Quillan (1)

Een steamer had ik nog nooit gebruikt.
Denk nu niet direct aan de steamer van Piet Huizentruit,
die uit de space shuttle lijkt te komen.
Ik gebruik gewoon plastic spul, met twee verdiepingen, zie foto

Dit gerechtje laat toe alles ineens te stomen,

klaar zonder veel moeite.

In de onderste verdieping ligt bloemkool,

in roosjes gesneden.

En ook de pieperkes, gescheiden met een tussenschotje.

Een 5 minuten voor het einde wordt er een verdieping

bovenop gezet met de vis. Ik had roodbaars genomen,

maar hoe harder de vis, hoe beter.

Greta lustte het niet zo, maar dat lag niet aan het gerecht.

Vis is haar ding niet, maar daar heeft ze ongelijk in.

Ze vond ook dat er een saus bij moest, en daar

kan ik ze wel gelijk geven. Het gerecht valt

(volgens de auteur) wel sterk in de smaak bij kinderen.

Een eindje zonnige weg scheidt Pézenas van de Middelandse Zee. 
Een dagje Cap d´Agde is welgekomen, en het terugzien
van dit aangename kustplaatsje na een jaar of 10 valt best mee.
Met weinig moeite vinden we ons kleine hotelletje terug,
vooral omdat het schitterend zicht (vanuit de hotelkamer)
op zee in ons geheugen is blijven hangen.



De zoute zeelucht en de stralende zon dwingt ons tot een wandeling,
o.m. langs een van de twee jachthavens.
Greta is natuurlijk al klaar om in te schepen.



Even een paar snuisterijen kopen in een winkel,
met een merkwaardige toonbank.



En dit is zeer belangrijk: hier toon ik je wat je al heel lang wou weten.
Ik laat je met eigen ogen zien hoe je een olifant kan vangen.
De enige goede methode is: hem hard aan zijn linkeroorlel trekken.
Niet voort verklappen hé! 
 

Na al deze inspanningen hebben we wel een glaasje verdiend!



De haven krioelt van restaurents en té gekke boten.



Zelfs boten met bretellen, die worden rond gereden ...



...en in en uit het water worden gehesen.

Deze keer iets voor jong én oud.

Voor de jongeren: een echte hamburger,

en voor de senioren: echte knolselder

(werkt langer en beter dan voetselder!)

Dit is een bereiding voor 2, maar ik had nogal honger, en heb een ietsje meer gemaakt.
Denk nu niet dat de fles wijn al bijna leeg was vóór het eten,
want we drinken daar al 2 maanden van. Vandaar.



Ik wou eerst het gerecht nog noemen "Hamburger

Titanic Style", maar ik heb me tijdig bedacht.

Men moet respect hebben voor de artistieke vrijheid

van de fotograaf, d.i. Greta zoals gewoonlijk.

Alles is nu Eco. Vandaar maak ik een Ecosoepje:
niks wegggooien, alles cycleren of recycleren.
Dus: heb je van die lekkere radijzen in huis: 
verwerk ze in een salade, steek er een paar in je holle tand,
maar WERP DAT LOOF NIET WEG!! 
het heeft een grote ecowaarde, je maakt er gewoon soep van. 
Wie geen spinazie lust zou ik het niet aanraden,
geef het loof in dat geval aan de konijnen.
Onthoud dat de smaak die van spinazie benadert.
Hierbij het receptje, eenvoudig als altijd.

Het stadje Pézenas leek ons een geschikte en geschifte

plaats om een dag- en nachtje door te brengen.

Op het eerste zicht stonden ze ons niet met toeters en bellen

 
op te wachten, maar het viel achteraf wel mee.

we hadden geboekt in de B&B Villa Juliette,
aan de rand van het stadje.

Het weer is in orde, zodat ons Greetje haar verfrissingetje
buiten in het zonnetje kan nemen.

Het huis ligt aan een redelijk drukke weg, maar is van
de buitenwereld afgesneden door een stevige en hoge muur.
Op de binnenplaats is voldoende parkeergelegenheid.
Er zijn 4 logeerkamers en alles is bezet.

In de tuin is ook nog een zwembad,
voor de hete dagen en nachten.

