanouds te doen werken : mijn computertje.
Ria haar paaskuiken(tje)
Zouden ze die grote honger van in de oorlog dan nooit vergeten zijn?Wereldoorlog II (11)
Alsof het niet genoeg was kreeg de generatie waartoe mijn grootouders behoorde nog een oorlog te verduren. Hun kinderen ,onze ouders, hun jeugdjaren werden ruw verstoord.
Na een moeizame wederopbouw na de eerste wereldoorlog en jaren met groeiende en "betere" werkgelegenheden verzeilde ons land in het begin van de jaren dertig in een zware economische crisis. Deze veroorzaakte een hoge werkloosheid in Antwerpen met grote armoe tot gevolg. In 1936 brak na het voorbeeld van de Antwerpse dokwerkers een nationale werkstaking uit. Men eiste loonsverhoging en een veertigurenwerkweek.
In Duitsland groeide de macht van het nazisme en reeds in 1938 leefden bij velen de vrees voor oorlog. Die angst werd spoedig bewaarheid en in 1940 was wereldoorlog II een tragisch feit.
In de vroege ochtend van 10 mei werd de bevolking uit de slaap gerukt door luid vliegtuiggeronk en artilleriegeschut.
Vele gezinnen sloegen op de vlucht en anderen zochten beschutting in kelders.De scholen werden gesloten en er werden schuilplaatsen ingericht. Op 18 mei was Antwerpen bezet , en met de hakenkruisvlag boven op de Antwerpse kathedraal, keerde een zeer bedenkelijke "rust" weer.
Wel werd het rantsoeneringssysteem definitief, de meeste voedingswaren konden slechts gekocht worden door middel van zegels waarvan iedereen er regelmatig een zeker aantal kreeg. Een voorbeeldje: In juni had men recht op een kwart brood .
In de meeste gezinnen was het alles behalve een "vetpot" en men moest in rijen aanschuiven om zijn dagelijks rantsoentje te bemachtigen.
Boter eieren vlees, tabak ,zeep en zelfs kolen schenen zeldzaam te worden.
Daar kwam nog bij dat de winter van 1941-1942 lang en uitzonderlijk streng was. December 1941: Een halve kilogram aardappelen per persoon, 150 kg kolen per maand. Men noteerde temperaturen van -17 °
Velen begonnen zienderogen te vermageren, hadden griep of zelfs tbcMeer en meer Antwerpenaren besloten vrijwillig in Duitsland te gaan werken.
Begin 1943 werden alle mannen tussen 18 en 25 jaar opgeëst om in Duitsland te gaan werken.
De ondervoeding nabij en bedreigd met de inhouding van hun rantsoenkaarten vertrokken Louis en Francois in de loop van dat jaar naar het land van de bezetter. Daar werkten ze in een fabriek in Hamburg.
In die periode waren in Duitsland niet minder dan 7 miljoen buitenlandse dwangarbeiders tewerkgesteld.