Berichten van 1 augustus 2009 tot 31 augustus 2009

In de zomer volstaan eenvoudige gerechten, met bij voorkeur koude ingrediënten,

 om de hitte te kunnen weerstaan. Liefst dan nog met een minimum aan producten,

 zodat men niet te veel tijd in de keuken moet doorbrengen.

Ik kies voor een tournedos met tapenade en groene boontjes.

Een doodgewone tournedos moet het maar doen, want de best gekende variant,

de tournedos Rossini valt nogal zwaar op de maag.

Voor wie niet weet wat de “Rossini” is, ziehier wat uitleg (ik wist het ook niet).

Tournedos Rossini is een recept voor haasbiefstuk op een in jus gedrenkte

croûton, geserveerd met in boter gebakken ganzenlever en enkele plakken

 geschaafde truffel, besprenkeld met madeira.

Het gerecht is genoemd naar de componist Gioacchino Rossini,

die het recept aan de Franse topkok Auguste Escoffier

van restaurant Café Anglais doorgegeven zou hebben.

Het verhaal gaat dat het gerecht heimelijk aan Rossini werd opgediend,

om het niet aan de andere gasten te hoeven tonen.

Dit vanwege de nogal ongebruikelijke bereiding. De naam tournedos zou

hierop gebaseerd zijn, waarbij tourner le dos Frans is voor de rug toekeren.

Terug naar de gewone tournedos. Hij is deels mislukt.

Greta dacht dat het vlees van geen goede kwaliteit was, maar intussen

heb ik de waarheid ontdekt, dank zij het Tv-programma SOS Piet.

Gelukkig mag ik me als beginnende kok al eens een foutje permitteren.

De fout was, dat ik de dikke stukken vlees uit de koelkast heb genomen,

en dadelijk gebakken.

 FOUT, GROTE FOUT!

De buitenkant was duidelijk te hard gebakken. Volgens Piet moet de haasbiefstuk

op kamertemperatuur zijn als hij wordt gebakken.

Dan kan de warmte langzaam in het vlees trekken, en is het resultaat beter.

Wie het wil proberen, ziehier het recept, maar gebruik geen te koud vlees.

Vandaag maken dus “Tournedos met tapenade en groene boontjes”.

Ik heb over de tournedos een (rode) klaar bereide tapenade over gelegd,

die ik volledig klaar gekocht heb.

Nog een woordje over de tapenade. Het wordt tegenwoordig veel gebruikt,

maar van waar komt het eigenlijk?

Tapenade is een dikke koude saus bereid uit olijven en kappertjes.

Van oorsprong is het een Provençaals product.

De naam is dan ook afkomstig van tapéno, Provençaals voor kappertje.

Volgens Van Dam, auteur van het kookboek “De Dikke Van Dam” dateert

de vroegst bekende publicatie van het recept van rond 1895

(in Rebouls Cuisinière Provençale), waarbij als bedenker Meynier

wordt genoemd, van La Maison Dorée in Marseille.

In dat recept worden kappertjes, zwarte olijven, ansjovis gemarineerde tonijn  

en mosterd fijngemalen en vermengd met olijfolie, cognac en Provençaalse kruiden.

 Inmiddels bestaan er vele varianten, die vaak weinig meer lijken op het oorspronkelijke recept.

Tapanade wordt ook vaak gebruikt in de keuken in andere Europese landen.

Het kan dienen als borrelhapje (op een toastje), broodbeleg, saus

(door en over pasta-soorten) of dressing.

Tapenade is een van de vele dikke koude sauzen die gebruikt worden

in de Mediterrane keuken. Veelal worden al deze sauzen

(bijvoorbeeld tomatentapenade en pesto) verkocht onder de noemer tapenade.

Merk op dat pesto een saus is op basis van basilicum.

Smakelijk!

Het wordt hoog tijd om de verplaatsing van vorig jaar even uit de doeken te doen,

nu hier de bladeren van de bomen er al niet meer zo fris uitzien,

en al zin krijgen om dwarrelend de nakende herfst aan te kondigen.

Tien jaar is het bijna geleden dat we Spanje zijn binnen gereden langs de westkant.

Langs het westen is de afstand naar het zuiden een stuk korter dan langs het oosten en

de middellandse zee, maar de westkant in Spanje is gewoon oersaai om te berijden.

