Enkele zinnen uit zijn boek "  Athéologie, de hoofdzonden van Jodendom, Christendom en Islam.


De evangelisten minachten de geschiedenis. Geen van de evangelisten heeft de vermaarde Jezus ooit persoonlijk gekend.
Mohammed heeft de koran ook niet geschreven.
Dat boek krijgt trouwens pas 25 jaar na diens dood vorm en de hadith , de 2 de bron van religieus gezag voor moslims ziet pas in de 9de eeuw het levenslicht .

Islamitische wetgeleerden en theologen hebben de eerste drie eeuwen lang gediscussieerd en gestudeerd over de vraag welke van de overgeleverde tradities, die elkaar op sommige punten tegenspreken, authentiek zijn en welke later verzonnen zijn. De Ahadith zijn daarna opgenomen in talloze verzamelingen, waarvan er in de soennitische islam zes als betrouwbaar worden aangemerkt.

Deze zijn rond 800-850 opgetekend. De auteurs zijn: Al-Bukhari, Muslim, Abôe Dâwoed, Tirmidzi, An-Nasâ'ie en Ibn Mâdja. Toch bestonden er al voor die tijd al hadithverzamelingen. Deze waren echter minder systematisch van opzet en ze voldeden niet aan de strenge selectiecriteria die vooral Al-Boechârie en Muslim formuleerden. In de loop der tijd waren er namelijk veel verhalen over Mohammed verzonnen, omdat het een verhaal kracht kon bijzetten als men beweerde dat Mohammed het ook had gezegd. Moslims gaan ervan uit dat deze zes onderzoekers nauwkeurig het kaf van het koren hebben gescheiden.
Enkele islamologen vinden dat de betrouwbaarheid van een overlevering niet meer is vast te stellen en trekken de betrouwbaarheid van de hadiethliteratuur dus integraal in twijfel (bron Wikipedia )

In de schaduw  van de 3  monotheïstische godsdiensten is de mens dus nadrukkelijk aanwezig

Het katholiek geloof heeft de ontwikkeling van de westerse beschaving eeuwen lang  geremd en onnoemelijke schade berokkend. 

Steeds opnieuw keerde de kerk zich tegen kennis, en gebruikte hiervoor meedogenloze methodes als vervolgingen, brandstapels, index, inquisitie, gevangenisstraffen. Zelfs hun eigen bijbel kon niet worden gelezen zonder begeleiding van een geestelijke.

Mozes, Paulus van Tarsus, Constantijn de Grote en Mohammed projecteren de duistere gemeenheden die hen kwellen en beroeren op de hele wereld, uit naam van hun bedenksels Jahweh, God, Jezus, Allah. De nieuwe mens van Onfray moet loskomen van deze pathologische doodsdrift door filosofisch zelfonderzoek. “Atheïsme is geen therapie, maar een hervonden geestelijke gezondheid”, aldus Onfray.

De oudste christelijke teksten zijn de brieven van Paulus, die geschreven werden in de jaren vijftig, zo’n twintig jaar na de dood van Jezus. Maar voor de historicus valt de lectuur van deze brieven behoorlijk tegen. Paulus blijkt helemaal niet geïnteresseerd in het leven van Jezus. Hij spreekt over de dood en verrijzenis van Christus, maar verwijst zelden naar woorden en daden van de mens Jezus. 

Net zoals de brieven van Paulus helpen ook de andere brieven ons niet veel verder. Blijven er dus de evangeliën, de belangrijkste bron van informatie over Jezus. Eerste vaststelling: geen enkele van de vier canonieke evangelisten was ooggetuige van de feiten. De vier evangeliën werden 40 tot 70 jaar na de dood van Christus geschreven in het Grieks door anonieme auteurs. Met andere woorden, Marcus (eerst gezel van Paulus en later van Petrus), en Mattheus en Johannes (beiden leerlingen van Jezus) waren niet de echte auteurs van de naar hen genoemde teksten. Het Lucasevangelie (Lucas was een metgezel van Paulus) blijft een twijfelgeval, hoewel de hedendaagse bijbelexegese het ook hier liever op een onbekend auteur houdt.

( Marc Meuleman - Man in de marge )




De verhalen uit de oude en nieuwe testament trekken zich geen zier aan van geloofwaardigheid of werkelijkheid.
In die tijd is Jezus een gewone misdadiger  en belandt zoals velen in de gevangenis van de bezetter.
Pontius Pilatus spreekt latijn en Jezus aramees.
Hoe zouden ze met elkaar gepraat hebben??

