Berichten van 1 december 2009 tot 31 december 2009

Vorig weekend viel er niet te tennissen door onophoudelijke regen.

Goeie reden om een party te organiseren.

Een van de vaste loltrappers en muziekmakers is Dodo.

Ik dacht dat hij een Engelsman is, maar Greta houdt het op een Oekrainees.

Hier zie je hem stiekem in het halfdonker nog even wat muzieknoten

warmblazen op zijn trompet, vooraleer het volk toestroomt.

Wanneer de eerste gasten verschijnen, zien ze er nog wat onwennig uit.

Pas wanneer de muziek zich ontplooit, en voedsel en drank op de proppen

komen, gaan de poppen aan het dansen en de remmen los.

Ook de altijd fitte Kerstman is aanwezig.

De rendieren heeft hij gelukkig achtergelaten op de parking met een wortel.

De man aan wie we deze geslaagde party te danken hebben is

de manager van dit uitmuntend sportcentrum, José Kreijman.

Een geboren Nederlander, die zijn hersenen op de juiste plaats heeft,

want hij woonde de meeste tijd in Kapellen, bij Antwerpen.

Je kunt het er nog altijd aan zien 

Nederlanders zijn hier uiteraard altijd goed vertegenwoordigd,

zoals aan deze tafel. Links, met het rode hemd zie je Fred.

Fred is ook Nederlander. Hij woont permanent in Calahonda, is de huiszanger,

En een die trouwens wijd en zijd bekend geworden is in centraal Andalucia.

Vooraleer hij de micro vast neemt moet hij alleen nog wat autogrammen uitdelen.

Glazen en drank in overvloed.

De eerste bewegingen om in te schenken verlopen nog wat hoekig.

Keuze genoeg in de dranken, geschikt voor een publiek tussen 0 en 100 jaar.

Geen van beide extreme categorieën zijn evenwel aanwezig vandaag.

Dodo komt tot leven, speelt en zingt zoals de ware Oekrainese trompetter.

Het echte croonerswerk is toch wel weggelegd voor Fred.

Tussendoor even happen! Minipizza’s, rijstschotels…

…en lekkere salades. Nadien nog hapjes, belegde broodjes

en andere tapas met gamba’s, tonijn enzovoort.

Links zie je onze Engels/Italiaanse tennispresident Adrian,

die al onze groepswedstrijden plant en er de discipline in houdt.

Zijn Duitse echtgenote Ursula vecht een harde strijd uit

met een weerspannige gamba.

De strijd wordt grandioos gewonnen en iedereen is weer tevreden

Niet in het minst Joerg en Erika uit Berlijn

Intussen houden de muzikanten er vlotjes de sfeer in.

Louisa en Adrian laten de beentjes en armpjes gaan.

Ik rust even uit, van foto’s te nemen, maar zelfs van te dansen.

Tussenin houdt José even een mini speech om de gasten te bedanken,

maar vooral toch zijn vriendin Carol, die weer al het lekkers heeft bereid.

Dodo benadert stilaan zijn kookpunt en heeft zijn jas al aan de kant gelegd.

Soms wordt de trompet hem wat lastig om te bespelen.

Dan maar liever even de marimba’s hanteren, tot de concentratie terug is.

Zijn Engelse zangteksten worden wat moeilijk verstaanbaar,

maar niemand die daar over valt.

En José, hij wroet voort.

De laatste tapa’s worden in schaaltjes gelegd en rond gedeeld.

De dranken zitten ook al aan een lager peil dan een paar uren geleden.

(maar worden constant aangevuld, n.v.d.r.)

De ene zwenkt naar links, de andere zwenkt naar rechts maar Dodo

staat pal en ledigt zijn volgende emmer bier.

Aan de lol komt geen einde. Having a good time.

Greta is nooit diegene die het minst gedanst heeft.

Een prachtige party om de regen te vergeten.

Een zwierige avond, een herinnering om te koesteren, dank zij…

Het is nu verschrikkelijk slecht weer in Marbella.

De temperatuur is OK, zo'n 19°, maar er is enorm veel wind

en regen. Veel beterschap is er zelfs niet onmiddellijk op komst.

In het plaatselijk strand waar we wonen is een gleuf ontstaan

van 60 cm diep en zeker 1 à  2 meter breed.

