In dit heerlijke en supereenvoudige gerecht gebruik ik marjolein als keukenkruid.

Het is interessant om daar even op in te gaan, want er bestaat nu eenmaal een

 portie verwarring over marjolein, die ik meteen en definitief uit de wereld wil helpen.

Dit welriekende plantje (ook wel genoemd ‘echte’ marjolein) wordt wel eens

 verward met een ander kruid, dat zijn blaadjes de hoogte insteekt onder de ook

 heel bekende naam oregano.

Dit laatste staat eveneens genoteerd onder de naam ‘wilde marjolein’.

Beide planten lijken erg op elkaar qua smaak en gebruik, maar er zijn wel degelijk

 verschillen. De echte marjolein is namelijk een éénjarige plant terwijl oregano tot de

 groep van de doorlevende en meerjarige planten behoort.

Deze laatste kan dus wel tegen een kouwelijke stoot.

De bladeren zijn breder en donkerder groen dan die van de teergevoelige

 marjolein.

De smaak van oregano is iets pittiger, sterker en pikanter dan die van marjolein.

Je kunt je voorstellen dat de Italianen meer voor oregano op hun pizza voelen.

In mijn gerecht gebruik ik de echte marjolein, en daarover vind je hier nog wat

 interessante informatie. Oregano is wellicht voor een volgende keer.

De (echte) marjolein is afkomstig uit het oosten van het Middellandse Zeegebied.

De plant is reeds sinds de oudheid geïmporteerd in Europa via Griekenland.

De Grieken hielden van de kruidengeur na een bad, als dan marjoleinolie op hun 

voorhoofd en in hun haren gemasseerd werd.

Eerder al, in het oude Egypte, was het bekend dat oregano kon genezen,

 desinfecteren en voedsel conserveren, en die kennis is sindsdien bewaard

 gebleven.
Echte marjolein werd in de Middeleeuwen in West-Europa ingevoerd en het was in

 trek bij de chique dames "om in ruikers, kruidenbuiltjes en reukwatertjes te doen".

In het Duits heet het kruid ‘Gartenmajoran’ of ‘Wurstkraut’.

Andere namen in het Nederlands zijn ook: ‘majoraan’ en ‘palingkruid’.

Aan deze namen kan je al vermoeden waar het in de keuken van pas kan komen.

Marjolein heeft een intens aroma, dat aan tijm doet denken, maar zachter van

 smaak en zoeter is. Het kruid wordt voornamelijk gebruikt bij de bereiding van

 worsten (vooral van de grill), maar past ook uitstekend bij peulvruchten,

 champignons, aardappelgerechten, slaatjes en in sommige kazen.

Maar het is ook lekker in zuurkool, gehakt, varkensvlees, vleespastei, vullingen voor

 kip en kalkoen, wild en gevogelte, salades en kruidensauzen en op tomaten.

Zoutloze gerechten, die meestal heel saai zijn, krijgen meer pit dankzij marjolein.

Italiaanse pizza's krijgen bij ons als afwerking steeds een snuifje marjolein.

Kortom bijna alles kan er mee op smaak gebracht worden.

Marjolein laat zich ook uitstekend combineren met tijm, basilicum en look.

En die laatste combinatie met look zal ik vandaag met plezier toepassen in het 

goddelijke gerecht “engeltjes te paard”.

Vanwaar deze hemelse naam komt weet ik niet, maar het klinkt wel smakelijk.

Hier is het recept, geschikt voor BBQ, ovengrill of tepanyaki, waarop ik het vandaag bereid.

Op het volgende prentje ligt de mosterd al ter plaatse, 

en lepel ik de kruidenmarinade over de platte vleeslapjes.

De schnitzeltjes worden gerold, gehalveerd, omzwachteld 

met een spekje en/of Serranosneetje, aan pennen geregen,

gescheiden door halfzachte uitjes.

Een beetje olijfolie, geborsteld met een takje rozemarijn, 

maakt ze immuun voor brandwondjes.

De pennen zijn van het XL formaat, maar de tepanyaki 

kan ze moeiteloos opvangen en verwerken.

Een lekkere salade maakt dit gerecht compleet, voor degene die het eet.

Tafel en stoelen staan klaar en de bak- en eetpret kan beginnen.

Bereid in Spanje en gebaseerd op een recept uit ‘Eten van Grill en BBQ, pag. 48’

Na de tweede nacht in Salers begint het te kriebelen om verder zuidwest te bollen.