In de eerste helft van de eerste eeuw wemelt het van profeten, messiassen en verkondigers van het goede nieuws.
Vergeten we niet dat de taaluiting feitelijk de waarheid schept .
Alle dingen zijn door het Woord geworden en zonder dit is geen ding geworden, dat geworden is. ( Johannes 1:1-4 )

14-05-2007

Paulus van Tarsus volgens Michel Onfray

tijdens mijn recente vakantie (van 19 tot 26 mei ) herlas ik 'Atheologie' van Michel Onfray en haalde er volgende bedenkingen uit. Het zal nog veel bloed , zweet en tranen kosten voordat we echte wereldlijkheid hebben. De uitbreiding en verbreiding van dit sprookje gebeurt door Paulus, die denkt dat hij gemachtigd is door God als hij in feite alleen zijn eigen neurose onder controle probeert te krijgen . Zelfhaat, wereldhaat, vrouwenhaat, vrijheidshaat ,Paulus voegt aan deze bedroevende lijst nog afkeer tegen intelligentie toe. M.O. omschrijft Paulus als een hysterische en conservatieve jood. Dit is wel een totaal ander beeld dan dat ons in meestal wordt geschetst - een paulinistische afkeer dus vanwege Michel Onfray. ( Het is toch een kwestie van perceptie ) Atheisten zijn uiteraard steeds geinteresseerd in  godsdienst. E. Vermeersch zegt ook dat het Christendom feitelijk de leer van Paulus is. Onfray ontmaskert overtuigend de historiciteit van het christendom. Niets bewijst dat Jezus echt bestaan heeft en zelfs al dat het geval zou zijn geweest dan zijn de woorden die hem in de mond worden gelegd, geschreven door mensen die hem nooit persoonlijk gekend hebben. De eerste evangeliën dateren van rond het jaar 70. Ze dragen vooral de stempel van Paulus van Tarsus een jood die zelf eerst christenen vervolgde, zich nadien bekeerde en volgens de auteur uiteindelijk tekeer ging als een fanatieke bekeringshystericus. Met grote afkeer voor het lichaam, vrouwen en het leven. Maar nog belangrijker, het paulinische denken ontziet de machtigen, de Romeinen. ‘Zo zet de Kerk een partnerschap op met de Staat waardoor ze vanaf het begin aan de kant van de tirannen, dictators en despoten komt te staan’, schrijft Onfray. Iets wat Constantijn de Grote als eerste in de praktijk brengt. Hij gebruikt het christendom om mensen te onderwerpen aan de wereldlijke autoriteiten en hij voegt nieuwe wetten toe gericht tegen zedenverval, prostitutie en vrije seksualiteit. In 380 verklaart keizer Theodosius het katholicisme tot staatsgodsdienst, het begin van een meedogenloze strijd tegen andersdenkenden, ketters en ongelovigen, van autodafe’s,( De term wordt vandaag de dag vooral geassocieerd met de brandstapel, waarop mensen werden gedood wegens ketterij )vervolgingen en massamoorden

Categorie:levensbeschouwing

.

Blues · Seks, moed en tegenspoed
Johan Op de Beeck

Met een voorwoord van Toots Thielemans

Arno en Sonny Boy Williamson, Karel Bogaert en Robert Johnson, Roland Van Campenhout en Lightnin’ Hopkins, Willy Donni en T-Bone Walker, Boogieboy en John Lee Hooker, Misj Daniëls en B.B. King...
De Blues is de hoeksteen van de Rock-’n-Roll en van de hedendaagse Rock. Ook in België en Nederland liggen de roots van heel wat befaamde artiesten in de bluesmuziek. Bekende Vlamingen zoals Arno, Roland, Boogieboy, Wigbert en Steven De Bruyn vertellen over hun helden uit Mississipi en Chicago, van B.B. King tot Muddy Waters en Lightnin’ Hopkins. Heel wat grote namen uit de Blues, zoals Eddie Boyd en John Lee Hooker, hebben in de Lage Landen geleefd en gespeeld en kruisten het pad van hun blanke bloedbroeders. De confrontatie van die twee werelden levert fantastische verhalen op. Verhalen over kleurrijke en soms tragische maar ook ontroerende figuren, verhalen over hun muziek en hun mysteries, en over hun betekenis vandaag.
Nooit eerder werd de band tussen de blanke musici uit eigen land en de grote Amerikaanse bluesnamen zo onthullend beschreven.

