Berichten van 1 januari 2010 tot 31 januari 2010

Een Meunière saus hoort meestal bij een zeetong, maar voor de andere

populaire platvis, de tarbot, komt ze evengoed in aanmerking.

Tarbot is een interessante vis, en lekker ook nog.

Voor de Fransen en de Engelsen is het een turbot, zoals hier regelmatig

te lezen is op de menukaart van de plaatselijke restaurants.

De tarbot is een van de grootste platvissoorten. Hij kan tot 1 m lang worden,

maar 40 tot 50 cm lange exemplaren komen meer voor.

Vreemd dat de twee ogen aan dezelfde kant van de vis staan, maar dat komt

door zijn manier van bewegen, of is het omgekeerd?

In elk geval: hij schuurt continu over de zeebodem, op zoek naar wat lekkers.

Mocht hij aan elke kant een oog hebben, zoals jij en ik, dan zou hij aan de

 bodemkant niet veel te zien krijgen. De natuur heeft deze vis dus wat aangepast.

De ogen zitten op de oorspronkelijke linkerkant.

Hij komt voor in het noordoosten en het oosten van de Atlantische Oceaan

en de Middellandse Zee. De diepte waarop de soort voorkomt is 20 tot 70 m

onder het wateroppervlak. Hij kan ook gekweekt worden.

Maximum leeftijd: 17 jaar voor de mannetjes en 27 jaar voor de vrouwtjes.

De zoveelste vorm van discriminatie natuurlijk.

De tarbot van vierde leeftijd kan dus een lengte bereiken van 100 cm.

Gewoonlijk ligt hij al in de braadpan voor het zover is.

Wie heeft er nu een pan van een meter doorsnee?

Hij heeft geen schubben, is dus schoonmaakvriendelijk, maar heeft wel

een grote hoeveelheid wratachtige knobbeltjes, verspreid over de bovenkant

van het lichaam.

De lichaamsvorm is net een platte ronde schijf, maar ook is hij relatief dik.

Doordat zijn BMI-index aan de hoge kant ligt, is er wel ruim wat vlees aan.

De kleur is variabel; hij kan zich wat dat betreft enigszins aanpassen aan

de ondergrond.

Meestal grijsbruin met een olijfgroen waas erover, donkerbruin of zandkleurig

met vele donkere vlekken en stippen. Een sterke modekleur dus.

De onderkant (oorspronkelijk de rechterzijde) is vuilwit.

Deze roofvis eet voornamelijk andere vissen. Daarnaast versmaadt hij ook

garnalen en schelpdieren niet, vooral als hij nog jong is.

Hij verschalkt zijn prooien vanuit een hinderlaag, zoals op de foto.

De vis is zeer goed gecamoufleerd doordat hij zeer goed in staat is om

zijn kleur aan te passen aan die van de plaatselijke zeebodem.

Je ziet hem eigenlijk niet, maar dat is ook zijn bedoeling.

In de pan heeft hij gelukkig minder gelegenheid om zich te verbergen.

De tarbot die ik bereid heb, kocht ik vers. Het beest woog anderhalve kg.

De visdame nam mijn beest in behandeling onder mijn goedkeurend oog.

Na het schoonmaken was er precies de helft over.

Ik had dus twee dikke filets om mijn gang mee te gaan.

Wat ik er mee deed kan je hier in detail lezen: Tarbot Meunière.

De naam “Meunière” komt, zoals turbo(t), van het Frans, en betekent “molenaarsvrouw”.

Heel dichterlijk uitgedrukt, voor gewoon het lichtjes in bloem wentelen

van de platte zwemmer.

Citroen hoort er eigenlijk ook bij.

Je kan evengoed op dezelfde manier tewerk gaan met zeetong,

zeeduivel of een andere platvis.

Mislukken kan dit recept nauwelijks, ook niet voor de beginnende kok (zoals ik).

Als je een profkok met dit gerecht aan de slag wil zien, klik dan op deze link,

of kopieer hem in je browser:

http://www.focus-wtv.tv/programma/vispa/vispa-tong-meuni%C3%A8re

Chef Bart Desmidt van restaurant Bartholomeus in Heist maakt het iets

 gesofisticeerder, met geklaarde boter en zo, maar voor mij hoeft het niet echt.

Hier is mijn afgewerkte bereiding, met een aardappelpuree en een salade.

Zonder franjes, maar lekker. Smakelijk.