We ontbijten met twee Parijzenaren, en genieten van de huisgemaakte yoghurt.

Maar voor we vertrekken willen we het middeleeuwse Salers wat meer uitkammen.

Het klinkt als een cliché, maar het lijkt of de tijd hier is blijven stilstaan.

De meeste huisjes lijken als twee druppels water op elkaar, dateren uit dezelfde

 tijdsperiode, en zijn meestal ingekaderd in bloemen en planten.

Op de talrijke pleintjes zijn natuurlijk ook voorzieningen voor natjes en droogjes.

Alles is hier oerecht, en oerdegelijk. Zelfs eeuwenoude 

houten deuren houden het nog uit. Dit was vakmanschap.

In sommige straatjes is er een insprong, 

een steegje eigenlijk, waar dan aan het einde 

meestal een origineel huisje staat, met kleine 

raampjes en een dak van leisteen.

Het hooggelegen dorp Salers wordt omsloten door een pad met panorama.

In de vallei liggen enkele piepkleine gehuchtjes weggedoken.

Er zijn ook winkels in Salers. Niet echt supermarkten natuurlijk.

Achter de lantaarn heeft zelfs een bank postgevat.

De zichten op de huisjes lijken op prullige schilderijtjes, 

die je kunt kopen op elke willekeurige vlooienmarkt.

Nochtans is dit echt, en de huisjes zijn 

zelfs nog bewoond ook.

Het hele dorp doet ons denken aan het decor 

van een film zoals men die gebruikt voor Dracula 

of Frankenstein, of Sneeuwwitje. Wel heel sfeervol.

We hebben een toevalstreffer mee: het is vandaag marktdag in het dorp.

Op het centrale plein staan de marktkramen, en er is zelfs een heuse veemarkt!!

Het is al jaren geleden dat ik dat nog gezien heb.

De plaatselijke schonen poseren met veel 

genoegen en flair voor de camera van Greta.

De koe wil ook eens in profiel op de foto, maar 

de temmer heeft bezwaren tegen teveel beweging,

want de koebel gaat dan teveel lawaai maken

en de openbare rust verstoren.

Hij moet zwaar aan de bruinhuid sleuren 

om ze terug in positie te krijgen.

Dit zijn de echte Salers koeien, befaamd in dit departement voor hun lekker vlees.

Ze lijken op het eerste zicht op de beter gekende Limousin runderen.

Let wel, links heb je een koe, en rechts staat een stier.

Ik hoop dat jullie aan de kop het verschil merken.

Hoeveel beesten staan er trouwens op de foto? Geen twee, maar drie!

Het bewijs zie je op de volgende foto.

Deze lieverdjes zien er erg vredig uit, maar wat lees ik van de week in de krant?

"ANDERLECHT - Een personeelslid van het slachthuis in Anderlecht is gekwetst geraakt

toen de politie op een ontsnapte stier schoot. De man is er niet erg aan toe.

Dinsdag is een stier erin geslaagd om te ontsnappen uit het slachthuis van A.

De hulp van de politie werd ingeroepen om het dier op te sporen en te vangen.

Toen de stier op een politie-inspecteur afging, loste die een schot. De kogel ketste af

 en raakte een medewerker van het slachthuis. Die raakte daarbij licht gewond.

De stier kon uiteindelijk gevangen worden."

(ik heb de krantentekst aangepast, om het copyright te vermijden)

De eetbare dieren laten zich niet meer doen vandaag. Vorige week hadden we al

 ontsnapte varkens in China, en nu weer een ontsnapte stier in Anderlecht.

Nu we Salers hebben uitgepluisd en uitgeplozen roept ons de horizon (en de zon).

We nemen de autoweg verder door het gebergte via Aurillac, richting Millau.

De laatste keer dat we hier waren hebben we van de brug niets gezien, 

door de mist in en over de vallei.

Nu is de hemel puur blauw, en we stoppen en genieten op de parking 

voor een foto van de hoogste brug ter wereld.

Ik herinner me nog levendig de tijd dat we, meestal achter een vrachtwagen, 

een uur naar beneden moesten rijden, dan over de rivier, en dan weer een uur

naar omhoog om terug aan te pikken op de autoweg.

Aan de kant van de rivier, waar de twee hoogste pylonen staan, is de hoogte

344 meter boven de vallei, zodat de Eiffeltoren eronder kan.

