Berichten van 1 maart 2010 tot 31 maart 2010

In Oostende, historische badplaats aan de Belgische kust, gaat elk jaar

een maritieme festiviteit door, die we helemaal niet kenden.

En dat na meer dan 10 jaar als kustbewoner! Dat moeten we zeker goedmaken.

Voor de 10^de editie, de eerste jubileumuitgave, kregen we toevallig een uitnodiging

voor een VIP arrangement. Het smaakt naar nog.

In het centrum van de stad liggen honderden zeewaardige boten en bootjes,

waarvan er een aantal kunnen bezocht worden.

Diegene  die voldoende groot zijn natuurlijk.

Langs de kaden zijn witte feesttenten opgesteld, ter verwelkoming van de VIPs,

waartoe we vandaag behoren.

Zelfs een aparte VIP parking is voorzien, en in de witte tenten wachten ons

drank en lekkere hapjes.

Het weer is perfect, en we maken een eerste rondje langs de kleurige bootjes.

Eén merkwaardig schip is al zeker een bezoek waard: “De Hydrograaf”,

het persoonlijke binnenschip van Koningin Juliana van Nederland.

Geen enkel roer is te groot of te zwaar voor een echte zeebonk,

zolang de zon niet in zijn ogen schijnt.

Een beetje schaduw doet een mens af en toe goed, en zeker benedendeks,

in de salons, waar de koningin vroeger aan haar Koninklijke Thee nipte.

Greta camoufleert zich handig naast de orchideeën. Perfect assortiment!

Er is natuurlijk een pianobar. Pim Jacobs  beroerde hier regelmatig de toetsen,

maar nu heeft gelukkig en tijdig een blonde stoot de rock&roll ingevoerd.

Aan de achterzijde van de salon hangt een schilderij van deze zelfde Hydrograaf,

terwijl hij stomend de wijde azuurblauwe Nederlandse wateren bevaart.

Dat was in een tijd waar de scheepsschouwen CO2 nog bronstig konden uitstoten.

Naar het schijnt zaten er geregeld verstekelingen en blinde of doofstomme

passagiers verstopt aan boord.

Toch maar even kijken voor de zekerheid of de kust (en het schip) veilig is.

Alle vaartuigen bij elkaar maken het hier tot een gezellige boel, tegen

de achtergrond van het wooncentrum van Oostende.

Zoveel vlaggen en wimpels in de binnenhaven van Oostende zorgen

voor de zonnige zomerse sfeer.

Naast al de vaartuigen is er aan de wal, op verschillende plaatsen, en ook net voor

 het treinstation, een gezellige drukte en animatie.

Sommige, eerder stijve, bezoekers staan hier al een tijdje te apegapen, en zijn

al wat gebruind door de zon. De meeste anderen kunnen nog een kleurtje hebben.

De meeste plaatsen zijn open voor het grote publiek.

Zelfs tanks en ander zwaar materieel zijn alom aanwezig.

Ik had dan eerder watertanks verwacht, maar alle attracties zijn welkom .

Hottentottententententoonstellingen en andere curiosa vullen alle lege ruimtes op.

Ook muziektenten fleuren auditief het spektakel op.

Aanstekelijke tropische muziek doet sommige dansbeentjes jeuken.

Het podium kan nauwelijks de muzikanten dragen.

Gelukkig is vandaag het Rode Kruis ook preventief van de partij.

Oostende heeft geen moeite gespaard om positief deze 10^de editie te verankeren.

Ik kan moeilijk schatten hoeveel boten speciaal voor deze gelegenheid zijn

langsgekomen, maar het moet een knappe organisatie zijn om ze volgens afspraak

vanuit  zoveel locaties  allemaal op de juiste tijd en plaats hier te verzamelen.

Op sommige plaatsen liggen de meestal houten schuiten tenminste vijf lagen breed.

Het is een echte heksenketel met al die oude houten vintage boten en schepen.

Wat me opvalt, is het grote aantal Nederlandse schuiten.

