Blues · Seks, moed en tegenspoed
Johan Op de Beeck

Met een voorwoord van Toots Thielemans

Arno en Sonny Boy Williamson, Karel Bogaert en Robert Johnson, Roland Van Campenhout en Lightnin’ Hopkins, Willy Donni en T-Bone Walker, Boogieboy en John Lee Hooker, Misj Daniëls en B.B. King...
De Blues is de hoeksteen van de Rock-’n-Roll en van de hedendaagse Rock. Ook in België en Nederland liggen de roots van heel wat befaamde artiesten in de bluesmuziek. Bekende Vlamingen zoals Arno, Roland, Boogieboy, Wigbert en Steven De Bruyn vertellen over hun helden uit Mississipi en Chicago, van B.B. King tot Muddy Waters en Lightnin’ Hopkins. Heel wat grote namen uit de Blues, zoals Eddie Boyd en John Lee Hooker, hebben in de Lage Landen geleefd en gespeeld en kruisten het pad van hun blanke bloedbroeders. De confrontatie van die twee werelden levert fantastische verhalen op. Verhalen over kleurrijke en soms tragische maar ook ontroerende figuren, verhalen over hun muziek en hun mysteries, en over hun betekenis vandaag.
Nooit eerder werd de band tussen de blanke musici uit eigen land en de grote Amerikaanse bluesnamen zo onthullend beschreven.

Colofon:

isbn: 9789064456688 · 2010 · paperback (17 x 21 cm) - ca. 248p., met fotokaternen · prijs: circa € 20.00 · het boek verschijnt september 2010
Fragment.:

Willy Donni werd geboren op 15 maart 1936, in Landen. Op zijn tiende verjaardag kreeg hij een gitaar cadeau van zijn zus Maria, die als vertaalster werkte bij de laatste Amerikaanse troepen die na de wereldoorlog in het land verbleven. Ze had het cadeau letterlijk uit de brand gesleept, toen de soldaten in de kazerne de gitaar wilden opstoken om zich te verwarmen. Zus Donni had het vooruitziende idee om het instrument te redden en de soldaten een kist brandhout in ruil te geven. Willy Donni kreeg van de Amerikanen niet alleen zijn eerste gitaar, maar ook de liefde voor de Jazz, die met hen was meegekomen van over de Oceaan. Een paar jaar later ontdekte hij dat zijn ziel niet alleen ontroerd kon worden door Amerikaanse gitaristen als Charlie Christian en T-Bone Walker, maar dat er ook een landgenoot was die het onzegbare kon vertellen met een zigeunergitaar en minder dan vier vingers: Django Reinhardt.

10-05-2011

Tribute to Sadi

Het gebrek aan fair-play, de incompetentie, het machiavellisme bij sommige organisators van tournées is zo onuitstaanbaar. Hiervan getuigt onderstaande brief. Natuurlijk werd dit nooit gepubliceerd. Wel dit is nu gebeurd. Ergens wilden we ( Roger Asselberghs en ik) een bepaalde deontologie in de jazz-jungle aankweken  !                                                                                   Bruxelles, le 16.10.1981. Bulletin du cercle Jazz Hot ( Verviers) c/o L. Van Mieghem, quai Van Hoegaerden  2/68 résidence Kennedy 4000 Liège Messieurs, Il est des choses ,qui se disent, mais qui ne s'écrivent pas. Permettez-nous d'ajouter:" Et s'impriment encore moins.". Nous  en voulons pour preuve votre assertion relative au vibraphoniste toulousain Claude Guilhot (bulletin du cercle Jazz Hot,( Verviers ) octobre 81, page 4) Soyons sérieux; même si l'ami X vous a présenté Guilhot comme " supérieur à notre Sadi national", il s'agit seulement d'une opinion personnelle et d'un jugement de valeur tout aussi personnel. Utiliser ces propos afin de cautionner, dans un organe destiné aux amateurs de jazz  la venue d'un musicien peu connu en Belgique, nous paraît manquer singulièrement d'élégance. Est-il nécessaire de rappeler le très grand talent de Sadi ? Un talent multiforme, apprécié et reconnu inter-nationalement depuis de nombreuses années à  travers de " notre Sadi international" vibraphoniste, bien sur, mais aussi compositeur, arrangeur, chanteur, showman et chef d'orchestre. Loin de nous l'intention d'attenter aux mérites de Claude Guilhot,qui n'est pas en cause. Mais si devions établir des comparaisons au sujet de Sadi, nos références seraient Lionel Hampton et Milt Jackson. Pas moins ! Telle est notre opinion de musiciens. C'est aussi, nous en témoignons, celle de célèbres jazzmen américains notamment, qui ont eu l'occasion de jouer avec Sadi. C'est encore celle de nombreux critiques d'ici et d'ailleurs. A chacun son style, son talent, ses moyens d'expression, alors n'affirmons jamais sans nuances que X est supérieur à Z. Laissons plutôt l'auditeur se fier  à ses oreilles et juger lui-même, sans l'infuencer préablement de manière tranchante. En tant que musiciens et amoureux du jazz sous toutes ses formes , nous ne pouvons rester sans réaction devant ce traîtement infligé à Sadi. A ce titre, et inspirés par un réel esprit de justice, nous vous prions d'avoir l'obligeance de publier cette lettre dans votre prochain numéro. Nous vous prions d'avance  pour le pair-play que vous manifesterez ainsi et vous prons d'agréer, Messieurs, nos salutations jazzistiques. Willy Donni.

