Berichten van 1 maart 2009 tot 31 maart 2009

Eindelijk in de brouwerij van Alken

Elk jaar doe ik een poging om tijdens ons verblijf in Limburg

met een verrassing voor de dag te komen.

Vorige uitgave was dat een bezoek aan de ex-gevangenis van Tongeren.

Ik wou eigenlijk toen al Luc verrassen en verblijden met een (Vip)bezoek

aan de brouwerij van Alken.

De reden is dat de pa van Luc, Technisch Directeur van Olaba(*), tijdens WO II

directeur was van deze brouwerij.  Directeursgeslacht van vader op zoon dus!

Van Alken naar Olaba is een kleine stap.

Ondanks tegenwerking van de brouwerij Alken vorig jaar werd nu

een hernieuwde en geslaagde poging gedaan via andere contactpersonen.

Dank zij de gelofte van voorlegging ter scanning van een uitzonderlijk

familiestuk en document in het bezit van Luc hapt men toe.

Er zijn normaal wel wekelijkse publieke bezoeken voorzien op woensdag,

met grote groepen en bussen, tegen betaling, maar dat is niet zo interessant.

Door lobbywerk is er nu voor ons 8en een (gratis) exclusief bezoek geregeld,

met onze eigen privé-gids, zoals uit het mailtje hieronder blijkt:

Beste heer R.,

Zoals beloofd heb ik uw aanvraag voorgelegd aan de relevante personen bij
onze brouwerij in Alken.  U mag eerstdaags een officieel (wellicht positief)

antwoord verwachten van een collega van mij.

Vriendelijke groet
Marguerite

Marguerite van Bree
Management Assistant Dirk Van de Velde - Didier Vermeir
Brouwerijen Alken-Maes
Waarloosveld 10
2550 Waarloos

Gelukt dus!

De weg naar Alken is landschappelijk niet zo fraai als we gewend zijn,

maar het doel is vandaag het belangrijkste.

We hebben dan nog de brute pech dat halverwege in St-Lambrechts-Herk

de mogelijke drenkplaatsen gesloten zijn. De kelen zijn en blijven droog.

Dat moeten we later op de dag goedmaken!

We bollen langs de haven van Hasselt en ook even langs een minder

mooie kant van de stad, buiten de stedelijke Ring.

Het is een tamelijk lange rit van Heusden-Zolder naar Alken, maar

we zijn in goed gezelschap, en sommigen worden extra geknuffeld.

Zelfs ontstaat er een kleine wachtrij.

Komt daar nog een groen konijn af, dat zich ook wil laten verwennen!! 

 Het weer is niet zo héél zonnig, maar ook weer niet té Belgisch.

De roep van het blonde nat werkt op ons als een lap op een rode stier!

De fietspaden zijn om te zeggen leeg, tot in het dorp Alken zelf,

waar de bierdragers natuurlijk niet aan hun proefstuk zijn.

We hebben niet te veel moeite om de brouwerij te vinden: ze ligt vrijwel

in het centrum, waar enkele mooie huisjes de sfeer opvrolijken.

 Nu we precies weten waar het is, kunnen we eerst aan de

verdiende lunch denken.

Gelukkig vinden we dank zij een vriendelijke lokale dame

in het ♥ van Alken een geschikte spot om te happen: “’t Kapittel”,

volgens hun eigen zeggen en schrijven gespecialiseerd in

Frans-Belgisch-Mediterrane keuken. Daar moeten we ons thuis voelen,

gezien elke Olaba elk jaar tijdelijk in Frankrijk en/of Spanje rondhuppelt.

Om daarna van het restootje naar de brouwerij te bollen moeten we enkel

de kerk met bijhorend pleintje voorbij.

Hier zie je de middelgrote kerk, de heel grote boom,

en een klein Lutje op haar fiets.

In twee minuten staan we voor de receptie van de brouwerij Alken-Maes.

Onze privé-gids (ik zal ze maar Jenny noemen) staat klaar,

en laat ons fluovesten aantrekken, voor de veiligheid en de zichtbaarheid.

Jenny neemt passend een Olafotootje, met een fiere Luc-de-eregast

op de knieën, met zijn persoonlijk boek over de brouwerij. 

Gele Jenny leert ons dat het bier gedurende acht dagen in de grote ketels

verblijft, één dag per Olaba(*) dus. Makkelijk te onthouden. 

Het is niet toegelaten foto’s te nemen in de brouwerij zelf,

enkel in de specifieke ruimten voor bezoekers, zoals hier,

met een overzicht van Belgische bieren. 