Het is natuurlijk een win-win situatie, want de Vlamingen zien al het mooie tuig

uit Nederland, en intussen kunnen de Nederlanders hier genieten

van de lokale Bourgondische levensstijl.

Misschien zit er tussen mijn honderden Nederlandse lezers iemand die hier was

met zijn schuit. Die kan het me laten weten natuurlijk.

Via de “Reacties”, onderaan rechts.

Nederlanders en Belgen vullen elkaar perfect aan op dit gebied.

Door de vele rivieren en stromen water zijn de Nederlanders historisch vergroeid

met water en de wereldzeeën.

Vlamingen hebben altijd de meeste tijd doorgebracht op het droge en hebben zich

dan maar (noodgedwongen?) gespecialiseerd in andere opportuniteiten,

vooral gericht op eten en drinken.

Terwijl de Nederlanders droge beschuit aten op zee, op weg naar de kolonies,

hielden de Vlamingen het op Bourgondische catering.

Van dubbele authentieke Vintage gesproken. Ik vermoed dat de boot en de

Nederlandse schipper (met lange witte Mozesbaard, rechts naast de meerpaal )

ongeveer dezelfde leeftijd hebben.

Iemand een gokje?

Volgende keer wacht het grote Oostendse avontuur: we gaan op zee

met de Mercedes, een tweemaster van 70 meter lang.

Ahoy!

Dit vegetarische recept uit Oost-Europa wordt op smaak gebracht met peterselie.

Van dit gesmaakte plantje zijn er drie soorten in gebruik in de keuken:

Ten eerste is er de wortelpeterselie.

Deze wortel is zo'n 15 cm lang, maar is minder gekend en toegepast.

Van wortelpeterselie wordt enkel de penwortel gegeten.

Krulpeterselie met de bekende gekroesde blaadjes wordt in hoofdzaak

gebruikt als garnering. De smaak is niet erg doortastend.

Bladpeterselie (ook platte peterselie genoemd) bezit gladde bladeren

en heeft door een hoger watergehalte en een hoger gehalte aan

etherische oliën (in hoofdzaak apiol) een fijnere smaak dan krulpeterselie.

Werp van deze plant nooit de steeltjes weg!

Snij ze in fijne reepjes en geniet van de intense smaak van dit lekkers.

Om de fijnere smaak gebruik ik altijd deze laatste soort in de gerechten.

Op het terras staan trouwens altijd zowel verse krul- als platte peterselie

in een schaal met aarde, samen met koriander, dat hetzelfde uitzicht heeft.

Bladeren en wortel kunnen worden gedroogd, waarna ze lang bewaard

kunnen worden. Bladeren kunnen ook worden ingevroren.

De wortel dient eerst te worden geblancheerd alvorens hij wordt ingevroren.

Het kruid dient pas aan spijzen toegevoegd te worden vlak voor het serveren

(dus niet meekoken) omdat het anders veel van zijn smaak en frisheid verliest.

Maar in ons geval kan de smaak of geur niet verdampen of ontsnappen.

Voor dit recept mag de peterselie rustig mee de oven in.

Ook wordt het vaak samen met look aan roomboter toegevoegd om kruidenboter

te vormen. De smaken van look en peterselie passen uitstekend bij elkaar.

Gebruik ze altijd samen!

Bladpeterselie kan ook in salades gebruikt worden.

Peterselie is ook een klassiek bestanddeel van een bouquet garni.

De plant kan gebruikt worden om de geur van look uit de mond te verminderen

door op rauwe peterselieblaadjes te kauwen.

Ofwel kan je ook op look kauwen om de smaak van peterselie te verminderen.

(grapje natuurlijk).

In dit Roemeens recept uit de Karpaten las ik dat rijpe tomaten vereist waren.

Wie ben ik om daaraan te twijfelen? Ik heb er genomen die wel iets té rijp zijn.

Dus, als er toch iemand dit receptje wil bereiden: de rode vruchten moeten wel

een tijd in de oven, wat ze nog heel wat zachter maakt. Opletten dus.