Categorie:filmpjes

opgedragen aan Elisabeth.

Label (verdwenen) gecreëerd door de overleden Vlaamse jazzcriticus Mon Devoghelaere. Tot het einde van de jaren 70 heeft Vogel albums (LPs) uitgebracht met belgische jazz, van mainstream tot bop en free.
Deze albums zijn nu niet meer te vinden en zijn nu echte "collectors items" geworden.

Enkele referenties :

It is America's music - born out of a million american negotiations : between having and not having ; between happy and sad, country and city ; between black and white and man and woman ; between the old Africa and the old Europe - which could only have happened in an entirely New World.

It is an improvisational art, making itself up as it goes along - just like the country that gave it birth.

It rewards individual expression but demands selfless collaboration

It is forever changing but nearly always rooted in the blues.

It has a rich tradition and its own rules, but it is brand-new every night.

It is about just making a living and yaking terrible risks, losing everything and finding love, making things simple and dressing to the nines.

It has enjoyed huge popularity and survived hard times, but it has always reflected americans -all americans- at their best. "Jazz " -the drummer Art Blakey liked te say " wishes away the dust of everything life.

Foto Ken Burns

Above all, it swings.   Andre Donni zegt  "de interactie tussen muzikanten tijdens  een concert is bepalend. Als de muziek, die zij spelen niet swingt, blijf ik als solist een beetje op mijn honger. Die drive , dat swingend gevoel, daar haal ik mijn inspiratie uit. ( jazz mozaïek )

Zaterdag 1 september te DENDERMONDE
WILLY DONNI is Belgiê's beste bluesgitarist.

Er zijn vele goede gitaristen in België: René Thomas, Philip Catherine, Burt Blanca en Toots Thielemans : zo schreef een Brits journalist van de Evening Mail in 1974 : maar de beste is volgens mij  een schuchtere maar toegewijde kleine muzikant uit Mechelen, Willy Donni.
En de journalist vervolgde:" Willy is vooral een bluesman, ongecompliceerd, met, een taaie toon, zonder toegevingen, rockend van stijl. Hij is er een uit dat ouderwetse geslacht van recht voor de raap- rockers, een geslacht waarvan wij meenden dat het uitgestorven was".

Willy werd 46 jaar geleden geboren te Landen en kwam in contact met jazz omdat zijn zuster na de wereldoorlog werkte als tolk voor het Amerikaanse leger en jazzplaten mee naar huis bracht.. - Als postbediende te Luik kwam Willy later ook in contact met het bloeiende jazz van  daar. Hij had ondertussen op eigen houtje jazz leren spelen op de gitaar.
Hij verhuisde eerst naar de universiteitsstad Leuven , later naar Mechelen , waar hij op de Begijnenzolder  een jazzclub opende.
In 1963 begeleidde hij Chuck Berry tijdens een televisie-concert. Hij maakte uitgebreide tournees door België met Eddie Boyd , Champion Jack Dupree,  Cousin Joe,  Jimmy Whiterspoon, Curtis Jones , Bill Coleman , Hal Singer,
en Gene 'migthy flea' Conners, et wie hij ook in Engeland toerde. Hij maakts elpees met Boyd, Benny Waters(op Vogel) en George Probert ( op Black Panther ) en met de groep van Jean-Lou Vanderborght, met wie hij regelmatig
optreedt voor het ministerie van Cultuur. In België heeft hij ook veel gejamd met Milt Buckner, Buddy Tate en Wallaca Davenport, met wie hij  zaterdag 1 september zal optreden tijdens het Honky Tonk Festival van Dendermonde. ( origineel artikel van Mon Devoghelaere )