Het komt niet op een dag aan, of op een kilometer.

Trouwens, Hemingway heeft het dikwijls genoeg herhaald:

de bestemming is niet belangrijk, maar de reis.

De eerste dag rijden we rond Parijs, tot ongeveer Niort, een vrij grote stad,

in de regio Poitou-Charentes, departement Deux-Sèvres, op de autoweg

van Poitiers naar Bordeaux.

We vertrekken rustig zondag rond 10 uur s’ morgens, zodat we op de middag

op de oostelijke ring rond Parijs zitten, waar het rond die tijd vrij kalm is,

met “traffic fluide” tussen de verschillende autowegslingers.

In de namiddag belanden we in de gereserveerde Bed&Breakfast,

uitgebaat door twee Vlamingen.

Zoals gewoonlijk komen we terecht in een gerestaureerd landhuis

op de rustige boerenbuiten, en op korte afstand van de autoweg.

Dit is de achterzijde van het woonhuis.

Het huis is uiteraard omgeven door een groene rustige tuin.

Het is half oktober, maar de bloemen tieren nog welig, maar niet melig.

Onze wagen heeft vandaag wat opwarming gehad, en mag afkoelen

in een ruime carport. Je ziet hem daar links staan, en hij heeft het naar zijn zin.

Waarschijnlijk was dit gedeelte vroeger een hooizolder of zoiets.

De wagen op slot doen is overbodig, want hier komt niemand.

We hebben nog tijd om een wandeling in de buurt te doen,

om onze benen wat te strekken, en te genieten van de rust en de natuur.

Ook hier, toch al een stuk naar het zuiden, beginnen de bladeren al geel te worden.

We zijn op tijd weg uit België zien we.

Onderweg smeken deze wilde cyclamen om op de foto te staan.

Misschien is het wel een andere soort, want van planten ken ik niet veel.

Tijdens de boerenwandeling hebben we een interessante ontmoeting met

twee viervoeters met lange oren, die Greta even willen betasten en omgekeerd.

Het linker exemplaar is niet gerust in de lokale weersvoorspellingen

en heeft al zijn pelsmantel aangetrokken, met dreadlocks.

Na de wandeling maken we ons klaar voor het diner.

De B&B heeft drie kamers, we zijn vandaag de enige gasten en we kiezen

voor de ruime en gezellige kamer op het gelijkvloers.

Dit is een ander gedeelte van het slaapgedeelte, gezien naar de kameringang.

De gastheer en gastvrouw hebben gedurende tien jaar de wereld rondgereisd

met dit jacht. Vertrokken uit Brouwershaven in Zeeland, en finaal aangekomen

in La Rochelle, niet ver hier vandaan.

Ze hebben hun jacht verkocht en zijn overgeschakeld op een B&B.

In de woonkamer staat een vitrinekast vol met accessoires van hun reizen.

Linksboven zie je toevallig de bevallige fotografe die alles on the spot inblikt.

Bij Ushi en Jean-Pierre mag je ook mee aan tafel, vlak naast de open haard.

Zowel de kwaliteit en de kwantiteit is gegarandeerd, doorspekt met de

beste wereldverhalen. Dit is puur reisgenot.

De volgende ochtend is spijtig genoeg het afscheid van Ushi en Jean-Pierre.

We hebben het uitstekend naar onze zin gehad, en we komen zeker terug.

Mocht jezelf in de buurt van Niort, Poitiers of La Rochelle komen,

boek dan via: www.lemouillagevert.com, met de groeten van Greta en Bob.

Onze eerste dag is al geslaagd en nu rijden we over een korte afstand

naar La Rochelle, waar we ruim tijd nemen om de kustplaats te bezoeken.

Come and see next time!

Gruyère is een Zwitserse kaassoort, een zoete kaas met een pikante nasmaak.

Het is een grote kaas met een ietwat vettige korst.

Om een ronde Gruyère kaas van 80 kilo te maken heeft men 800 (!) liter melk

nodig van de koeien rond de stad Gruyères.

Jonge Gruyère is romig en heeft een nootachtige smaak.

Van binnen is hij stevig, maar iets zachter dan de Emmentaler en hij voelt gladder

 aan in de mond. Hij is zachtgeel met hier en daar een gaatje.

Hoe langer de kaas gerijpt is, hoe droger hij wordt.