Colofon:

isbn: 9789064456688 · 2010 · paperback (17 x 21 cm) - ca. 248p., met fotokaternen · prijs: circa € 20.00 · het boek verschijnt september 2010
Fragment.:

Willy Donni werd geboren op 15 maart 1936, in Landen. Op zijn tiende verjaardag kreeg hij een gitaar cadeau van zijn zus Maria, die als vertaalster werkte bij de laatste Amerikaanse troepen die na de wereldoorlog in het land verbleven. Ze had het cadeau letterlijk uit de brand gesleept, toen de soldaten in de kazerne de gitaar wilden opstoken om zich te verwarmen. Zus Donni had het vooruitziende idee om het instrument te redden en de soldaten een kist brandhout in ruil te geven. Willy Donni kreeg van de Amerikanen niet alleen zijn eerste gitaar, maar ook de liefde voor de Jazz, die met hen was meegekomen van over de Oceaan. Een paar jaar later ontdekte hij dat zijn ziel niet alleen ontroerd kon worden door Amerikaanse gitaristen als Charlie Christian en T-Bone Walker, maar dat er ook een landgenoot was die het onzegbare kon vertellen met een zigeunergitaar en minder dan vier vingers: Django Reinhardt.

10-05-2011

Tribute to Sadi

Het gebrek aan fair-play, de incompetentie, het machiavellisme bij sommige organisators van tournées is zo onuitstaanbaar. Hiervan getuigt onderstaande brief. Natuurlijk werd dit nooit gepubliceerd. Wel dit is nu gebeurd. Ergens wilden we ( Roger Asselberghs en ik) een bepaalde deontologie in de jazz-jungle aankweken  !                                                                                   Bruxelles, le 16.10.1981. Bulletin du cercle Jazz Hot ( Verviers) c/o L. Van Mieghem, quai Van Hoegaerden  2/68 résidence Kennedy 4000 Liège Messieurs, Il est des choses ,qui se disent, mais qui ne s'écrivent pas. Permettez-nous d'ajouter:" Et s'impriment encore moins.". Nous  en voulons pour preuve votre assertion relative au vibraphoniste toulousain Claude Guilhot (bulletin du cercle Jazz Hot,( Verviers ) octobre 81, page 4) Soyons sérieux; même si l'ami X vous a présenté Guilhot comme " supérieur à notre Sadi national", il s'agit seulement d'une opinion personnelle et d'un jugement de valeur tout aussi personnel. Utiliser ces propos afin de cautionner, dans un organe destiné aux amateurs de jazz  la venue d'un musicien peu connu en Belgique, nous paraît manquer singulièrement d'élégance. Est-il nécessaire de rappeler le très grand talent de Sadi ? Un talent multiforme, apprécié et reconnu inter-nationalement depuis de nombreuses années à  travers de " notre Sadi international" vibraphoniste, bien sur, mais aussi compositeur, arrangeur, chanteur, showman et chef d'orchestre. Loin de nous l'intention d'attenter aux mérites de Claude Guilhot,qui n'est pas en cause. Mais si devions établir des comparaisons au sujet de Sadi, nos références seraient Lionel Hampton et Milt Jackson. Pas moins ! Telle est notre opinion de musiciens. C'est aussi, nous en témoignons, celle de célèbres jazzmen américains notamment, qui ont eu l'occasion de jouer avec Sadi. C'est encore celle de nombreux critiques d'ici et d'ailleurs. A chacun son style, son talent, ses moyens d'expression, alors n'affirmons jamais sans nuances que X est supérieur à Z. Laissons plutôt l'auditeur se fier  à ses oreilles et juger lui-même, sans l'infuencer préablement de manière tranchante. En tant que musiciens et amoureux du jazz sous toutes ses formes , nous ne pouvons rester sans réaction devant ce traîtement infligé à Sadi. A ce titre, et inspirés par un réel esprit de justice, nous vous prions d'avoir l'obligeance de publier cette lettre dans votre prochain numéro. Nous vous prions d'avance  pour le pair-play que vous manifesterez ainsi et vous prons d'agréer, Messieurs, nos salutations jazzistiques. Willy Donni.

Categorie:filmpjes

opgedragen aan Elisabeth.

Label (verdwenen) gecreëerd door de overleden Vlaamse jazzcriticus Mon Devoghelaere. Tot het einde van de jaren 70 heeft Vogel albums (LPs) uitgebracht met belgische jazz, van mainstream tot bop en free.
Deze albums zijn nu niet meer te vinden en zijn nu echte "collectors items" geworden.

