');
var widthMinusTwoBorder=textwidth-2*textborder
var heightMinusTwoBorder=textheight-2*textborder
var widthMinusFourBorder=textwidth-4*textborder
var heightMinusFourBorder=textheight-4*textborder
}
|
Mama
Beschaamd!Gisteren nogmaals naar de verfilming van het boek van Anne Frank gekeken.
Beschaamd, boos en verdrietig !
Dat zulke daden nog steeds aktueel zijn konden we de afgelopen week zien op de tv -beelden over het proces tegen de Amerikaanse gevangenisbewaarders in de Abu-Ghraib gevangenis in Irak.
Nog meer beschaamd , boos en verdrietig!
Het is de zestigste verjaardag van de bevrijding ! En ik heb net ontdekt dat Filip de Winter dit weekend een webblog heeft aangemaakt.
Ongelooflijk beschaamd, boos en verdrietig !
Misdaad bestrijding. (deze week in de krant)
Een zevenennegentig jarige man werd op heterdaad betrapt bij het stelen van…een worst en enkele plakken kaas.
Hij meegenomen door de politie voor verhoor en daarna terug vrijgelaten gezien zijn blanco strafblad.
Na het lezen van zulk artikeltje dat deze week in de krant verscheen voel ik me plots een stuk veiliger in onze Antwerpse binnenstad .
Het loopt toch grondig mis als een hoogbejaarde man op die manier aan zijn eten moet geraken. Of wordt dat in de toekomst ook een luxeartikel ?
Op de (kermis) motor
Hopelijk zijn ze nog lang tevreden met deze miniatuurversie !
Merksem en de pastoor (10)
Wij zijn der van de klas
En wij drinken bier met iemerkes
Terwijl die arme schachten
aan ’t patatten jassen zijn…
Vergeten wij den troep
en die droevige daaàgen…
We roepen allen tegelijk…
smeerlappen ge zé ons kwijt"
En dan was het feest voor de soldaat die afzwaaide van de troep. Zijn legerdienst zat erop!
Moe en va hebben dit ook op hun manier gevierd want negen maand later was de ooievaar er weer.
Hun tweede zoontje Francois werd in juni 1923 geboren.
Va ging werken als rijwielverlakker, tegenwoordig is dat een pistoolschilder, bij de firma"Gold Lion"te Antwerpen. Hij zou daar blijven tot aan zijn (vervroegd pensioen. In 1929, verhuisde het gezin naar de rand van de Merksemse polders,waar in de directe nabijheid van 4 boerderijen waaronder de boerderij Van Reeth en de boerderij van de familie Van Looy(de boereschuur, bestaat nog steeds) volop werd verkaveld.
Eén van de eerste huizen in wat ooit een kroostrijke straat zou worden werd door hen aangekocht.
Die vruchtbare boerepoldergrond wierp zijn vruchten af, in december 1930 werd hun derde zoon Jean geboren. Zijn oudere broers liepen ondertussen school in de nabij gelegen st Jozef jongensschool .
De kerk floreerde toen nog en was gul met naastenliefde zodat op een zekere dag moe het bezoek kreeg van de parochieherder, op zoek naar verloren en zwarte schaapjes, met de vraag waarom zij ’s zondags niet in de kerk aanwezig is.
Het antwoord dat zij met haar drie gasten daar geen tijd voor had voldeed voor de brave man waarschijnlijk niet want hij zei te hopen dat de Russen een bom op haar huis zouden gooien.
Bij den troep ( 9 )
Theresia(ons moe) was 5 maanden zwanger van haar eerste kindje toen Jef (onze va) gekazerneerd werd in de Falconkazerne te Antwerpen.De schoendoos achter de stoof (8)Van het kindje dat geboren werd na een zwangerschap van 7 maanden werd de levensverwachting niet hoog ingeschat.
De goeivrouw raadde de ouders aan toch maar te wachten om Louiske te gaan aangeven.