Gruyère is een prima smeltende kaas. U kunt de kaas daarom goed gebruiken

voor het gratineren, en dat is precies wat we nu gaan doen.

Je kan in plaats van Gruyère kaas ook Comté gebruiken.

Comté is een Franse Gruyère´s afkomstig uit de streek Comté. 

De kaas wordt gemaakt van koemelk en is herkenbaar aan de vorm van een heel

 groot wagenwiel. De kwaliteit van de kaas kan onder meer worden beoordeeld

aan de grootte van de gaten in de kaas.
De smaak is romig pikant, maar ook een beetje zoetig.
Comté is ook uitermate geschikt voor kaasfondue en het gratineren van gerechten.

Vandaag maken we superlekkere “Zalmfilets, gevuld met Gruyèrekaas”.

De meeste zalm wordt tegenwoordig gekweekt, waarbij de natuur zoveel mogelijk

 wordt nagebootst. In Noorwegen heeft men complete meren en fjorden afgesloten

 om zalm te kunnen kweken.

Op dit moment is het aanbod aan kweekzalm van een zodanig niveau dat het

 onderscheid tussen wild en kweek steeds moeilijker te maken is. De kweekzalm

 heeft wel een wat hoger vetgehalte en een zoetere smaak dan de wilde zalm.

Zo simpel is dit smakelijke receptje te maken:

Op dit beeld wordt de doorgesneden zalmfilet belegd met de Gruyèrekaas.

De vis is nu bestrooid met de basilicum, en heeft nog even de oven gevoeld.

De borden worden gedresseerd met de zalige zalm.

De vis is klaar voor verorbering, met aardappelkroketten, een groene salade,

en een druivensapje. Subliem!

Tip voor behandeling van vis:

Vis eet u best nog de dag van de aankoop.

Wanneer u hem in de koelkast bewaart, kan u hem nog één dag bewaren.

De beste manier om vis te bewaren is op een temperatuur van 0°C en met ijs.

U kunt de vis ook invriezen op de dag van de aankoop.

Op die manier blijft de vis nog 2 à 3 maanden houdbaar.

 man met zalm (ofwel zalm met man)

Bereid naar een recept uit Libelle.

Het was de bedoeling alles over Beaufort 03 in één maal te presenteren,

maar door technische(?) problemen zijn een aantal foto's

op het einde van het stukje van 18 augustus niet geupload.

Beste lezers, ik verontschuldig me daarvoor, en gelieve eerst (hieronder)

het vorige stukje gemaakt op 18 augustus te bekijken aub,

en dan pas wat hier volgt. Bedankt !

Dit is dus het vervolg...

Het geheel ademt een heel aparte Zen-sfeer.

Voor het volgend werk gaan we naar het gewezen Zeepreventorium in De Haan,

 waar vroeger kinderen met longproblemen verpleegd werden, 

waarvoor zeelucht heilzaam was.

Nu is het een opvangcentrum voor obesitas-kindjes.

Vanuit het hoofdgebouw loopt een tunnel dwars onder de duinen en komt uit

op het strand. Het is deze tunnel, die artistiek bewerkt is door Chilenen.

Brigada Ramona Parra  – ‘Saqueando nuestra historia’      

Tunnel (v.h. Zeepreventorium) onder de duinen. Tramhalte De Haan – Preventorium….

dan ca. 1 km.

Of vanaf de dijk van De Haan (kant Bredene): strand volgen gedurende 500 m

tot aan de vlaggenmast.

De ‘Brigada Ramona Parra’ is een Chileens kunstenaarscollectief.

In 1940 wordt tijdens een betoging tegen machtswissels een jonge betoger neergeschoten…

Ramona Parra wordt vanaf dan gedragen door een artistieke beweging

die de straten van Santiago vult met illegale kunst en politieke propaganda

en pleit voor de verwezenlijking van de mensenrechten.

Nu maakt de Brigada nog steeds schilderingen als protest nu tegen het kapitalisme.

De tunnel is een prachtige locatie (voor mij ook verwijzend naar ‘ontsnappingsweg’…

redding…. Ook de intense blijde kleuren stralen hoop uit…). 

 De kunstenaars van de Brigada reizen de wereld rond om projecten uit te werken

met lokale mensen…

.

