Berichten van 1 februari 2009 tot 28 februari 2009

Na stappen, trappen, happen kijken we uit naar de volgende Olaba(*) actie.

Trouw aan de tradities is er elk jaar in september de grote tennisontmoeting

met keiharde wedstrijden tussen TC Wenduine en TC Olaba.

Beide clubs hebben dan ook een aantal kenmerken gemeen, bijvoorbeeld:

de situering aan de kust, én de club bestaat voor de helft (of meer) naast

autochtonen, uit “aangespoelden” van ten minste drie Vlaamse provincies.

De officiële voertaal is dus ook meestal Frans met een postiche.

Ook bepaalde streektalen worden niet versmaad.

Verder zijn we allemaal goed op het tennisveld, en nóg beter aan de toog

(zoniet kan je geen lid worden). Tot zover de gelijkenissen.

Het grootste verschil zit hem in het aantal leden: TC Olaba telt acht leden,

terwijl TC Wenduine een monsterclub is met meer dan honderd aanhangers!

Geen wonder dus dat de Olaba’s telkens hun beste beentje

moeten voorzetten om resultaat te halen op het scorebord.

TC Olaba poseert hier volgens de regels van de kunst voor de officiële foto,

enkel Greta kan zich niet in bedwang houden om een danspasje uit te voeren.

De volgende foto moest eigenlijk gecensureerd worden, maar onze Olaba sponsors

eisen terecht naampubliciteit, die ze hiermee natuurlijk gratis krijgen op het internet.

De sponsors, zoals je kunt zien zijn Slazenger en GMAN (Gaspar Motors Antwerpen).

De wedstrijden zelf verlopen zoals elk jaar zeer spannend!

Beelden hiervan zijn nietszeggend en worden dus niet gepubliceerd.

Alleen nog vermelden dat de presidenten van beide clubs niet kunnen deelnemen,

 wegens rugproblemen, maar de wedstrijd wordt daar verplaatst naar de toog.

Hierbij zie je weer een stereotiepe typische houding van Greta die haar

 tennispartner Erik ervan overtuigt om NU naar het speelveld te stappen.

Hij weet intussen ook wat het is met een stijve nek de wereld te trotseren.

Hierna zal Greta nog enkele mannen op dezelfde manier bewerken (zie ook verder).

Na de matchen volgen dan in het zachte herfstzonnetje de officiële plichtplegingen.

Een dankwoordje natuurlijk door Olaba voor de inrichtende clubs…

…wat ook gesmaakt werd (naast het bier en de wijn) door alle aanwezigen.

Het wederwoord van President Guy van TC Wenduine laat niet lang

op zich wachten. Zijn eerste toespraak duurt twintig minuten, maar kan

wel samengevat worden in twee woorden: “Allemaal broeders (en zusters)”.

Ook deze (nog samenhangende) woorden worden door het publiek geapprecieerd. 

Hoog tijd om de op het veld verspilde calorieën opnieuw op peil te brengen.

À propos, TC Wenduine heeft na lange jaren zijn traditionele speelvelden  verlaten,

 en een toevlucht gevonden bij tennisclub De Polderblomme in De Haan,

met een veelvoud aan tenniscourts en een splinternieuwe accommodatie.

In samenspraak met het plaatselijke bestuur worden we zeer hartelijk ontvangen,

en mogen we nu aanschuiven voor Carbonades Flamandes

(klinkt heel anders dan stoofvlees).

De laatste brok zit nog in de kelen als voorzitter Guy zijn volgende toespraak begint.

Het is al iets onsamenhangender, maar nog altijd goed verstaanbaar. 

De uitslag van de wedstrijden en de proclamatie moeten er nu gaan aankomen.

Nog enkele glazen later, wegens de uiterst moeilijke berekeningen, is het

resultaat bekend, en iedereen staat nu in spanning op de toppen van zijn tenen.

Ongelooflijk, maar in de uitslag is er slechts één puntje verschil!tussen beide teams.

Dit is reden genoeg voor Guy om te beginnen aan zijn volgende toespraak,

Waarbij de woorden niet altijd meer in de juiste volgorde staan.