De grens over in Le Boulou, Spanje in, en volop in de zon 

maken we een stop in Playa d’Aro aan de Costa Brava.

Dit is een heel andere wereld dan de voorbije dagen.

We overnachten in het nieuwe en aangename hotel 

Nautic Park, midden in het commerciële centrum 

van de kustplaats.

Morgenvroeg zien we onze vrienden Danny en Luc,

die hier regelmatig in hun appartement verblijven.

Vanuit onze kamer hebben we een mooi zicht op het zwembad, 

maar de tijd om op deze plaats te verblijven is kort uitgemeten.

Morgen vertrekken we samen met Luc en Danny voor drie dagen naar Valencia, 

een van de belangrijke cultuursteden die we nog niet bezocht hebben.

De volgende dagen zullen we er meer over weten. We zijn er klaar voor.

Vandaag bereiden we iets heel lekkers met medaillons,

versneden uit een varkenshaasje, met salie als smaakmaker. 

Iedereen is natuurlijk van mening dat hij/zij alles weet

over varkens, maar niets is minder waar natuurlijk.

Lees maar even verder.

Het gewone tamme varken dat ons zoveel eetplezier geeft, is afkomstig 

van het  wilde zwijn, dat al 5000 tot 6000 jaar geleden gedomesticeerd werd.

Daarnaast is er het everzwijn of wild zwijn, maar dat staat vandaag niet

op het menu. Volgens Wikipedia (en die kunnen het weten) leven in Nederland

ruim 11,6 miljoen en in België 6,7 miljoen varkens.

Ik heb altijd al vermoed dat in Nederland meer varkens rondlopen dan in België,

wat nu ook bevestigd wordt door een neutrale bron.

Je bent zeker ook van mening dat je al de specifieke namen kent voor varkens?

Even een test. Een jong varken wordt een big genoemd, een vrouwtjesvarken 

een zeug en een mannetjesvarken een beer.

Dat weet iedereen natuurlijk. Maar dan: een barg of borg is een gecastreerd

 mannetjesvarken. Een gelt is een vrouwtjesvarken dat nog niet geworpen heeft. 

Keu is regiolect of dialect voor jong varken.

Ik neem zelf regelmatig een keu ter hand, maar dat is dan om mee te biljarten.

In grote delen van de wereld zijn varkens verwilderd geraakt (zoals in Nieuw-

Zeeland en eilandjes in de Stille Oceaan). Vroege Westerse zeevaarders, 

vooral Nederlanders, hebben bewust varkens uitgezet, bij voorkeur op eilanden, 

om een duurzame voedselvoorraad te garanderen, voor wanneer ze 

de volgende keer langskwamen . De varkens hebben daar grote ecologische

 schade toegebracht en doen dat in vele gevallen nog steeds.

De meeste mensen weten natuurlijk wel dat varkens worden gebruikt voor

het opsporen van truffels en drugs, wegens hun ontwikkeld reukorgaan.

Let wel, dit laatste mag je nooit gebruiken als stopcontact.

Maar hier is nog een merkwaardig, meestal onbekend weetje over varkens: 

volgens het bijgeloof kunnen mensen die varkenshersenen eten

geen leugens vertellen.

Let dus volgende keren goed op als je aan tafel gaat, wat er op je bord ligt.

Met mijn gerechtje moet je niet ongerust zijn: geen varkenshersenen op het menu,

 maar wel een onschuldig “varkensmedaillon met salie op een groen bedje”.

Terwijl het haasje, versneden in medaillons murmelend staat te bakken op laag

 vuur, moet af en toe in de spinazie geroerd worden.

Intussen zijn ook de aardappels gaar, met hun levendig

laagje roomkaas er bovenop.

Het flesje vino tinto staat ook al klaar.

Nog even controleren of het varkentje

niet van de tafel wil springen.

Alles is in orde. Het ziet er goed uit.

Lekker is het zeker, gemakkelijk te maken, en snel klaar.

Wat wil je nog meer?

Bereid in Spanje en gebaseerd op een recept van www.tuinadvies.be

Gisteren stond in de krant “Het Laatste Nieuws” de volgende kop:

Ontsnapte varkens hinderen verkeer in China.

Het is een aardig artikel, met grappige foto's, maar omwille van het copyright 

mag ik die niet weergeven natuurlijk.

Een ding kan ik jullie wel bevestigen: mijn varken is niet kunnen ontsnappen.

Bye bye!!