Hier schilderden de patiëntjes mee aan een verhaal over vissers, Chileense moeders,

gedichten, liedjes…. en geschiedenislessen

We zijn dan te voet langs het strand gegaan, tot aan een bos met luchtzakken.

Daniel Buren (71 j. FR °1938) – ‘Le Vent souffle où il veut’

Tramhalte De Haan – Aan zee… dan ca. 1 km.  

Op het strand ten O. van dijk De Haan centrum. De sculptuur is geplaatst op het strand,

maar is perfect zichtbaar van op de dijk.

Daniel Buren is een gevestigde waarde in het internationaal kunstcircuit. 

Ruimtelijke bewustwording is essentieel voor Buren; hij wil hier op het strand

de illusie van een bos wekken…. 100 vlaggemasten, stammen,  waartussen de bezoeker

kan wandelen… interactie is belangrijk… het werk is “slechts” een middel tot reflectie.

Dit werk ligt in het verlengde van “Voile/Toile” in de Wannsee, Berlijn 1975….

(Zeilbootjes met 9-kleurige zeilen)

Hij nam o.a. deel aan Documenta 5 en 7 en de Biënnale van Venetië.

Er is werk van hem in o.a. Guggenheim N.Y. en in het Palais Royal Parijs.

Bij ons, in Leuven, plaatste hij in 2004 ‘Le jardin Imaginair’ (metaal en glas,

18 transparante structuren) in het stadspark St. Donatius.

Ten slotte zijn we nog eens naar onze oude vriend Albert afgedwaald.

Einstein, die een tijdje woonde in De Haan, nodigde de Olaba-hersenen uit

voor een intelligent gesprekje op zijn geliefkoosd bankje.

Hij heeft beloofd volgende keer mee op pad te gaan.

  (*) Olaba = Organisation de loisirs agréables et blabla amical.

Voor details, zie vroegere stukjes.

Na 2006 hebben we met Olaba(*) nu opnieuw Beaufort Outside bezocht,

de driejaarlijkse tentoonstelling van hedendaagse kunst langs de Belgische kust.

Beaufort Inside bestaat ook, is in Oostende, maar vermits we hier altijd

goed weer hebben, blijven we liever in open lucht.

Dank zij Erik, Artistiek Directeur van Olaba, is dit weer een prachtige dag geworden.

 Uit een dertigtal kunstwerken, verspreid over de kust,

had hij er een tiental geselecteerd, die echt de moeite waren.

s’Morgens vertrekken we dus met de kusttram, en rijden van Knokke

naar de Panne, een traject van meer dan twee uren.

Het eerste werk staat dicht aan de tramhalte Schipgat, en het betreft 9 totems, die verspreid staan over het strand.

Op de foto hieronder staat een van de totems.

Ik ga het me voor een keer eens gemakkelijk maken en laat Erik aan het woord.

Valérie Mannaerts

– ‘If travel is searching and home what's been found’

Tramhalte Oostduinkerke – Schipgat. Strand Sint André (einde van de Gillis Scottlaan).

De 9 ‘totems’ staan (net niet) lukraak verspreid.

(Een aantal zijn zichtbaar vanaf het einde van de Gillis Scottlaan,

andere staan wat verderop op het strand/naast de duinen.)

De jonge kunstenares maakt ‘veelgelaagd’ werk….

Haar collage-achtige tekeningen zijn bekend.

Zij combineert  papier, fotografie, video, sculpturen en die taalvormen vloeien in elkaar over.

Ook in dit werk speelt ze met gelaagdheid: de sculpturen gaan in dialoog

met de er aanwezige ‘elementen’… zijn ze aangespoeld?

De toeschouwer kan zich afvragen wat er wel en wat niet tot het ‘werk’ behoort….

Wat er dus ‘kunst’ is en wat niet….Zoeken  en (hopelijk) vinden… let op de titel !

Dit visnet behoort niet tot Beaufort 03, maar ik heb het wel opgeplooid

en stiekem in mijn rugzak gestoken.

Ik ga hiermee mijn kandidatuur stellen in 2012. Hihi.

Binnenin Abdij Ter Duinen moesten we ook zijn, maar …bittere pil:

gesloten op maandag.

Foutje van de organisatie? Wie dit wil bezoeken is dus verwittigd!

Deze man voor de deur werd rood van schaamte, maar kon ons niet helpen.

Op deze foto zie je het bewijs dat we op de tram wachten op de Esplanade

in De Panne.