Hier laat hij ook een steekje vallen, maar hij ziet het niet onmiddellijk liggen.

De zittende dame (Josée) links heeft het enge ding wel in het oog gekregen.

Kijk ook even naar Marc Corijn, achter de President. Ook hij heeft in de wurggreep

van Greta gezeten, en zal de twee volgende dagen moeten rondlopen met een stijve

nek.  

Bij zijn volgende toespraak, deze maal opnieuw binnen, overhandigt loslippige

President Guy aan de First Lady een prachtige beker uit naam van TC Wenduine.

Op de voorgrond is Lut uitzinnig van vreugde, na de te lang opgekropte onzekerheid .

Marc, haar altijd wakkere echtgenoot, en ex-basketspeler, maakt

een seconde later hiervan gebruik om een gehaktbal naar binnen te mikken.

Een driepunter!

Alweer een geslaagde dag, met dank aan TC Wenduine, TC Polderblomme

en de First lady van TC Olaba (de kontakten en praktische organisatie

werden gesupporteerd  door Greta).

Hopelijk mogen we volgend jaar terugkomen.

Van de barman en de boekhouder al zeker, hebben we intussen vernomen.

Deze Europese koude winter doet een mens soms denken aan Rusland

en Siberië. Zouden ze daar ook koken? En wat dan wel?

Om het antwoord te vinden start ik een grondige zoektocht in de kookboeken .

In “Vis, schaal- en schelpdieren” van TimeLife vind ik toch vrij snel

een plaatselijk recept: “Ryba zapechennaya v smetane”.

Dit is niet zo vlot leesbaar als de meeste andere titels van gerechten,

maar voor de doorsneelezer luidt dit ongeveer “Gebakken vis in zure room”.

Als ik dan nog boven het recept letterlijk lees: “dit Russisch recept

is overgenomen uit het best verkochte kookboek uit het tijdperk van Stalin”,

dan is het hek van de dam.

Mijn eerste Russische recept komt er aan.

Er worden eigenlijk toch gewone ingrediënten gebruikt, behalve misschien

“beurre manié” .

Het lijkt me een woord met een hoog Bocuse-gehalte, en mij zegt het niets,

maar het is heel eenvoudig. Meng 1 eetlepel bloem met 1 eetlepel boter en

meng het tot een glad mengsel (zie recept).

Ik neem zeebaars, maar met een andere zeezwemmer kan het evengoed.

Het is superlekker (!!), en je hebt maar een enkele schotel nodig.

Ik denk dat Putin dit ook regelmatig voorgeschoteld krijgt. 

Moe van de inspanningen (grapje!) smaakt een glaasje rood altijd.

Ik zou er geen wodka bij drinken.

Nasjdrovnje! 

Doe eens wat anders en vlieg in een gevleugelde autobus.

Small is beautifull maar je kijkt best uit dat je met je hoofd

nergens tegenaan zit, maar grappig is het wel.

Elke rij bestaat uit 2x2 zetels, en er kan zo ’n goede 70 man ingepropt worden,

en dan ook nog een paar verticale stewardessen op de koop toe.

En uiteindelijk is het voor ons een binnenlands vluchtje van twee uren.

De meisjes serveren zelfs een fabrieksboke, verteerbaar met een flesje vino.

Een nadeel is wel dat het vliegapparaat wat te klein is om in de luchthaven

aan de bekende slurf te hangen. Busje komt zo (op zijn Spaans), en wat voetwerk

komt er ook bij. Gelukkig is het buiten niet al te koud of te nat.

Het deurtje is zoals bij de meeste middeleeuwse burchten: een soort ophaalbrug.

Er zijn nog een paar kleine nadelen, maar daar kom ik later op terug.

We beginnen ons veertiendaags verblijf in het Bluebay Resort voor een week.

Het toeristisch platgelopen deel van Gran Canaria (en Tenerife)

ligt natuurlijk in het zuiden, maar wijzelf verblijven de eerste week

in het meest noordelijke stukje daarvan. Verder kan je echt niet meer.