Greta is er tien minuten geleden een foto gaan nemen.

Rechts staat een vuilnisbak van 70 cm hoog, om een idee te geven.

Desalniettemin ...

Natuurlijk kan dat, maar dan kan je hem eigenlijk niet meer opeten.

Hij is dan normaal gezien nogal platgedrukt.

Persoonlijk heb ik altijd last met paddenstoelen.

Niet dat ik ze niet graag bereid of verorber, maar wel omdat ik al decennia

gewoon ben om paddestoelen te schrijven.

Altijd, en nu ook weer, word ik op de vingers getikt door mijn computer

 spellingchecker en gedwongen om er een “n” tussen te zetten.

Een gevolg van een van de spellingswijzingen uit het verleden.

À propos, op de foto boven zijn shiitake paddenstoelen zichtbaar, die vooral

dienst doen in de Aziatische keuken.

Van deze lekkere variant moet je zeker en altijd de stelen volledig wegnemen,

want ze weigeren pertinent om zacht te worden in de kookpan.

Zoniet heb je kans dat je de indruk krijgt op een stuk hout te zitten tutteren.

Vandaag maak ik uitzonderlijk eens geen hoofdgerecht.

Verwend als we zijn in België met een zeer uitgebreide keuze voor boterhambeleg,

 probeer ik hier onder de zuiderse zon zelf iets (uit het kookboek natuurlijk).

En het moet bovendien gemakkelijk te bereiden zijn.

Met de zon op de achtergrond begin ik aan het werk van de keukencommies.

Het in de juiste gedaante brengen van tomaten, ajuin en champignons.

En ik voel me heel zelfverzekerd, want als je op de details let op het lemmet

zie je dat ik het snijwerk doe met het mes van Piet Huysentruyt.

Er kan dus niks verkeerd lopen. Zoniet roep ik SOS Piet.

Eventjes nog wat interessante tips en weetjes over paddenstoelen,

vooraleer ze onvermijdelijk in de pan belanden.

Ik gebruik voor dit gerecht trouwens doodgewone (Parijse- of) weidechampignons.

Dit “doodgewone” doet er me aan denken dat alle paddenstoelen eetbaar zijn.

Sommige slechts één keer natuurlijk.

Er zijn duizenden soorten van “echte” eetbare paddenstoelen die op grote schaal

 wereldwijd geoogst worden, en letterlijk honderdduizend andere eetbare soorten.

Enkele uit de top tien en dus zeker bekende paddenstoelen zijn:

De Champignon is de meest gegeten paddenstoel ter wereld

(38 % van de totale hoeveelheid gecultiveerde paddenstoelen) en kan

gemakkelijk gekweekt worden.

Dit type paddenstoel heet eigenlijk voluit Champignon de Paris.

De Oesterzwam is de tweede meest gegeten eetbare paddenstoel .

China is de grootste producent. Verschillende soorten kunnen op

koolstofhoudend materiaal groeien zoals op stro of zelfs op oude kranten.

Niet proberen dus op de krant van vandaag.

In het wild groeien ze het meest op hout.

Tussendoor komt hier het succesvolle gebruikte recept voor

het champignonsmeersel voor boterham of toast:

En we gaan toch nog even verder met de meest gebruikte paddenstoelen:

De Cantharel ook wel Hanenkam genoemd, is een van de lekkerste van de

niet cultiveerbare eetbare paddenstoelen.

Hij kan dus niet gekweekt worden, maar enkel geplukt in het wild.

Vandaar dat de prijs hoger ligt.

Het Eekhoorntjesbrood of boleet is bekend om zijn nootachtige smaak.

Het is een veelgesmaakte paddenstoel, gebruikt in een groot aantal

culinaire schotels.

Dan zijn er nog talloze eetbare exemplaren, met soms vreemde namen:

de Zwavelzwam, het Gewone Fluweelpootje, de Gordijnzwam, de Doodstrompet

of Hoorn des Overvloeds. Onder de minder gekende, maar wel eetbare

 paddenstoelen komen we terecht bij bijvoorbeeld: Biefstukzwam,

Gele stekelzwam, Gewone fopzwam, Grote parasolzwam, Grote stinkzwam

(Phallus impudicus in het Latijn; spijtig, maar ik heb er geen foto van), Judasoor,

 Knolparasolzwam, Koeienboleet, Paarse schijnridderzwam enzovoort.