<sup>op blog   'peelthebanana' vind ik volgende tekst over mij.
In de jaren 60 was de 'Seven Oaks' in Leuven een studentenkroeg met een kroegbaas, die ook jazz en bluesconcerten organiseerde. Daar leerden we gitarist Willy Donni kennen -geregeld met trompettist Henri Carels pianisten Jean-Lou Vanderborght of Eddie Murlot, drummers Rudy Frankel of Tony Dynamite (Charlie Pauwels )

Donni won  in 1962 een speciale prijs tijdens het Eerste Adolphe Sax Festival in Dinant met Jacques Bailly op tenorsax, José Bedeur op bas en Bruno Castelucci op drums. Terloops - ook dat jaar 1962 trad Coleman Hawkins er op.

In 1965  ( 6 februari -  Universal Studio's Waterloo Belgium ) speelde Donni met de legendarische Chuck Berry samen met Roger VanHaverbeke, Willy Albimoor en Eddie Hunton. Van dat concert bestaan trouwens TV.-opnamen.
Donni was uitbater van de ' Begijnenzolder 'in Mechelen, speelde in Parijs in de ' Caveau de la Huchette ' en de ' Slow Club ', dikwijls met amerikaanse gastsolisten op toer.

In 1965 kwam blueszanger Eddie Boyd met het American Blues Festival naar Europa en die besloot  zich in België te vestigen. In 1966 spelen Donni en Boyd tijdens het toen wereldbefaamde jazzfestival van Comblain-la Tour.

Donni nam verschillende nummers op ,al dan niet op plaat uitgebracht. Op 6 sept. trad  Eddie Boyd op met Donni, Wim Hunaerts en Remy Casseur tijdens het ' Golden River City Jazzfestival te Kortrijk. Op 14 januari 1967 zijn dezelfde muzikanten te gast voor Erik Carette , een concert dat de fundering was voor de " Banana Peel " in Ruiselede.

Intussen zijn er 40 jaar verstreken en speelde Willy Donni met tientallen ' grote namen ' In de ' Banana Peel ' kwam Willy met Benny Waters ( 2 februari 75 ) met ' Migthy Flea ' Connors ( 1 october 78 ),  met Hal Singer ( 22 october 78 ), met Wild Bill Davis ( 11 oct. 80 ) nogmaals met Benny Waters ( 23 november 80 )

Zeldzaam is het singeltje " Blues for Eddie Merckx " op 9 september 74 live opgenomen  te Mechelen met George Probert, Andy Lee , Eddie Murlot en Charlie Pauwels.

De jazztraditie leeft voort in de familie : zoon André Donni nam  op 13 april 83 enkele titels op als " the youngest jazz clarinet player in the world "

Voor het detail van de loopbaan van gitarist Willy Donni ( en voor heel wat méér jazz plus filosofische bemerkingen verwijzen we naar  " Willy's blog "</sup>

JAZZ CLUB

De activiteiten van de Antwerpse Jazz Club gaan onverminderd door. ledere dinsdagavond in "DEN BENGEL" Grote markt 5 te Antwerpen. Onlangs werd video-apparatuur aangeschaft zodat het nu mogelijk is elke platenavond met klank en beeld op te smukken.

Nieuwtjes.

De stijgende belangstelling voor jazzmuziek en het herdenken van Adolphe Sax heeft tot naar de jazzmuziek verwijzende illustraties op het nieuwe briefje van tweehonderd frank geleid. We herkennen op de voorgrond Charlie Parker en daar vlak achter onze eigen André Donni. Kortom: sax als betaalmiddel.

