CD&V'ers = farizeeërs
Van de webstek van het Vlaams Belang:
"CD&V stemt netjes mee met de Franstalige partijen voor het stopzetten van de bespreking, N-VA pruttelt heel zachtjes tegen met een onthouding.”
Dat is de slotsom die De Standaard maakt na een wederom beschamende vertoning in de Kamercommissie Binnenlandse Zaken.
De Tijd kopt: ‘CD&V helpt bespreking BHV te remmen’. Alle stoere verklaringen over de wetsvoorstellen tot splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde ten spijt, maakte commissievoorzitter Pieter De Crem (CD&V) woensdagnamiddag al om 17 uur een einde aan de zitting van de bevoegde kamercommissie.
Het was in dezelfde Kamercommissie dat de CD&V-vertegenwoordigers tijdens de vorige legislatuur voor “vijf minuten politieke moed” en voor de “onverwijlde” splitsing van de kieskring hadden gepleit. Als vanouds gedroegen de christen-democratische parlementsleden zich gisteren als mosselen: CD&V ging als enige Vlaamse partij akkoord met de vroegtijdige beëindiging van de commissiewerkzaamheden. Als drogreden werden ‘de verschillende vernissages’ aangevoerd die de Franstalige politici in aanloop naar het feest van de Franstalige Gemeenschap zouden moeten bijwonen. Plots vond CD&V die vraag “redelijk”.
Het Vlaams Belang heeft er steeds voor gewaarschuwd dat, als het er écht op aan zou komen, de staatsbehoudende partij die CD&V is, de Belgische belangen zou verkiezen boven de rechtvaardige Vlaamse eisen. Onze voorspelling blijkt nu te kloppen: vrijwel alle communautaire beloften van CD&V/N-VA verdwijnen in de vuilnisbak. Naast de gebroken belofte over de ‘onverwijlde’ splitsing van BHV is er evenmin nog sprake van de realisatie van de ‘vijf resoluties van het Vlaams Parlement’, die nochtans als het minimum minimorum voor een staatshervorming werden beschouwd. Kortom: wie gelooft Leterme en De Wever nog?
***
Tsja, tsjeven blijven tsjeven. Er wordt blijkbaar in alle geheim een zeer smerig spel gespeeld waarbij de CD&V net niet de NV-A zal laten vallen waarbij de Pezewever plat op zijn buik zal gaan.
Ik moet hierbij onverwijld denken aan dit artikel van Gerolf Annemans.




Vroeger, heel lang geleden, toen ik als ukje aan moeders rok mee naar de winkel ging, die toen nog vanzelfsprekend in onze 'buurt' lag, en ons ma na een half pond kaas 'tussenin' ook 'nog wat charcuterie' bestelde, kreeg ik van Liza, want zo heette de winkelmadam, soms wel eens een piepklein 'vleesje'. Er lag immers genoeg.
Omdat wij 'goede klanten' waren, want ons ma betaalde elke bestelling onmiddellijk contant vanuit haar grote portemonnee. Wij 'poeften' niet. En waarschijnlijk ook wel een beetje omdat ik met grote blinkende ogen door het glas van de charcuterietoog zo hevig aan het likkebaarden was geweest dat Liza van haar kant wel meende dat zij dat ukje 'iets' mocht geven. Want zij was eigenlijk best wel een lieve winkelmadam. Toen ik mijn handje uitstak om de lekkernij in ontvangst te nemen, moest ik ook mijn goede opvoeding laten zien en altijd "Dankuwel, Liza!" zeggen, als ons ma mij aanspoorde met: "Wat zeggen we dan?"
Maar toen ik groter werd was het bijlange zo plezant niet meer om met ons ma mee naar de winkel te gaan. Hoe ik nog mijn best deed om links of rechts vanachter moeders brede lichaam Liza te verleiden met mijn meest wanhopige vertederende blikken, ik heb nooit nog een 'vleesje' gekregen: ik was gewoon 'te groot' geworden, en "Dankuwel, Liza!" had ze al vaak genoeg gehoord.
Daar moest ik vandaag aan denken, toen ik hoorde dat Didier Reynders, hoofdman van de HervormersBeweging, een 'geste' vroeg aan de Vlamingen, daarbij begerig kijkend naar de etalage, zonder te beseffen dat die helemaal leeggeroofd is, en dat integendeel al de 'poef' van vroeger eindelijk nog betaald moet worden. Cash.
Pijnlijke manier om 'groot' te worden, hé, Didier!?
En wie gaat er u nu nog goede manieren leren om "Merci, Flamands!" te leren zeggen?
***
Reactie van Bertie op De 3de en de 4de toren... van Luc van Balberghe