Bereid naar een recept uit De Perfecte Keuken van Piet Huysentruyt.

Vandaag doen we een korte rit. De stad Ávila ligt niet zover van Segovia.

Men kan nog kiezen tussen een autosnelweg of een schilderachtige route.

Ávila is naast een provincie ook de naam van de Spaanse stad en maakt deel uit

van de regio Castilië en Léon. Aangeduid in het rood op de kaart van Spanje.

Het ligt dus net in het centrum van het Iberische schiereiland, want Portugal

staat niet op deze kaart getekend.

De provincie Ávila ligt tussen de provincies Salamanca, Madrid en Segovia.

Ávila is de hoogst gelegen stad van Spanje, 1130 meter boven de zeespiegel.

Het hoogst gelegen dorp van Spanje ligt in Andalusië, in het Alpujarras gebergte,

tegen de flanken van de Siërra Nevada.

Het is ook een van de dorpen, waar de beste ham vandaan komt: Trevélez.

Maar dat was even terzijde; terug nu naar onze bestemming.

Het mooiste uitzicht op deze kleine gezellige hoofdstad, die in 1985

tot Werelderfgoed werd verklaard, heeft men vanaf het uitkijkpunt van

De Vier Zuilen aan de weg naar Salamanca.

Op dit machtige panorama heeft men een hotel neergepoot,

waar we gereserveerd hebben. Het is het uitstekende Sercotel Cuatro Postes.

Deze heuvel is een ideale plek om de beroemde middeleeuwse stadsmuur

te bewonderen, de best behouden gebleven stadswal van Europa,

en een die meer dan twee kilometer lang is.

In Ávila wordt de heilige Theresa meer dan vereerd. Volgens een legende

werden op deze plek de kleine Theresa en haar broer Rodrigo teruggevonden

toen zij in hun kinderlijke fantasie besloten van huis weg te lopen

om de marteldood te sterven in handen van de Moorse Saracenen.

We zijn nogal laat vertrokken in Segovia, en we komen pas aan na zes uur.

Een kleine verfrissing, en we vinden een gezellig restaurant pal naast het hotel.

Het voedsel is zeker niet de top, maar je kunt niet alles hebben.

Na de maaltijd is de duisternis ingevallen, en we gaan terug naar het hotel

bovenop de heuvel.

Het mooiste zicht op de stadsmuren heb je natuurlijk op het dak,

boven de zesde verdieping, waar een Romeinse fluitspeler ons opwacht.

Hier heb je het ideale en sublieme zicht op de versterkte middeleeuwse stad,

die zich aan onze voeten ontrolt.

‘s Morgens maken we kennis met een nieuw fenomeen: “Lluvia in Ávila”,

en voor de niet Spanjaarden: er vallen wat vochtige druppels uit de hemel.

We staan hier vóór het hotel, naast het Cuatro Postes monument.

Het panorama over de oude cité is anders dan in het duister, want je ziet

natuurlijk ook duidelijk het deel van de oude stad dat niet verlicht wordt.

De stad is omgeven door de best bewaarde machtige stadsmuren van Europa.

Ze zijn 2.5 km lang, 12 m hoog en 3 m dik, hebben 9 poorten en 90 bastions

met gekanteelde torens. De muren zijn in trapezium vorm opgetrokken.

We gaan van hier te voet afdalen naar de oude stad, en komen voorbij

enkele bruggen over een rivier. Naast de heilige Theresa (zie verder) is nog

een bijzonder iemand hier geboren: Isabella, koningin, naast Ferdinand,

en samen de Katholieke koningen.

Isabella was uiteraard katholiek en voerde diverse politieke wijzigingen door.

Op 31 maart 1492 tekende ze samen met Ferdinand het Verdrijvingsedict.

Hierdoor werden de Joden gedwongen zich te bekeren tot het christendom

of te verhuizen uit Spanje. Hoewel velen zich bekeren en zo hun eigendommen

kunnen houden, vertrekken zowat 160 000 - 400 000 marranos (ook te vertalen

als zwijnen). Hun goud, zilver en geld worden in beslag genomen.

In 1499 worden ook de moslims voor de keuze gesteld om te zich bekeren

of te vertrekken.

Honderdduizenden vertrekken uit Spanje en anderen laten zich dopen.

Om even bij stil te staan hoe het er toen aan toe ging.