Een ruimte waar de “gewone” bezoekers niet binnen mogen is

de vroegere controlekamer van de productie.

Omdat wijzelf niet onmiddellijk verdacht worden van industriële spionage

kunnen wij er toch in.

We staan oog in oog met een grote ruimte vol met schakelaars, lampen en

grote panelen, borden en tafels met veelkleurige verlichte toetsen en displays.

Groot is de Olaba-verbazing wanneer we in het hart van de brouwerij

de huidige besturing van het productieproces zien: één enkel laptopje,

met de brouwer rustig en ontstrest naar het toetsenbord turend.

Ook de vroegere koperen ketels met hun specifieke vorm

zijn vervangen door cilindervormige aluminiumketels (no pictures please).

De ouwe ketel mag mee op de foto.

 Het interessante bezoek verloopt vlekkeloos, met de enthousiaste Jenny.

Wat enorme indruk maakt is de bottelarij, waar de flessen worden afgevuld.

Eén enorme hal, maar je moet lang zoeken voor je een menselijk wezen ziet.

Enkele jobstudenten voegen in de volle bierbakken manueel een gratis nieuw

bier toe (Grimbergen Goud), en voor de rest verloopt alles volautomatisch.

Wat zeker bijblijft, is het geluid van de glazen flesjes die elkaar regelmatig

aantikken en een massaal tingelend geluid voortbrengen.

Na de rondleiding mogen alle gasten in de bezoekruimte, een soort

Oberbayern bar, waar hen dan een pintje naar keuze wordt aangeboden.

In ons geval ligt dat anders: onze VIP-gids trekt zich diplomatisch terug,

en we mogen alles proeven, à volonté.

Gelukkig zijn foto’s opnieuw toegelaten.  

We zijn dus vrij om voor of achter de toog te staan.

Een ereplaats en dito foto krijgen het boek van Luc, “De Brouwers van Alken”,

waarin o.m. de activiteiten van zijn vader vereeuwigd zijn.

Het staat hier pal tussen drie pijlers van Belgisch bier: Maes Pils,

Grimbergen en Cristal Alken.

Let er op hoe de kroonkurken associëren met de kleuren van het boek.

Jenny heeft ons getipt. Er zijn twee kersverse nieuwe bieren op de markt:

de pils “1928” en de “Grimbergen Goud”.  

We laten ons deze twee heerlijk smaken.

Sommige Olaba’s ontpoppen zich als pure nature cafébazen.

Ik moet onmiddellijk denken aan gouverneur Steve Stunt Stevaert:

ook een cafébaas (uit Hasselt), en ook alles gratis.

 De “1928” bevalt ons best.

De temperaturen beginnen op te lopen en iedereen trekt zijn bovenstuk uit

en zijn GMAN sponsorshirt aan, zodat we ons volledig casual kunnen voelen.

Lekkere pils, daar niet van, maar het echte werk moet gebeuren met

de plat-de-résistance: de Gouden Grimbergen.

Ik begin er al iets voor te voelen om de betekenis van OLABA te veranderen in

“Onze Lever Apprecieert Bier van Alken!”.

Andere tappers komen nu naar voor, behalve Marc, die van geen wijken weet.

Ook de meisjes doen hun duit in het zakje en hun bier in het bakje…

Een 1928 pils komt aan 5.8° alcohol, en een GG aan 8° lees ik hier

op de flessen. Gelukkig is er niemand van ons met de wagen…

Tijdens de terugrit regent het een minuut of twee, een goede verfrissing

als het ware. In ons binnenste schijnt de zon, dank zij de Grimbergen Goud!

En Gina ontpopt zich tot een volleerde zonnebloemfluisteraarster

(tip! met dit woord zijn er punten te scoren bij de Scrabble!).

Hierna laten we ons laatste boertje, en gaan we verder de terugweg op.

Een attractieve watermolen in werking inspireert de fotografen.

Even de benen strekken.

Dat zelfs een koffie ook kan smaken bewijzen de Olaba’s mits een

tussenstop op het kerkplein van Kermt in “De Square”.

Deze letterlijke opwarming doet de spieren veel deugd en gezwind

geraken we weer over de hoge brug van het Albertkanaal .

 … en bereiken we De Kluis.

Hier kan ik de Olaba’s nog eens behoorlijk pesten met een penibele

after dinner quiz.

Viergangen streekdiner, en de Olaba Highlight 2007 Quiz wordt bovendien

afgewikkeld en afgerond met fantastische resultaten.

Iedereen blijkt in topvorm.

