En als we het land nu eens omkeerden ?

Het is weer een drukke dag, en dit allemaal door België.  Wie had ooit gedacht dat een land op apegapen zoveel energie kan oproepen ? 

In de vele reacties van vandaag zijn er meerdere opmerkelijke bij.  Als we overal mogen kiezen, trekken al de VB-ers naar Brussel-Halle-Vilvoorde en we vieren er een groot Vlaams-nationaal festijn.  Of de vriend Pim die zich terecht zorgen maakt over het ontbreken van de juiste voorlichting naar het buitenland. Dit zou een taak moeten zijn van de Vlaamse Regering waar Bourgeois verantwoordelijk  voor is (althans gedeeltelijk) : de juiste info verspreiden over Vlaanderen.  Als zelfs in het buurland Duitsland de journalisten van niets weten, wat moeten we van de rest verwachten ?

Nog even aandacht voor dit bericht van de webstek van het Vlaams Belang : de commentaren in sommige kranten worden wel erg genuanceerd en beginnen anders te klinken dan we gewoon zijn.  Elke dag neemt het aantal sceptici tegen het voortbestaan van dit land toe en hoe meer inspanningen er geleverd worden om ons in de pas te houden, hoe woeliger de bevolking wordt.  Iets wat ons in de komende dagen nog zal ingepeperd worden : de gezondheidstoestand van de keuning is de schuld van de rebelse Vlamingen. Natuurlijk zijn we er nog niet maar de sfeer van lijdzaamheid verdampt.


26.09.2007 15.28u - In een opiniebijdrage in De Standaard (26.09.2007) stelt Peter De Graeve, docent Filosofie aan de Universiteit Antwerpen, dat het al dan niet overleven van het regime de kern vormt van de politieke crisis in dit land. Hij gebruikt bewust de term ‘regime’, en wijst daarbij op het feit dat de organisatie van dit land gekenmerkt wordt door een bestuursvorm, niet door een democratisch proces.

Volgens De Graeve kwam met de invoering van het algemeen enkelvoudig stemrecht de democratisering tot stand, ook in haar ‘communautaire’ gestalte: de vernederlandsing van de universiteit van Gent, van het gerecht en van de administratie. Een democratiseringsgolf die werd voortgezet met de vastlegging van de taalgrens bijna twintig jaar na de Tweede Wereldoorlog. Tegelijk, aldus nog De Graeve, werd “de democratie zelf vakkundig ingesnoerd door de invoering van het huidige regime.” Hij heeft het in dit verband over de zogenaamde Grendelgrondwet en de alarmbelprocedure, die de Vlaamse meerderheid definitief aan banden legde. Sindsdien is voor heel wat belangrijke politieke beslissingen immers een tweederde meerderheid in de Kamer én een meerderheid in elke taalgroep nodig. Deze constructie, die in feite neerkomt op “een beteugeling van het algemeen enkelvoudig stemrecht, dus van de democratie”, zo merkt De Graeve nog op, dient slechts één doel: “In de praktijk is ze bedoeld ter bescherming van de Franstalige belangen.” En verder: “Het verheffen van deze zuiver (collectief-) egoïstische doelstelling tot één van de meest essentiële grondwettelijke regels leidt ertoe dat de Belgische grondwet niet langer de democratie beschermt, maar een regime.” Een regime, dat De Graeve omschrijft als “naar de huidige Europese normen aftands royalistisch, antidemocratisch en op egoïsme gebaseerd.”

De zichtbare radicalisering van de Vlaamse opinie acht De Graeve dan ook volkomen gelegitimeerd: “Ze beantwoordt aan een gerechtvaardigde wil om komaf te maken met het Belgische regime.” En precies omwille van deze eenvoudige, maar dwingende reden is de radicalisering van de Vlaamse publieke opinie onomkeerbaar: “Wie dit niet wil inzien, staat nog enkele ontmoedigende weken en maanden te wachten.”

Savat

Laten we niet vergeten dat dit een initiatief is dat uitgaat van de vakbonden.  U zal zich herinneren dat wij enkele weken geleden al een oproep gepubliceerd hebben die uitging van de ACOD-Antwerpen waarin men zich fervent afzette tegen de mogelijke splitsing van het land.  De  politieke syndicaten zijn de waterdragers bij uitstek (en indien nodig veel meer dan dat) van de Belgische staat, waar zij een machtspositie in bekleden die nergens ter wereld haars gelijke vindt.  Op alle echelons van de uitvoerende macht zijn de vakbonden (de christelijke en de socialistische) vertgenwoordigd ; overal zitten zij mee aan tafel en liever nog in het salon op de sofa. Er bestaat geen publieke of semi-publieke instelling of de vakbonden zijn vertegenwoordigd in de algemene vergaderingen, de raden van bestuur, de colleges van commissarissen of de directies.