Olaba is zeer milieubewust, en onze ecologische voetafdruk houden we klein.

Matt Mullican (56 j. USA) Twin Stations’

15 gietijzeren platen tussen de betegeling van het tramdepot van De Lijn (naast Loskaai 15).

Tramhalte De Panne – Esplanade.

De sterke wil om alles te ordenen vormt de basis van zijn werk.

Matt Mullican bedacht een “persoonlijke kosmologie” (wetenschap van het heelal)

bestaande uit 5 niveaus van de zuivere materie tot de ‘hoge’ geestelijke menselijke activiteit.

Aan elk niveau verbindt hij een kleur: groen voor zuivere materie; blauw voor de wereld der dingen;

geel voor wetenschappen en kunst; zwart en wit voor tekens en taal en rood voor geestelijke activiteit.

Zijn  pictogrammen hebben het doel orde te scheppen in de chaos.

Hij verwijst naar een wereld waarin codes en tekens de plaats innemen van de realiteit.

Als ‘toeschouwer’ verdwaalt men – en dat is op zijn minst paradoxaal - in die poging van de kunstenaar

om rationeel orde en klaarheid te scheppen in het begrip wereld… en komt men (hier!)  op ‘n “dood spoor’’.

De Beaufort03-catalogus vermeldt dat Matt Mullican tekeningen maakt in trance, onder hypnose

 wordt de kunstenaar een ander iemand in zichzelf…

Bij zijn eerste bezoek aan de Belgische kust viel de kusttram hem op…. vooral dan de tramspoor-lijnen.

Stelt wereldwijd tentoon. Hij ontwierp de logo’s op de vlaggen van deSingel (A’pen) en eerder werk,

 gerelateerd aan tram/trein-sporen, was al te zien in Venlo (NL) en Graz (Oostenrijk).

Dit werk is speciaal gemaakt voor de 8 Olaba’s: ieder mocht zijn eigen symbool kiezen.

Erik gaat zelfs zover, uit pure bewondering, om zijn roestig symbool te kussen.

Evan Holloway ( 42 j. USA °1967) – ‘Never Good Enough’

Strand van Sint-Idesbald. Tramhalte Koksijde – Sint-Idesbald…. Aan dijk ca. 300 m naar R.

Prachtige locatie voor deze sobere monumentale (14 m. H / 12 m. B) stalen constructie

waarop zijn  statement als sterke boodschap: NEVER GOOD ENOUGH!.

Geen enkel beeld kan immers op tegen het overweldigende ‘echte’ beeld van zee en strand….

Kunst kan niet ‘concurreren ‘ met de zee.

Vandaar zijn ‘Never Good Enough’ op een metalen net aan een stalen geraamte

als speelbal van weer en wind…

Greta is min of meer zoals de Japanners: alles moet in het fotokastje

opgeslorpt worden.

Al haar creaties kan je dan ook vinden via de link

http://fotoalbum.seniorennet.be/gaviota-album

Dan belanden we in Nieuwpoort aan de havengeul.

Het kunstwerk, een verticale prauw, komt in beeld.

De dames maken leuke kiekjes.

Stoere veerman Pepe helpt bij de overzet.

Vissersboten varen de vaargeul uit, de zee tegemoet.

Gelukkig verdrinken we niet, en kunnen we juichen na de geslaagde overzet.

Philip Aguirre Y Otegui (48 j.  BE °1961) – ‘Gaalgui’

Aan het begin van het Oosterstaketsel (einde Vierboeteweg). Tramhalte Nieuwpoort – Bad.

Philip Aguirre Y Otegui is van baskische afkomst

 Via  Picasso’s  kubisme kwam hij terecht bij de oude Grieken…

De studie van de Griekse en Etruskische beeldhouwkunst ondersteunde Philip Aguirre

in zijn zoektocht naar de zuivere, de pure vorm.

Bootvluchtelingen, sloppenwijken en oorlogsgeweld komen vaak aan bod in zijn werk

dat sociale thema’s paart aan uitgepuurde klassieke vormen.

Daarvan getuigt o.a. ook zijn ‘Man met Matras’ in  Zaventem Luchthaven.