Knooppunten: 302-94-95-96-177-178-174-146-174-178-Stevoort-179-94-302

Afstand is 49 km à 14.2km/u 

(*) Olaba = Organisation de loisirs agréables et blabla amical. 

Voor details, zie vroegere stukjes.

Vandaag nog eens een gerecht uit Spanje, maar wel gevonden in een

Belgisch/Nederlands kookboek. Konijn met sinaasappelen is echt Spaans,

want de konijnen lopen hier in het wild elkaar voor de voeten.

De vierde grootste sportfederatie in Spanje is die van de jagers.

In deze periode laat men de diertjes met rust en ze mogen eventjes

kweken als konijnen, maar in de winter worden ze achterna gezeten

door massa’s jagers.

Als men willekeurig in de heuvels in het binnenland gaat wandelen,

komt men overal borden tegen met “Coto de Caza”, jachtgebied.

En daar de sympathieke worteleter veel voorkomt,

ziet hij regelmatig een geweer achter zijn kont.

 Dit gerecht, “Conejo con Naranja” is heel lekker, en gemakkelijk natuurlijk.

Voor 3 à 4 personen kan je een heel konijn nemen, ofwel, zoals ik doe,

enkele bouten en een rug.  

Deze periode zijn de appelsienen nog op hun best en vers,

te verkiezen boven pruimen bijvoorbeeld.

Hier is het recept:

Zo kan het er uitzien als het gereed is. 

Het tweede hoofdingrediënt, de sinaasappel is uiteraard ook Spaans,

vooral uit de streek van Valencia, maar toch ook weer niet helemaal.

Sinaasappelen en mandarijnen ( de naam alleen al) komen

oorspronkelijk uit China.

Vroeger heette dit ronde oranje apparaat hier trouwens appelchien

of chinaasappel, maar sinds Eddy Wally naar Sina geweest is,

werd onder zijn invloed de naam aangepast.

Zoete sinaasappelen werden pas in de 16^e en 17^e eeuw

populair in Europa. Tegenwoordig worden ze in het hele

Middelandsezee gebied en in de verenigde Staten gekweekt.

Tot de meest geliefde zoetere soorten behoren de ovale variant zoals

de jaffa, de sappige valencia met zijn strakke schil en de navel

met zijn mini sinaasappeltje binnenin aan de top van de vrucht.

De schil van de sinaasappel is al even bruikbaar als het vruchtvlees.

Ze kan worden geraspt en als smaakgever worden gebruikt,

julienne worden gesneden als versiering, of in repen gesneden

gedroogd worden gebruikt in een bouquet garni bijvoorbeeld.

Ik heb het beestje met zijn oranje garnituur geserveerd met

een frisse (veld)sla en gekookte piepers.

Ik hoop dat jullie beestje even lekker smaakt als dit!

gemaakt naar TimeLife Vruchten, pag. 144             Mil Ochenta recetas de cocina

Jaar na jaar gaan we traditioneel met de Olaba’s een halve week

fietsen in Limburg. Dat doen we nu al sinds 2003, en telkens in september,

tijdens de korte plaatselijke “Indian Summer”.

We doorkruisten Limburg aan alle kanten, en logeerden achtereenvolgens

 in Mol, Hamont-Achel, Maaseik, Zutendaal, Sint-Huibrechts-Hern

en Heusden-Zolder.

We tweewielden al door de Antwerpse en Limburgse Kempen,

de Maasvallei, Haspengouw en in 2008 werd het de Mijnstreek.

Grosso modo zijn we in 2003 vertrokken aan de bovenkant van de grens

Antwerpen-Limburg, en zijn dan in wijzerzin door gans Limburg getrokken,

elk jaar een ander stuk van de ronde.

Gemiddeld doen we dan ongeveer 200 km in totaal met de fiets,

en dan ook nog wat verplaatsingen te voet, en aan de toog.

Elk verblijf was een sterke aanrader, hoewel we zowel in bed-and-breakfast

als in gewone hotels en in een kasteel verbleven.

Ik zou ze graag allemaal opnieuw willen beleven.

In 2008 was dan de Mijnstreek aan de beurt om te ontdekken.

À propos even: een van de populairste weblogs in de categorie “Reizen”

is https://blog.seniorennet.be/fietseninlimburg.

Deze blog wordt op het spoor gezet,door Hilde Debacker,

van hotel “The Oak” in Zutendaal, waar we ook verbleven en die ons

meer dan voldoende  verwende tijdens onze Limburg uitstap van 2006.

Daar kom ik later eventjes op terug.