Tijdens de gecommentarieerde platenavonden wordt soms dwars tegen gevestigde waarden en principes ingegaan. Maar we zijn niet de enigen. De altosaxofonist Lou Donaldson verklaarde onlangs in het tijdschrift Jazz Hot het volgende.

"De blues is de basis en voedingsbodem van de jazzmuziek. Neem nu Wynton Marsalis. Die spreekt veel over jazz maar hij weet er niets van af. Hij is afkomstig van New Orleans maar kent de blues niet. En als je geen blues kan spelen, kan je geen jazz spelen.Ik heb het niet over veel noten spelen: - maar over het-overbrengen van 

de bluesfeeling" Zo horen we het ook nog eens van een ander. .

Tegenwoordig wordt Wynton Marsalis wel erkend  door de AJC (   vooral door Piet Van de Craen ).  Maar ja hij zal ondertussen wel de blues leren spelen hebben ?
vermoed ik ?

. 

Poster ,die mij opgezonden werd door Michel Gerin. Hij verzamelt posters van jazzoptredens.

optreden op 29 en 30 juni  1978


Na Poll's Jazz Club werd het de Bierodroom ( Elsene ), maar ik heb nog de jazzclub gekend  Quai des Charbonnages. Daar kreeg ik ooit een p.v. voor nachtlawaai. Kunt u zich voorstellen hoe marginaal de jazzmuziek was in die tijd.(en nog steeds hoor qua cachet dan en vooral in Antwerpen)
In de jaren 60 heeft de politie ooit gedreigd mijn gitaar mee te nemen . Ze waren opgeroepen  voor nachtlawaai.De persoon, die het nachtlawaai produceert treft de schuld  en niet de cafébaas.

Dat blijkt nu ook zo te zijn in de fameuze "Muze" waar men ook klachten heeft voor lawaai .
Er is goed goed lawaai maar ook slecht lawaai. Ik las ook in de G.V.A. dat de persoon, die de klacht indiende nu niet meer van Jazz houdt- niet moeilijk met wat er soms te horen is als jazz in de 'muze' ( de laatste tijd is er wel een verbetering door een initiatief van jongere jazzmusici )

10-02-2006

dagblad de morgen. 10/02/06/

ik sluit me wel aan bij de weerlegging van de mythe "Jazz is van de zwarte medemens" en neem volgende tekst over. Een gitzwarte kop achter een vleugel : het clichébeeld is ook voor First Class Jazz gebruikt (zo heet de aanbieding ).Maar vandaag zijn er net zoveel blanken ( en anderen) die overtuigend jazz spelen . in oorsprong was jazz trouwens een mengvorm van afrikaanse en westerse tradities. Geen wonder dat het product zowel op zwarten als op blanken een sterke aantrekkingskracht uitoefendeI In het verleden is vaak gediscussieerd over de vraag of blanken het wel kunnen. De vraag is in de mondiale cultuur van vandaag totaal irrelevant Dit heb ik dus ook al gezegd in mijn vorige pagina's  ( men zou kunnen jazz is de de gesyncopeerde verwerking van Europese dans- en marsmuziek ( de polka -de mazurka en de quadrille )  Zo is het bekende  en veel gebruikte nummer ' Tiger Rag' in oorsprong een quadrille Dominic James "Nick" LaRocca (11 april 1889 - 22 februari 1961), was een vroege jazz cornettist en trompettist en de leider van de Original Dixieland Jass Band ,  Hij is de componist van een van de meest opgenomen jazz klassiekers van alle tijden, " Tiger Rag ". Hij maakte deel uit van wat wordt algemeen beschouwd als de eerste geregistreerde jazz band, die opgenomen en uitgebracht  werd  in 1917.

Sinds 09/11 is er veel veranderd en zou een brief  zoals ik hem destijds schreef niet in goede aarde vallen.  André trad wel een paar keer op tijdens recepties van de amerikaanse ambassade en de toenmalige ambassadeur was vol lof over hem.