De sociaal-maatschappelijke context in zijn werk en zijn engagement groeiden

bij de vele bezoeken aan vluchtelingenkapmen en hulporganisaties

De prauw waarmee Afrikaanse bootvluchtelingen de levensgevaarlijke overtocht (1600 km)

van Senegal  naar de Canarische Eilanden proberen te maken inspireerde Philip Aguirre

tot dit ‘beeld’ (12  m. hoog) voor Beaufort. ‘Gaalgui’ betekent ‘prauw’ in het Wolof,

de plaatselijke taal.

Aguirre maakte het krachtig beeld samen met plaatselijke ambachtslui en vissers

in het haventje M’Bour, okt. - dec. 2008.

Ze hebben eerst een kleiner beeld gemaakt (6 m) namens Beaufort aan de lokale bevolking

geschonken, dat nu als ‘le monument’ ( zoals zijn medebouwers het noemen….

ze vonden het eerst knettergek dat hij de boot verticaal oprichtte) op het strand

van M’Bour staat. De kunstenaar bezoekt Senegal sedert het midden van de 90-er jaren…….

De haven van Nieuwpoort als locatie is een verwijzing naar bootvluchtelingen

en naar een regiment Senegalese soldaten van het Franse leger die in W.O.1

aan het nabijgelegen front in de loopgraven vochten.

Binnen loopt een video waarin moeders van jonge, op zee omgekomen Afrikanen,

hun landgenoten oproepen om hun leven niet op het spel te zetten en in eigen land

een beter leven op te bouwen.

Aeneas Wilder (42j. U.K. ° 1967) – ‘Untitled # 143’

Strand aan hotel Bellevue. Tramhalte Westende – Bellevue

De Schot  Aneas Wilder woont en werkt het grootste deel van het jaar in Japan…

het intens contact met de Oosterse kunst beïnvloedt in grote mate zijn werk.

(Getuige ervan is het project “Zen Gardens”). Hij maakt videokunst en constructies.

Deze elegante houten koepelstructuur – 17,5 m. hoog - ervaar ik als een zeer sterk werk

qua vorm en inhoud. De ruimte is 50% open, 50% dicht, gelijktijdig fragiel en stabiel….

Binnen voel je ’n bijna sacrale sfeer… en toch sijpelt het kustgebeuren binnen… 

De locatie is goed gekozen in harmonie en dialoog met de architectuur van Hotel Bellevue,

geklasseerd en bijna 100 jaar ouder (1911). De manier waarop het licht beweegt

door en langs de structuren van “stapelingen” is  een constante in zijn werk.

De koepel is terplaatse gemonteerd en is gebaseerd op een studie (2008) van een ‘kogel’ 

voor het landschapspark in de ‘Hoeksche Waard’ in de gemeente Korendijk (NL).

Bij Verbeke Foundation (Kemzeke) staat zijn ‘Dome in Motion’ ( = 1° proef voor hg. opdracht),

eveneens zo’n koepeltempel maar met glad, zuiver afgewerkt hout

en met meer dynamische (spiraalbeweging) vormgeving.

Binnen zie je het goed: 50% dicht en 50% open

De beste manier om de sfeer te ondergaan is horizontaal.

Lut gaat direct plat.

Wat ze dan te zien krijgt is dit:

Het geheel ademt een heel aparte Zen-sfeer.

Dit receptje vertegenwoordigt niet een echt grote zoo met een veelvoud aan al

dan niet wilde dieren, maar je mag al wel een klein zootje in gedachten nemen.

Als je de ingrediënten bekijkt, zal het je opvallen dat zowel kip, geit

en varken vertegenwoordigd zijn.

En dan wil ik het nog niet hebben over de room, geleverd door een bonte koe,

en de rups die zich in de salade genesteld had.

Toen Greta in de keuken langs kwam, zei ze langs haar neus weg:

"Zeg eens, ik vind het hier maar een zootje."

Maar ook de plantaardige wereld levert zijn heerlijke bouwsteentjes:

olijven, look, tuinkruiden, peper, mosterd, aardappelen, sla met tomaten, komkommers enz.

Je zou het resultaat best kunnen vergelijken met "blinde vinken", maar dan moet het

in dit geval "blinde kippen" heten. Misschien kan ik een nieuwe naam lanceren,

met copyright of zo. Maar voorlopig mogen jullie het nog rustig namaken.

En ik raad het je aan!

Het heet "Kip met ham en kruidenvulling".