De slaapkamer is niet te ruim, en maar matig gestoffeerd.
De douche en lavabo zijn zo klein, dat als je de zeep laat vallen,
je gat buiten op straat hangt.

Vanuit de kamer is er wel een mooi zicht
op het park aan de overkant van de weg.

We hebben dan ook deskundig de straat overgestoken
en kuieren een tijd rond in het prima verzorgde park.




Zwarte gezwollen zwanen zwijmelen zwemmend
in het zilte zog onder het zwoele zwerk.
Gezwind zwelgen ze zeven zware zwanworsten
uit Zwankendamme.

Greta houdt ook veel van poëzie, en denkt na
over de grote dingen des levens.

Bob heeft nog een beetje ontbijtconfituur
aan zijn vinger hangen en probeert het er af te likken.

Een wandeling door het oude centrum van Pézenas
heeft nog nooit iemand kwaad gedaan.

Sommigen zetten de bloemetjes buiten,
en sommigen de was.




Je moet overal je stekje hebben.

Eén bepaald restaurant is ook een kunstgalerij.
Ze zijn erg sterk in het gebruik van vreemde talen.

En de avond wordt besloten in het leuke Art Nouveau
restaurant "Molière", dat is de man die hier gewoond heeft.

In de gauwte nog een droomsoepje:
was goed eerst je handen, want je zal je vingers aflikken!

Op weg van Montoldre naar Pézenas via de A75 kom je

langs het Lac du Salagou in het departement Hérault.

zijn hetzelfde als elders.

dit zeer bijzondere meer ligt een 50 km ten W van Montpellier,
op een hoogte van 140m.

Rondom is er enkel rode aarde (ijzeroxide),
op veel plaatsen bedekt met lava. 

het meer wordt toeristisch uitgebaat, maar niet fanatiek

Het is eigenlijk een gedoofde vulkaan, die via

een klein beekje water binnenkrijgt.

Aan de laagste kant heeft men een stuwdam gebouwd,

en de vulkaan is onder water gelopen.

Aan de dam heeft men gebouwd tussen 1964 en 1968.
Men had berekend dat het jaaaaaren ging duren
om het meer vol te krijgen, maar de natuur hielp een beetje. 
In 1969 werd het ineens tot de helft gevuld middels een enorm onweer.

Op sommige plaatsen steken nog basalten "schoorstenen"
uit de vulkaan omhoog. Die hebben weinig last van erosie
omdat het materiaal veel harder is dan lava.

Verschillende dorpjes werden verzwolgen door het water,
voor een paar was het op het nippertje,
zoals in het geval van Celles.
Volgende aflevering:  Pézenas.

We waren net terug van Spanje, met het vliegmachien

deze keer,
hebben wat administratieve klussen moeten oplossen,
de nieuwe wagen gaan halen, en we konden weer weg.
We hebben de wagen nu zo zes weken en
er staat al bijna 5000 km op de teller.
Die werden voornamelijk afgerold in Frankrijk.
Twee hoofdpunten stonden daar op het programma:
het 20-jarig bestaan van vakantiedomein
Espinet in Quillan (Languedoc-Rousillon) en een bezoek
aan Greta´s schoonzus Micky in Aups, tegen de

Gorges du Verdon.

Greta was vooral gefascineerd door de foto
die boven het bed hing.

perfecte cirkel.
Het plan is op zeer korte termijn (een deel van de stenen

liggen er al)
binnen de cirkel een terras aan te leggen met

zitbanken in een ronde.



Mijn mémoires komen voor een stuk uit Montoldre.
Let wel: geschreven met een echte pen (vogelveer)
Deze werd geplukt van een mémoirevogel.

We werden ontvangen in de salon met een drink en tapa´s.
Nu is er even een rustpauze terwijl Sue kookt
en Mike de arbeiders tracht te laten werken aan de Gite.

Het diner was "uit de kunst" en dat voor een Engelse!
Moet ik wel aan toevoegen dat ze 30 jaar in
Zwitserland heeft gewoond. Sue is lerares in handmassage
en andere wellness activiteiten, spreekt perfect Frans.
Mike is geofysicus, die regelmatig als consultant werkt
in Algerije en Canada in de olie business.
Op zijn Frans staat meer haar dan op zijn kop.
Heel interessante mensen die elkaar enkele jaren geleden
pas ontmoet hebben in Griekenland.