Nog een nuttig woordje over niet eetbare en giftige paddenstoelen.

De Groene knolzwam is de giftigste van allemaal.

Als je hiervan eet, kun je in twaalf uur later dood zijn.

Van andere giftige soorten kun je wel (ernstig) ziek worden,

maar een gezond volwassen mens zal er zelden aan dood gaan.

Terug naar het recept, nu alles gesneden is.

De pan is intussen gevuld met boter, uien, spek, tomaten en champignons.

Uiteindelijk moet dit mengsel dienen om boterhammen mee te beleggen,

het mag dus iets fijner van structuur zijn, anders valt alles van de toast.

Het kan in de koelkast tot een week bewaard worden, maar waarschijnlijk

 zal het die datum niet halen.

.

Bereid naar TimeLife, Snacks en Canapés, pag. 91

Wist je dat...

In wijn en brood ook schimmels (gist) worden gebruikt?

Er soorten bestaan die op andere paddenstoelen kunnen groeien

(de Kostgangerboleet parasiteert op de Gele aardappelbovist).

Sommige paddenstoelen alleen willen groeien op koeienvlaaien (koeienboleet)?

De champignon in 1651 in de omgeving van Parijs voor het eerst op grote schaal

 werd geteeld. Men slaagde er in door het begieten van afval van de meloenenteelt

 met waswater van rijpe champignons.

Het meest geneeskrachtige schimmelproduct Penicilline is

(gemaakt van de schimmel Penicillium notatum en gebruikt wordt

om bacteriële infecties te bestrijden).

Het myceliumnetwerk (de draden van de échte paddenstoel) erg groot is

en dat de myceliumstrengen wel 5 meter lang kunnen worden

We verblijven niet in Segovia zelf, maar in een familiehotelletje in de buurt,

in het onooglijk dorpje La Granja de San Ildefonso.

Dat laat ons toe om de dag van aankomst in de onmiddellijke omgeving

een bezoek te brengen aan de indrukwekkende Koninklijke glasfabriek:

de Real Fabrica de Vidrios y Cristales.

We kunnen hier live de demonstratie van het glasblazen volgen in de school.

Deze school, ontstaan in 1994, heeft intussen een internationale uitstraling.

Ook specialisten uit Nederland ( Frank van der Ham) en België (Joost Kaen)

zijn hier les komen volgen.

Zie ook www.fcnv.es.

We zien van heel dichtbij heel wat actie eer de glazen karaf opgeblazen is.

Hierbij zit een korte samenvatting, waarbij de blazer enkele malen opnieuw begint.

Men onderscheidt twee soorten glasblazen, met een brander en in de oven.

Glasblazen is niet te verwarren met gasblazen.

Die ene letter is een wereld van verschil

Glasblazen aan de brander gebeurt door ronde glazen buizen in de vlam

van een gasbrander te houden. Wanneer de temperatuur juist is gaat men

lucht in de buis blazen, terwijl men rustig en regelmatig de buis blijft draaien.

Een andere wijze om glazen voorwerpen te maken is die van massieve staven

in de vlam te houden en dan bij de juiste temperatuur aan elkaar te plakken.

Glasblazen vanuit de oven is de manier waarbij met een stalen pijp vloeibaar glas

van ongeveer 1130 graden uit een pot gehaald wordt, het zogenaamde keien.

Door de pijp telkens rond te draaien en te vormen met een natte houten vorm

(de klots) wordt het glas op de pijp gecentreerd.

Let op de verbetenheid en de concentratie van de glaswerker.

Door de pijp wordt lucht ingeblazen waardoor het object groeit. Door telkens meer

glas te keien wordt de massa vergroot en kan de bel verder worden uitgeblazen.

Met bijvoorbeeld een natte krant kan, al rollend op de glasblazersstoel,

de vorm van de vaas met de hand worden aangebracht. Met een zogenaamde

benenschaar wordt vervolgens een kerf vlak achter de pijp in de vorm gemaakt.

Op dit punt moet de vorm later van de pijp breken.

Als de vorm klaar is wordt door een assistent met een klein stukje heet glas

een stalen staf (pontil) tegen de bodem gekleefd.

De glasblazer koelt de kerf met wat water zodat plaatselijk kleine scheurtjes ontstaan.