To Mr. Bill CLINTON
President of the United States of America
The White House
WASHINGTON D.C.
USA

Antwerp, 8th of February 1994

Dear Mister President,

Please find enclosed a video-tape recording of
my son André, a young saxophone player, born on
August 15th, 1971, lefthanded, playing a Selmer
"Super Action" S2.
Don't you agree a certain resemblance with yourself can be observed ?
I am glad to let you know that he is at present very successfully playing in various bands in Europe and that he is generally considered as a rising star.
It would certainly be a great honour for him to perform for you and your services in Europe or in the States.

With sympathy and respect,

yours sincerely,

Willy DONNI

Weidestraat  42
2600 ANTWERP (Berchem)
BELGIUM

T.Bone Walker treedt op voor de Antwerpse Jazz Club dd. 06.05.69. ( met Buck Clayton, Milt Buckner en Jo Jones.en de dag voordien in Pol's Place ( rue de stassart - Brussel.)met de nederlandse pianist Eddie Lokerse en drummer Garcia Moralès en ik. Ik herinner me nog dat hij met een taxi naar antwerpen kwam. Bluesmen zoals T.Bone en ook Chuck Berry voelden zich steeds gefrustreerd in het bijzijn van jazzmusici. 

Toch bleven de zogezegde jazzkenners zwarte bluesmen met  zwarte jazzmusici verenigen wat steeds voor spanning zorgde bij beiden. Zo heb ik ooit meegemaakt dat men John Lee Hooker deed jammen met de grote Ben Webster. 'dit was in 1969 optreden in de alma(studenten) te Leuven.Ook Eddie "Cleanhead" Vinson was van de partij.
Ook in Turnhout wou men Eddie Boyd laten meespelen met Ben Webster.  ( Dat hing mijn strot uit . Zo'n een gebrek aan competentie vanwege bepaalde jazz-freaks ( een apart ras)  Dit was in de ' Hep Cat ' . Ben trad toen op met Cees Slinger (piano ) Jacques Schols (bass ) Johnny Engels (drums ). Dit was op 29.10.66. Bij de ajc.op 29 .04.74- plaatste men de bluespianist Lloyd Glenn  bij Arnett Cobb wat voor de nodige (muzikaal -technische )  problemen zorgde ( dat herinner ik mij nog goed)

Er waren (zijn) nu eenmaal naïevelingen (vooral in België en Frankrijk), die denken dat de zwarten allemaal jazz kunnen spelen of jazz-minded zijn   Absurd ! 


. 

Dat Vincent Van Gogh de grootste schilder is van de 19de eeuw en zelfs in het algemeen ,dat staat als een paal boven water en nochtans wordt dit  door sommige schrijvers ontkend ( Van Gogh zou geleden hebben aan  temporale epilepsie wat de perceptie van kleuren zou versterkt hebben en is het door een herseninsufficiëntie, dat zijn schilderkunst, zoveel indruk maakt ?)Dat verklaart ook zijn hyperreligiositeit.
Een van de eerste onderzoekers die er de aandacht op vestigde, was Norman Geschwind.

Norman Geschwind (1926-1984) kan als de vader van gedrags neurologie in Amerika worden beschouwd . Hij was mentor aan cadre van gedragsneurologen die de subspecialty voor de twintigste en vroeg 21ste eeuwen gestalte zouden geven.

Dr. Geschwind is bekendst voor zijn exploratie van gedragsneurologie door scheidingsmodellen die bij de letselanalyse worden gebaseerd.


 Het boek  "mensen hebben hun gebreken"  (1936 )van Antoon Van Duinkerken ,dat we moesten lezen tijdens de humaniora behandelt ook dit onderwerp.
Over de ziener Homerus verhaalt de overlevering dat hij blind was. Stellig verscherpte dan zijn heimwee naar de wereld die hij niet waarnemen kon, in hem het dichterlijk gezichtsvermogen.
De vader van het fabeldicht, Eropus, had een bochel. Hebben wij het erg mis als wij die bochel beschouwen als een van de oorzaken van zijn verlangen naar rechtschapenheid?
En wellicht had Erasmus zijn Lof der zotheid nooit geschreven als de pijnen van jicht en graveel hem niet gedwongen hadden zijn kamer te houden. Hij was te zeer een vriend van gezelschap om uit zichzelf de eenzaamheid van de hekeldichter te zoeken; ze werd hem opgedrongen door zijn kwalen.
Ronsard was doof, maar zijn gedichten behoren tot de welluidendste der Franse letteren - hij hoorde alleen de muziek van zijn ziel, die nooit verstoord werd door de wanklanken van het uitwendige leven.
De sprookjesschrijver Andersen schaamde zich voor zijn lelijke gezicht. Met aanzienlijker gelaatstrekken zou hij toneelspeler geworden zijn, en hadden wij de schoonheid van zijn werk moeten missen.
Blijkbaar is de mens zo gebouwd dat zijn ellendigste gebreken dikwijls de voorwaarden worden voor zijn schitterendste heerlijkheid,

