Berichten van 1 juli 2008 tot 31 juli 2008

  De dame achter de toog in "De Fruitboetiek" vroeg direct:
"Ga je paling in ´t groen maken?" 
Alsof zurkel enkel daarvoor gebruikt wordt.
Nee nee, nu we in België zijn, gebruiken we beter ingrediënten 
die je in het buitenland niet of moeilijk kan vinden.
Wie zurkel onvoldoende kent: het lijkt het meest op spinazie
en het reageert hetzelfde in de pan: een paar ogenblikken
op het vuur en het slinkt tot er bijna niets van overblijft.
In het gebruikte recept zeggen ze: 200 g zurkel voor 4 personen.
Ik nam dus 100 g voor 2.

Veel te weinig: neem gerust 200g voor 2 personen. 

 H et ziet er niet zo smakelijk uit als in het kookboek,

maar lekker is het wel, zeker de saus (vond Greta, en dan is

het OK voor mij). 

  Ziehier het recept van dit echt Belgisch gerecht:
(maak het nu, zolang België nog bestaat!)

  Nog een heel simpel ding: ik kreeg de eer van Greta
om voor belangrijke bezoekers een voorgerechtje te maken.
Ik had ooit eens bij de Knokse Italiaan "Il Punto" als primero plato
een halve meloen gekozen, gevuld met oude porto.

 Niets is eenvoudiger: per 2 personen neem je een Cavaillon meloentje,
halveren en de pitten eruit. Het gat vullen met oude aromatische Porto.
Als je niet wil dat de meloen overkop gaat en al de lekkere Porto
versmacht in je tafellaken is het aangewezen vooraf de bodem
van het half meloentje aan de onderkant wat bij te snijden.
 

Het is ook Frankrijk, en zelfs ook in het zuiden,
en toch doen we er ongeveer 500 km over
om vanuit Quillan naar Aups te bollen,
waar de schoonzus van Greta woont.
Voor degenen die de streek een beetje kennen:
de Gorges du Verdon eindigen in het Lac de Saint Croix,
en vandaar is Aups een tiental km naar het zuiden.

Het eerste en enige waar die dames aan denken is tennis.
Nu moet je toch eens goed naar onderstaande foto kijken:
Greta en de schoonzus (zwaagster?) Micky hebben zo veel gemeen
dat ze spontaan volledig dezelfde positie innemen
(zelfde profiel, zelfde richting, zelfde handbeweging enz.)
Het enige verschilletje zit hem in de leeftijd en in de pondjes.


Ze spelen een dubbeltje dames, ik denk met een engelse en een franse.
Micky is wel zo oud/jong als de drie anderen samen, maar winnen doet ze.

En Stan, de man van Micky, ziet dat het goed is en heeft zoals gewoonlijk
naast de lijnen zijn handen vol met Snuffy, de schoothond.

Het is daar in Aups zeker niet slecht, vooral niet bij het ontbijt.
Mediterranee, zo blauw, zo blauw...
Zo nu... en dan...
Greta figureert volledig in het zwart, gans onderaan de foto.

Nu is het mijn beurt om zwart uit de verf te komen.
De Stan is blijkbaar niet helemaal gerust in mijn gedaanteverwisseling.

Ja, nog iets over de Stan.Bij onze aankomst had hij een blauw,
nee zeg maar zwart oog.
Ik dacht bij mezelf, in zo´n geval:  altijd discreet blijven
en niet te veel vragen stellen, maar hij kwam er zelf mee af.
Hij had wat rongereden met de tractor tussen zijn olijfbomen
en een steen was vanonder het achterwiel recht naar zijn oog gegaan.
Die nacht heeft hij één oog dicht gedaan.
Tot ziens, Stan en Micky, tot ziens Aups.

Ik had een gerecht gevonden in een kookboek van Thailand: rundvleescurry.
Een hele verzameling ingrediënten zijn daarbij nodig,
die welig tieren in de Thaise natuur, maar in het Belgisch klimaat
laten die het wel afweten (en zijn dus niet zo evident te vinden).
Maar zie, in een gewone supermarkt zoals Delhaize vind je
al die goodies samengebald in één enkel blik.
Als je dat blik dan opent, komt daar een aroma uit
om te beginnen zweven. Heerlijk!
Dat maakt dat dit smakelijk gerecht eenvoudiger te maken is dan stoofvlees. 
Iets voor mij dus.
Greta vond dat er wat meer groenten bij moesten
en liet wat gesneden wortelschijfjes met ajuin
stoven in de microgolf. Smaakte er lekker bij.
De helft werd achteraf ingevrozen.