Een minderheid onder hen trekt naar het zuiden en vestigen zich in de Alpujarras,

een onvruchtbaar gebied, waar in de 16^de eeuw de Spanjaarden liever wegblijven.

We trekken te voet door de oude stad, die (nog) helemaal niet toeristisch

is geëxploiteerd. In tegenstelling met het gelijkaardige Carcassonne

struikelt men hier niet over de toeristische prullaria.

Tegen het centrum komen we een aantal, vooral jonge, Spaanse macho’s tegen.

Ze keren op hun stappen terug, als ze Greta zien, want blijkbaar komen ze

graag in haar beeld. De regen is intussen bijna verwaarloosbaar.

Slechts 10% van de populatie bedient zich nog van een paraplu.

Blijkbaar is dit een bokkenfuif, waarbij de bruidegom als toreador moet rondlopen.

Hij heeft zijn bril thuisgelaten, want hij neemt mij voor een stier.

Misschien moet ik hem prikken met mijn paraplu, maar toch liever niet.

Ik reageer dus niet onmiddellijk op zijn flapperend gordijn en zijn aanmoedigingen.

Ik voel me momenteel niet zo bloeddorstig, alleen maar gewoon dorstig.

Op de kleinschalige Plaza Mayor zijn gelukkig enkele tapabars open.

Deze is blijkbaar geen moslimbar, want het wemelt hier van de vrouwelijke

menselijke exemplaren. Behalve die helemaal rechts, en ook die met zijn

 twee glazen wijn is geen vrouw, echt niet. Waarschijnlijk een Amerikaan.

We laten ons een paar typisch Spaanse tapas goed smaken, in het midden van

een typisch Spaans decor.

Neem nu bijvoorbeeld de lampenkappen, waarvan er geen enkele recht hangt.

Ligt het nu aan de wijn of aan mijn ogen, maar de lusters beginnen hoe langer

hoe meer te dansen en te zwaaien. Tijd om opnieuw een Ávila luchtje te scheppen.

Dicht tegen de Plaza Mayor situeert zich  een van de negen stadspoorten,

die je hier kunt zien aan de binnenkant.

We zoemen even in naar links, tussen de poort en de gevechtstoren.

Ávila is, zoals gezegd, de bedevaartplaats van Santa Theresa, hervormster

van de orde van de Karmelietessen. Zij heeft hier in de 16de eeuw geleefd. 

Spanjaarden doen niet liever dan feesten. De Semana Sancta neemt

een ganse week in beslag, maar het belangrijkste feest van Ávila is uiteraard

gewijd aan de alomtegenwoordige Teresa de Jesús.

Eveneens een hele week lang duurt deze verering, meer bepaald van

7 tot en met 15 oktober.

Dan wordt het leven van alledag onderbroken om de festiviteiten rond

deze grote heilige van de stad op gepaste wijze te vieren.

We zijn nu 18 oktober, en de feestpret is net achter de rug.

Hier is een vertikaal bloementapijt opgericht met de beeltenis van de maagd.

Bij haar standbeeld zijn massaal bloemenkransen neergelegd door de feestneuzen.

Buiten de muren van de stad bevindt zich het klooster van La Encarnación

waar Teresa de Jesús zevenentwintig jaar lang als kloosterlinge woonde

totdat zij dit in 1562 verliet om nieuwe kloosters te gaan stichten.

De nieuwe stad ligt volledig buiten de omwalling, zoals in Carcassonne trouwens,

maar het is een gewone doorsnee stad, niet direct geweldig interessant.

Dit is de kant langs waar we de stad zijn binnengegaan en ze ook opnieuw verlaten.

Greta vindt dat ze beter contrasteert met haar paraplu dan met het omringende groen.

In feite past Greta in elk prentje.

Intussen hebben we besloten onze genietvakantie met nog een dag te verlengen.

In plaats van direct naar het zuiden te gaan, hebben we nog on-line een extra dag

geboekt in Toledo.

Het verslagje zit in de pijplijn, en El Sol ook. Geen lluvia meer.Tot dan.

De winter heeft recent ook toegeslagen in Marbella.

Vorige zondag was de maximum temperatuur maar 8°!

Intussen is deze winter weer voorbij en halen we terug de normale

temperaturen en toestanden, maar dit terzijde.

Laten we ons beter focussen op een gerecht, niet alleen voor de winter,

maar voor alle seizoenen: varkenshaasje zoetzuur, stevig, en lekker ook.

Een van de belangrijke ingrediënten zijn ananasblokjes of -schijven uit blik.