Anton van Duinkerken vertelt de verhalen en prijst terecht de gebreken van deze grote kunstenaars.
Zie bv. ook Django Rheinhardt met zijn verbrande hand .



Dat John Coltrane de grootste saxofonist is uit de jazzgeschiedenis wordt ook door velen beweerd . 

In zijn boek " Stijlen en Stromingen" schrijft Piet Van de Craen. " Verder is het ook haast onmogelijk er andere meningen op na te houden dan de goegemeente op een bepaald moment. Niemand durft het aan om in belangrijke publicaties de muziek van Coltrane te beschrijven zoals zij is: steriele pirouetten zonder enig interesse. Iedereen praat iedereen na, net zoals in het verhaal over de nieuwe kleren van de keizer."

Hier geldt het latijns citaat " Scribitur ad narrandum et non ad probandum " en zoals omschreven in de "bulletin h.c.f;" il-y-a des faussetés déguisées, qui représentent si bien la vérité, que se serait mal juger que de ne s'y laisser tromper. Kortom zoals Piet Van de Craen zegt ( haast onmogelijk er een andere mening op na te houden dan de goemeente (het gewone, niet kritische publiek) op een bepaald moment.
Nog uit het boek van Piet Van de Craen : De klarinettist Garvin Bushell, die met Coltrane optrad, vertelt het volgende over hem .

" De Coltrane band speelde geen ballades of melodieën. Er werden vreemde, nieuwe dingen gespeeld 'originals'. Ze wilden een nieuwe aanpak van Amerikaanse muziek . Ik vond het moeilijk om te absorberen wat ze op het melodische vlak deden, hoewel ik harmonisch kon volgen.
Naar mijn mening had Coltrane een fenomenale zin voor harmonie. Ik was echter niet onder de indruk van het monotoon op en neer spelen van de toonladders. Dat waren technische oefeningen, zoals gymnastiek: hij speelde oefeningen, zoals hij dat thuis deed.
Dat is zoals iemand die rechtop op één vinger. Fantastisch. Maar dan ontdek je dat hij er een stalen pin in heeft zitten. Daar is niets fantastisch aan "
( Garvin Bushell & Mark Tucker ) Jazz From The Beginning . New York Da Capo Press, p 127, 1998 tweede editie )
.
En nu besef ik wel dat ik op glad ijs zit !!!! . Rekening houdend met de toch lovende uitspraken over Coltrane door Wynton Marsalis en met het feit dat een van mijn lievelingsgitaristen Pat Martino een en al adoratie uit voor John Coltrane..( maar ja ze zullen onder de indruk zijn van zijn fenomenale zin voor harmonie )
  
Het is toch wel opmerkelijk dat er in de jazzmuziek zoveel tegenstrijdige meningen zijn en komt zeker niet ten goede aan jazzmusici. Wat ben ik content dat ik daar geen deel meer van uitmaak.                      
                                                     Uit het boek - Miles ( Miles Davis en Quincy Troupe.) zeer interessante biografie .

Miles Davis ( 1926-1991) hield niet van Wynton Marsalis en vice versa. Deze weigert mee te werken aan een " hommage aan Miles"
Miles schrijft : Blanken ( hij spreekt ook constant over blank en zwart zoals Panassié) loven de verdiensten van Wynton Marsalis en plaatsen hem zelfs boven Dizzie Gillespie en me zelf.
Miles verwijt wel aan Wynton de blanke klassieke muziek te spelen. Eigenaardig dat wordt ook door Panassié aan Benny Goodman verweten.