Het resultaat kan je zien op de foto: ze zijn wat door hun pootjes gezakt, maar de smaak

was wel in orde! Je leert natuurlijk ook van “mislukkingen” als deze.

Hier dus het onvervalste recept paradais rosii umplute cu oua,

of zoals wij zouden zeggen: tomaten, gevuld met eieren.

De fles wijn is al half als het gerecht op de tafel komt, en de zetel nodigt uit voor

een dromerige siësta erna.

Met een frisse salade en smeuïge aardappelpuree heb je elke Roemeen mee,

en gaat hij daarna vrij gemakkelijk naar de plee.

Gemaakt naar TimeLife, Eieren en Kaas, pag. 97 (oorspronkelijk uit “The Romanian Cookbook”)

Een van de activiteiten van Olaba het afgelopen jaar was een bezoek

aan de stad Lier, op ongeveer 15 km van Antwerpen, ook een stad.

Olaba is al dikwijls ter sprake gekomen, en de regelmatige lezers

kennen deze organisatie wel. Voor de nieuwe lezers: Olaba staat voor

“Organisation de loisirs agréables et blabla amical”.

De organisatie heeft per definitie acht op (hun) rust gestelde leden,

die allerlei te gekke dingen doen om hun (weinige) tijd te verdrijven.

Als we nuchter zijn spreken we Frans met elkaar, maar dat gebeurt zelden.

Vroegere Olaba avonturen vind je in overvloed op deze weblog.

Op naar Lier dus, op een mooie zomerdag.

De stad staat ondermeer bekend om zijn Zimmertoren.

De heer Zimmer was een notoir uurwerkmaker.

Er zijn mannen die niet van de rokken kunnen wijken,

maar deze heer kon niet van de klokken blijven.

Goed voor de toerist, die soms toch wil weten hoe laat het is.

Op de voorgevel van de toren staan al 13 klokken

en één heiligenbeeld, en dat is maar het begin.

Het eerste bezoek kunnen we maar doen omdat Gina iemand kent

die iemand kent die in een patriciërswoning  niet alleen wóónt, maar daar ook

een kantmuseum uit de grond heeft gestampt.

Lier is, of was, bekend om zijn kant, zoals Brugge.

Dit zelfde huis wordt ook gebruikt in de televisiesoap “Goesting” die momenteel

loopt op zender “één” als de plaats waar sommelier Kurt woont met zijn moeder.

Hier komt de prachtige eetkamer in beeld.

Ook de salon is beeldig mooi, en authentiek.

Deze mysterieuze dame werd ter plaatse van kant gemaakt.

Na dit verhelderende bezoek hebben we onze dorst

even aan de kant gezet, en gaan we via smalle oude straatjes

aar de Sint Gommaruskerk.

Dit Gotisch pareltje druipt binnenin van het zonlicht.

Het is ook de gelegenheid om al biddend bij de heilige

Gommarus zijn genade af te smeken voor alle gevaren

die we vandaag nog moeten trotseren.  

Na een Italiaanse lunch in het stadscentrum smeren we de bruine beentjes in

en stappen ongeveer honderd meter in de richting van de Zimmertoren,

ons volgend exploot.

De toeristische dienst van Lier was tijdig op de hoogte gebracht van de komst

van de vermaarde Olaba’s, en had voor een sublieme verrassing gezorgd.

Ze bieden ons namelijk een kleine chocoladen versie van de toren aan.

Erik, als echte chocoladeliefhebber, bewondert en koestert het lekkere ding.

Tijdsgebrek en een overvloedige lunch beletten ons echter om deze smakelijke

 constructie vreugdevol te consumeren.

Na rijp beraad wordt beslist het meesterlijke cacaoproduct te schenken aan

de Bond van Oprustgestelde Mangoplukkers van Lier.

Ik ben het enige lid.

We bezoeken eerst de toren, met klokken, uur- en raderwerken

langs alle kanten, verspreid over drie verdiepingen.

Dan gaan we naar het gebouw aan de overkant.

Nog meer klokken en wijzerplaten slaan ons figuurlijk om de oren.