Heel interessante ervaring!
Als we in de buurt komen, gaan we zeker terug.

Terug in België, opent dit andere culinaire mogelijkheden,
maar toch eerst nog even iets Mediterraan,

met verse tonijn en pepers.
Yammy yammy.
Heel gemakkelijk te maken, en het is op voordat je het weet.

Om de trip door Frankrijk af te ronden, moest ik nog iets zeggen
en tonen van Leuc.
Leuc is een klein dorpje, even ten Zuiden van Carcassonne. 
Er is niks te zien of te doen, maar als je erdoor rijdt,

en zowat verder de wijngaarden en de velden in,

kom je op het einde van een weg aan een klein hotel.
Dit had ik gekozen omdat het volkomen veilig is voor
onze volgestouwde auto, op weg naar Spanje.

Eerst hebben we natuurlijk een verfrissing genomen

op het terras,  tot we een lawine geluiden begonnen te

horen uit een Wild West film. 

Wat ik onvoldoende doorhad, was dat het een plaats is
om paard te (leren) rijden.

Een massa paarden (was het nu 36 of 56?) kwamen
uit hun eentje uit de vallei naar boven op de heuvel,
waar het hotel ligt, na het einde van hun dagtaak. 

De kamer waar we sliepen ziet er vrij normaal uit, maar toch...
Soms ruiken hotelkamers naar schimmel, of boenwas, of naar verf, of hebben helemaal geen reuk, maar deze rook effenaf naar paarden.
Nu begrijp waarom de cowboys in de films altijd zo snel mogelijk
hun kamer verlieten en naar de Saloon gingen.

Hier zie je dus Greta, op weg naar de saloon, in het domein.
Het hotelletje is wel populair, want we zaten aan tafel
met Engelsen, Portugezen en Fransen.
De uitbater is een Duitser, ergens van aan het Zwarte Woud.
Het ontbijt ´s morgens werd grotendeels voor onze neus
weggekaapt door een bende Spaanse yuppies en yawns.
Geef mij maar een B&B.
Tot zover Frankrijk. Barcelona is voor een andere keer,
want eerst moeten er meer actuele dingen aan bod komen. 

Eerste mysterie: waarom was er zo een lang stilzwijgen

op deze weblog? 

Het antwoord zat vervat in een lange tekst

van enkele dagen geleden. 

Dit brengt ons tot het tweede mysterie: 

na lang zwoegen aan die tekst (ik zwoeg altijd

aan mijn teksten, tot mijn mond openvalt van het zwoegen

en zweten en mijn tong in aanraking komt

met het toetsenbord ter hoogte van de letters N H J U.

In extreme gevallen neem ik ook nog de cijfers 7 en 8 mee.

De spatiebalk is constant overdekt met een verharde laag

kwijl, maar ik zal niet verder in detail gaan bijvoorbeeld

over de toets alt gr).

Welnu dus, wanneer ik mijn tekst op de weblog plaatste,

zag ik gedurende de volgende drie minuten een grote witte

vlek voor mijn ogen, en mijn tekst was mysterieus

verdwenen naar de eeuwige jachtvelden.

De dag daarna probeerde ik weer, ditmaal met

een korte testtekst, en weer noppes.

Ik zeg altijd: blijven proberen, en ineens, weer heel

 mysterieus, lukte het weer wel.

Nu probeer ik met deze tekst nog eens (ik heb geen goesting

om mijn oorspronkelijke tekst opnieuw uit mijn duim

te zuigen),  en ik zal zien wat er gebeurt.

Mocht het lukken, dan kan ik op korte termijn verder

doorgaan met een aantal spetterende reportages

uit Frankrijk (en uit de keuken).

I cross my fingers.

Dit is mijn laatste cooking op Spaanse bodem (voorlopig). 

Met zachte dwang werd me meegedeeld dat er nog kipfilets

in de diepvries zaten, en dat alles moest worden

leeggeruimd tegen ons vertrek op woensdag.

  
Heb ik noodgedwongen maar iets gezocht in het

 kippenkookboek.

 
Eigenlijk een klassieker met mediterrane ingrediënten,

en gezond ook.