De Kluis was een tip van levendige Limburgers die we hier zien in Spanje,

die deze plaats goed kennen, en bovenal past dit hotel in het profiel

van hotel dat we wilden.

Ik boekte dus een arrangement, waarin een welkomstdrankje zat, en ziezo.

Het is op de middag en iedereen heeft zijn picknick of lunchpakketje op,

en Nele Kuus van de receptie zorgde op het juiste moment

voor het juiste vocht om de rijspieren op peil te brengen.

Gina, sociaal als ze is, geeft haar verfrissing en hapje zelfs weg

aan een hotelgast die er dorstig bijloopt.

Dit alles brengt ons in de juiste mood om aan de actie te beginnen.

De spieren staan gespannen, de hersenen kronkelen, de fietsen glimmen.

We zijn er klaar voor.

…en er duikt een probleem op. Een fiets laat het afweten. Het wiel gaat eraf.

De kennis en kunde van Technisch Directeur Luc komt hier weer van pas.

Met grote expertise voert hij de nodige handelingen uit onder de

bewonderende en goedkeurende blikken van Marc.

En weg zijn we, door het bronsgroene eikenhout.

Langs de knooppunten van het fietsnetwerk bollen we, langs rustige

Intieme, en gezellige fietspaadjes, met Limburgse natuur in overvloed.

Op aanvraag van de talrijke Olaba fotografen wordt halt gehouden

bij mooie plekjes om enkele kiekjes te maken.

Elk jaar krijgt trouwens een andere fotograaf de opdracht van de president

een Olabareportage te maken, waarvan het fietsen in Limburg

de hoofdbrok vormt. In de mijnstreek was de beurt aan Greta.

De herfst is er net nog niet, maar toch zijn er al tekenen aan de wand

(en aan de boom) dat hij niet ver meer af is.

In 2007 reden we door Haspengouw (gelukkig vóór de Katarakt gekte losbarstte

 in Limburg), en in die streek is het landschap niet altijd even plat.

In de mijnstreek oogt alles vlak, buiten de mijnterrils en natuurlijk de bruggen

over het Albertkanaal. Gina is hier boven geraakt en wordt voor haar inspanning

beloond met een bosje bloemen.

Een interessante stop is aan de abdij van Herkenrode, een oorspronkelijke site

die deskundig gerestaureerd wordt. Afgezien van het splinternieuwe dak,

waar men nog aan werkt, waant men zich hier nog in de middeleeuwen.

Een aantal vreemde snuiters lopen hier rond.

Naast de Olaba’s vertonen zich enkele vreemdgevormde

reusachtige kurkentrekkers, waarvan er eentje absoluut mee in beeld wil.

Hij denkt zeker dat we een filmploeg van VTM zijn, want hij maakt al aanstalten

om te handjeswuiven.

Enkele andere hebben zich verheven op de tribunes boven de koude grond.

Last van hun kille hoeven. Ze zien intussen inderdaad blauw van de kou.

Greta kan werkelijk alles voorzien: ze heeft vandaag voor een jasje gekozen,

dat qua kleur perfect geassorteerd met het decor, zodat de foto

volledig tot zijn recht komt.

Yvette zoekt het in hogere sferen, onder het goedkeurende oog van Erik.

Gina houdt intussen stevig het beest tegen, zodat het niet onverwachts

kan weglopen.

Kilometers verder vinden we een (niet gedekte!) tafel in een heidelandschap.

Af en toe worden we eraan herinnerd dat de herfst in aantocht is:

paddenstoelen, mos en vallende eikenbladeren.

Nochtans doet het landschap nog volop zomers aan, met zingende vogels

en mooie vennetjes en plassen met zomers groen in een leuk zonnetje.

Na deze ervaringen is het tijd om de fiets, de spieren en de  boog

even te ontspannen, en als er dan (toevallig?) een fietscafé in de buurt is

met Leffe van het vat, dan is het hek van de dam.

Fietshotel "De Venne" bewijst ons uitstekende diensten als tussenstop.

 À propos, nergens zijn de fietscafés zo goed beschreven en georganiseerd

als in Limburg. Sommige andere provincies moeten er nog aan beginnen!

Paddenstoelen zijn er in de herfst. Zwammen, de eters van vermolmd hout,

zijn er altijd, maar vooral in de herfst vallen ze op,

en kunnen ze prachtige kleurencombinaties vertonen.

We rijden langs de mijn van Beringen. Wat je hier ziet is geen maximaal

uitgegroeid  fotostatief, maar de mijnschacht op een driepikkel.