In het gebouw is zelfs een Fitnessruimte voor Jonggepensioneerden voorzien.

Een instructeur laat ons op de maat van een uurwerk (uiteraard)

indringende oefeningen doen om soepeler nekspieren te krijgen.

Erik valt natuurlijk weer uit de toon.

Hij krijgt een aparte individuele oefening Powerliften.

Niet te onderschatten trouwens!

Hij moet honderd maal een zware zwarte, met lood gevulde container opheffen,

ter stimulering van de armbicepsen. Kan van pas komen in de volgende bar.

Na het bezoek zijn we weer buiten- en uitgelaten.

Denk niet dat er aan de rechterkant een roze flamingo staat. Het is Yvette.

De volgende afspraak is een boottocht op de Kleine Nete. Er zijn twee formules.

Een zonder drank en een met drank. Uitzonderlijk is de eerste formule vandaag

niet beschikbaar, en zijn we verplicht de tweede versie te nemen. Jammer.

Dit is onze watergids. Ik zal hem maar John noemen.

John wijst ons de plek aan waar de alligators na de middag hun siësta houden.

Lier is toch wel een aangename provinciestad.

Dat doet me er aan denken dat ik hier geboren ben.

Niet hier, maar in het ziekenhuis. 

Deze brug is nogal laag. Konden ze in de middeleeuwen niet weten

dat John hier ooit met toeristen zou moeten onder varen.

We begrijpen nu ook beter het nut van de nekspieroefeningen van daarnet.

Iedereen  komt er soepel onder door, met het hoofd nog intact.

Voor zover als mogelijk bij een Olaba.

Dat moet gevierd worden! Een lekker biertje doet alle emoties wegspoelen.

De alcoholische gevolgen laten zich al snel zien.

De ergste foto’s zijn gelukkig gecensureerd, door toedoen van de Olaba president.

We varen hier langs de Vismarkt.

En, als je het weet, zie je hier de ingang van de kunstacademie,

waar ik nooit op de schoolbanken heb gezeten.

Gelukkig maar, voor de school.

Het water van de Kleine Nete heeft bijzondere eigenschappen.

Stoelen blijven er gewoon op staan.

Eigenlijk was dat trucje van Jezus van Nazareth om op het water te lopen

niks bijzonders: hij wist de paaltjes staan.

Terug op het droge lopen we een kudde schapen tegen het zongeblakerde lijf.

Lierenaars hebben als bijnaam: schapenkoppen, en ik kan het weten,

want ik ben een lammetje, zeggen sommigen.

Tot slot van deze mooie dag drinken ter afscheid nog een glaasje

op de Grote Markt, in het zicht van het stadhuis en het belfort uit 1369.

Zo ziet het plein er dan uit (??) vanuit de drankgelegenheid waar we voorlopig

afscheid nemen van Lier en de andere Olaba’s.

Alles bij elkaar is het een plezierige dag geweest.

Jammer van de 50 € parkeerboete die ik achteraf mocht betalen.

Bij mijn vorig bezoek, twintig jaar eerder, mocht je overal vrij parkeren.

De wereld is veranderd, en wij ook.

Ik heb terloops al eens vermeld dat Spanje, Oostenrijk, en nog andere stukken Europa,

(waaronder Vlaanderen) een tijd verenigd waren onder één gezag.

Keizer Karel was de man die dit domeintje bezat, waar de zon nooit onderging.

Wij kennen deze knaap als Karel V.

In Spanje heten ze hem Karel I, en in de Spaanse volksmond is het Don Carlos.

Zijn zoon was Filip II of Felipe, de Inquisitieman, maar je mag dat snel vergeten.

Wat ik wil zeggen is dat in de grond Oostenrijk en het verre Spanje verder

niets met elkaar gemeen hadden/hebben.

Daar ga ik nu toch even, als uitdaging, wat verandering in brengen.

Ik ga beide landen krachtdadig op de rooster leggen!

Daarvoor zal ik een harde Japanner inschakelen, hoewel die op zichzelf

volledig oneetbaar is.

