de rivier van Herakleitos ( afbeelding)


Zo bespreken Vermeersch en Braeckman de impact van Socrates, Plato, Aristoteles, de stoïcijnen, de epicuristen en sceptici die elk op hun manier verbanden legden tussen mens en moraal. Interessant is hun standstill bij Philo van Alexandrië die enkele decennia na het begin van onze tijdsrekening al in het verzet ging tegen de slavernij, waardoor hij op ethisch vlak op ‘een onvergelijkbaar hoger niveau’ stond dan Jezus en de latere christelijke leiders.
Terecht noemen de auteurs de slavernij als ‘de schandelijkste aantasting van de menselijke waardigheid voor Auschwitz’. Het christendom heeft net als de andere geopenbaarde godsdiensten slavernij steeds aanvaard en goedgekeurd. Zo staan in diverse passages van het Oude en het Nieuwe Testament verantwoordingen voor het behandelen van een persoon als het eigendom van een ander persoon. De vermeende naastenliefde die deze godsdiensten beweerden na te streven, strekte zich in de praktijk alleen maar uit tot de eigen groep, de anderen mochten onderdrukt of zelfs letterlijk geliquideerd worden. Nog steeds wordt te weinig benadrukt hoe bijvoorbeeld het christendom medeschuldig was en is aan allerlei vormen van antisemitisme met de moord op zes miljoen Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog tot gevolg. Jodenhaat, moslimhaat en christenhaat zijn geen gevolg van de rede maar van eeuwenoude tradities en overleveringen van heilige teksten die de Ander vergeleken met minder dan een dier.
bron: Liberales - Dirk Verhofstadt
Enkele passussen uit dit boek.
Wanneer men die inzichten als werkhypothese beschouwt , kunnen ze tot interessante ontdekkingen leiden.
Zodra men echter meent dogmatisch te moeten vasthouden aan starre schema's, dan doet men afstand van één van de grondeisen van Marx zelf, namelijk het voortdurend voeling bewaren met de werkelijkheid.


















