Eric Defoort en zijn koersrichting
Dit weekend nog overhoop gelegen om er zelf iets over te schrijven maar vond de tijd en de juiste woorden niet. Gisteren een boeiend gesprek met twee vrienden over zin en onzin om Links van bakboord te halen en meer op de voorplecht te plaatsen. We waren het wel niet helemaal eens met elkaar ook al omdat de uiteindelijke bedoeling van Defoort alle wegen op kan. Komen die van stuurboord ook meer op de voorplecht of vliegen die het vooronder in?
Ik ben hier al een paar keer uitgevaren tegenover de VVB en hun soms maar al te aanhankelijke houding tegenover de belgicistische V-VA - hoe moet ik anders hun houding verklaren in de huidige situatie? Een van de vrienden beloofde me zelf iets op te stellen en tot mijn verbazing volgt hier zijn visie. (DUPLO)
Het Overlegcentrum van Vlaamse Verenigingen pakte zaterdag met een uitgebreid nummer uit naar aanleiding van de nieuwjaarstoespraak van Eric Defoort van de Vlaamse Volksbeweging.
Het is ongebruikelijk in Vlaanderen tegen de Heilige Koe VVB te trappen, maar het is vanzelfsprekend dat de Heilige Koe zelf trappen uitdeelt. Daar zijn wij niet zo voor : wij gunnen de VVB haar waarheid maar gunnen onzelf onze eigen opvatting. Als die fout is, horen we het en zullen we het zelfs erkennen, indien nodig. In principe zwijgen wij voor niemand. Behalve als de enige politieke verdedigers van de zelfstandigheid van Vlaanderen er Belang bij hebben. Duidelijk, toch ? En voldoende vooringenomen ook.
Alle krantencommentaren, persoonlijke reacties van diverse politici en andere gewichtigen werden overzichtelijk gebundeld door de OVV, zodat het makkelijk te zien was dat iedereen uit de stelling van Defoort dàt haalde wat hem goed uitkwam. Ik kan moeilijk "haar" zeggen, want Rita de Bondt was wel aanwezig, helaas wordt ze niet geciteerd. Florence Nightingale was ook maar een doekje tegen het bloeden van Henri Dunant.
Links was uitgenodigd door de VVB, kwam niet opdagen en liet zich verontschuldigen. Links speelde nochtans prominent de hoofdrol in de toespraak van de voorzitter. En rechts werd gegeneerd terzijde geschoven als het ongewenste neefje zonder opvoeding. Het leek ook op het toneelstuk van "De Onzichtbare Moordenaar" : er wordt drie bedrijven lang misterieus over hem gesproken maar hij verschijnt nooit ten tonele. Net voor het doek zakt, strompelt hij binnen en zijgt morsdood neer. De onzichtbare moordenaar is het slachtoffer. Haha ! Dat is goed gevonden. Ik vrees echter dat Defoort zich niet bewust was van de symboliek : links is totaal niet geïntresseerd in de Vlaamse Beweging. Niet als hoofdrol, evenmin als dode figurant ; dat de rollen van slachtoffer/dader omgekeerd worden, dat ligt links wel.
Defoort praat als Brugman, ziet eruit als Tommy Cooper en trekt ten oorlog op zijn driewieler met een mooi generaalsuniform. Hij wil zijn troepen links-links laten marcheren, maar ze wijken altijd naar rechts-rechts. Een mens zou van minder gefrustreerd geraken.
Het is onbegrijpelijk, dat wanhopige grijpen, grabbelen, hunkeren naar linkse erkenning. De angst voor rechts domineert en verlamt intellectueel Vlaanderen. Een dialoog wordt geweigerd, een uitgestoken hand genegeerd, een aangeboden wang om op te slaan, dat zou misschien nog kunnen.
De gewone Vlaming, de vrouw-en-de-man-uit-de-straat die uit zichzelf en uit onbewuste noodzaak sociaal denken, gedreven door hun eerlijke menselijke impulsen, die in de rauwe multiculturele realiteit leven, die hebben al lang begrepen dat de tegenstelling links-rechts niet langer gereflecteerd wordt door de traditionele politieke partijen.
Het harde, partijpolitieke linkse standpunt van de SP-a zit bij de topfiguren, bij de Peetersen van de mutualiteit en de VRT, bij de vakbondscentrales, bij familieclans, hoge ambtenaren en vriendenclubs, wier voornaamste doelstelling is "overleven". Dàt links komt nooit uit zijn schulp voor een onschuldige Vlaamse vraag. Ik keek vreemd op toen ik las dat Danny Vandenbossche van de Gentse SP-a verontschuldigd was op de receptie. Danny, een beste man van op de achterbanken, die de functie bekleedt van een een trouwe sergeant-van-wacht, zal hij Vlaanderen dedouaneren bij zijn partij om buitengelachen te worden ?
De voornaamste vraag is niet : "Wie is links en wie rechts ?", de hamvraag is : "Wie is Vlaams en wie niet ?". Wie gaat akkoord om België te behouden door een vaag niet omschreven confederalisme in te voeren en wie wil af van al die probeersels en zegt "Zelfbestuur" ?
En als wij zin hebben om België Barst te zeggen, dan doen wij dat, wij hebben geen zolder-intellectueel nodig om ons te leren omgaan met onze idealen. Anders hadden we al lang allemaal Frans gesproken of Engels om nog beter te kunnen lachen met Tommy Cooper.
Na-overpeinzing
De VVB voert haar werking zoals zij verkiest. Ik ben voldoende vertrouwd met de geschiedenis van de Vlaamse Beweging om te beseffen welke cruciale rol de VVB na WO II gespeeld heeft, samen met andere verenigingen, als a-politieke vluchthaven voor vele Vlaamsgezinden. De VVB teert op deze erfenis, terwijl er thans diverse partijen bestaan zijn die een eigen Vlaams-nationalisme op hun manier vertegenwoordigen. N-VA en Spirit weigeren elke samenwerking met Vlaams Belang, uit afkeer en uit electorale angst meegesleurd te worden in het cordon sanitaire. De afkeer wordt vaag gedefinieerd omwille van het vreemdelingenstandpunt. Dat zogenaamde vreemdelingenstandpunt van VB beperkt zich hoofdzakelijk tot vaststellingen en aansporingen om de eigen wetgeving na te volgen en te werken aan integratie. Wie niet ziet dat het Avondland in sneltreinvaart geïslamiseerd wordt, is een maatschappelijke mol. Is het formuleren van kritiek een democratisch recht ? Mijn keuze voor zelfstandigheid, zelfbestuur en de eigen Republiek Vlaanderen zie ik enkel gerealiseerd door de politiek. De beweging kan inmiddels proberen de kwadratuur van de cirkel te blijven bewijzen.
(Ingezonden.)