Met een tik breekt de vorm ter plaats van de kerf en wordt nu slechts gedragen

door de pontil. Dit heet overnemen van het stuk.

Door inwarmen in een oven op 1200 graden wordt het materiaal weer zacht

en kan de opening worden afgewerkt.

Als het model klaar is wordt deze van de pontil afgetikt en gaat in de koeloven.

Hierin wordt doorgaans in 24 uur beginnend bij 510 graden het glas langzaam

gekoeld zodat het materiaal spanningsvrij is en niet meer spontaan

kapot kan springen. Het breukvlak van de pontil wordt later weggeslepen

en wordt het standvlak van het object.

Het verloopt niet altijd van een glazen dakje.

De glasblazer moet enkele keren opnieuw beginnen.

Als je het niet volledig begrijpt: trek het je niet aan, ik doe met je mee.

Op het einde gebeurt dan ook nog de grote catastrofe:

Op het ogenblik dat het volledig stuk  geblazen is, breekt de steel af.

Twintig minuten werk voor niks.

Van deze roemloze afgang heeft Greta geen foto durven nemen.

Je weet nooit wat de blazer allemaal kan doen met zijn hete staf.

Anderzijds, de tentoonstelling van producten die wel met succes afgeleverd zijn

is fenomenaal. Enkele uren van bewondering hebben we hier zeker voor over.

Er zijn enkele frisse gebruiks- en kunstvoorwerpen bij die je zullen verrassen.

Maar dat is voor de volgende keer. Come and see next week.

Vandaag gaan we eens GEEN mediterraan recept uit de doeken doen.

Iedereen weet natuurlijk dat de Spaanse (en Europese keuken) sterk

is veranderd na de Spaanse omzwervingen in Zuid- en Midden-Amerika.

Talrijke nieuwe ingrediënten werden geïntroduceerd in het oude continent.

Nu wil ik me (tijdelijk) richten op een land dat van de “splendid isolation”

zijn handelsmerk heeft gemaakt, en niet onder de invloed stond van al de

overzeese lekkernijen.

Ze wilden (nu nog trouwens) het allemaal, met inbegrip van het culinaire

op eigen houtje doen: Engeland.

Tot op vandaag volharden ze bijvoorbeeld in hun afschuwelijke “kidney pie”.

Stel je voor; een taart, met daarin een nier.

Of “haggis”, het nationaal gerecht van  de Schotten! Schapenmaag, walgelijk!

We komen hier in Spanje dagelijks in contact met Engelsen, en echt,

je ziet het er aan dat ze niet eten.

Een recept afkomstig uit Engeland heeft dus een heel andere achtergrond,

en moet benaderd worden met de nodige voorzichtigheid.

Ik heb iets bereid dat heel bekend is (in Engeland weliswaar) uit Lancashire.

Het graafschap Lancashire is de plaats waar de industriële revolutie

als eerste is begonnen.

Was deze streek in het noordwesten van Engeland vóór 1770 vooral

een duister en vochtig moeras, daarna bracht de katoenindustrie er

ontwikkeling en welvaart (voor de eerder zeldzame rijken).

De bevolking vertienvoudigde tussen 1770 en 1840 en er ontstonden

in het graafschap enkele grote en een reeks middelgrote industriesteden.

Rond 1830 werd 85% van de katoenproductie in de wereld afgeleverd

door Lancashire.

Het Graafschap Lancashire was heel belangrijk, tot in 1972 grote steden,

zoals Liverpool en Manchester administratief werden afgesplitst. 

Over het recept zelf: het stamt uit de tijd van de industrialisatie.

De gewone mensen moesten toen 60 uur per week zware arbeid uitvoeren,

en hadden geen tijd meer over om te koken.

Daarbij konden ze een stevige maagvuller goed gebruiken.

Zo ontstond de Lancashire Hotpot, een eenpansgerecht, dat eigenlijk

de hele dag kon staan pruttelen in een zware pot op een laag vuur.

Hotpot staat eigenlijk gewoon voor “stoofpot”.

Oorspronkelijk was het gebaseerd op lam of schaap, ui en aardappelen.

Het basisrecept bevatte ook oesters, die toen spotgoedkoop te krijgen waren.

Tijd om het smakelijke en super simpele recept eens van naderbij te bekijken:

Here we go: Lancashire Hotpot.