 Deze keer was het voor de lunch.
Greta ging voor de laatste keer bridgen, en voorzag een

after-bridge party, zodat ik beter op de middag kon koken.
Iedereen vond het lekker, maar voor mijn smaak was het

een beetje flauw, zodat ik volgende keer

een ietsepietsie cayennepeper zal toevoegen.

Het is een recept uit Nice, maar kon evengoed uit Ronda

of Valencia komen:

 
het klassieke mediterrane gezonde boerenspul.

 
Nog eens leuk om buiten te kunnen eten, met een glaasje

tinto om het af te ronden.

Woensdag vertrekken we...

Ik zag vandaag op het TV-nieuws van 18.00 uur dat er 10 cm

sneeuw ligt in Botrange.

Leuk vooruitzicht.

In elk geval: we laten hier een leegte achter. 

 
Deze leegte kan je hieronder bekijken.

Door de regen van de voorbije dagen zijn de aktiviteiten

wat beperkt. 

Het was echt dringend nodig: net voor de druppels

begonnen te vallen las ik in 2 (Engelse) weekbladen

over de "drought", de verschrikkelijke droogte

van deze winter.

 
Het was geleden van 1912 dat het nog zo droog was.

Het Vinuela stuwmeer, het grootste van

de provincie Malaga, stond op 28% van zijn capaciteit. 

Bijna een leegstand.

Er zullen nu wel een paar % bij zijn.

Gelukkig zijn er het laatste jaar enkele goede maatregelen

 genomen: de golf- en andere sportcomplexen moeten

hun eigen water ophoesten. (beeldspraak).

Ons drinkwater komt van een ontziltingsinstallatie

die gebouwd werd in 1994 en tot vorige winter nog

nooit gewerkt had. Om maar te zeggen dat het klimaat

dramatisch aan het veranderen is.

 
Binnenkort krijgen we in België nog droge zomers, stel je voor!

 
Nu is het hier weer heerlijk warm en droog, en woensdag

als we in waterland aankomen, zal het niet hetzelfde zijn.

 
Zoals Greta altijd zegt:

"België is een leuk land, maar ze moesten het overdekken".

Toen we in oktober (voor de tiende keer of zo)

naar Spanje reden voor de overwintering,

 
zijn we gezigzagd via de Dordogne/Périgord

en Languedoc-Rousillon tot in Spanje.

Hierbij een verkorte reportage over het gedeelte Dordogne.

Deze streek kunnen we niet loslaten, onder het motto:

de reis is belangrijk, niet de bestemming. 

één van mijn favorieten: Beaulieu-sur-Dordogne,
met een nog autenthiek Middeleeuws centrum,
waar niet het minste verkeer toegelaten is.
Alsof je uit de teletijdmachine van prof Barabas stapt op -500 jaar.

we gingen natuurlijk helemaal naar boven, naar en in het kasteel

...biertje.

volgende keer naar Leuc in de Languedoc en Barcelona

Ik was het van plan, niet in het minst omdat

het zomerweer was, en een Spanjaard hier in de buurt

me goesting deed krijgen.

Twee dagen na elkaar legde hij reuzegrote brochetten

op de rooster (of is het "het" rooster?

de rooster lijkt me meer iets om boeven op te leggen,

maar ik weet het niet zeker).

Toen ik de kwijl had doorgeslikt (met een blonde Leffe,

een mens moet op alles voorbereid zijn),

en de ingrediënten uit de winkel had verzameld,

begon het te regenen (niet helemaal onverwacht).

Zoiets kon mijn enthoesiasme niet temperen natuurlijk,

vanonder de ovengrill is het evengoed.

Greta vond het heel lekker (heeft ze 3X gezegd)

en heeft 1,5 brochette naar binnengespeeld, wat veel is

voor haar, gezien de afmeting (van de spies).

Ik heb me opgeofferd voor de resterende 2,5 brochette.