Vlakbij is er nog een andere schacht van de ex-mijn, met een meer klassieke vorm.

De bijhorende gebouwen hebben er al beter uitgezien.

In Beringen is er ook een klein speeltuintje voor volwassenen, waar we gretig

van gebruik maken. Allen naar, op en in het treintje! Hop met de geit.

Vooral Erik is in een speelse bui, maar dat zijn we van hem gewend.

Luc neemt natuurlijk onmiddellijk het stuur ter hand. Onze GMAN sponsor

(Gaspar Motors Antwerpen) kent wel iets van transport, en hij heeft duidelijk

de smaak van dit exclusief modelletje te pakken.

Tegen de avond rollebollen we terug naar “De Kluis”, en genieten nog even

van de prachtige tuin…

… en na wat persoonlijk opblinken kunnen we genieten van een lekker diner

in het sfeervolle resto van “De Kluis”.

In de namiddag hebben we 47 km afgelegd, en de riem mag er af.

Geslaagd slot van de eerste dag.

(*) Olaba staat voor: Organisation de loisirs agréables et blabla amical.

Zelden kan een gerecht uit Duitsland me boeien, maar dit recept

zag er toch lekker uit en niet te moeilijk.

Ik nam het min of meer uit een kookboek getiteld “Warme Voorgerechten”.

Verwacht hier dus geen kartoffelen met bratwurst.  

Vermits we (thuis) zelden een voorgerecht nemen, heb ik het dan

In deze “Gefüllte Tomaten” zitten typisch Duitse onderdelen, zoals zure room

en runds (of varkens-) gehakt, maar toch ook wat andere ingrediënten,

met een andere strekking, zoals rijst en verse kruiden.

Ik heb de rijst niet gebruikt om de tomaten te vullen, want ze zaten zo al vol genoeg.

Als hoofdgerecht lijkt het me beter de gekookte rijst er veiligheidshalve

apart bij te geven.

Als je het hoedje van de tomaten snijdt, en ze uitholt,

kan je ze meteen beter al bestrooien met wat zout en omdraaien.

Op die manier komt het vocht er beter uit.

Voor de rijst heb ik een zakje wit genomen met lange korrel

van onze zwarte vriend Uncle Ben.

Het gerecht is vrij snel klaar, is lekker en gemakkelijk.

Wat moet je nog meer?

Veel afwas geeft het ook al niet.

Licht verteerbaar en toch goed vullend.

Scheppen maar en genieten met een flesje wijn…

Smakelijk.

P.S. voor een hartige vulling kan je 30g gedroogde ham (Serrano,…)

toevoegen, en/of 1 el kappertjes, enkele druppels citroensap,

snuifje paprikapoeder (zacht). 

Het moment is gekomen om hotel Playa Meloneras even te verlaten.

Hoewel gezegd moet worden dat het hotel wel een speciale indruk maakt.

Er zijn twee lobby’s, en de beneden lobby is voorzien van waterpartijen,

met rusteilanden.

Het dak van het hotel is uitgevoerd in de vorm van een reusachtige oesterschelp.

We nemen de shuttlebus van het hotel naar het natuurpark aan de vuurtoren.

Hier vind je een Zwin in het klein, een onverwacht natuurpark

gespoeld door zeewater, met een massa veelkleurige vogels.

Op de achtergrond zie je aan de rechterkant de eerste ruggen

van de beroemde duinen van Maspalomas. We hebben die ooit doorkruist.

Bloedend heet is dat, en je zinkt gewoon in dit losse zand, dat zich constant

verplaatst door de wind.

We weten nu in elk geval welk gevoel het geeft door een woestijn te dwalen.

Niet alleen komen er veel vogels voor in dit natuurpark, maar de vissen zijn bijna ontelbaar.

Pelikanen zouden hier smullen, maar ze zijn (nog) niet tot hier geraakt.

Dit natuurgebied is niet toegankelijk, maar er is wel een lange “dijk” naast gelegd,

die kilometers verder noordwaarts gaat en eindigt aan het “Sonnenland”.

Je mag tweemaal raden welke nationaliteit hier de kroon spant.

We gaan niet noord- maar zuidwaarts naar de faro (vuurtoren).

Rondom staat het vol strandbedden, die vandaag heel wat noordenwind vangen,

en beschermd worden met grote parasols die als windzeil dienen.

Dit strand is merkwaardig, omdat het de meest zuidelijke plek van Europa is!

Meer zuidelijk kan echt niet.

Een vuurtoren is per definitie een nachtwerker, en hier zie je dan

de vuurtoren van Maspalomas volop in actie.