Er zijn enorm veel praktische dingen over dit fruit waar ik niets over wist.

Misschien geldt dit ook wel voor vele lezers. Tijd om informatie te geven!

Hieronder bulkt het dus van de ananastips.

Echt interessante dingen over aankoop, bewaring enzovoort bedoel ik.

Je kunt er maar je voordeel mee doen.

De ananas is een tropische plant, oorspronkelijk afkomstig uit Brazilië, Bolivia

en Paraguay, en werd daar reeds langs voor de komst van Colombus geteeld.

Tijdens Colombus' tweede reis naar Zuid-Amerika (1493-1496) kwamen er

al enkele planten mee naar Spanje.

De ananas groeit aan stekelige planten, die de oogst bemoeilijken.

De Indianen gebruikten de planten dan ook als omheining voor hun dorpen.

De Spanjaarden introduceerden de ananas in de Filippijnen, Hawaïi en Guam.

In Europa werd de vrucht in 1720 voor het eerst met succes gekweekt,

maar dan wel in broeikassen.

Momenteel worden ze overal in de tropen verbouwd op grote plantages.

Ananas rijpt moeilijk na. Daarom moet de vrucht zo rijp mogelijk worden geplukt

en zo snel mogelijk de winkelrekken bereiken. Het transport van ananas gebeurt

dan ook meer en meer met het vliegtuig (vandaar ook de naam 'vliegananas').

Erg CO2- en milieuvriendelijk is dit niet!

De plant behoort tot de bromeliafamilie, die ook kamerplanten levert.

De ananas is een grote samengestelde vrucht en ontstaat uit vele kleine besjes

die samengroeien.

Alle vruchtjes vergroeien samen met de bloeisteel tot een samengestelde vrucht.

Wanneer we een ananas opsnijden is dit duidelijk te merken.

Het centrale, vezelige deel is de bloeisteel.

Ananas wordt, zoals je weet, vers en ingeblikt aangeboden.

Verse ananas bevat een product, bromeline, dat inwerkt op dierlijke eiwitten.

Deze stof maakt de vrucht licht verteerbaar.

Zuivelproducten vermengd met verse ananas kunnen na enkele uren waterig

worden en een vreemde smaak krijgen. Combinaties van ananas met gelatine

 (bijvoorbeeld bavarois) verliezen na een tijdje hun binding.

De stof verliest wel haar werking als ananas enkele minuten wordt gekookt

Ananastip 1!

Vlees dat gemarineerd wordt in vers ananassap zal hierdoor zachter worden.

Uit de bladeren van de ananasplant worden ook lange, zijdeachtige vezels

 gewonnen, die in Taiwan en de Filippijnen verwerkt worden tot een fijnmazige

stof, piña genoemd.

Gewoonlijk drinkt men tijdens het verwerken dan een piña colada.

Een ananas kan wel 30 cm lang en meer dan 4 kg zwaar worden,

en heeft bovenop een rozet van bladeren.

De kleur van de schil is groenachtig tot bruinachtig.

De ananas is rijk aan vitaminen zoals: bètacaroteen, vitamine A, B1 en E en

 mineralen zoals: kalium, magnesium, fosfor, ijzer, koper, mangaan, zink en jodium.

 Verder ook nog veel suikers en citroenzuur.

Alstublieft, weg met die commerciële pillen en voedingssupplementen!

De natuurlijke (of meest voorkomende) bestuiver van de ananas is de kolibrie.

Door bestuiving ontstaan zaden, maar omdat de aanwezigheid van zaden

een negatief effect heeft op de kwaliteit van het fruit, is in Hawaï, waar ananas

op grote schaal wordt gekweekt, de invoer van kolibries verboden.

Zoals bij alle bromelia's kan de bloei van de ananas kunstmatig worden opgewekt

 door middel van ethyleen. Het vroeg oogsten van de hoofdvrucht zorgt voor een

 tweede oogst van kleinere vruchten.

Na te zijn geoogst rijpt de ananas niet meer. Daarom wordt het vruchtvlees vaak

 ingeblikt. De andere variant is uiteraard de verse ananas.

Nu volgt een verdere reeks praktische tips.

Ananastip 2 tot 8!

Tekenen dat een ananas rijp is (check dit dus in de ananaswinkel) zijn:

2/ Middelste bladeren bovenop makkelijk los te trekken.