Zo simpel is het te maken:

Een lekker half ingedikt sausje om er bij te zetten (en te consumeren)

vervolledigt het gerechtje.

Best lekker, en zeker op een zonnig terrasje.

O ja, van plantaardige kant (was ik vergeten) wordt het gerecht

nog aangevuld met wat druivensap.

Ooit zal ik trachten ook een zooitje te maken: Gentse Waterzooi bijvoorbeeld,

of Waterzooi van Vis. Ook weer superlekker!

Vervaardigd en aangepast naar een receptje uit Libelle 

Luxemburg is de hoofdstad van het gelijknamig Groot Hertogdom.

We zijn er al verschillende malen langs geweest, en “aangenaam”

is wel het meest gepaste woord vind ik voor deze plaats.

Meestal verpozen we er als we terugkeren uit Frankrijk via Metz.

Deze keer gaan we einde juni op een zaterdag, want het is goed weer

en het is antiek- en brocantemarkt. Leuke trip en sfeer gegarandeerd.

Dat is volledig in contrast met de hoofdstad van Belgisch Luxemburg: Arlon.

Een oerlelijk dorp is dat, waar ze ons niet gaan terugzien.

De naam  "Lucilinburhuc" is afkomstig uit de oeroude vroegmiddeleeuwse tijd,

en het betekent zoveel als “kleine burcht”.

Wil je er meer over weten, google dan eens “wikipedia Luxemburg”.

In het weekend kan je in Luxemburg stad meestal ook goedkoper logeren,

want de hotels zijn vooral business gericht.

Wie de stad (nog) niet kent zal verbaasd zijn door de diepe kloof

die de stad in twee snijdt.

Op de bodem van de kloof loopt een klein riviertje, de Pétrusse, waarlangs je

een rustige wandeling kunt doen. Je hoort niets dan vogels.

In het midden van de stad sta je hier in volle natuur.

Deze keer doen we de wandeling niet.

We nemen een foto van de top van de kloof, waar je een van de bruggen

ziet die de grote spleet overspant.

Dit is in het volle stadscentrum, met aan de linkerkant de Notre Dame kathedraal.

De stad is een paar jaar geleden volledig opgeknapt, toen ze

de Culturele Hoofdstad van Europa was  in 2007.

We maken een rustige wandeling aan de rand van de stad, waar een gordel

van aaneengesloten parken als een halve maan rond het centrum ligt.

Het zijn oude parken, met reusachtige bomen, met waterpartijen en hier en daar

 stadsmuren van de Romeinen. 

Greta probeert aan de linkerkant de fontein na te bootsen.

Ik moet toegeven dat het haar gedeeltelijk gelukt is. 

Vanaf een brug zie ik beneden een groot aantal dikke hongerige karpers

op zoek naar eetwaar, zoals lekkere sappige mensentenen.

Ze lusten natuurlijk ook graag brood, en spelen doen ze ook graag.

Gelukkig krijgen ze een homp brood van een koppeltje, zodat de stress

bij deze schubbendragers stilaan kan wegebben.

De Place des Armes is de plaats waar iedereen naartoe gezogen wordt.

The place to be. De zaterdagmarkt is al volop aan de gang. 

Ook als er geen antiekmarkt is, is er hier leven in de brouwerij, vooral

door de vele terrassen. De toeristenvallen onder de terrasjes hebben

we intussen, met schade en schande, ook al leren kennen.

Zoals de meeste meisjes houdt Greta wel een beetje van snuisteren

op een antiekmarkt. 

Dit zijn de Rail Road Side Dancers uit Reuver, een dansgroep uit Nederland.

Ze staan nog wat te keuvelen voor hun optreden.

De Reuverse keuvelers. 

Aan de rand van de Place des Armes kan je je laten schminken,

Vrij opvallend, en bijna van kop tot teen. 

Een fanfare toetert hier alles bij elkaar onder de stralende zon.

Pure brood en (muziek)spelen op dit plein. Ambiance is verzekerd. 

De koopwaar behoort hier niet tot de categorie rommel. Ook de kramen lijken

afgelikt en ogen Duits degelijk. De lederhosen wonen maar op enkele kilometer.

Camionetten, wagens, lege dozen en andere rommel zijn hier niet toegelaten.

We hebben wel al andere markten gezien…

Op één plaatsje moeten we aan Spanje denken: een paellapan te koop

met een steel van meer dan een meter.