Wat je hieronder op de foto ziet aan eetbaars is qua herkomst volledig neutraal:

een paar ronde tournedootjes, een bakje champignons, twee piepertjes die

straks een blinkend metalen jasje om krijgen, en een mes van Piet Huysentruyt.

Nu begint het: spiesen uit Tirol. Ik wil jullie de authentieke naam niet onthouden:

 Pilzspiesschen Tiroler Art.

Als je dit drie keer uitspreekt, ben je al je speeksel kwijt en is je honger al over.

Hoe steek je dit kunstwerk (letterlijk) in elkaar? Ziehier:

Na het steekspel zien de brochettes er ongeveer zo uit:

Tot zover het Oostenrijkse gedeelte.

Hoewel ik mijn twijfels heb over de weersomstandigheden in Oostenrijk

om geregeld te kunnen barbecueën.

Zelfs in Spanje moet je in deze druipnatte winter een droge dag uitzoeken.

De inbreng aan Spaanse kant bestaat vooral uit “butifarras”.

Ik had de lekkere Catalaanse worst vroeger al eens willen grillen, maar dat liep faliekant af.

Zie deze interessante maar moedeloze ervaring op een andere plaats in mijn webblog:

“Het geheim van de Barbaarse Barbecue”, genoteerd op 19/07/2009.

Klik hiervoor rechts in de maand juli 2009, en je komt erop.

De BBQ werd toen deskundig en definitief afgevoerd naar de grote vuilnisbak.

Om terrassnoeperijen toch mogelijk te maken, werd na de derde en laatste

versleten BBQ een gloednieuwe teppanyaki aangeschaft.

Het ding werkt even goed, en is veel gemakkelijker te onderhouden.

Het Japanse woord "teppanyaki" is afgeleid van teppan, dat ijzeren plaat betekent,

 en yaki dat gebakken wil zeggen in het Japans.

Butifarras komen uit noordelijk Spanje, meer bepaald uit Catalonië.

Op zichzelf is dat geen probleem, behalve dat ze daar botifarras heten.

Botifarra schotels zijn een van de meest bereide gerechten in Catalonië.

Ziehier, hoe ze te bereiden. Je kunt natuurlijk evengoed andere worsten gebruiken.

Let op: butifarras zijn GEEN bloedpensen. Die noemt men hier morcilla.

Butti’s en botti’s bevatten VLEES (en natuurlijk kruiden en look).

De ronde exemplaren zijn (meestal) van elkaar gescheiden door een touwtje,

 vandaar de naam bottifarras soleñadas (eenzame botti’s).

Botifarraworst is zeker tweeduizend jaar oud.  

De Romeinen, die hier ook al eens toevallig voorbijkwamen, noemden het

botulu of lucanica, toen ook vervaardigd van rauw varkensvlees en kruiden.

Vandaag vindt men ook varianten in Italië, Portugal en Brazilië.

Botifarra is eveneens uiterst populair in Paraguay.

Misschien daarom dat dit land zangers voortbrengt met geweldig sterke stemmen.

Het zou kunnen dat de botifarra’s aldaar té heet worden opgediend.

Hier is een van de Catalaanse manieren om de worstjes lekker te maken:

Botifarras o salsitxes a la pagesenca (= paddenstoelen, in het Catalaans).

Er liggen ook nog een paar chorizootjes op, vergelijkbaar met merguez worstjes.

Nu al het lekkers staat te popelen, schieten de kok en de teppanyaki in gang.

De klus is bijna geklaard, de hitte van de bakplaat doet al het werk,

behalve het af en toe omdraaien van de sissende stukken.

Het wijntje staat paraat, de piepertjes zijn gekookt in de microwave,

en omwikkeld met alu-folie. Het feest kan beginnen.

Met een teppanyaki zit je gebakki.

Wat hebben we vandaag geleerd?

De eindstand Oostenrijk - Spanje is 1-1, en de scheidsrechter was een Japanner.

Bereid naar:

TimeLife De Openluchtkeuken, pag.94 en 120