 Nu we terug zijn uit Spanje liggen er nog een paar dingetjes

in de schuif over ons verblijf in Quillan.

Greta is ter gelegenheid van 20 jaar Espinet gaan wandelen

met andere "toeristen". 

Bob is thuisgebleven met een  vervelende rug.

De dag voordien was er ook een wandeling, in de streek

van Dorémi.

Vandaag gaat het naar Fa.

Volgende keer naar (Costa del) Sol.

 Ik ben er niet bij maar Greta laat het niet aan haar hartje komen.
Recht naar de bar.

 Bloemen die doen denken aan onze wandelingen in Spanje

Deze stadsbewoner, dhr. H.W. uit L., ziet voor de eerste keer

in zijn leven een echte koe.

Gelukkig kan zijn vrouw hem tot bezinning brengen.

Hier, in deze bungalow, brengen we elk jaar een tijdje door,

zowat rond de eerste mei.

Dit jaar wordt gevierd met een nieuwe koelkast.
De vorige was nog met een zwengel.

En van op het terras zien we de vallei (als de bomen

tijdig gesnoeid worden).

Niets ontbreekt...maar een Leffe zou welkom zijn.

Ceci n´est pas une chaise (Magritte)
Ceci n´est pas une terrasse (Greta)
Ceci n´est même pas une photo (Bob)

  Altijd maar werken...

...en dan...

Het mirakel heeft niks te zien met Quillan, want daar in de Pyreneeën
hebben ze er al eentje gehad (Lourdes).
Het gaat hierover het Marbella Mirakel.
Toen we de eerste juli het terras van het appartement betraden,
viel me iets op in de bloemenbakken: een echte tomatenplant,
met een echte tomaat eraan bengelend.

Nu moet je weten dat we hier al 2,5 maanden weg zijn,
dat er niemand is binnen geweest en dat we op de eerste verdieping wonen,
en dat het terras niet aan een of andere openbare weg
of een andere bereikbare plaats raakt.

Is er een tomatenspecialist in de buurt? Ja?
Laat me weten hoe dit kan via een e-mailtje op deze blog please.
Dit is een echte foto, echt waar, niet gefotoshopt door Greta!


Lang geleden ook dat er nog een receptje is gepasseerd.
Het is eigenlijk te warm om lang in de keuken te blijven.
Het is nu bijvoorbeeld na 17u en de temperatuur op het terras
bedraagt 28.8° in de schaduw.

Dus ook het verwijderen van onkruid in de plantenbakken
is niet te doen in de vlakke zon. Alleen onze tomaat Jim voelt zich opperbest.
Hij krijgt nu al een lichtroze blos (de foto hierboven is al enkele dagen oud) .
Ik heb dus alleen hier het recept(je) van een lekker dingetje, klaar in een wip.

Om alle misverstanden te vermijden: de kok hier, en in Duinbergen IS GRETA!!
Ik doe enkel één experimentje per week, op een niveau om net mee te kunnen
met "Start to Cook" van mijn Guru Piet Guizentruit.

Aan de andere kant: "Vleesfestijn met tomatendressing" opent perspectieven.
In elke Spaanse bar, waar er olie, azijn en papieren servietjes op de tafels staan
(en dat zijn ze allemaal), kan je ontbijten met "Tostada con Tomate".
Dat is verse tomatenpulp (ja, met de velletjes!), waar je een doorgesneden en geroosterd broodje mee bestrijkt, en begiet met olijfolie en eventueel wat azijn.

Heerlijk is dat met een kopje koffie!  (de papieren servietjes dienen
om de gemorste olie en tomaat van je hemd/blouse te vegen).
Om kort te gaan: ziehier een aangepast huiselijk receptje
voor deze tomatendressing, die je hieronder ziet in het midden van de tafel.
Ik wens op te merken dat AL de rest: aardappelsalade, gemengde salade,
vlees is bereid door GRETA. 
Het moest ook eens  gezegd worden vindt ze, en gelijk heeft ze.