We kopen ze niet, want ze past niet in onze pannenkast.

Nog even terug naar het park. We ontdekken een originele speeltuin.

De jeugd kan hier o.a. experimenteren met de vijzels van Archimedes, en water oppompen.

Greta speelt hier graag met haar groene vriendje. Zonder brood.

Let wel, het is zeker geen marsmannetje, want de twee stekeltjes ontbreken.

De speeltuin is leuk ontworpen: aan het eind ligt een speelkarveel, en vooraan

zijn er experimenten met water. Wat doet de jeugd meer deugd?

Uit een paalwoning (?) vertrekken dikke buizen waar de kindjes kunnen doorglijden.

 Wel ontoegankelijk voor Mc Donald- en obesitaskindjes.

Af en toe kan ik het niet laten en komt de werkmicrobe weer boven.

Het beste middel om dit te verhelpen is mijn ogen een halve minuut te sluiten,

dan ergens rustig te gaan zitten en te wachten tot het helemaal overgaat.

Zo beland ik dan hier op deze viervoeter van Lacoste

We keren terug naar de stad.

Hier merk je drie engeltjes naast elkaar, en een indrukwekkend jaartal.

Quizvraag: hoelang staan deze engeltjes hier al?

Het middelste exemplaar buiten beschouwing gelaten.

In het centrum wordt deze ijzeren knaap herdacht.

Waarschijnlijk een ridder, of een graaf.

Zo te zien kan het Boudewijn-met-de-IJzeren-Arm zijn,

of Jean Zonder Kop.

Aan de voet van een kerk vind je altijd en overal een goed terrasje, waar we

relaxed tussen alle andere Vlamingen een paar Leffe’s tot ons laten komen.

Gezeten aan nog een ander terrasje, worden we aangesproken door

een slim blondje, dat ons (vruchteloos) wil overtuigen meer thee te drinken.

Haar hele garderobe is volgehangen met theezakjes, op haar hoofd staat

een theepot, maar ze deelt wel lekkere snoepjes uit.

Ze is eigenlijk op stap met een aantal vriendinnen voor haar bokkenfuif,

of heet zoiets “geitenfuif” bij de meisjes?

Morgen stapt ze in het trouwbootje, en begint ze aan haar wittebroodsweken.

Traditiegetrouw mag er dan ook gespeeld worden.

Greta is gelukkig nog net op tijd om haar, met de wijsvinger in de hoogte, wat

nuttige waarschuwingen en listige adviezen aan de hand te doen over de mannen.

En een daarvan is een citaat van Agatha Christie: “Een vrouw kan maar best

met een archeoloog getrouwd zijn.

Hoe ouder ze wordt, hoe meer hij zich voor haar gaat interesseren”.

Terwijl we in België zijn is het volkomen normaal en gepast dat in de keukenpotten

de lokale zwemvissen één voor één aan de beurt komen.

Vandaag geef ik de voorkeur aan een kabeljauw, hoewel je die toch (nog) overal

kan verkrijgen in Europa. Voor dit gerecht heb ik liefst een tamelijk harde vis,

die goed overeenkomt met paprika’s en tomaten.

Kabeljauw is dus één van de mogelijkheden.

Verder is het recept eerder Mediterraan, wat voor ons geen probleem is.

Wel integendeel. Op het eerste zicht zie je op de foto geen vis meer,

maar wees gerust, hij doet gewoon enkele millimeter kopje onder.

Een beetje cameravrees waarschijnlijk.

Hier is het geur- en kleurrijke receptje van “Stoofschotel met tomaat en vis”:

Het is een gezellig en gemakkelijk gerechtje om te koken, maar ook degene

die in de onmiddellijke omgeving zit heeft er wat aan, want het ruikt heerlijk

tijdens het garen.

Mocht je dit gerechtje bereiden, hou er dan rekening mee dat je links en rechts

 tijdens het kookproces wat kwijl van de grond moet opscheppen van de huisgenoten.

Nog een tipje (maar niet van de sluier): we drinken er een fles Gato Negro bij,

uit Chili. Dit betekent niet “zwart gat” in het Spaans, maar wel “zwarte kat”.

Een kleine nuance natuurlijk. Vooral de versie met de Cabernet Sauvignon druif

is lekker, maar hij bestaat ook met andere druivensoorten.

Yammi yammi.