Het enige wat die  sociale bewegingen intresseert is het behoud van hun respectieve machtsposities. Zelf bezitten zij geen enkel stauut noch verplichting maar zij zijn wel omnipresent om het iedereen lastig te maken. Binnen hun eigen instellingen knoeien zij zoveel ze zelf willen, er is geen hond die het kan weten want er bestaat voor hen geen enkele verplichting.  Een kleine ondernemer met enkele medewerkers wordt platgedrukt door regels, reglementen, wetten, onwaarschijnlijke controles en verplichtingen maar de bond leeft er op los.

Dit zijn dus de initiatiefnemers voor la Belgique aangevuld met naiëve namen van steeds dezelfde kliek linkse artiesten en bekenden en de zaak is beklonken.  Zo denken zij. Ze merken nu aan een aantal reacties dat het niet zo eenvoudig ligt als met de concertjes van Tom Barman.

Op de 000 was gisteren (dinsdag) het bericht al een reden tot vreugdevolle gezichten en een lang uitgesmeerde reportage, vandaag werd het nog eens overgedaan.  En vermoedelijk zal het morgen weer van dat zijn.

Als ons land ooit zelfstandig wordt, vrienden, dan heb ik nog één wens : stuur die bende van drieduizend vooringenomen, verwaande mensen  van de openbare omroep met disponibiliteit (dit is een vorm van ontslag uit de openbare dienst) ; dat kost een flinke duit maar de schade die zij aanrichten kost veel meer aan de gezondheidszorg. 

Ray

De tuinman brengt een brief binnen (neen, hij vliedt niet henen naar Ispahan) en ik lees tot mijn grote ontsteltenis dat de Heer Geert Lambert de pijp aan Maarten overhandigt evenals  het voorzitterschap van Spirit  overlaat aan mevrouw Bettina Geysen.  Vroeger omroepster bij de BRT-N, vervolgens algemeen directeur, dan met Aimé Vanhecke een live  duo-voorstelling van Lady Chatterly's Lover, vervolgens politiek  gestrikt door Els van Weert in de droom van Spirit.  Dank u tuinman, weest u vooral voorzichtig, want je weet nooit wie achter je staat in die tuin.   Dag Geert, je blijft toch in de senaat, niet ? Geniet wat van je leven  nu.

Savat

  Ze waren weer samen, de Amerikaanse president en de Eerste Minister van het land B.  

 Voor een vergadering van de Verenigde Naties in New York en die van ons had een sollicitatiedossier bij zich, dat hij in het vliegtuig nog had nagelezen (in plaats van met de luchtwaardin enige vrolijke noten te kraken) .  Hij wilde  goed voorbereid zijn, want nu moet onze Guynokkio een hoge post krijgen in een internationale organisatie voor heel lang,  met veel prestige en nog meer poen.  Zodat hij niet binnenkort op de Gentse Feesten flauwe grappen  zit te vertellen al pianotokkelend gelijk het anderen is overkomen, over wie we het niet willen hebben, want hun oren staan wagenwijd open. En de G.W. Bush kan altijd een handje toesteken. 

Heb je het Engels gehoord van onze  dernier premier ?  Hij had in het vliegtuig beter een leraar Engelse dictie naast zich genomen, want ik schrok er van.  Het leek verdacht veel op een smokkelaar na WO II die beweerde van de Witte Brigade te zijn en die onderhandelt met de commandant van de US Army om 5 kilo  boter te kopen.  Bush, die naast hem zat, knikte nochtans heel de tijd met zijn hoofd ; misschien was hij vermoeid.  De rede ging over de kindsoldaten, want Guynokkio, die niet van de eerste gebarsten is zoals geweten in zijn land van oorsprong maar niet overthere, beweerde met gesmoorde snik in de stem dat zijn petekind allerlei wreedheden had begaan en tegelijk ondergaan.  Natuurlijk geen woord over de wapens en de munitie die door de Fabrique Nationale van Herstal geproduceerd wordt, want die leveren niet aan kindsoldaten, het staat op al hun verpakkingen : "Défendu aux enfants", zoals vroeger uithing bij de cinema's. 

Ik denk wel dat het gelukt is, want Bush leek zeer onder de indruk, toen hij zich naar Gyunokkio boog dacht ik  te zien dat hij in diens oor fluisterde : "It's oké" het kan ook zijn dat hij zegde "'k moet naar het wc".  Als Guynokkio een schoon jobke krijgt in het bureau naast  Ad Melkert, ik zeg maar wat, dan kunnen ze samen wat beter Engels studeren.  En wij zijn er van af.

