John Coltrane.
Dat Vincent Van Gogh de grootste schilder is van de 19de eeuw en zelfs in het algemeen ,dat staat als een paal boven water en nochtans wordt dit door sommige schrijvers ontkend ( Van Gogh zou geleden hebben aan temporale epilepsie wat de perceptie van kleuren zou versterkt hebben en is het door een herseninsufficiëntie, dat zijn schilderkunst, zoveel indruk maakt ?)Dat verklaart ook zijn hyperreligiositeit.
Een van de eerste onderzoekers die er de aandacht op vestigde, was Norman Geschwind.
Norman Geschwind (1926-1984) kan als de vader van gedrags neurologie in Amerika worden beschouwd . Hij was mentor aan cadre van gedragsneurologen die de subspecialty voor de twintigste en vroeg 21ste eeuwen gestalte zouden geven.
Dr. Geschwind is bekendst voor zijn exploratie van gedragsneurologie door scheidingsmodellen die bij de letselanalyse worden gebaseerd.
Het boek "mensen hebben hun gebreken" (1936 )van Antoon Van Duinkerken ,dat we moesten lezen tijdens de humaniora behandelt ook dit onderwerp.
Over de ziener Homerus verhaalt de overlevering dat hij blind was. Stellig verscherpte dan zijn heimwee naar de wereld die hij niet waarnemen kon, in hem het dichterlijk gezichtsvermogen.
De vader van het fabeldicht, Eropus, had een bochel. Hebben wij het erg mis als wij die bochel beschouwen als een van de oorzaken van zijn verlangen naar rechtschapenheid?
En wellicht had Erasmus zijn Lof der zotheid nooit geschreven als de pijnen van jicht en graveel hem niet gedwongen hadden zijn kamer te houden. Hij was te zeer een vriend van gezelschap om uit zichzelf de eenzaamheid van de hekeldichter te zoeken; ze werd hem opgedrongen door zijn kwalen.
Ronsard was doof, maar zijn gedichten behoren tot de welluidendste der Franse letteren - hij hoorde alleen de muziek van zijn ziel, die nooit verstoord werd door de wanklanken van het uitwendige leven.
De sprookjesschrijver Andersen schaamde zich voor zijn lelijke gezicht. Met aanzienlijker gelaatstrekken zou hij toneelspeler geworden zijn, en hadden wij de schoonheid van zijn werk moeten missen.
Blijkbaar is de mens zo gebouwd dat zijn ellendigste gebreken dikwijls de voorwaarden worden voor zijn schitterendste heerlijkheid,
Anton van Duinkerken vertelt de verhalen en prijst terecht de gebreken van deze grote kunstenaars.
Zie bv. ook Django Rheinhardt met zijn verbrande hand .
Dat John Coltrane de grootste saxofonist is uit de jazzgeschiedenis wordt ook door velen beweerd .
In zijn boek " Stijlen en Stromingen" schrijft Piet Van de Craen. " Verder is het ook haast onmogelijk er andere meningen op na te houden dan de goegemeente op een bepaald moment. Niemand durft het aan om in belangrijke publicaties de muziek van Coltrane te beschrijven zoals zij is: steriele pirouetten zonder enig interesse. Iedereen praat iedereen na, net zoals in het verhaal over de nieuwe kleren van de keizer."
Hier geldt het latijns citaat " Scribitur ad narrandum et non ad probandum " en zoals omschreven in de "bulletin h.c.f;" il-y-a des faussetés déguisées, qui représentent si bien la vérité, que se serait mal juger que de ne s'y laisser tromper. Kortom zoals Piet Van de Craen zegt ( haast onmogelijk er een andere mening op na te houden dan de goemeente (het gewone, niet kritische publiek) op een bepaald moment.
Nog uit het boek van Piet Van de Craen : De klarinettist Garvin Bushell, die met Coltrane optrad, vertelt het volgende over hem .
