Berichten van 1 november 2008 tot 30 november 2008

Tijdens onze negendaagse “veldtocht” van Duinbergen

naar het zuiden hebben we drie dagen verbleven in Bayonne,

bij de Franse Basken.

In de bergen ligt een piepend klein dorpje, Espelette, met een grote naam,

zeker voor degenen die interesse hebben voor gastronomie.

Ik had al driemaal eerder Thon à la Basqaise gemaakt,

volgens een recept uit het zuiden van Frankrijk,

en telkens had ik me afgevraagd waarom er onder het recept in het kookboek

een half blad besteed was aan Piment d’Espelette en hoe die smaakt.

Toevallig verblijven we daar toch wel in die buurt zeker!

(dank aan Greta). Wij naar dat dorpje natuurlijk,

en de pepers worden geoogst van september tot de eerste vorst

in het land komt (P.S. Albert II misschien?). Beter kan dus niet.

We bezochten l’Atelier du Piment, kregen een rondleiding binnen en

mochten buiten zelfs een quiz oplossen tussen de hangende pepers in het veld.

Ze zwanzen er ginder echt niet mee hoor!

Er bestaat een Syndicat du Piment d’Espelette (Ezpeletako Biperra

voor degenen die vlot Baskisch spreken), met een eigen AOC

kwaliteitslabel, zoals de Franse wijnen.

Het piment is verkrijgbaar in poeder of vers, in koorden gestrengeld.

Maar ook vermengd in confituren, kazen en alle mogelijke andere bereidingen.

We kochten in het atelier een koord voor 10 €, met 21 rode neuzen eraan.

Deze koorden kan je trouwens kopen op elke markt in het (Baskisch) zuiden

van Frankrijk.

De pepers blijven tamelijk zacht gedurende twee maanden.

Dan zijn ze aan het drogen geslagen en worden ze een pak scherper.

Zo kan je ze nog twee jaar bewaren (en gebruiken!).

Als ze dan nog niet geconsumeerd zijn (zal bij ons niet gebeuren)

kan je ze nog 10 jaar behouden als decoratief element.

Nu komt het recept: het was precies drie jaar geleden dat ik het bereid had,

te lang eigenlijk. Op de foto van het recept kan je lezen dat

de bereiding “makkelijk” is, iets voor mij dus.

À propos, als je iets op je scherm hebt, dat je net niet goed kan lezen,

druk dan met een vinger op de controltoets (ctrl) en draai

aan je wieleke van je muis. De tekst wordt nu groter en beter leesbaar,

of kleiner. Let wel dat het enkel werkt als je aan het wieleke draait

en tegelijkertijd luid “akke akke tuut tuut” zegt.

Moet je eens proberen:

In feite kon je dit recept evengoed aflezen op de foto hierboven.

Ik weet niet of je in België altijd verse tonijn kan vinden.

Hier in Spanje uiteraard, en één keer heb ik het gemaakt

met een bonito, dat is een minitonijn met een nog fijnere smaak.

Volgens de ene bron komen de pepers uit Indië, volgens de andere

uit Amerika (je kan alles aflezen op de foto’s).

Tja, 500 jaar geleden was dat toch allemaal hetzelfde.

De franse bron zegt: “Amerikaans” en meegebracht door “onze” marins

in de 16^de eeuw. Het zullen de Spanjaarden wel geweest zijn zeker?

Wie dit niet lust, heeft ofwel zijn Plechtige Communie  nog niet gedaan,

of heeft geen smaakpapillen.

De winter staat voor de deur, in België is hij zelfs al even binnengekomen.

De hoogste tijd dus om even terug te blikken naar de zomer van 2008,

die qua klimaat niet te best was (om beleefd te blijven), maar toch weer gonsde

 van de activiteiten.

In de Olaba(*) organisatie was en is er altijd wel iets levendig op komst. 

Vandaag kijk ik even terug naar het Olaba Petanquekampioenschap 2008,

naar aloude traditie georkestreerd in de domeinen van TC Duinbergen,

aan de Krommedijk.

Tussen (), die dijk is niet bevorderlijk voor het nauwkeurig positioneren

van de petanqueballen,

want door de kromtegraad wijken die ronde dingen doorgaans af van hun baan.

Dit is een prangend beeld uit de halve finale, met een worp die beslissend is

om al dan niet de finale te halen.

De “pointeur” in kwestie is Luc, Technisch Directeur van Olaba,

die hier met grote kunde bewijst hoe je een worp technisch moet uitvoeren.

Let op de professionele houding.

Helaas schiet deze specialist letterlijk en figuurlijk net iets te kort.