Naast het hotel ligt de monding van een diepe en onoverkomelijke barranco

(zoals men ter plaatse een rio of riviervallei noemt).

Het geplaveide wandelpad langs de zee loopt hier ook ten einde.

Een leuke attractie is wel dat aan de overkant van de barranco een vliegveldje ligt.

Het wordt gebruikt voor pleziervluchten en vlieglessen, vooral in het weekend,

en dient ook om kleine vliegtuigjes voorzien van grote spandoeken achter hun staart

met reclameboodschappen te laten opstijgen. Regelmatig stijgt er zo ’n

dingetje op, en dat pruttelt dan voorbij onze ogen het luchtruim in.

Maar wat het nog interessanter maakt, is dat er een restaurant aan hangt,

genaamd Aeroclub, dat we vroeger al eens getest en goed bevonden hebben.

Snel daarheen dus.

Terwijl je Greta ziet worstelen met een dikke vleesbrochette…

...zit ik al te kwijlen met vóór mij een flinke dorade a la plancha ,

die de kelner me eerst in al zijn versheid vers heeft getoond, en die me

uitstekend zal smaken, aangenaam doorgespoeld met een Sangre de Toro.

Het resto is volledig opgesmukt sinds vorige maal (2006?) dat we hier waren,

en in twee van de verschillende zalen zijn Spaanse eindeloze familiefeesten

aan de gang. Er is zelfs een zwembad aan het resto.

À propos, in dit overzicht vind je uiteraard slechts een heel kleine selectie van

de foto’s van de hand van Greta, enkel maar om een sfeerbeeld te schetsen.

De volledige reeks zet ze als diapresentatie op DVD, met muziek.

Kort na onze aankomst hebben we een toertje gemaakt in de tuin.

In het resort is een dubbele winkel, met food en non-food producten.

Ze hebben smakelijke dingen, maar de broodjes zijn nogal hard.

Dit jaar is het ook hier voelbaar kouder dan andere winters,

maar dat belet Greta niet ’s morgens het zonnetje te verwelkomen

en buiten het ontbijtje te nemen.

Omdat de crisis hard toeslaat, en deze trip nog besteld was in de betere tijden,

zitten we hier wel met een probleem om financieel rond te komen.

Een beetje creativiteit helpt me een voorlopige oplossing te vinden

voor dit prangende probleem: ik besluit  om mezelf aan te bieden op e-bay.

Je kunt zelf ook nog een interessant bod doen tot het einde van deze week.

 Doen!

Tijdens een van onze wandelingen zie je nog net ons verblijf boven in het midden.

Rechts kan je een blik(je) opvangen van het vliegveld met het leuke restaurant.

Onderaan heeft een windsurfer alle tijd maar niet te veel zin

om zijn plank nat te maken.

Moe maar gelukkig, moet er halt gehouden worden op het punt van terugkeer

tijdens de wandelingen.

Op zo ’n moment moet vaste en vloeibare energie worden opgeslagen.

Ditmaal komen we terecht in een Duitse eetbar, waar enkele interessante

producten op de kaart staan.

Greta gaat resoluut voor een bord puur Spaanse albondigas

(gehaktballen in tomatensaus) en op het bobbord krioelt het

van de papas arrugadas die een rolmops in bedwang willen houden.

De tweede rolvis baant intussen al zijn weg door de bobslokdarm.

De Spanjaarden passen voor een rolmops, maar dank zij onze Duitse vrienden

geraken deze glimmende smakelijke beesten zelfs tot op Gran Canaria.

Het is nu de 18^de december, en ik begroet met veel genoegen

mijn oude kameraad uit Lapland, die net een week vóór zijn grote escapade

in dezelfde Coconut bar nog even zijn batterijen komt opladen in de volle zon.

In de loop van ons interessant gesprek verneem ik dat hij een tussenstop

heeft gemaakt in Valencia, waar zijn beste vriend en collega Nicolas

een week voordien was aangekomen, met de stoomboot naar Spanje.

De taak van deze laatste zat er al op, en hij is meegekomen in de rendierenslee

voor een korte vakantie bij een neef, die op Gran Canaria woont,

meer bepaald in San Nicolas de Tolentino.