Een eenpansgerecht is een uitstekende keuze voor een schamele amateurkok

zoals ik, want je moet geen rekening houden met verschillende onderdelen

die dan tegelijkertijd klaar moeten zijn.

.

Hieronder zie je de onderdelen gesneden, opeen gestapeld in een ovenschotel

en met een beetje (vloeibare) boter erbovenop.

Heel belangrijk!

Het mag geen smakeloze troep worden zoals bij de katoenbewerkers destijds.

Wat er zeker in moet naast allerlei kruiden is cayennepeper en Worcestersaus.

Een van de weinige gunstige bijdragen van de Engelsen aan de culinaire wereld

 is dit donkere product in een hoog smal flesje.

De echte naam is eigenlijk Worcestershire saus, uit de gelijknamige streek,

maar de naam is zo al moeilijk genoeg.

Worcestersaus is een gefermenteerde vloeistof gemaakt met moutazijn, stroop,

 maïssiroop, water, chilipepers, sojasaus, peper, tamarinde (pulp van de vruchten),

 ansjovis, uien, sjalotjes, kruidnagels en knoflook.

Iets ingewikkelder dan ketchup, maar Engelsen maken het graag moeilijk.

De saus wordt als smaakmaker gebruikt in gekookte en ongekookte gerechten,

en vooral met rundvlees. Het is een belangrijk ingrediënt in Caesar salad,

Filet américain, Carpaccio en in de cocktail Bloody Mary.

De kruiding mag dus nogal straf zijn, en dan is het echt lekker.

Hier komt de hotpot uit de oven.

Na het lange sudderen zijn de groenten en het vlees volledig harmonisch

op elkaar afgestemd.

Onderschat dit gerecht niet, want zelfs superkok Gordon Ramsey,

bekend van TV heeft zijn eigen recept op het internet gezet.

Hij gebruikt wel wat extraatjes, zoals lamsniertjes en andere rariteiten.

Als aardappels schrijft hij voor: “2 large King Edward potatoes,

about 350g each, peeled”. Alsjeblieft!

Wat er zoal speciaal is aan de piepers van Koning Edward mag Joost weten.

Je moet ze dan nog snijden ter dikte van een stuk van 1£. Die Engelsen toch!

Dit recept komt nu op het geschikte moment, want het is echte winterkost.

Na een volledige portie kan je de regen, vorst en wind gemakkelijk trotseren.

Enjoy your meal!

Bereid naar Groot Fontein Kookboek, Eenpansgerechten, pag. 323

Een ophaalbrug verder en een militaire binnenplaats later gaan we er in.

De eerste zaal na de ingang bevat enkele ridders in volle wapenuitrusting.

Om het paard eten te geven moest men een sardineblik opener gebruiken.

Dit veerkrachtige mannetje heeft als model gestaan voor de latere sportdiscipline

 polsstokspringen. Het paard heeft men dan gelukkig terzijde gelaten.

Ook het voetvolk(je) werd soms stevig verpakt.

De soldaatjes waren in de 15^de eeuw nog niet helemaal uit de kluiten gewassen.

Hier heb ik al mijn hele leven op gewacht.

Ik heb me altijd afgevraagd hoe de ridders uit de middeleeuwen hun

sanitaire stop regelden.

Stel je voor dat tijdens een zwaardgevecht een van de twee kemphanen zegt:

“Kan je een ogenblik stoppen met op mij in te hakken, want ik moet even?”

Eindelijk weet ik nu hoe de vork in de steel zit (bij manier van spreken),

maar ik geef geen uitleg. Je moet zelf maar gaan kijken.

Het portret van Koningin Isabella de Katholieke neemt

in deze zaal een hele wand in beslag.

Het schilderij werd gemaakt ter gelegenheid van de kroning

tot koningin van Castilla-Leon, op 13 november 1474 in Segovia.

Deze kamer wordt de “dennenappel” zaal genoemd, wegens de gelijkenis

van het plafond met deze conische boomvruchten.

De wanden zijn bekleed met Vlaamse wandtapijten uit de 15^de en 16^de eeuw,

maar we wisten het niet en Greta heeft ze niet vereeuwigd.

De troonzaal is indrukwekkend, en bedoeld om gezag uit te stralen.