De tegenstanders glunderen al, want ze zien zichzelf al in de grote finale belanden.

Dit is nog een beeld uit dezelfde halve finale.

Let hier vooral op Erik, in het midden.

Op alles bedacht heeft hij een blauwe handdoek bij,

die hij zorgvuldig koestert. Waarom? Zal je denken.

Wel, Erik is de Financieel Directeur van Olaba, en de kas was nagenoeg plat.

Daarenboven was er een dineetje voorzien in het clubhuis.

Met een platte kas is de enige uitweg: de afwas doen,

en dus had Erik zijn gerief al meegebracht.

Dit is hier een groepsfoto min één. Let hier vooral op de ballen.

Erik heeft niet alleen een onderbroek aan met lange pijpen,

maar hij heeft ook een slingerbal.

Hij beeldt hier een antieke Engelse pendule uit, wat slechts gedeeltelijk geslaagd is.

Luc, aan de rechterkant laat niet graag zijn ballen zien.

Hij heeft zich Olaballen aangeschaft met een donkerbronzige kleur,

als het ware Obama Olaba ballen.

Dank zij de verkiezing van 4 november jl. kan hij nu uit de schaduw

komen en volgend jaar zelfs een sterke indruk maken

met zijn ballen bij vriend en tegenstander.

Hier zijn alle Olaba’s, vermoeid maar gelukkig, verzameld rond de dinertafel,

en klaar voor de proclamatie van de uitslag, huldiging

van het kampioenenteam en voor de goodies uit Ronny’s keuken.

Erik steekt zijn vork al in de lucht als mogelijk overwinnaar,

maar tevergeefs.

Diezelfde vork zal hij een uur later moeten afdrogen in de keuken.

…en Ronny heeft het inderdaad weer goed gedaan.

 Kijk maar hoe Greta geniet van dit lekkers!!

(*) OLABA staat voor “Organisation de Loisirs Agréables et Blabla Amical”.

Het is duidelijk dat een organisatie uit Knokke, met zijn

Place M’as Tu Vu en Le Zoute, het best gebaat is

met een Franstalige benaming (**).

Alles moet immers tot de juiste proporties worden teruggebracht.

Deze benaming vergroot zeker het prestige, en wie weet

de mogelijkheid tot subsidiëring door de gemeente,

zodat onze Financieel Directeur in het vervolg zijn handdoek

mag thuislaten, en daar de afwas doen.

(**) dit is natuurlijk maar een grapje.

Een schalkse knipoog is hier wel op zijn plaats.

“Uiteraard zullen onze avonturen beschreven worden op deze eigenste weblog.

Ik had ook nog een gerechtje gemaakt, namelijk blinde vinken met pruimen

 en Provençaalse kruiden, maar dat zal ook voor een volgende keer zijn.”

Dit stond te lezen in de laatste Belgische update van onze blog.

De volgende keer is dus nu, vanuit Andalucia.

We waren negen dagen on the road, en we zijn weer

een aantal ervaringen rijker, die we binnenkort willen uitwisselen

met de lezers van de weblog.

Maar vandaag willen we zachtjes beginnen, namelijk met de blinde vinken.

Afspraak in de keuken dus, want hier is het lekkere gerechtje

met de vinken en de pruimen.

Dat is nu een gerecht waar ik een beetje fier op ben/was.

Ik had het gekozen omdat in het kookboek zo’ n mooie foto stond.

Mijn foto’s (genomen door Greta) zagen er ook fantastisch uit.

Dat komt omdat je in de dienschotel in het midden de blinde vinken ziet,

omgeven door twee rijen rattekes.(*)

(*)voor wie geen rattekes kent: het zijn lange, harde en magere patatjes,

die je sierlijk op rijen kan leggen.

Ze omringden dus de blakende blinde vinken.

Je voelt het zeker al aankomen: ik had per ongeluk de foto’s

in de vuilmand van de computer gekieperd.

Normaal is dat geen probleem: door één knop te drukken

kan je ze gewoon terugzetten, wat ik ook gedaan heb.

Problemo: de vijf foto’s kwamen niet terug.

Ik heb uren mijn computer afgezocht, maar ze niet gevonden.

Ergens verstoppen ze zich, en wie weet dat ze binnen

een paar maanden per ongeluk komen bovendrijven.

Het zal me niet beletten het gerechtje toch weer te geven.

Je weet maar nooit of er iemand in geïnteresseerd is.

Hier gaan we dan:

P.S. als, zoals hier, een gerecht er lekker uitziet in het kookboek,

durf ik het al eens (s)maken voor drie personen

(de volgende dag als boblunch, weet je wel!).