Het zuidelijkste baken van Europa.

Deze staande lamp is een uit de kluiten gewassen knaap, en vanaf hier

strekt zich sinds enkele jaren een volledig nieuw wandelpad uit langs de zeekant,

met uitstekende en slechte resto’s en andere smulhuizen.

De minder goede bevinden zich direct onder en naast de vuurtoren.

Een top adres van een (Duitse) tearoom met een Griekse naam is Café Athena. 

Ze ligt langs het nieuwe wandelpad en heeft schandalig lekkere ijsjes en taarten.

Als tip toon ik hier de naam op het serviette.

Greta heeft hier een taart ontdekt die haar gelijke niet heeft.

En dat met een lekker Illy koffietje!! Smakkie smakkie.

Zóóóó lekker dat we dag erna teruggaan, voor krak hetzelfde.

Alleen staat er nu een andere struik in mijn pot.

De kerstbomen zijn op.

Begin nu niet te denken dat we hele dagen doorbrengen in tea-rooms.

Niets is minder waar. Geregeld brengen we ook een bezoekje aan

mijn lievelingsresto: Chipi Chipi.

We komen in deze zaak al tien jaar, en liefst zoveel mogelijk.

Ik voel me door al dat lekkers zodanig aansterken dat zelfs roze olifanten

me niet meer kunnen deren.

Elke keer dat we op Gran Canaria zijn doen we met vreugde een uitstap

naar Puerto de Mogan, een lust voor het oog.

Onderweg komen we een aantal merkwaardige weggebruikers tegen.

Zelfs een op vier poten (of zijn het er drie?) die niet wil wijken voor een vierwieler.

En ze zijn met velen, hoewel de meeste de wegcode respecteren, zoals deze voetgangers bijvoorbeeld.

Deze dikke hier mag wel zijn voeten eens wassen.

Als je naar Puerto de Mogan rijdt, moet je de autoweg verlaten in Puerto Rico.

Dit is een toeristisch oord dat absoluut te mijden is.

Puerto de Mogan daarentegen ademt een aangename sfeer,

hoewel ook erg druk bezocht.

Ergens heeft het iets Engels, door de constructie en het uitzicht van de huisjes.

We starten een wandeling aan het haventje.

Ze hebben hier ook een vuurtoren, maar hij is waarschijnlijk een beetje gekrompen.

De Kerstman zit aan de oostkust (zie deel 1), maar Sneeuwwitje

met haar zeven dwergen kiest voor een verblijf in dit leuke plaatsje.

De jachthaven wordt afgeboord door overal dezelfde huisjes in alle kleuren.

Maar wat vooral opvalt, zijn de bloemen. Vergeet niet dat het december is!

Er zijn maar enkele straten, maar allemaal zijn ze even fotogeniek.

Het strand is klein, maar aangenaam.

Ook hier zijn de horecazaken de laatste jaren uit de grond geschoten.

Devoot en vroom als we zijn, nemen we afscheid van Puerto de Mogan

met een bidstonde aan de kapel van de heilige Mogan.

Mocht die nog niet bestaan, dan moeten ze hem uitvinden.

Tijd ook om afscheid te nemen van Gran Canaria, en terug de vliegende autobus

in te schuiven.

Leuk vliegdingetje, maar ik had al aangegeven (zie deel 1), dat er een paar

nadelen aan zijn.

Hier zijn er nog een paar:

Er zijn dus op elke rij 2X2 zetels met een smal middengangetje.

Toen de meisjes nog brede epauletten droegen, moesten ze dit toestel enkele jaren

 aan de grond houden, want de stewardessen konden niet meer door de gang.

Er is meer: de piloten zitten niet naast elkaar, maar achter elkaar.

Nochtans is alle moderne technologie aan boord: er is internet, maar geen breedband.

Er is een film, maar ze kunnen enkel smalfilm vertonen.

Hier zie je hoe de laatste ingestapte passagier als taak heeft het opstapje

omhoog te trekken.

Gran Canaria, hasta la proxima vez.

Ik heb ogen en handen te kort, want vandaag bereid ik iets uit drie kookboeken.

 Hamburgers met blue cheese saus en geserveerd met een Caesar salade.

Er doen veel verhalen de ronde over de oorsprong van deze salade.

Hoogstwaarschijnlijk kan hij worden toegeschreven aan een Italiaan,

Caesar Cardini, die in de jaren 1920 een resto had in Mexico.

De Caesar salade is ook eenvoudig te maken door de simpele kok zoals ik.