Enkele referenties :

It is America's music - born out of a million american negotiations : between having and not having ; between happy and sad, country and city ; between black and white and man and woman ; between the old Africa and the old Europe - which could only have happened in an entirely New World.

It is an improvisational art, making itself up as it goes along - just like the country that gave it birth.

It rewards individual expression but demands selfless collaboration

It is forever changing but nearly always rooted in the blues.

It has a rich tradition and its own rules, but it is brand-new every night.

It is about just making a living and yaking terrible risks, losing everything and finding love, making things simple and dressing to the nines.

It has enjoyed huge popularity and survived hard times, but it has always reflected americans -all americans- at their best. "Jazz " -the drummer Art Blakey liked te say " wishes away the dust of everything life.

Foto Ken Burns

Above all, it swings.   Andre Donni zegt  "de interactie tussen muzikanten tijdens  een concert is bepalend. Als de muziek, die zij spelen niet swingt, blijf ik als solist een beetje op mijn honger. Die drive , dat swingend gevoel, daar haal ik mijn inspiratie uit. ( jazz mozaïek )

Zaterdag 1 september te DENDERMONDE
WILLY DONNI is Belgiê's beste bluesgitarist.

Er zijn vele goede gitaristen in België: René Thomas, Philip Catherine, Burt Blanca en Toots Thielemans : zo schreef een Brits journalist van de Evening Mail in 1974 : maar de beste is volgens mij  een schuchtere maar toegewijde kleine muzikant uit Mechelen, Willy Donni.
En de journalist vervolgde:" Willy is vooral een bluesman, ongecompliceerd, met, een taaie toon, zonder toegevingen, rockend van stijl. Hij is er een uit dat ouderwetse geslacht van recht voor de raap- rockers, een geslacht waarvan wij meenden dat het uitgestorven was".

Willy werd 46 jaar geleden geboren te Landen en kwam in contact met jazz omdat zijn zuster na de wereldoorlog werkte als tolk voor het Amerikaanse leger en jazzplaten mee naar huis bracht.. - Als postbediende te Luik kwam Willy later ook in contact met het bloeiende jazz van  daar. Hij had ondertussen op eigen houtje jazz leren spelen op de gitaar.
Hij verhuisde eerst naar de universiteitsstad Leuven , later naar Mechelen , waar hij op de Begijnenzolder  een jazzclub opende.
In 1963 begeleidde hij Chuck Berry tijdens een televisie-concert. Hij maakte uitgebreide tournees door België met Eddie Boyd , Champion Jack Dupree,  Cousin Joe,  Jimmy Whiterspoon, Curtis Jones , Bill Coleman , Hal Singer,
en Gene 'migthy flea' Conners, et wie hij ook in Engeland toerde. Hij maakts elpees met Boyd, Benny Waters(op Vogel) en George Probert ( op Black Panther ) en met de groep van Jean-Lou Vanderborght, met wie hij regelmatig
optreedt voor het ministerie van Cultuur. In België heeft hij ook veel gejamd met Milt Buckner, Buddy Tate en Wallaca Davenport, met wie hij  zaterdag 1 september zal optreden tijdens het Honky Tonk Festival van Dendermonde. ( origineel artikel van Mon Devoghelaere )

<sup>op blog   'peelthebanana' vind ik volgende tekst over mij.
In de jaren 60 was de 'Seven Oaks' in Leuven een studentenkroeg met een kroegbaas, die ook jazz en bluesconcerten organiseerde. Daar leerden we gitarist Willy Donni kennen -geregeld met trompettist Henri Carels pianisten Jean-Lou Vanderborght of Eddie Murlot, drummers Rudy Frankel of Tony Dynamite (Charlie Pauwels )

Donni won  in 1962 een speciale prijs tijdens het Eerste Adolphe Sax Festival in Dinant met Jacques Bailly op tenorsax, José Bedeur op bas en Bruno Castelucci op drums. Terloops - ook dat jaar 1962 trad Coleman Hawkins er op.

In 1965  ( 6 februari -  Universal Studio's Waterloo Belgium ) speelde Donni met de legendarische Chuck Berry samen met Roger VanHaverbeke, Willy Albimoor en Eddie Hunton. Van dat concert bestaan trouwens TV.-opnamen.
Donni was uitbater van de ' Begijnenzolder 'in Mechelen, speelde in Parijs in de ' Caveau de la Huchette ' en de ' Slow Club ', dikwijls met amerikaanse gastsolisten op toer.