De bedoeling was een vlezige BBQ te doen, maar technische problemen hebben dat belet.
Hier dus het"Vleesfestijn met TOMATENDRESSING".
P.S. onze Jim werd er niet in verwerkt.

Vragen over recepten of e-mailen van dergelijke dingen is altijd mogelijk.
Gebruik de e-mail functie van de blog. Welkom.


...en hier zit dan onze echte kok. Het pruillipje is toevallig, want alles is lekker.
Greta heeft trouwens in de supermarkt de basilicumpasta gevonden.
Gewoon een tube, zoals tandpasta. We nemen deze, en nog andere,
zoals look en dille zondag mee naar België. 

Even een tussendoortje.

We verblijven nu al een tiental dagen in Spanje.

De zomer heeft hier toegeslagen met temperaturen

om "fffff..." tegen te zeggen.

De weerberichten uit België zijn blijkbaar anders.

 
Slecht tot maandag, naar het schijnt.

We gaan zondag terug, dus dat komt goed uit.

Je ziet Bob hier met 2 vrienden op het strand.

Ik lijk veel groter, maar dat klopt niet omdat ik

crocs aan heb met plateauzolen.

In de achtergrond ligt Marbella, maar je ziet

er niet veel van door de hitte en het vocht.

Ik ben de enige op het strand met een t-shirt aan.

Op de oorzaak kom ik ook nog terug.

Het strand ziet er (in de zomer) wel helemaal anders uit

dan aan de Belgische kust.

Het is meer een georganiseerde chaos.
Toch beter dan met de betonnen kazernes van België.

Vlak bij onze woonplaats staan er nu dingen

die in de winter volledig verdwijnen.

Er komt een lopende winkel voorbij: zonnebrillen,

sacochen, DVD´s, uurwerken...

We waren dus in Pézenas, brachten een aangename tijd door
met goede herinneringen in Cap d´Agde, zeggen hello
tegen het Canal du Midi, en rijden naar Quillan, via Béziers en Narbonne. 
Alles bij mekaar hebben we daar in het laatste decenium
toch wel de meeste van onze vakantietijd doorgebracht.   

Een goeie extra reden om dit jaar Quillan te "doen"
is zonder meer de viering van het 20-jarig bestaan
van het vakantiedomein Espinet met Vlaams management.

De Blanquette en Crémant de Limoux vloeit (hier geregeld) 
bij beekjes.
Bij aankomst in Bungalow 13 zit onze eerste bezoeker
ons al op te wachten.
Dezelfde van altijd (hij trekt in elk geval hard op die van vorig jaar).

De eerste mei is er een keiharde receptie aan het nieuwe aangelegde meer,

in aanwezigheid van de grote Espinet chefs, Koen en Martine, uit Kontich.

Koen is diegene die met zijn handen niet van Greta kan blijven.
Gelukkig voor hem is Martine niet in de buurt.
We kunnen te voet terug, dus op een glaasje min of meer kijken we niet.

Na een paar dagen ontnuchteren, en wat tennisgedoe,
zijn we gereed voor het grote werk: het galadiner. 
Gezien het maar een achtgangen diner is, hebben ze gelukkig
enkele hapjes en drankjes voorzien vooraf .
Tussen de prominente aanwezigen bevindt zich Benny Andersen,
de  toetsenman van het vroegere popgroepje Abba. 
Hij laat zich hier deskundig begeleiden door André,
de maitre d´hotel, bij de keuze van de hapjes.

Hoe langer in Quillan, hoe meer pret, of heeft er iemand

een pilletje Viagra in het drankje gedaan?

Sommigen vragen het zich af.

Dit noemt men: de hoofden bij mekaar steken.
Aan de lege glazen te zien, zitten we zo ongeveer aan de vierde gang.

Een gang later beginnen de overburen ook al los te komen.

Gang acht.
Eindelijk eens een foto van een gerechtje dat ik zelf niet moet maken.

The morning after.  Een wandelingetje door het domein
om enkele grammetjes kwijt te geraken.

Einde deel 1. Come and see next ...