De volgende dag trekken we door San Agustin.

Een aantal jaren geleden ontdekten we dank zij een of ander

toeristisch boek een rare horecazaak, pal naast het Casino.

Benieuwd of het nog bestaat zoeken we het terug op.

En inderdaad “Loopy’s” staat er nog altijd. Het ziet er nog altijd uit

als een mengsel van een Zwitserse chalet en een cowboy saloon.

De buitenkant is very American gebleven.

Het is eigenlijk een pizzeria, maar feitelijk een steakhouse.

Vreemde combinatie, en ook het interieur is nog altijd identiek,

en op een rare manier toch aantrekkelijk.

Als je alle voorwerpen nauwkeurig wil bekijken en alle teksten

wil doorkauwen, dan breng je best je tentje mee, want het is uitermate groot,

met aparte kamers, verdeeld over enkele verdiepingen.

Een veelbelovende plek om naartoe te bollen lijkt ons wel het stadje Telde,

in het noorden. Volgens mijn informatie is het onder meer bekend

door zijn modebewuste kappers met heel specifieke creaties.

Omdat Greta toe is aan een onderhoudsbeurt van haar lokken

kunnen we dit ineens meepakken, maar na het zien van enkele modellen

verkiest ze nog even de kat uit de (palm)boom te kijken.

Omdat ik per ongeluk in een hondendrol heb getrapt, lijkt het me verstandig

aan te schuiven en mijn toer af te wachten voor een schoenpoetsbeurt.

Jammer dat het nog te vroeg is, want ’s avonds gaat Telde uit de bol.

Er is bijvoorbeeld een exclusieve nachtclub, waar men enkel binnen komt

als men de sleutels kan tonen van een old timer.

We rijden verder de bergen in en de dorpjes worden altijd maar kleiner.

In Santa Lucia beginnen de magen te knorren, wat normaal is rond 3 uur.

Het moment is aangebroken om beginnen te bidden om in dit bled

nog een degelijk restaurant te vinden.

Met de hulp van enkele andere bedevaarders blijkt dit te lukken.

We happen in het eenvoudige maar sympathieke resto “Mirador”,

met een prachtig terras dat uitgeeft op de bergen.

Een stuk verder kunnen we de benen nog eens strekken,

na kilometers haarspeldbochten in de richting van steeds hogere toppen.

Greta doet haar dagelijkse trimoefeningen, steunend op ons huurwagentje,

een Renault Clio Campus.

We zitten al serieus hoog en Greta is in de wolken.

Vulkaan (ik bedoel de berg, niet Greta) met slagroom noem ik dat.

Tijd om terug te keren naar de kust, maar niet voordat we

de enige echte specialiteit van de streek hebben geproefd.

Alleen te vinden in bar Martin langs de hoofdstraat van San Bartolomé,

waar de patroon zijn zelfgemaakte “Guindilla” verschaft,

volgens overgrootvaders recept, bestaande uit rum, suiker en kersen.

Dit geeft ons de kracht om beneden te komen, terug naar Bahia Feliz.

Als we SOS Piet mogen geloven, dan is het degelijk bereiden

van een simpel varkenshaasje een kunst.

Omdat ik in de keuken helemaal geen kunstenaar ben,

maar dichter bij de kant van de  plongeur sta, schakel ik dus nu over

naar SOS Piet. 

Een andere zaak is de moeilijke vorm van het stuk, omdat het in de pan

teveel open ruimte laat, zodat het bakvet rondom gaat verbranden.

SOS Piet heeft natuurlijk een oplossing, en vult de open ruimte met groenten.

Champignons passen hier het best bij, en ze absorberen dan ook nog het overtollige vet.

Hier komt het recept, met nog een paar adviezen van SOS Piet:

Het doel van het braden is natuurlijk vlees te verkrijgen dat van buiten

mooi bruin, en van binnen sappig is, dus:

Starten met niet teveel vet.

Het vuur in het begin niet hoog zetten.

Eerst de champignons toevoegen, dan pas de vloeistof. 