In 1965 kwam blueszanger Eddie Boyd met het American Blues Festival naar Europa en die besloot  zich in België te vestigen. In 1966 spelen Donni en Boyd tijdens het toen wereldbefaamde jazzfestival van Comblain-la Tour.

Donni nam verschillende nummers op ,al dan niet op plaat uitgebracht. Op 6 sept. trad  Eddie Boyd op met Donni, Wim Hunaerts en Remy Casseur tijdens het ' Golden River City Jazzfestival te Kortrijk. Op 14 januari 1967 zijn dezelfde muzikanten te gast voor Erik Carette , een concert dat de fundering was voor de " Banana Peel " in Ruiselede.

Intussen zijn er 40 jaar verstreken en speelde Willy Donni met tientallen ' grote namen ' In de ' Banana Peel ' kwam Willy met Benny Waters ( 2 februari 75 ) met ' Migthy Flea ' Connors ( 1 october 78 ),  met Hal Singer ( 22 october 78 ), met Wild Bill Davis ( 11 oct. 80 ) nogmaals met Benny Waters ( 23 november 80 )

Zeldzaam is het singeltje " Blues for Eddie Merckx " op 9 september 74 live opgenomen  te Mechelen met George Probert, Andy Lee , Eddie Murlot en Charlie Pauwels.

De jazztraditie leeft voort in de familie : zoon André Donni nam  op 13 april 83 enkele titels op als " the youngest jazz clarinet player in the world "

Voor het detail van de loopbaan van gitarist Willy Donni ( en voor heel wat méér jazz plus filosofische bemerkingen verwijzen we naar  " Willy's blog "</sup>

JAZZ CLUB

De activiteiten van de Antwerpse Jazz Club gaan onverminderd door. ledere dinsdagavond in "DEN BENGEL" Grote markt 5 te Antwerpen. Onlangs werd video-apparatuur aangeschaft zodat het nu mogelijk is elke platenavond met klank en beeld op te smukken.

Nieuwtjes.

De stijgende belangstelling voor jazzmuziek en het herdenken van Adolphe Sax heeft tot naar de jazzmuziek verwijzende illustraties op het nieuwe briefje van tweehonderd frank geleid. We herkennen op de voorgrond Charlie Parker en daar vlak achter onze eigen André Donni. Kortom: sax als betaalmiddel.

Tijdens de gecommentarieerde platenavonden wordt soms dwars tegen gevestigde waarden en principes ingegaan. Maar we zijn niet de enigen. De altosaxofonist Lou Donaldson verklaarde onlangs in het tijdschrift Jazz Hot het volgende.

"De blues is de basis en voedingsbodem van de jazzmuziek. Neem nu Wynton Marsalis. Die spreekt veel over jazz maar hij weet er niets van af. Hij is afkomstig van New Orleans maar kent de blues niet. En als je geen blues kan spelen, kan je geen jazz spelen.Ik heb het niet over veel noten spelen: - maar over het-overbrengen van 

de bluesfeeling" Zo horen we het ook nog eens van een ander. .

Tegenwoordig wordt Wynton Marsalis wel erkend  door de AJC (   vooral door Piet Van de Craen ).  Maar ja hij zal ondertussen wel de blues leren spelen hebben ?
vermoed ik ?

. 

Poster ,die mij opgezonden werd door Michel Gerin. Hij verzamelt posters van jazzoptredens.

optreden op 29 en 30 juni  1978


Na Poll's Jazz Club werd het de Bierodroom ( Elsene ), maar ik heb nog de jazzclub gekend  Quai des Charbonnages. Daar kreeg ik ooit een p.v. voor nachtlawaai. Kunt u zich voorstellen hoe marginaal de jazzmuziek was in die tijd.(en nog steeds hoor qua cachet dan en vooral in Antwerpen)
In de jaren 60 heeft de politie ooit gedreigd mijn gitaar mee te nemen . Ze waren opgeroepen  voor nachtlawaai.De persoon, die het nachtlawaai produceert treft de schuld  en niet de cafébaas.