Wel belangrijk is de keuze van de sla. Origineel doe je het met Romeinse sla,

wat ik ook gebruik, maar persoonlijk vind ik

hem nogal hard voor dit gerecht.

Tip: Romeinse sla bewaart een paar weken in de koelkast, maar zorg ervoor dat hij lucht krijgt.

Ik zou de voorkeur geven aan een gewone krop groene sla.

Dit ziet er dan zo uit:

Prepareer de hamburgers (1 à 2 per persoon, naargelang de appetijt).

Maak ze af op smaak met Worcestersaus, kappers, pezo, … naar believen.

Bak de hamburgers in een middelwarme pan en maak de saus met blauwe kaas:

Lekker met gebakken aardappelen met kleine spekjes, en zo kan het op tafel:

Yammi yammi.

bereid naar: Spectaculaire salades p.50 en Time Life Sauzen p.86

Na een week zijn we verhuisd van het oostelijke Bahia Feliz naar

het uiterste westelijke tipje van Maspalomas, de toeristische trekpleister

nummer 2, na Playa del ingles .

We hebben nog een week tegoed in hotel Meloneras Playa, een eind voorbij

de duinen van Maspalomas en de naaktstranden.

Terloops gezegd: een aantal jaren geleden hebben we ons puur natuurlijk

onder de naaktlopers gemengd.

We wilden ook eens proberen, zoals het hier de gewoonte is,

in de duinen te  liggen in een van de bekende stenen cirkels.

Voor wie het niet kent: men heeft de losse stenen die hier verspreid liggen

bijeen gelegd, zodat ze cirkels vormen van een drie meter doorsnee.

De stenen worden dan opeengestapeld, en vormen muurtjes van ongeveer

een halve meter hoogte. De bedoeling, naast het opruimen van de stenen is

om de bloteriken te beschermen tegen de wind.

Er liggen zo’n honderden van die ‘magische’ cirkels.

Na een kwartier hebben we het toch opgegeven, omdat zelfs een lichte wind

het fijne zand in elke lichaamsopening doet binnendringen.

We gaan hier en nu voluit voor de relax, en ik neem zelfs de tijd

om twee boeken te lezen.

Er is in verhouding niet te veel volk in het hotel. Aan het ontbijt is het Keyserlei,

maar in de tuinen, terrassen en zwembaden is het heel rustig.

De cactussen blijven er ook heel rustig bij. Niets kan hun groei stoppen.

Ik probeer hier een scheefgegroeide cactus weer recht te zetten,

en als dank zorgt hij voor een aantal naalden in mijn hand.

Ligt er een dokter aan het zwembad? 

Aan de zijkant van het hotel ligt de oceaan, enkel gescheiden door een vijftal

uit de kluiten gewassen restaurants.

Achter het hotel is het definitief gedaan met toeristen,

en een volgroeid golfterrein neemt de plaats in.

Verderop zijn er honderden hectaren (nog) onontgonnen woestijnterrein,

destijds gekocht door Julio Iglesias voor een peseta per vierkante meter.

Als je goed kijkt zie je helemaal boven (tussen de twee palmbomen)

op een heuvel een kleine witte cirkel.

Het is een belangrijk relaisstation met een aantal reusachtige schotelantennes

van de Nasa voor het volgen van satellieten.

Gran Canaria heeft hiervoor de geknipte ligging, want verderop is er

niets dan water in alle richtingen.  

Greta voelt zich in een zwembad altijd in haar sas.

Het is nu einde december, en het moet gezegd dat het zwemwater kouder is

dan andere jaren (dixit Greta, want ikzelf heb geen lede- of andere maten

te water gelaten). Ook hier is de winter dus toch voelbaar.

Gelukkig is Greta van geen klein zwembadje vervaard en mits slechts

enkele voorafgaande gilletjes van de kou daalt ze het lauwe sop in.

Flinke meid. Ze geeft alle macho’s die aan de kant blijven het nakijken.

Daar reken ik mezelf ook bij. In het zwembad drijft een maximale kerstbal,

maar daar heeft Greta geen ogen naar.

Er is heel wat weg af te leggen in dit zwembad.

Je kunt er (bijna) in verloren lopen, sorry zwemmen.

Hier heb je een zwemstraat van het ene zwembad naar het andere.

Onderweg zijn gelukkig ook voor de voetgangers enkele nuttige voorzieningen,

zoals hier een bar aan de rechterkant, ter hoogte van het bruggetje.

Aan de andere kant van het zwembad watervalt het vocht naar beneden.