" De Coltrane band speelde geen ballades of melodieën. Er werden vreemde, nieuwe dingen gespeeld 'originals'. Ze wilden een nieuwe aanpak van Amerikaanse muziek . Ik vond het moeilijk om te absorberen wat ze op het melodische vlak deden, hoewel ik harmonisch kon volgen.
Naar mijn mening had Coltrane een fenomenale zin voor harmonie. Ik was echter niet onder de indruk van het monotoon op en neer spelen van de toonladders. Dat waren technische oefeningen, zoals gymnastiek: hij speelde oefeningen, zoals hij dat thuis deed.
Dat is zoals iemand die rechtop op één vinger. Fantastisch. Maar dan ontdek je dat hij er een stalen pin in heeft zitten. Daar is niets fantastisch aan "
( Garvin Bushell & Mark Tucker ) Jazz From The Beginning . New York Da Capo Press, p 127, 1998 tweede editie )
.
En nu besef ik wel dat ik op glad ijs zit !!!! . Rekening houdend met de toch lovende uitspraken over Coltrane door Wynton Marsalis en met het feit dat een van mijn lievelingsgitaristen Pat Martino een en al adoratie uit voor John Coltrane..( maar ja ze zullen onder de indruk zijn van zijn fenomenale zin voor harmonie )
Het is toch wel opmerkelijk dat er in de jazzmuziek zoveel tegenstrijdige meningen zijn en komt zeker niet ten goede aan jazzmusici. Wat ben ik content dat ik daar geen deel meer van uitmaak.
Uit het boek - Miles ( Miles Davis en Quincy Troupe.) zeer interessante biografie .
Miles Davis ( 1926-1991) hield niet van Wynton Marsalis en vice versa. Deze weigert mee te werken aan een " hommage aan Miles"
Miles schrijft : Blanken ( hij spreekt ook constant over blank en zwart zoals Panassié) loven de verdiensten van Wynton Marsalis en plaatsen hem zelfs boven Dizzie Gillespie en me zelf.
Miles verwijt wel aan Wynton de blanke klassieke muziek te spelen. Eigenaardig dat wordt ook door Panassié aan Benny Goodman verweten.
Wynton is een grote meneer . Zijn techniek laat hem toe zowel à la Armstrong te spelen als à la Miles Davis. Zeggen dat hij beinvloed is door Miles Davis ( wat ik eens gehoord heb op een platenavond) is nonsens. En volgens Piet Van de Craen was hij niet te beroerd om een ander onaantastbaar icoon , Miles Davis aan te pakken om hem gebrek aan jazzfeeling te verwijten .
Met de invloeden moet men zeer voorzichtig en er wordt kwistig mee omgesprongen in de jazzkritiek; Zo zou André Donni op sax beinvloed zijn door Joe Henderson en Hank Mobley. Nauwelijks kent hij die mensen.
André heeft geluisterd naar Coleman Hawkins-Eddie Davis- Stanley Turrentine-en vooral Paul Gonsalves. Hij heeft nu zijn eigen stijl op tenor. Paul Gonsalves ( 1920-overleden 14.05.74 ) 10 dagen voor Duke (1899-1974))
Op klarinet doet hij soms denken aan Barney Bigard en Jimmie Hamilton. Op beide instrumenten vond hij zijn eigen stijl ,wat zijn spel heel herkenbaar maakt.
| in het nieuwsblad van 13.01.06 vond ik een dubbelcd bespreking .'one down ,one up' zo heet de cd John Coltrane , de Allergrootste van de jazz. Mensen waar gaat het naar toe met de jazzkritiek.??.. Wat is dat voor onzin. Wat dan gezegd over Paul Gonsalves-Hawkins- Willis Jackson-om maar een paar saxofonisten te citeren. PDB schrijft verder nog indrukwekkend, maar alleen voor wie houdt van zéér lang uitgesponnen solo's. Dus u bent verwittigd !
. |
|||
 |
|||
foto: 