Rik van Cauwelaert (met een C en niet met een W, drukker) schreef een wijs artikel in zijn weekblad.  Met wederzijdse toestemming nemen wij het over.  Ook de foto, waarop u Rik uitbundig ziet lachen. Binnenkort fuseren we toch.

4 miljoen uitkeringstrekkers en het tapijt van Cassatie

Intussen hebben we ze allemaal gehad: de Aldi-filosofen met hun opstellen en vrije tribunes in kranten waarin ze de formatiegesprekken reduceren tot een discussie over het al dan niet bestaan van een Vlaamse identiteit, het verwerpelijke nationalisme, over natievorming en het multiculturele voorbeeld dat Brussel kan zijn. Om de ernst van hun geleerde, veelal vermanende betogen te onderstrepen wordt er kwistig gestrooid met citaten en voetnoten uit geschriften van Ernest Gellner, John Lukacs en, omdat dat altijd goed staat, de verlichtingsdenkers.

Sinds kort zijn er ook de politiek altijd weldenkende éminences grises met hun waarschuwingen. We zouden ons met die aanslepende formatiecrisis onsterfelijk belachelijk maken in het buitenland, zo heet het. Er wordt gezwaaid met vooraanstaande buitenlandse bladen waarin, soms op lacherige wijze zoals in The Economist , het einde van België wordt voorspeld. Dat de meeste van die artikelen zo te lezen door een debuterende nachtredacteur zijn opgesteld, want rammelend van de feitelijke onjuistheden, is dan geen punt meer.

En dan is er zo'n voorzitter van het Hof van Cassatie, Ghislain Londers, met de waarschuwing dat Justitie helemaal dreigt stil te vallen als gevolg van de politieke impasse. Wat blijkt? Cassatie kreeg geen geld voor een nieuw kamerbreed tapijt om het nakende koninklijke bezoek de volle luister bij te zetten.

Voorzitter Londers, die voor één keer het journaille tot zich liet komen, waarschuwde parmantig dat in geval van aanhoudende politieke malaise de wil tot verandering die de magistratuur ineens overvalt, zal doodbloeden.

Waar haalt zo'n voorzitter van het Hof van Cassatie de arrogantie vandaan? Decennialang al fnuikt de magistratuur elke poging tot hervorming. Zou zo een Londers beseffen dat talloze rechtzoekenden al veel langer wachten op een uitspraak van de Belgische justitie dan de Cassatierechters op hun tapijt?

Een hilarisch hoogtepunt in het debat rond de formatiecrisis werd afgelopen weekend bereikt door Brussels minister-president Charles Picqué, die in de hobbeligheid van de Waterloosesteenweg ter hoogte van Sint-Genesius-Rode het bewijs vindt dat Vlaanderen Brussel in een verstikkende wurggreep houdt.

Met een haast suïcidaal plichtsbesef heeft koninklijk verkenner Herman Van Rompuy zich de voorbije vier weken vastgeklampt aan zijn taak. Alsof hij bang was te worden aangewezen als de man die het einde van België bespoedigde. Maar op geen enkel moment is hij erin geslaagd de formatiegesprekken naar de kern van de zaak te brengen: de financiële ontwrichting van de Belgische federale staat. Want allengs kost het bijeenhouden van België meer dan de opsplitsing ervan.

Momenteel telt de federatie ruim 4 miljoen uitkeringstrekkers, onder wie de gepensioneerden. Met die 4 miljoen heeft de Belgische staat een contract dat hij binnen afzienbare tijd niet meer kan naleven. Een gevolg van de financieringswet, uitgewerkt onder Paars, en het ontbreken van doortastende maatregelen om de openbare financiën uit het rood te houden.

En alsof dat nog niet volstaat, verspilt de Belgische staat met zijn inefficiënte overheidsapparaat nog eens 34 procent van zijn middelen - die pijnlijke mededeling komt van de Europese Centrale Bank.

Door in de financieringswet elke rem weg te nemen op de overheveling van grote delen van de opbrengsten van de personenbelasting en de btw naar gemeenschappen en gewesten, zwemmen de deelgebieden momenteel in het geld, waardoor de financiering van de federatie compleet verstoord raakt.

Na 2011 beginnen de kosten van de vergrijzing, die voor 90 procent ten laste vallen van de federale staat, snel toe te nemen. In Knack deze week heeft het hoofd van de studiedienst van de socialistische ziekenfondsen het over een nakende uitdroging van de ziekteverzekering.

In dat licht is de eis van MR-voorzitter Didier Reynders dat de Vlamingen een symbolisch gebaar zouden stellen in ruil voor de afwerking van de staatshervorming ronduit ontstellend.