Het schriele manneke werd in een schoendoos achter de stoof gezet en in deze amateuristische couveuse evolueerde de baby zo gunstig dat va hem ’s anderendaags bij de burgerlijke stand kon gaan aangeven . Met als gevolg dat zijn officiële geboortedag een dag later dan de feitelijke werd genoteerd. Dus was mijn vader (diezelfde Louis) steeds een dagje jonger. Of was hij 2 maand ouder omdat hij op zeven maand geboren werd? Het is maar zoals je het bekijkt. In ieder geval de schoendoos werd al spoedig te klein want met de goede moederlijke zorgen groeide ook deze kleine als de spreekwoordelijke kool.
Honger maakt vindingrijk.(7)Ook onze schippersfamilie heeft deze verschrikkelijke eerste wereldoorlog moeten doormaken. Zij diende letterlijk en figuurlijk het hoofd boven water te houden.
Door de honger bedreigd moest men zich wel erg vindingrijk tonen.
Om zich in die hachelijke tijd uit de slag te trekken, stopten ze de saswachters zakjes kolen uit hun eigen vracht toe. In ruil daarvoor kregen ze de zo begeerde voedingswaren.
Op de plaats van bestemming gekomen moest het schip, voor het lossen, zijn vereiste gewicht hebben. Om de controle, die hiermee gepaard ging, te misleiden gingen alle kinderen op een bepaald deel van het schip staan, zodat het vereiste gewicht alsnog behaald werd.
Schipperskind .(6)Va (Jef) zijn jeugd zag er enigszins anders uit. Zijn vader was schipper, net zoals zijn vader ,grootvader ,overgrootvader...Het beroep werd al meer dan 300 jaar doorgegeven van vader op zoon. Reeds op jonge leeftijd moesten de kinderen mee aan het touw , om vanop het jaagpad het schip door de vaart te trekken.
Va is in het hartje van Antwerpen geboren in een steegje in de Kloosterstraat . In die straat waar nu verschillende klasse antiekzaken gevestigd zijn waren toen verschillende van die woonsteegjes, nauwe gangetjes, waar meerdere huizen op een binnenplaats uitkwamen. Met het verloop der jaren verdwenen die schilderachtige steegjes die vergelijkbaar zijn met de bewaard gebleven"Vlaaikensgang".
Op de vlucht naar Engeland ( 5)
Treseke bracht haar jeugd voor een groot deel door in de Pallieterstad Lier. Aan de onbezorgde kinderjaren kwam al vlug een einde toen in de zomer van 1914 de eerste wereldoorlog, “de groote oorlog”, uitbrak.
Een kwart van de Belgische bevolking sloeg op de vlucht voor de niets ontziende agressor.
Op de één of andere manier is ook hun gezin erin geslaagd om de gruwel te ontvluchten.
Ze kwamen terecht in Huddersfield in het Zuid -Westen van Groot- Brittanië.
Vader en de oudste kinderen werkten er in een spinnerij, de jongste kinderen, waaronder Therèse, kregen les in de speciaal opgerichte Belgische school.
Elk kleinkind en zelfs achterkleinkind kregen te pas en te onpas een staaltje van haar kennis van de Engelse taal. Met de nodige mimiek kregen we de uitleg over hoe we onze tong moesten oprollen om het Engelse woordje “The” volgens haar correct uit te spreken.
Dat was steeds lachen geblazen! Ook declameerde ze een Engels versje over enen Thomas(?),waarvan de rest me ontgaan is. Misschien dat een van mijn familieleden dit zich nog herinnert?
Huddersfield werd natuurlijk geromantiseerd en dat prikkeltje mijn nieuwsgierigheid zodanig dat we, mijn man en ik, tijdens een reis naar Schotland daar even halt hielden.
Het leek in niets op de voorstelling die ik me had gemaakt bij de verhalen van moe. Huddersfield, ongeveer 450 km ten Noorden van Dover is een grote moderne industrie- en universiteitstad, tussen Manchester en Leeds.
In het heuvellandschap waren de verlaten kolenterrils de getuigen van het mijnwerkers verleden.
Jammer genoeg waren de archieven in Huddersfield voor het weekend gesloten en duurde een aanvraag enkele dagen anders had ik meer informatie kunnen sprokkelen over hun leefomstandigheden ginds.