Hoe ik ze bereidde is heel makkelijk: iedereen kan het.

 
de gegrilde tomaten maken het af!

als je de tomaatjes insnijdt, doe dit aan de andere kant
van het kroontje (blijven beter staan)
als je hele malse ajuin hebt, moet je hem niet voorvermalsen natuurlijk

We hebben een paar rustige dagen achter de rug.
Je ziet me de Playboy bestuderen (voor de artikels!!),
lekker in het zonnetje op het terras.

moet men veel vocht opnemen, zegt mijn huisdokter altijd. 
Zodus, enkele km verder houdt Greta terecht halt bij bar Tropical.
Verandering van onderwerp: intussen is de wagen verkocht;
tenminste, we hebben al een voorschot mogen ontvangen.
We kunnen dus met een gerust(?) gemoed naar België vertrekken. 
De 16de april nemen we dus het vliegtuig en gaan we 15° lager moeten overleven.
Tot spoedig (morgen?).

Nu het opnieuw zomeruur is kunnen (moeten) we

op het terras achteraan ontbijten,

willen we in de zon zitten.

Om 9 uur kan een bakje koffie lekker smaken.

Greta ging dan maar (after)tennissen en Bob

bleef thuis met een lichte lumbago en een bakje koffie.

  de veteranen hebben het vandaag weer gehad

Wat zien we hier? Engelsen, Duitsers, een Italiaan,

en zelfs twee Belgen op het terras van Club del Sol.

"Verdorie, door mijn Alzheimer heb ik mijn epo thuis weer vergeten! 
En waarvoor dienen dan die blauwe pillen hier?"

De aardappel, patat, pieper kennen we in Europa

sinds de 16de eeuw, dank zij de Spanjaarden

die deze rare eetbare knol vonden bij de Inca´s.

Archeologen en geschiedkundigen ontdekten dat

de op grote hoogte in de Andes gevriesdroogde aardappel,

de chuno, reeds in 1400 een belangrijk consumptiegewas

bleek te zijn.

Terwijl mais onder koude gebukt ging, kwam

de aardappel vrolijk op.

Het gerechtje is opnieuw eenvoudig te maken

(wel wat geduld nodig om de aardappel leeg te scheppen),

en de keuken blijft in dit geval proper, wat ons Greetje

graag heeft.

Ofwel maak je dit als voorgercht of lunch voor 4,

ofwel als hoofdmaaltijd voor 2.

Lekker (vond Greta) en gezond.

En speciaal voor Philippe op witte borden geserveerd.

We hadden dit als lunch op ons terrasje aan de achterkant,

want vooraan was het niet te houden van de hitte.

Jammi jammi.

Als Greta aan een tennistornooi deelneemt is een

beker nooit ver weg. Wat moet het toch plezant zijn

als je zoveel talent hebt.  Ik heb met mijn tennis

nooit meer gewonnen dan een stenen pijp.

Maar... terug naar Greta en vrijdagavond.

 
Een beker winnen gaat natuurlijk niet zonder een receptie. 

De recepties van de Club Del Sol zijn altijd ongedwongen

en met live muziek (hoewel de manager, José,  

een Hollander is).  Greta staat natuurlijk ook altijd

op de eerste rij als het op dansen aan komt. 

Ze voelt dan niks van haar heup of haar knie

of haar stijve nek. 
Evenveel verdienste heeft Louisa, haar dubbelpartner

in de Dames Open reeks.  Ze wonnen al hun vijf

wedstrijden met bravoure en ook met hun racket.

Hierbij enkele sfeerbeelden.


Vooraleer de bekers te verdelen nog eerst even

 
een natje en een droogje met tapas, on the house.

De Club del Sol loopt warm, en vol.

De tennisdames gaan voor hun prijs.

 
De sympathieke Clubmanager José doet er nog

een flesje wijn bij....

...om de bekers mee te vullen.

Het (live)muziek barst los en big chief José

 
heeft alle moeite om Greta te bedwingen.

Op deze foto zie je duidelijk dat hij veel

 
last heeft van zijn pijnlijke tennisarm.

De man was er echt niet goed van.
Totaal bezweet is hij onmiddellijk hierna
zijn doornat hemd gaan vervangen!
Wat een man toch kan afzien.

Terwijl de dames zich uitleefden op de dansvloer
ontpopten Bob en Ramon zich als professionele
kelners (voor de eigen tafel).




Greta kwam tot de ontdekking dat er nog dames
rondliepen die de Macarena niet kenden, waarna
les 1 onmiddellijk startte.

 



Here we go again!

Al de vorige bekers van Greta bleken
nutteloos, maar deze doet vanaf nu dienst
als fruitschaal.