Misschien moet Van Rompuy, alvorens zijn eindverslag aan de koning te overhandigen, aan de Franstalige partijen eens uitleggen dat het moment snel nadert waarop zelfs de rijke maar vergrijzende Vlamingen zich dit België niet meer kunnen veroorloven.

Rik Van Cauwelaert

Ook in 2006 was België in de Europese Unie een netto-betaler. Het droeg 710,9 miljoen euro of 0,23 procent van het bruto nationaal inkomen (BNI) meer aan de Unie af dan het terugkreeg. Procentueel is Nederland de grootste netto-betaler. Het draagt 0,47 procent van zijn BNI aan de Unie af. Zweden komt met 0,28 procent op de tweede plaats en Duitsland met 0,27 procent op de derde, blijkt uit de cijfers die door de EU-Commissie werden vrijgegeven.

De 0,23 procent van België is hoog. Zowel in 2003 als in 2001 ging 0,28 procent van het Belgisch BNI naar Europa. Volgens sommige lidstaten is de Belgische bijdrage niet correct berekend. Immers, het houdt geen rekening met de administratieve uitgaven van de Unie die voor een groot deel in België en Luxemburg terechtkomen. In 2006 bedroeg het totaal van de administratieve uitgaven 6,7 miljard euro. Als die wel in rekening werden gebracht, zou België een netto-ontvanger zijn.

Dit betekent dat de belastingbetaler (in België voornamelijk de Vlamingen) voor de EU-aanwezigheid in Brussel opdraait, en het Belgisch kapitaal de winsten meepikt. Als dank krijgen de Vlamingen er nog een pak Nederlandsonkundigen op hun grondgebied bij.

In 2007 begon een nieuw meerjarenplan van de Unie. Op de Europese Raad van december 2005 bedongen de grootste netto-betalers Nederland, Zweden, Duitsland en Oostenrijk dat ze voor de periode 2007-2014 een korting kregen. Volgens het Planbureau zal dat voor België een meerkost van 0,11 procent over de hele periode 2007-2013 betekenen. Herinneren we er nog aan dat België vorig jaar meer dan 249 miljoen euro (!!!) betaalde om de Britse korting te financieren. Die bedroeg in 2006 5,2 miljard euro.

Al vier jaar lang levert de check het Verenigd Koninkrijk meer dan 5 miljard euro op. In 2001 was het zelfs 7,1 miljard euro en dit jaar wordt het allicht opnieuw meer dan 7 miljard.

De kans is zelfs groot dat België een van de grootste netto-betalers van de Unie wordt en meer dan 0,3 procent van zijn BNI aan de Europese begroting afstaat. België draagt immers een onevenredig groot deel van de Britse check. Het betaalt er 4,7 procent van, terwijl het Belgisch gewicht in het Europees BNI slechts 2,77 procent bedraagt. Zweden, dat een vergelijkbaar gewicht (2,8 procent) in het Europees BNI als België heeft, hoest slechts 0,84 procent van de Britse check op.

Omdat de Britse korting pas vanaf 2009 substantieel begint te dalen, ziet het er naar uit dat België in 2007 en 2008 extra veel aan de Unie zal afdragen. In percentage van het BNI worden 2007 en 2008 allicht recordjaren. Vanaf 2009 tekent zich een daling van de Belgische bijdrage af. Omwille van het afbouwen van de Britse check, maar vooral omdat het Europees budget dan structureel daalt. De betalingskredieten, die volgens het compromis van december 2005, in 2007 nog 1,06 procent van het Europees BNI mogen bedragen, zullen in 2013 niet meer dan 0,94 procent mogen halen

26-09-2007, 17:16 geschreven door Jeanine

"De Tijd van Toen"
 Opgedragen aan Hugo Claus auteur van
 "Het verdriet om België"




Op dit moment hebben de Franstaligen van de CdH en PS de commissie van binnenlandse zaken verlaten, waarin de besprekingen aan de gang zijn voor de splitsing BHV.  Ze hebben hun zin niet gekregen en de Vlamingen zijn eensgezind gebleven. Vervolg : later .U kan op de webstek van Le Standard vrij goed volgen wat aan de gang is.

Het is momenteel stil rond de figuur van Yves Leterme.  Hij volgt de wijze raad op van zijn boezemvriendin, Choëlle Milkèt, en houdt zich verre van de pers.  Nochtans oefent hij in stilte voor het Grote Ambt van Laatse-Eerste-Minister van la Belgique.  "Ik blijf er in geloven" zo vertrouwde hij onze reporter, Juffrouw Ellen toe, "zeker als de Walen mij zullen zien in mijn nieuwe gedaante".  Succes, Yves !  Aan ons zal het niet liggen.