Wynton is een grote meneer . Zijn techniek laat hem toe zowel à la Armstrong te spelen als à la Miles Davis. Zeggen dat hij beinvloed is door Miles Davis ( wat ik eens gehoord heb op een platenavond) is nonsens. En volgens Piet Van de Craen was hij niet te beroerd  om een ander onaantastbaar icoon , Miles Davis aan te pakken om hem gebrek aan jazzfeeling te verwijten .


Met de invloeden moet men zeer voorzichtig en er wordt kwistig mee omgesprongen in de jazzkritiek; Zo zou André Donni op sax beinvloed zijn door Joe Henderson en Hank Mobley. Nauwelijks kent hij die mensen.
André heeft geluisterd naar Coleman Hawkins-Eddie Davis- Stanley Turrentine-en vooral Paul Gonsalves. Hij heeft nu zijn eigen stijl op tenor. Paul Gonsalves ( 1920-overleden 14.05.74 ) 10 dagen voor Duke  (1899-1974))
Op klarinet doet hij soms denken aan Barney Bigard en Jimmie  Hamilton. Op beide instrumenten vond hij zijn eigen stijl ,wat zijn spel heel herkenbaar maakt.

in het nieuwsblad van 13.01.06 vond ik een dubbelcd bespreking .'one down ,one up' zo heet de cd John Coltrane , de Allergrootste van de jazz.  Mensen waar gaat het naar toe met de jazzkritiek.??.. Wat is dat voor onzin. Wat dan gezegd over Paul Gonsalves-Hawkins- Willis Jackson-om maar een paar saxofonisten te citeren. PDB schrijft verder nog indrukwekkend, maar alleen voor wie houdt van zéér lang uitgesponnen solo's. Dus u bent verwittigd ! -10-2005 Dave Senior Dave Senior met Chris Barber en Trummy Young. na vele jaren ontmoetten we mekaar terug op de meir. En in vele opzichten blijkt het dat wat jazzmuziek betreft wij dezelfde menig hebben. Zo schrijft hij ook bv. "I know one or two young players who are studying at conservatory and follow "jazz studies"; The content of the 'history of jazz' lessons leaves everything to be desired. To quote one examlpe, a particular talented young tradional style drummer had to explain who Jo Jones was to his drum'docent' Can you imagine picking up the trumpet from Miles on or reeds from Coltrane on - or 'bone from JJJ on ?  Whell they do....and these guys really exist, teaching, and cloning themselves ad infinitum. Sadly though, I've actually heard statements to the effect, 'you can learn nothing from Armstrong or Teagarden has no technique.       zo  heeft Dave een lang betoog waarbij hij steed heel duidelijk een ophelderende uiteenzetting over de feitelijk klungelinge situatie van het jazz-gebeuren geeft. Hij weidt ook uit over de 'functionaliteit' van de muziek en hij is ook vol lof over Wynton Marsalis 'perhaps the most complete musician of this generation' .. Zo heeft de jazzmuziek verschillende 'functionaliteiten' ten dans spelen ( zie le caveau de la huchette)- achtergrondmuziek bij recepties. publiciteit ( zie stella band) circus-attracties begeleiden uitvaarten-streetbands bij braderij en het hoofd-functionaliteit is natuurlijk concert geworden .( Maar vroeger vooral dus dansmuziek ) Café de Muze in Antwerpen met zijn Enseigne Jazzcafé gebruikt(e) Jazz om een bepaald publiek buiten te houden .  De gage was er een fooi ! en de muziek naargelang !  Cafe zou failliet zijn waarschijnlijk wegens wanbeheer , maar ondertussen terug open . Een raadsel ? (  dd. 24 december 2014  geschreven Ik sluit af met de zin uit Dave's artikel . After all nothing could be more functional than the sounds of Ellington, Armstrong, Basie, Bechet, Goodman, Ory and a host more, satisfying the ears of hungry listeners in the concert halls of the world over last  half century en ook dit nog "I recently heard a recorded interview where Mercer Ellington made the comment that the Cotton Club was his father's last ' functional'gig..                                                .