Ook de zoldering in deze zaal is een zetelende koning waardig.

De Moren waren nog niet lang uit de buurt, dat zie je.

 Intussen zijn ze terug.

Het brandglasraam toont een beeld van koning Henri IV (Enrique IV),

om de veldslag rond Ximena in herinnering te brengen, naast een 20eeuwse

bezoeker die Ximena zelfs niet weet liggen. Is het een stad of een vrouw?

Van daar gaan we naar de Koninklijke Kamer, waar ook allerlei activiteiten

van nationaal belang werden ontplooid door de vorstjes.

Hier, in deze hoek bijvoorbeeld vind je het koninklijke bureau, waar de vorst

zijn laptop stond, en waar alle randapparatuur netjes in de kastjes en laden

kon worden weggeborgen.

Nog een andere prachtige locatie is de zaal van de Monarchen.

Destijds was het de belangrijkste plaats in het Alcázar. De fries rondom

toont alle 52 vorsten van Asturië, Castilla en Léon, allemaal netjes gezeten

voor de foto.

Een doorgang leidt naar de Cordonzaal. 

De naam komt van een absoluut waargebeurde anekdote.

Het gevolg is dat er een koord rond heel de kamer loopt, want…

Koning Alfonso de Wijze (??) had een voorkeur voor Segovia

en in de laatste jaren van zijn leven hield hij er zijn hofhouding.

Volgens een overlevering beweerde hij op een dag dat hij God tijdens

 de schepping graag van advies had willen voorzien.

Als straf voor deze godslastering vloog dezelfde dag nog het kapsel

van zijn echtgenote in brand, wat hem ertoe bracht de volgende dag

zijn woorden openlijk terug te nemen en bij wijze van penitentie de gordel van

de Heilige Franciscus als versiering in zijn kamer aan te brengen.

Hieraan hebben we de naam Sala de Cordón, zoals zijn kamer nu

nog genoemd wordt, te danken.

Dan komt de Koninklijke kapel, maar de batterijen laten het afweten,

en als ze vervangen zijn, hebben we al via een binnenplaats

de volgende zaal ontdekt: de wapenkamer.

Het krioelt hier van antieke wapens en dito uitrustingen.

Hier zie je bijvoorbeeld een dikke Bertha (op de voorgrond).

Of een Duitse houten jachtkruisboog van Keizer Karel V met inlegwerk.

Verder nog talloze mortieren, musketten, kruisbogen, hellebaarden,

klakkebuizen en de fameuze militaire helmen, die wel gekend waren

in de Nederlanden tijdens de Spaanse aanwezigheid in de 16^de eeuw.

Zie bijvoorbeeld ook in Suske en Wiske: “Het Spaanse Spook”.

Af en toe loont het de moeite even uit het raam te kijken.

Op deze plaats kunnen we genieten van het uitzicht op de noordelijk gelegen

Huerto del Rey, een beboste helling buiten de stadsmuren en de bosachtige

weg langs de oever van de Eresma.

Hier moet zich een afschuwelijk drama afgespeeld hebben.

Het schijnt dat een Koninklijke baby de moederlijke armen van een kamermeisje

ontglipte en langs de kasteelmuren in de diepe gracht te pletter viel.

Er onmiddellijk van doordrongen wat voor gruwelijke straf haar te wachten stond,

is het kamermeisje de baby seconden later wanhopig achterna gesprongen.

De kathedraal tekent zich af als een Russische ruimteraket tegen het gebergte.

Je kunt ook buiten op de uiterste punt, en dan kan je de tuin zien vanuit de hoogte.

Dit besluit het bezoek aan het Alcázar. Een andere grote attractie is het aquaduct.

Deze Romeinse waterleiding van Trajanus, uit de 1e eeuw, loopt ca 28 m hoog

door een deel van het centrum.

De enorme constructie bestaat uit 160 bogen, deels in twee verdiepingen,

van granieten blokken.

De lengte van het aquaduct is 728 m, en maakte onderdeel uit van de

16 km lange waterbevoorrading tussen Ríofrío en Segovia

Hier zie je het overdag, maar wijzelf zien het ‘s avonds schitterend verlicht,

terwijl we langs de gezellige straatjes de weg naar beneden vinden.

Morgen kammen we de omgeving uit, en bezoeken een grote, speciale kristalfabriek.