Dat blijkt nu ook zo te zijn in de fameuze "Muze" waar men ook klachten heeft voor lawaai .
Er is goed goed lawaai maar ook slecht lawaai. Ik las ook in de G.V.A. dat de persoon, die de klacht indiende nu niet meer van Jazz houdt- niet moeilijk met wat er soms te horen is als jazz in de 'muze' ( de laatste tijd is er wel een verbetering door een initiatief van jongere jazzmusici )

10-02-2006

dagblad de morgen. 10/02/06/

ik sluit me wel aan bij de weerlegging van de mythe "Jazz is van de zwarte medemens" en neem volgende tekst over. Een gitzwarte kop achter een vleugel : het clichébeeld is ook voor First Class Jazz gebruikt (zo heet de aanbieding ).Maar vandaag zijn er net zoveel blanken ( en anderen) die overtuigend jazz spelen . in oorsprong was jazz trouwens een mengvorm van afrikaanse en westerse tradities. Geen wonder dat het product zowel op zwarten als op blanken een sterke aantrekkingskracht uitoefendeI In het verleden is vaak gediscussieerd over de vraag of blanken het wel kunnen. De vraag is in de mondiale cultuur van vandaag totaal irrelevant Dit heb ik dus ook al gezegd in mijn vorige pagina's  ( men zou kunnen jazz is de de gesyncopeerde verwerking van Europese dans- en marsmuziek ( de polka -de mazurka en de quadrille )  Zo is het bekende  en veel gebruikte nummer ' Tiger Rag' in oorsprong een quadrille Dominic James "Nick" LaRocca (11 april 1889 - 22 februari 1961), was een vroege jazz cornettist en trompettist en de leider van de Original Dixieland Jass Band ,  Hij is de componist van een van de meest opgenomen jazz klassiekers van alle tijden, " Tiger Rag ". Hij maakte deel uit van wat wordt algemeen beschouwd als de eerste geregistreerde jazz band, die opgenomen en uitgebracht  werd  in 1917.

Sinds 09/11 is er veel veranderd en zou een brief  zoals ik hem destijds schreef niet in goede aarde vallen.  André trad wel een paar keer op tijdens recepties van de amerikaanse ambassade en de toenmalige ambassadeur was vol lof over hem.


To Mr. Bill CLINTON
President of the United States of America
The White House
WASHINGTON D.C.
USA

Antwerp, 8th of February 1994

Dear Mister President,

Please find enclosed a video-tape recording of
my son André, a young saxophone player, born on
August 15th, 1971, lefthanded, playing a Selmer
"Super Action" S2.
Don't you agree a certain resemblance with yourself can be observed ?
I am glad to let you know that he is at present very successfully playing in various bands in Europe and that he is generally considered as a rising star.
It would certainly be a great honour for him to perform for you and your services in Europe or in the States.

With sympathy and respect,

yours sincerely,

Willy DONNI

Weidestraat  42
2600 ANTWERP (Berchem)
BELGIUM

T.Bone Walker treedt op voor de Antwerpse Jazz Club dd. 06.05.69. ( met Buck Clayton, Milt Buckner en Jo Jones.en de dag voordien in Pol's Place ( rue de stassart - Brussel.)met de nederlandse pianist Eddie Lokerse en drummer Garcia Moralès en ik. Ik herinner me nog dat hij met een taxi naar antwerpen kwam. Bluesmen zoals T.Bone en ook Chuck Berry voelden zich steeds gefrustreerd in het bijzijn van jazzmusici. 

Toch bleven de zogezegde jazzkenners zwarte bluesmen met  zwarte jazzmusici verenigen wat steeds voor spanning zorgde bij beiden. Zo heb ik ooit meegemaakt dat men John Lee Hooker deed jammen met de grote Ben Webster. 'dit was in 1969 optreden in de alma(studenten) te Leuven.Ook Eddie "Cleanhead" Vinson was van de partij.
Ook in Turnhout wou men Eddie Boyd laten meespelen met Ben Webster.  ( Dat hing mijn strot uit . Zo'n een gebrek aan competentie vanwege bepaalde jazz-freaks ( een apart ras)  Dit was in de ' Hep Cat ' . Ben trad toen op met Cees Slinger (piano ) Jacques Schols (bass ) Johnny Engels (drums ). Dit was op 29.10.66. Bij de ajc.op 29 .04.74- plaatste men de bluespianist Lloyd Glenn  bij Arnett Cobb wat voor de nodige (muzikaal -technische )  problemen zorgde ( dat herinner ik mij nog goed)

Er waren (zijn) nu eenmaal naïevelingen (vooral in België en Frankrijk), die denken dat de zwarten allemaal jazz kunnen spelen of jazz-minded zijn   Absurd ! 


.