in nr. 438 van de bulletin de hcf. wordt André Donni alsvolgt ingeleid:

fils du guitariste belge Willy Donni (qu'on entend souvent à "La Huchette") André Donni est un jeune jazzman fort doué, qui a été à bonne école et a pleinement profité des conseils de son père. A 23 ans, il s'affirme déjà comme un des meilleurs saxos ténor de la nouvelle génération: belle sonorité feutrée, vibrato bien maîtrisé, de l'invention -et il swingue. A la clarinette, il a une bonne articulation, un jeu fluide, évoquant tantôt Barney Bigard( foto) tantôt Jimmy Hamilton. Voici son autoportrait, tel que nous l'avons recueilli en mars 1995       en dan volgt een interview afgenomen door Jacques Pescheux.

uit het maandblad ' Swingtime ' Eric Carette

artikel letterlijk overgenomen met toelating van Jean-Luc Van Lommel. (nummer van september -october 1980 ) (foto )                                              Jazzwortels en Takken Vrijheid: Jazz is " Freedom Music", maar sinds wanneer? We weten nochtans dat de oorspronkelijke wortels (blues, worksongs, gospels, field-hollers, spirituals maar ook de blanke folklore- en fanfaremuziek) tijdens de slavernij zijn gegroeid. Volgens de oude conceptie ziet men " Jazz " als amusementsmuziek ( bestaat er andere muziek ? en waarvoor is die dan goed ? en dus ' ontspanning ' na de inspanning van de werktijd :  de kinderen (of de brave negers ) mochten hun hartje eens ophalen, binnen bepaalde perken weliswaar. Niet alleen is het de periode van de new-orleans, de dixieland (soms ontaard tot oberbayern-jazz ) en een zekere show-swing, maar de oude conceptie is een zeer blanke en oppervlakkige visie op de zaak. Volgens de nieuwe conceptie is "jazz" (vanaf de oorspronkelijke vormen, niet slechts vanaf de bebop) een zeer ernstig cultureel gedefinieerd . Zo hadden we vroeger de fameuze Panassié-isten. De mannen , die beweerden te weten wat  'den echten jazz " is : het is natuurlijk een gemak en een veiligheid als men het weet . Vandaag is wetenschap een stap verder : de hanteerbare juistere benaming  terminologie heet " afro-amerikaanse " of zelfs  "North American Classical Music " ( Cecil Taylor ) Hier wordt de vrijheid veel ingewikkelder. - ieder individu kan zijn versie spelen van een bepaald thema ( zijn sonoriteit, zijn ritme, zijn tempo, desnoods zijn akkoorden  ) -ieder individu kan thema's of structuren uitvinden, plus of min gebaseerd op een kennis van wat voorafging (=cultuur ) -de emotionele beleving is uiteindelijk de echte 'terrain intouchable' (taboe?) van de jazz : ge zijt nooit verplicht te interpreteren in een bepaalde richting , tenminste niet zoals in de klassiek. De smaak (=cultuur) blijft echter de poort tot het bereiken van de toehoorder. Toegegeven voor sommigen is de toehoorder van geen belang ,maar blijf dan weg van het podium aub. Een andere soort vrijheid , waaraan dikwijls niet gedacht wordt, is deze verkregen door de muziek dank zij de muziek -persoonlijke ontwikkeling, zowel intellectueel als emotioneel, door studie van het instrument, theorie, prestaties van anderen , contacten met alle niveaus van sociaal-economisch leven. -( voor bepaalde amerikaanse burgers) een mogelijkheid uit te breken uit een sociale stand zonder toekomst, iemand te worden, misschien een ster , maar in elk geval rijk...... -Als we dezen vrijheden overdenken, begrijpen we dat de muziek van de amerikaanse zwarten (ont-wortelden) de diepste snaren heeft kunnen raken van de individu's verspreid over de ganse wereld. -Mensen, die door middel van akoestische gevoelens een welbehagen kunnen ervaren, dat hun een soort geluk geeft dat nergens meer voorzien is in de westerse 'beschaving ', iets uiterst persoonlijk en tegelijkertijd alles overbruggend ( taal  - ras ) tot een waarachtig en enthousiast contact. Jean Luc Van Lommel ,( ° Leuven 1945 ) drummer en tevens licenciaat in de psychologie. . Het doel van de wetenschap is waarheid; het doel van de kunst daarentegen is plezier ( Gotthold Lessing )

Reageer (0)

Categorie:Willy Donni