3/ Sterke ananasgeur (ethylacetaat).

4/ Stevig, veerkrachtig vruchtvlees (een ananas is rijp als het vruchtvlees

aan de onderzijde meegeeft bij een lichte druk met de vingers).

5/ De kleur van de schil zegt totaal niets over de rijpheid; ook een groene ananas

 kan goed rijp zijn.

6/ De ananas heeft glanzende "ogen".

7/ Als de ananas niet rijp is kan je hem versneld laten rijpen,

door de ananas samen met een banaan in een plastic zak te bewaren.

8/ Een te sterke geur, donkere knobbels en vergeelde kroonblaadjes

wijzen op overrijpheid. Ook vruchten met vlekken, beschimmelde plekken

of zachte schil zijn niet meer vers.
Verse ananas is het hele jaar door verkrijgbaar met een topaanvoer

van december tot april.

Ananastip 9! Eerst snijdt men de bovenkant weg met een mes, en dan hanteert

men de ananasschiller. Deze zorgt ervoor met een draaiende beweging dat de schil

en de weinig smaakvolle steel gescheiden wordt van het lekkere vruchtvlees.

Dames, laat de volgende foto van een ananas zonder jas je niet van de wijs brengen!

Het is gewoon het resultaat van het verwijderen van alle overbodige delen.

Ananastip 10! De tijdens het schoonmaken van de ananas verwijderde

bovenkant kan opnieuw in de bodem worden geplant.

Op dezelfde wijze waarop een aardappel of ui groeit uit een uitsnede

zal dan een nieuwe plant groeien.

Perfect te kweken voor wie een serre heeft!

Ananastip 11! Omdat verse ananas bromeline bevat, kan het niet

gebruikt worden in recepten met gelatine omdat het enzym

de eiwitten (en dus de gelatine) afbreekt.

Dit effect verdwijnt wanneer de ananas enkele minuten wordt gekookt.

Ananas in blik bevat geen bromeline meer.

Ananastip 12! Bewaar een ananas niet onder 8 graden Celsius (dus niet in de

 koelkast!). Eenmaal te koud bewaard kan bij de ananas het zogenaamde

lage-temperatuurbederf optreden.

De vrucht wordt niet meer rijp en gaat vaak van binnenuit rotten.

Bewaar een ananas bij kamertemperatuur.

Is de vrucht rijp dan is de houdbaarheid bij 12 graden Celcius nog 1 a 2 dagen.

Hieronder zie je de grootste ananasplant ter wereld, zoals recent opgenomen

in het “Guinness Book of Records”.

Nu dat je dit allemaal weet komt mijn varkenshaasje zoetzuur op de proppen,

waarin de ananas (en eventueel het sap) verwerkt wordt.

Hieronder wordt het haasje gekruid, terwijl ik “ananassap” uitspreek.

Greta zegt altijd dat ik meer moet proeven, en hier zie je het bewijs dat ik dat ook doe,

met pijn in mijn tong weliswaar.

Ananastip 13! (nog eentje dan maar, voor de bijgelovigen)

Let op dat je bij het uitspreken van het woord “ananassap” je tong goed binnen

in je mond houdt, want zoniet kan het wel pijnlijk zijn, zoals bij mij.

Probeer maar eens.

Het makkelijke recept vind je hier, met een variant voor risotto liefhebbers.

In plaats van de vloeibare kippenfond, kan je natuurlijk ook vaste kippenboeljon gebruiken.

Varkenshaasje Zoetzuur komt er aan. 

Het afgewerkte gerecht komt op de terrastafel.

Greta durft het schoorvoetend en met enige schroom aan om toch enkele schepjes

 op haar bord aan te brengen.

Na de eerste proeving lijkt het volledig in orde, en nu zet ze volledig door.

Ik heb het bereid met gewone witte gekookte rijst, en het heeft heerlijk gesmaakt.

Mocht er iemand me willen bedanken voor het geven van al deze tips, aarzel dan niet

om hier onderaan rechts op Reageer te drukken.

Veel pret met je ananas!

Bereid naar Libelle.

Mocht je toevallig (of doelbewust) in Segovia terecht komen, laat dan niet na

ten minste een halve dag door te brengen in de “Real Fabrica de Cristales

de La Granja” (Koninklijke glasfabriek van la Granja) op het grondgebied

van het dorp San Ildefonso. Wij zijn er twee dagen na elkaar geweest.

Het is niet meer dan acht kilometer verwijderd van de stad.