 Vroeger ging men er van uit dat gegrild of gebraden varkensvlees (te?) lang

moest garen, niet alleen voor de smaak, maar vooral “om het gevaar van trichinose uit te sluiten”.

Dit vermeldt mijn (niet zo jonge) kookboek.

Ben ik even gaan opzoeken hoe het vandaag zit met deze kwaal.

Alle gevaar lijkt intussen geweken, tenzij je wild en niet gekeurd eet.

Mocht je haasje er dus aan de dikkere kant van binnen nog lichtjes roze

uitzien, dan gaat de Trichinella worm morgen nog niet met open mondje

door je darmen razen.

“Trichinose door Trichinella spiralis worm is een worminfectie die,

dankzij de strenge vleeskeuring, in onze streken in principe niet meer voorkomt.

Ze kan nog wel optreden wanneer men onvoldoende verhit vlees eet van wilde

(en dus mogelijk niet gekeurde) everzwijnen.” 

Quote uit www.gezondheid.be 

Wat hebben we vandaag geleerd? 

1. een varkenshaasje heeft niks te maken met een konijn

2. de Trichinella worm komt niet uit China, maar uit een everzwijn

3. een gerecht afkomstig uit Nederland kan toch ook lekker zijn.

Hier komt het warme spul op de tafel. 

Tegelijk heb ik nog een gelijkaardige variant bereid, haasje voor Afrikanen. 

Naar ”Varkenshaasje met kaassaus” uit TimeLife “Varkensvlees”, pag.103 en SOS PIET

Na een uitgebreide viering van de Belgische Nationale Feestdag op 21 juli,

Is de tijd rijp voor wat Olaba actie.

Op 24 juli gaan we dus vrolijk de boer op voor de klassieker

“Trappen en Happen”. We vertrekken met de fiets uit Sijsele,

dé ideale startplaats voor een dag fietsplezier.

We rijden kilometers over een oude spoorwegberm, dan verder

in en uit de bosjes, onder de leiding van een deskundige gids,

in een heerlijk zonnetje, en langs gewone wegen en kleine macadammekes.

We laten de meeste cafeetjes links liggen, maar toch ook enkele rechts. 

Uiteindelijk komen we aan een afspanning naast het kanaal

Oostende-Brugge-Gent, waar gereserveerd is voor de lunch.

Niets belet ons, om in afwachting, als aperitiefje, even gebruik te maken

van een gezonde dosis vitamine C, onder de vorm van een lekkere Leffe. 

Gezien de betere weersomstandigheden nog altijd van kracht zijn,

gaan de meeste voorkeuren uit naar saladeachtige lunchgerechten,

geserveerd in niet te kleine porties.

Dit is het bordje van Greta,een geitenkaasje in spek gewikkeld, (wie vindt het?)

maar ja, een flinke fietsster mag wat hebben…

Voor Luc ligt het anders: door zijn uurwerk van meer dan twee kilo

kan hij nauwelijks zijn linkerarm opheffen, en is hij genoodzaakt

zijn mond naar zijn hammetje te brengen in plaats van omgekeerd.

Het is overduidelijk dat Marc “De Val van het Hammetje” verwacht,

maar hij zal in dit geval tevergeefs terug moeten uitwijken naar zijn eigen slaatje.

Wat is er leuker dan in openlucht, tussen de wiebelende bootjes,

een natje en een droogje te nuttigen? Wat mankeert een mens dan nog?

Een klein siëstaatje, dat is evident.

Sommigen zijn al in dromenland aangekomen, en anderen proberen

het been nog stijf te houden, maar achteraf gaat toch iedereen tegen de plank.

Zonder twijfel wordt dit proces gestimuleerd door een Leffe als digestief.

Nochtans zijn we ook niet vies van niet-alcoholische dranken.

We ontdekken hier goddank het Olala water, als duidelijke geestesverwant

van en geïnspireerd door Olaba(*).

Na onze verkwikkende siësta zijn we een beetje opgeschoven in de tijd,

en we zien dat het weer niet meer zo schitterend is als vanmorgen.

Op de fiets weet je natuurlijk graag hoe de weervork aan de steel zit.