Goed en strelend achtergrondgeluid om een tukje uit te voeren op een ligbed. 

Genoeg water gezien nu. Tijd voor andere vloeistoffen.

We vleien ons neer op een terras in het lekkere zonnetje.

Terwijl Greta een kiekje neemt, geef ik al vaagweg aan hoeveel pinten

ik ga drinken tijdens de uren die komen. Ik stik van de dorst van al dat gedoe.

’s Avonds zijn er shows in het hotel, met een dagelijks wisselend programma.

Wat we goed kunnen smaken, naast de consumpties, is een optreden

door een wild kijkend Afrikaans kwartet van acrobatische strekking.

Je kent wel de limbo natuurlijk.

Deze donkere knapen uit Oost Afrika kennen er duidelijk alle knepen van.

In het begin, als de lat op een meter hoogte hangt is het vrij gemakkelijk,

en dan mag het publiek even meespelen.

Als de (intussen brandende) lat op 50 cm hoogte wordt gelegd,

zijn de publiekelijke amateurs al lang terug naar hun gevaarloze zetels.

Als ik dit zou proberen, dan zouden ze mijn knoken horen kraken tot op het strand.

Ik onthoud me dus volledig.

De strafste stoot komt pas als de lat vervangen wordt door twee lege wijnflessen.

De Afrikaan gaat er fluitend onderdoor. Toch wel straf.

Om dat te kunnen denk ik dat hij eerst die twee flessen wijn heeft uitgedronken.

Als ik plat op mijn rug ga liggen, dan kom ik zo al boven die wijnflessen uit.

Als je denkt dat stoelen enkel dienen om op te zitten, dan ben je

te begrensd in je gedachten.

Een van de vele andere mogelijkheden wordt hier gedemonstreerd,

namelijk het zetten van vuile voetzolen op de zoldering.

Vanaf nu ga ik een stoel heel anders bekijken en bezitten.

Tot zover het dagelijkse leven in en om het hotel. Voor het verdere verloop

verwijs ik naar de derde en laatste aflevering.

Come and see next week.

De overstap van Rusland naar Griekenland is niemendal (op culinair gebied).

Griekenland heeft een keuken waar vlees een onbelangrijke rol speelt.

Er lopen weinig koeien rond, de échte vleesmachienen,

maar des te meer schapen en geiten.

Gezien de Grieken de laatste paar honderd jaar nogal aan de arme kant

stonden, zijn het vooral de groenteschotels die populair zijn/waren,

en natuurlijk de (zee)visgerechten.

Een Griek moet niet te ver gaan voordat hij de zee in zijn oogbollen ziet.

Vandaag en vandaar dus een groenteschotel, met de Griekse naam

“Anginares me spanaki”.

Artisjokken me spinazie dus.

Het recept uit het kookboek zet een mens aan tot pure handenarbeid:

“Was de artisjokken en verwijder lelijk buitenblad, verwijder

het hooi binnenin enz.…”. Zijde gijle zot?

In de supermarkt ligt het panklaar bij de diepvriesproducten.

Idem scenario voor de spinazie.

In het oorspronkelijke recept gebruikt men blokjes (Griekse) Gravierakaas,

als laagje tussen artisjok en spinazie.

Bij nadere opzoeking lees ik over Graviera:

pikante, tamelijk vast of geheel vaste kaas van schapen- of koemelk.

In Spanje is dat dus de Manchego.

Indien deze kazen moeilijk te vinden zijn in België,

dan is Gruyère de perfecte keuze.

Het recept:

Vooraleer de schotel in de oven te schuiven, strooien de Griekse koks

er Kefalotirikaas over. Dit is een Griekse geitenkaas.

Te vervangen door gewone (harde) geitenkaas, of Parmezaanse strooikaas

(maar dan is het niet meer Grieks).

Ik ben nogal een vleeseter, dan doe ik er maar wat chipolata’s bij.

Het recept wordt ook aangemaakt met een bechamelsaus,

als dakje  voor de groenten. Die heb ik wel zelf met de hand gemaakt.

Het is trouwens de allereerste keer dat ik een bechamel verwerk.

Een beginnende kok moet dat toch ééns gedaan hebben vind ik.

Een paar aardappeltjes koken in de microwave is ook zo achter de rug.

En het spul mag op de tafel.

Er hangt blijkbaar een dikke vette mist in de keuken en de woonkamer.

Er mankeert dus niets aan je ogen!

Sorry daarvoor en smakelijk.

Naar ”Artisjokken en Spinazie uit de oven” uit Koken in de Wereld, “Griekenland“, pag.98.