De eerste maal was de glasblazersschool gesloten (zie bezoek daaraan

in vorig verslag), maar het ticket was de volgende dag ook nog geldig.

De eerste dag hebben we enkel de enorm uitgebreide ateliers

en het grote museum bezocht.

De oude gebouwen zijn zeer attractief gerestaureerd, en het is een genot

rond te wandelen in de vroegere werkplaatsen tussen de duizenden

kunst- en gebruiksobjecten. Foto’s daarvan zie je hieronder.

Wie er zeker van is nooit in Segovia te komen (spijtig!) kan zich hierbij

een klein idee vormen van de schitterende originele stukken.

Het is zo overweldigend en groots, dat het niet te vatten is in de korte

fotoreportage die je hier vindt.

In de reusachtige fabriekshal in prachtig verweerde kleuren

staat een oven, waar zand gesmolten wordt tot glas.

Dit is geen fabriek, dit is een kathedraal.

De glazen voorwerpen die worden tentoon gesteld zijn

prachtig om zien, en moeilijk om te blazen denk ik.

Het gaat van de meest gesofisticeerde sieronderwerpen tot gewone

alledaagse flessen in alle denkbare kleuren, uit tijden dat de uilen

nog spraken, en water dronken.

Deze flessen zijn zo dik, dat ze (meestal) op de grond kunnen vallen

zonder te breken.

Naast rond glas zijn er ook alle soorten plat glas uitgestald.

Ook levensgrote brandglasramen worden hier vervaardigd.

Het koord onderaan hangt op ongeveer een meter hoogte, geen klein stukje dus.

Dit is een klassiek voorbeeld, zoals ze meestal ook te zien zijn in kerken.

Totaal andere technieken werden toegepast voor

deze kunstcreatie met glasdecor.

Brandglasramen in lood hoeven niet altijd in een kerk terecht te komen.

Er zijn ook mogelijkheden in publieke plaatsen, of bij particulieren.

Alle moderne ideeën en technieken komen aan bod, zoals hier op dit

reusachtige bloemenpaneel, los opgehangen in de ruimte.

Eeuwen geleden knutselde men hier al aan dagelijkse gebruiksvoorwerpen

voor de betere klasse van de bevolking weliswaar. Heel arbeidsintensief, sierlijk,

kleurrijk en mooi, maar als je goed kijkt zie je dat ze wel scheef in elkaar zaten.

Vandaag zijn dit natuurlijk uiterst zeldzame collector items.

Wat men destijds ook al nodig had waren objecten om voedsel en drank

of andere leuke dingen in te bewaren.

Niet alleen waren deze voorwerpen nuttig, maar tegelijk waren ze prachtig afgewerkt

en prestigieus als decor in een tijd dat er zeer weinig welstellende mensen waren.

De echte topcreaties waren voorbehouden voor de Koninklijke familie,

zoals deze prachtige reeks wijnkaraffen.

Een glazen karaf graveren is geen kinderspel, zodat men geschikte machines

probeerde te ontwikkelen om de zware klus tot een goed einde te brengen.

Vandaag staan de technieken om glas te modelleren veel beter op punt,

zoals blijkt uit deze vrouwenbuste uit massief glas.

Ontvreemden zal men dit niet gemakkelijk doen.

Je kunt gemakkelijker een klein olifantje in beweging krijgen.

Bekijk goed deze eeuwenoude fles. Het etiket eronder vermeldt:

”Botella Belga para agua mineral Spa”.

Hoeft geen vertaling denk ik. De Spa flessen van tegenwoordig

hebben wel een hele evolutie ondergaan.

En wat denk je van deze? Heb je al ooit de oudste Spa fles gezien?

Kijk dan maar goed. In het Spaans staat op het etiket:

Botella  (1724-1743)

Verde muy obscura soplado a molde fijo trabajada al puntil.

Botella Belga de agua mineral. Sello “Pouhon Spa” y escuido de Louis

Georges de Berghes, Principe Obispo de Lieja.

Vrij vertaald: heel donkergroen glas, gemaakt met een vaste gietvorm,

bewerkt met puntil  (kort puntig voorwerp).

Belgische fles voor mineraal water. Voorzien van zegel “Pouhon Spa”

en wapenschild van Louis Georges de Berghes, Prinsbisschop van Luik.

Dit rondt ons bezoek af aan Segovia en omgeving. Op naar Avila!