Maar het geluk is aan onze zijde! Plaatselijk beschikken ze hier niet

over de weervork, maar wel over de enige echte zware weersteen.

Een weersteen zal je zeggen, hoe moet je dat interpreteren?

Daartoe is er onder de steen een duidelijke gebruiksaanwijzing aangebracht.

Je kunt hier trouwens zelf de mogelijke weertoestand aflezen.

We zijn nu klaar wakker en gereed voor het vertrek,

en Marc maakt gretig zijn fiets rijklaar.

Het weer ziet er (voorlopig) nog goed uit, hoewel we later op de dag

toch wat regen op onze knikker krijgen, vlak bij een café met de slagzin:

“2 € voor een grote blonde Leffe van het vat”. Een geluk met een ongeluk dus.

Na nog wat verdere avonturen besluiten we onze tocht in Restaurant Taverne

“Veldzicht” in de buurt van Damme.

Voor een laatste verfrissing wordt nog een opening gezocht ergens onder

de slokdarm.

Bij Greta is er nog een klein holletje aan de rechterkant van haar maag.

Om het erin te krijgen moet ze dus bij elke hap een beetje scheef

naar rechts gaan hangen om het te positioneren.

.

  Weer een goed doorleefde Olabadag achter de rug.  

 (*) Olaba staat voor: Organisation de loisirs agréables et blabla amical.

Een gerechtje uit Italië mag ook wel eens, hoewel het originele

ding nogal werd aangepast (maar niet aangetast).

Oorspronkelijk komt het uit Firenze, maar na wat persoonlijke

wijzigingen heb ik er toch “Bobs…” durven voorzetten.

In plaats van moeite te steken in het bereiden van verse spinazie,

neem ik diepvries uit het Spaanse winkelrek, maar dan wel Espinacas Ajoliva.

Daar is ineens de nodige ajo (look) en olijfolie (oliva) aan toegevoegd.

Die Spanjaarden zijn wel grappig door vóór alle woorden

(zoals bij espinaca) die beginnen met “sp, st, sq…” de letter “e” te zetten.

Dat is voor de niet Spanjaarden in het begin soms verwarrend.

Enkele voorbeelden: España, esqui, estacion. Er zijn hier zelfs restaurants

 die espaghetti en Boeuf Estroganoff op hun menukaart zetten. Maar dat terzijde.

“In olijfolie gebakken brood” staat er vermeld in het kookboek voor

mijn gerecht. Tof zeg, eindelijk kan ik eens iets maken met poeikes.

De meesten onder jullie kennen dat zeker niet, behalve de Limburgers. I

k ken het ook nog maar een paar jaar, sinds we de Grote Olaba(*)

Limburg Quiz van Luc moesten ondergaan. Dat was een van de vragen.

Intussen ben ik alle Limburgse woorden vergeten, behalve dit.

Een poeike klinkt me zo lief in de oren dat ik het altijd blijf onthouden.

Wat is het? Er zijn twee betekenissen: 1/ een pony en

2/ wat ze in Antwerpen noemen: een soldaatje. Een lijntje brood dus,

dat je ook kan gebruiken om in een vers gekookt eitje te soppen. Njamnjam.

In mijn geval worden de poeikes gebakken in (veel) olijfolie.

Ze liggen al gretig op me te wachten op het vuur boven rechts,

terwijl ik het eitje bij de spinazie voeg. 

Hier volgt het gerecht:

En hoe het er uitziet op een bord. Ik heb er als vlees chipolata’s aan toegevoegd.

In onze buurt is er een Irish Butcher van vlees en bloed.

Zijn chipolata’s zijn zo perfect dat er geen druppelvet uit komt, en nog lekker ook!

Ik kan je verzekeren dat het heerlijk smaakt, en dat er geen kliekjes over waren.

Smakkie, smakkie. 

Naar ”Eggs and Spinach” uit TimeLife Groenten, pag.90

 (*) Olaba staat voor: Organisation de loisirs agréables et blabla amical.

Het gebeurt regelmatig dat we een wandeling maken langs het strand,

als het weer het toelaat natuurlijk.

Een van de laatste keren schuiven we in de richting van de baai van Marbella,

en ik kan eerst mijn ogen niet geloven.

Volgens mij komt daar uit de verte een zeehond aangezwommen.

Volledig abnormaal natuurlijk in deze zuidelijke streek.

Ik ben vanzelfsprekend niet helemaal zeker en wacht

tot het beest dichterbij komt, om hem beter te kunnen zien.

En ziedaar, de zeehond waagt zich zelfs even uit het water!

Omdat de winter dit jaar zoveel strenger is dan andere jaren,

is deze zeehond naar hier kunnen en willen afzakken.

Waarschijnlijk is hij dus gepasseerd langs de straat van Gibraltar,

en heeft hij de kustlijn gevolgd.

Greta is er als de kip bij om een foto te nemen als tastbaar bewijs

dat we niet fantaseren.

Is dit een verrassing van formaat zeg. Gelukkig is er een bar kortbij

om van de schok en de emoties te kunnen bekomen.

Terwijl ik naar de bar stap, valt het me op dat het profiel van deze constructie

me sterk doet denken aan de vliegende schotels, zoals die te zien waren

in de films van de jaren vijftig.

Je weet wel, met bovenop het koepeltje waar dan achteraf

die groene mannetjes uitkwamen met hun voelsprieten.

Bovendien staan er werkloos nog acht naakte masten vóór de strandbar.

Niet te rijmen!

Volgens mij zijn dit communicatieantennes voor aliense gsm's.

Het is met onzekere stap dat ik me verder in de richting waag van de bar.

Na grondig onderzoek van de plaats treffen we gelukkig (nog) geen aliens aan.

Tijd dus voor een koffie in de zon van Bono’s Beach  (zo heet het etablissement).

Het terras is splinternieuw, de kwaliteit is top (behalve de slappe Engelse koffie),

en zo zijn de prijzen ook. Wel leuk dat er binnen een DJ zit (het is zondag),

en dat er easy listening muziek klinkt uit klankboxen verspreid over het terras.

Enkele jaren geleden waren we hier ook eens met vrienden,

maar dan moesten we binnen schuilen voor de regen.

Het interieur is intussen ook volledig en stijlvol vernieuwd,

en doet denken aan een moskee.

Misschien is Bobo wel een imam.

Het terras is ruim bemeten, met allerlei meubilair, dat moet uitgetest worden.

Lang geleden dat we hier zijn geweest, en daar zijn twee redenen voor:

1. er zijn veel strandbars (of chiringuito’s)
2. deze ligt een klein beetje landinwaarts, en niet echt op het strand

En deze foto doe ik er extra bij, omdat het een van de mooiste is

die Greta al genomen heeft (vind ik).

De kleurencombinaties en het lijnenspel zijn zo subtiel. Proficiat Greta!

Een ku(n)stwerk!.

© Greta Denil 

Nu de kerstbomen terug zijn ingepakt, opgeborgen of verbrand,

bleef er toch nog één pakje liggen: een konijn in een pakje.

In tegenstelling tot sommige andere konijnen komt dit exemplaar niet terecht

in een zwarte hoge hoed van een goochelaar, maar wel in de kasserol.

In het gebruikte recept vraagt men naar een wild konijn,

maar zelfs na een grondig nazicht van het versneden beestje

kon ik niet uitmaken op welke manier het geleefd heeft.

Het zal de pret en de smaak niet bederven.

Laten we meteen maar beginnen met dit fantastische

en zeer smaakvol recept uit Frankrijk:  

 Het konijn pakje komt hier uit de oven met pakje en al:

 Ik heb er een gekookt aardappeltje bijgedaan, en wortels

met een suikerlaagje, bijvoorbeeld op deze manier bereid:

Njam njam.

 %

Net op het moment dat we aan tafel gingen was er een korte aardbeving,

en Greta was zo snel als een wild konijn en kon nog een ultieme foto nemen,

vóór het geheel op zijn Titanic’s naar de verdoemenis gleed.  

 Naar ”Lapin-Paquets” uit TimeLife Wildgerechten, pag.139